ADIEU. Przypadki księdza Gosera

[Gość: juna]

Przypadkiem natrafiłam na tę książkę w domu rodzinnym i zamierzałam jedynie
przejrzeć, bo sporo się o niej pisało w prasie. Zaczęłam czytać o 17,
skończyłam o 23 (co prawda mam wakacje:). Jestem bardzo pozytywnie zdziwiona!
Kawał sprawnie napisanej prozy o współczesnej Polsce, która przybliża dość
egzotyczne dla mnie środowisko księży w Polsce. Myślę, że to jedna z
najbardziej interesujących książek o Polsce ostatnich lat. A Wasze opinie?

[szwedzka]

Gość portalu: juna napisał(a):
> Kawał sprawnie napisanej prozy o współczesnej Polsce, która przybliża dość
> egzotyczne dla mnie środowisko księży w Polsce. Myślę, że to jedna z
> najbardziej interesujących książek o Polsce ostatnich lat. A Wasze opinie?

Dokładnie odmienna. Moim zdaniem to sezonowa powieść, wokół której było dużo
szumu i która szybko zostanie zapomniana.

Polemizowałbym z ową sprawnością:
1) Na początku ksiądz Groser informuje, że nosi się z myślą, żeby wycofać się
ze stanu kapłańskiego, i co? Ten wątek nie zostaje rozwinięty, za to ksiądz
pomaga wszystkim dookoła. Niby ma problemy, ale nie przeszkadzają mu one być
ideałem; całkowicie papierowa postać, nudna i niewiarygodna.
2)Dużo ciekawsza jest reszta księży, tyle że książka omawia problemy
duchowieństwa sprzed kilkudziesięciu lat, bo wtedy alkoholizm księdza mógł
szokować. Zachwycanie się, że ktoś ze środowiska mówi otwarcie o problemach
księży jest obłudne, skoro Grzegorczyk ani słowem nie wspomina na przykład o
pedofilii wśród księży.
3)W książce są rażące błędy językowe np. "przysłowiowa dupa nie taternik"
(ciekawe do jakiego przysłowia nawiązuje autor, z zawodu redaktor, który takie
błędy powinien sam wyłapywać).

Paweł

[Gość: juna]

szwedzka napisał:

> Dokładnie odmienna. Moim zdaniem to sezonowa powieść, wokół której było dużo
> szumu i która szybko zostanie zapomniana.

Sezonowa, niesezonowa, przedstawia wycinek Polski współczesnej, a to cenne. I
dla mnie ciekawe, bo nie znam środowiska kleru, a autor owszem.
>
> Polemizowałbym z ową sprawnością:
> 1) Na początku ksiądz Groser informuje, że nosi się z myślą, żeby wycofać się
> ze stanu kapłańskiego, i co? Ten wątek nie zostaje rozwinięty, za to ksiądz
> pomaga wszystkim dookoła. Niby ma problemy, ale nie przeszkadzają mu one być
> ideałem; całkowicie papierowa postać, nudna i niewiarygodna.
Mnie Goser nie nudził, uważam, ze jest po prostu sympatyczny. Czy to, że ktoś
ma problemy oznacza, ze nie może pomagać innym? Czy Goser jest ideałem? Wg mnie
jest normalny.



> 2)Dużo ciekawsza jest reszta księży, tyle że książka omawia problemy
> duchowieństwa sprzed kilkudziesięciu lat, bo wtedy alkoholizm księdza mógł
> szokować. Zachwycanie się, że ktoś ze środowiska mówi otwarcie o problemach
> księży jest obłudne, skoro Grzegorczyk ani słowem nie wspomina na przykład o
> pedofilii wśród księży.

Czy wg Ciebie alkoholizm wśród księży to faktycznie problem już nieaktualny,
sprzed kilkudziesięciu lat???? O pedofilii nie wspomina - jego prawo. To mimo
wszystko powieść, a nie wyczerpujący spis grzechów kleru. A sprawa Paetza też
nalezy do aktualnych, a nie sprzed kilku dekad.


3)W książce są rażące błędy językowe np. "przysłowiowa dupa nie taternik"
(ciekawe do jakiego przysłowia nawiązuje autor, z zawodu redaktor, który takie
błędy powinien sam wyłapywać).

Zgodzę się, że styl nie jest mistrzowski i zdarzają się redaktorskie potknięcia
(w którymś momencie np. autor używa dwóch nazwisk pisząc o Krystianie) lecz
akurat ww. sformułowanie mi nie przeszkadza. Był zdaje się dowcip zakonczony
taka puenta.

Podsumowując, nie twierdzę, że to arcydzieło acz ogólnie jestem za.
Pozdrawiam!

juna

[szwedzka]

Gość portalu: juna napisał(a):
> Sezonowa, niesezonowa, przedstawia wycinek Polski współczesnej, a to cenne.

Ten wycinek przedstawia wiele książek, więc w samym przedstawianiu nie ma nic
cennego.

> dla mnie ciekawe, bo nie znam środowiska kleru, a autor owszem.

A jakie to informacje o środowisku kleru, o których nie byłoby powszechnie
wiadomo, autor podaje?

> Mnie Goser nie nudził, uważam, ze jest po prostu sympatyczny. Czy to, że ktoś
> ma problemy oznacza, ze nie może pomagać innym?

Może. Ale te problemy tę pomoc determinują, ją ukierunkowują. Człowiek, którego
dziecko zachorowało na białaczkę, angażuje się w pomoc chorym na raka, a nie w
budowę pomnika pomordowanym w stoczni. Problemy Grosera, o których właściwie
nic się nie dowiadujemy, mają się nijak do jego pomocy. On pomaga wszystkim we
wszystkim, co więcej ta pomoc jest zawsze nader skuteczna. Zero w tym
prawdopodobieństwa psychologicznego i prawdziwego życia.

>Czy Goser jest ideałem? Wg mnie
>
> jest normalny.

A według mnie ta postać jest zupełnie nieprawdopodobna.

> Czy wg Ciebie alkoholizm wśród księży to faktycznie problem już nieaktualny,
> sprzed kilkudziesięciu lat???? O pedofilii nie wspomina - jego prawo. To mimo
> wszystko powieść, a nie wyczerpujący spis grzechów kleru.

Dokonałem pewnego skrótu myślowego. Recenzenci zachwycali się "odwagą" autora,
że ktoś ze środowiska katolickiego mówi otwarcie o problemach księży.
Oczywiście, że księża dalej piją, ale poruszanie tej tematyki w książce i
uważanie jej za odkrywczą jest spóźnione o kilkadziesiąt lat. Oczywiście, że
Grzegorczyk jak nie chce, o pedofilii pisać nie musi, ale skoro o tym nie
pisze, twierdzenie, że książka jest niejako przełomowa i demaskatorska, jest po
prostu nieprawdziwe.

>A sprawa Paetza też
> nalezy do aktualnych, a nie sprzed kilku dekad.

Sprawa Paetza jest w książce wspomniana ledwie mimochodem.

> 3)W książce są rażące błędy językowe np. "przysłowiowa dupa nie taternik"
>
> Zgodzę się, że styl nie jest mistrzowski i zdarzają się redaktorskie
potknięcia
>
> (w którymś momencie np. autor używa dwóch nazwisk pisząc o Krystianie) lecz
> akurat ww. sformułowanie mi nie przeszkadza. Był zdaje się dowcip zakonczony
> taka puenta.

Zapewne bez słowa "przysłowiowy". Nie ma przysłowia o dupie i taterniku, więc
jest to błąd językowy.

> Podsumowując, nie twierdzę, że to arcydzieło acz ogólnie jestem za.
> Pozdrawiam!

Uważam, że spokojnie można sobie tę książkę odpuścić.

Też pozdrawiam
Paweł

[Gość: vesna]

Nie pamietam dokladnie, ale czy slowa o przyslowiowej dupie nie taterniku nie
padaja w dialogu? Wtedy bylby to blad jezykowy bohatera a nie autora. Jesli
sie myle, przepraszam.

A co do alkoholizmu wsrod ksiezy to temat jednak jest goracy - ostatnio
radiomaryjne klimaty wyklely o. Oszajce ze artykul w "TP" o tym problemie. A
tak naprawde - gdyby ta ksiazka traktowala o pedofilii wsrod ksiezy bylaby
nachalnie skandalizujaca. Problem jest na tyle drazliwy, ze nadaje sie glownie
do publicystyki, a jako jeden z elementow "tla" powiesci burzylby proporcje,
nie uwazasz? Musialby byc glownym tematem, ale wtedy bylaby to juz inna
ksiazka...

[szwedzka]

Gość portalu: vesna napisał(a):

> Nie pamietam dokladnie, ale czy slowa o przyslowiowej dupie nie taterniku nie
> padaja w dialogu?

Nie.

>Wtedy bylby to blad jezykowy bohatera a nie autora.

W dialogach używane jest "domyśleć się" zamiast "domyślić się". W
kontekście "przysłowiowej dupy" zastanawia mnie, na ile jest to świadoma
stylizacja na błędne wypowiedzi, raczej skłaniałbym się ku wersji, że jest to
nieporadność językowa autora.

> A co do alkoholizmu wsrod ksiezy to temat jednak jest goracy - ostatnio
> radiomaryjne klimaty wyklely o. Oszajce ze artykul w "TP" o tym problemie.

No ale umówmy się, że Radio "Maryja" jest gdzieś na etapie średniowiecza. Kogo
tak naprawdę oburza alkoholizm księży? Na pewno nie ten niewylewający za
kołnierz naród. Poza tym alkoholizm to choroba, a pedofilia przestępstwo.

> tak naprawde - gdyby ta ksiazka traktowala o pedofilii wsrod ksiezy bylaby
> nachalnie skandalizujaca. Problem jest na tyle drazliwy, ze nadaje sie
glownie
> do publicystyki, a jako jeden z elementow "tla" powiesci burzylby proporcje,
> nie uwazasz?

Nie zgadzam się. Wszystko zależy od zręczności autora, umiejętności
przedstawienia drażliwego tematu. Dlaczego niby drażliwe tematy można poruszać
w publicystyce, a w książkach nie?

>Musialby byc glownym tematem, ale wtedy bylaby to juz inna
>ksiazka...

Na pewno, ale dopiero wtedy byłaby to książka, wokół której warto robić szum i
zasługująca na miano demaskatarskiej.

Paweł

[Gość: Europejczyk]

Nikt nie zwrócił uwagę na 1 rzecz: czy Radia Maryja nie irytuje nazwisko
głównego bohatera? Macierewiczowi to się może kojarzyć - przecież goj się tak
nie może nazywać! :-)

[mamalgosia]

Fajnie się czyta, lekko i przyjemnie. Tylko chyba trochę zbyt jednostronna

[Gość: wilcza25]

Po 11 latach znalazłam ten wątek i zaczynam szukac książki. Podobno ciagle aktualna..