Jury nagrody NIKE złamało regulamin fundacji

[Gość: Grzech]

Nominacja "Orfeusza i Eurydyki" Czesława Miłosza do NIKE 2003 jest
naruszeniem postanowień regulaminu przez jury. Dla jasności: sama nagroda dla
mnie to żenada; jest sprostytuowana nominacjami i zwycięstwami grafomanów
(casus Pilcha), więc niniejszy komentarz nie jest obroną prestiżu tej
nagrody - jest to kolejny zarzut, że nagroda ta jest rozdawana wbrew wszelkim
regułom pisanym i "smakowym".

Regulamin w punkcie 1.4 stanowi, że: "Nagroda przyznawana jest corocznie za
najlepszą książkę napisaną i wydaną po polsku w roku poprzednim. Pierwsza
publikacja (wydanie) książek zgłoszonych do danej edycji Nagrody musi
nastąpić pomiędzy 1 stycznia a 31 grudnia roku kalendarzowego poprzedzającego
rok ogłoszenia Nagrody".

Książka Miłosza, jako jedyna spośród 20 nominowanych, jest wydana w 2003
roku, więc może ewemtualnie startować do NIKE 2004, ale nie do NIKE 2003.

Życie po raz kolejny dowodzi, że najczęściej łamią reguły ci, którzy je
ustanawiają.

A konsekwentne pomijanie książek o Mistrzu HERBERCIE (Jacek
Łukasiewicz "Herbert", Joanna Siedlecka "Pan od poezji") z każdym ciosem
coraz bardziej Go nobilituje.

Grzegorz Hajduk

[Gość: Kubeł]

Z Miłoszem sprawa jest oczywista, gdyby napisał 20 ksiązek w jednym roku to
wszystkie byłyby nominowane. To automat, tylko szkoda, po co mu taka promocja?
Nie mozna by powiedziec: "panowie i Panie, swoje juz osiagnalem, zrzekam sie
własnej nominacji na recz... - tutaj imie nazwisko tworcy ktorego Milosz ceni.
Byłoby ładnie stylowo.
A co do pomijania ksiazek o Herbvercie, w ogole mnie dziwi skad w "Nike" tyle
ksiazek , ktore mimo wszystko do literatury jako takiej nie przynależą, az tak
jest źle? Książka Siedleckiej jest dorba, gdzie kobieta zbiera relacje i jest
dokumentalista, gdy zaczyna sie bawic we wlasne odautorskie komentarze, jest
żenada. Szkoda, nalezało się Herbertowi cos lepszego. I nalezy sie nadal.

[Gość: Grzech]

Tak, Herbertowi należało się i należy coś lepszego. Mało tego - zawsze temu
Mistrzowi Poezji, niezwykłemu człowiekowi, będzie się należeć coś więcej, niż
pozostałym samoszmacącym się twórcom. I to nie tylko z powodu poezji najlepszej
marki.
Również za łączenie fascynacji Antykiem z nieskazitelnymi zasadami moralnymi
prezentowanymi w swym życiu w najciemniejszych latach wszechgnojącego komunizmu.

To może rzadko spotykany wniosek, ale jestem zdania, że gdyby Herbert w latach
40. lub 50. zeszmacił się jak Miłosz lub Szymborska, to żyłby do dzisiaj. Jego
śmierć m.in. była następstwem jakości spożywanych posiłków w czasach młodości -
jeśli lizałby buty komunistom, to z pewnością miałby środki na normalne,
pełnowartościowe jedzenie, tak jak bierutowiec Miłosz lub wielbicielka Soso -
madamme Szymborska.
I za to właśnie, za ten zgięty łokieć, za nieskurwienie się, za opór bełkotowi
dialektyki, Mistrz HERBERT nie otrzymał w XX wieku Nobla. Ma go za to w sercach
miłośników.
(Taki Dario Fo, stary komuch, którego proza jest gorsza niż pamiętniki dowolnie
wybranej nastolatki - dostał za wierną służbę "dynamitową" nagrodę. Czerwonych
skunksów, którzy ze zgiętym karkiem wytrwale tyrali na rzecz niepotępiania,
pochwały, abrobaty panoszącego się Zła, dostali Nobla jest więcej).

Co do zrzeczenia się nominacji na czyjąś rzecz, to myślę że nikt o zdrowych
zwojach nie chciałby być aż w tak prostacki sposób "przyniesiony w teczce"
przed oblicze jury.

A jeśli chodzi o to, skąd w NIKE tyle książek, które do literatury nie należą,
to odsyłam to listu Pinkflojda pt. "A gdzie Łysiak".

Grzegorz Hajduk

[Gość: Kubeł]

No ja sie z Toba nie zgadzam. Wszystko wksazuje na to, że Herberta zabiła
wóda przede wszystkim, a jak czytałes dokumentalistke siedlecką to wiesz - i
nie ma dowodó przeciw, ze tez w tamtych czasach wygłaszał w niemałej ilosci
pogadanki o walce o pokój, bo sie nie dało żyć i nie należec do systemu. jego
obrzydliwosć polegała na tym, że tylko chłopcy w lesie z nim nie grali, kto
chciał normalnie żyć (a kto nie chciał? łatwo dzisiaj sobie tak rzucać ocenami
morlanymi, oj jak łatwo, zyjąć w epoce netu, siedząc na dupie, kiedy najgorsze
co grozi to klaps od tatusia w tyłek) - kazdy musiał z tym smokiem grac.
To po pierwsze, a po drugie mnie interesuje przede wszystkim Herbert-Poeta,
szukanie odpowiedniosci pomiedzy pisaniem a czynami jest kiepskim zajeciem. To
poeta, nie prorok. Nie musi srac marmurem.
Herbert byl czlowiekiem, mial pewnie sprawy w ktorych sie po ludzku pomotal,
nie wierze ze nie. Na przyklad gdzie dowody na to ze byl w AK? No i co,
odejmuje mu to wielkosci? W moich oczach wcale. Czul sie z tym zwiazany a nie
mogl, nie mial jak w "Burzy" wziac udzialu i splacal reszte zycia dług wobec
swoich kolegow. Mysle ze splacil, moze lepiej niz gdyby kilkanasdcie dni
biegal z karabinem w reku zeby wyladowac w Gułagu. Dobrze, że przezył.
A ze w moim serduchu dostal Nobla juz dawno, to osobna sprawa. nie
fetyszyzujmy nagrod, Homer nie sotal nigdy Nobla, podobnie Petrarka, Dante,
Slowacki, Norwid i tak dalej.
Troche zimnego rozumu, mniej emocji

[Gość: Grzech]

Herbert za kołnierz nie wylewał, to fakt, ale wieloletnie kiepskie odżywianie
musiało się odbić na zdrowiu. Leopold Tyrmand: "Wieczorem wpadłem na chwilę do
Zbyszka Herberta (...). Herbert jadł właśnie przedwczorajszy, na oko, chleb z
tanią marmoladą i popijał herbatą ze szczerbatego kubka. Na mój widok, drzwi
wejściowe otworzyła gospodyni, zawstydził się i jakby chciał uniewidocznić tę
kolację" ("Dziennik 1954"). A pamiętasz może ten fragment z "Pana od poezji"
(nie mam go teraz od ręką, bo pożyczyłem, więc nie mogę sprawdzić) jak ktoś
wspomina, że jak Herbert kupował jabłka, szukał tych obitych, bo były trzy razy
tańsze, wycinał nadpsute części a resztę mógł już zjeść? W tym samym czasie
Lem, Kałużyński, Konwicki, Toeplitz, Koźniewski chodzili wyżarci, hołubieni
przez reżim, nie znając uczucia głodu.
We wspomnieniach o Nim ("Upór i trwanie") Jadwiga Ruziewicz cytuje fragment
listu z 1957 r., czyli po tzw. "odwilży" (zmianie masek przez
czerwonych): "Drukują mnie, a nawet tłumaczą. Przytyłem i jem codziennie
obiad". To pisał mężczyzna w wieku Chystusowym w państwie, które pretendowało
do ziemskiego raju. Że je może jeść codziennie obiad! Czy to Cię nie rusza w
ogóle?

Siedlecka nie znalazła nic o przynależności Herberta do AK, ale to nie oznacza,
że nigdy nie miał z nimi żadnego związku (nb. w pierwszym wydaniu "Pana od
poezji" było sporo byków). Leszek Elektorowicz: "(...) w czasie okupacji
niemieckiej uczyliśmy się na osobnych tajnych kompletach i w tym samym roku,
choć przy innych komisjach, zdaliśmy konpiracyjną maturę. W odrębnych
jednostkach odbywaliśmy podchorążówkę Armii Krajowej, przy czym Zbyszek, choć
nieco młodszy był bardziej ode mnie zaawansowany. Oczywiście, o tych sprawach,
zgodnie z zasadami konspiracji nie rozmawiało się" ("Upór i trwanie", Wrocław
2000, s. 17-18).
Ale nawet, gdyby Herbert nie był w tej największej i najlepszej podziemnej
armii świata, mnie to by w niczym nie przeszkadzało. Z nawiązką spłacał swój
dług wobec kolegów, zgadzam się z Tobą.

Nie "fetyszyzuję" kundlonej systematycznie nagrody Nobla, ani nie wymagam, by
efektem czyjegokolwiek trawienia był kamień szlachetny (to chyba musi boleć).
Cieszę się natomiast, że ten wielki Poeta był odważnym i przyzwoitym
człowiekiem. Jego poezja ma dla mnie przez to jeszcze większą wartość.
Pewnym jest, że Herbert nie splamił się żadnym poparciem ani pochwałą
komunizmu, nie był lizusem, nie należał do PZPR, nie wybielał zbrodni i innych
grzechów czewonych - to dla mnie też jest bardzo ważne.

Co do rzucania ocen moralnych, to w większości ja powtarzam tylko oceny
wystawione już dawno przez żyjących w tamtych czasach lub sformułowane przez
późniejszych obserwatorów, badaczy, pisarzy. (Co do klapsów w pupę - proszę nie
brać wszystkich swoją miarą; wystarczą te od życia).

Pozdrawiam,
rozemocjowany Grzech

[Gość: Kubeł]

Pewnie nigdy sie nie dowiemy czemu Herbert nie dozył wieku Miłoszowego. Szkoda
wielka, że nie odżył, jakaś to duza strata, także dla mnie personalnie. Wiesz,
było pewnie wiele rzeczy o których nie wiemy, a wódka, jak trafnie zauwazył
którys z rozmówców Siedleckiej, to było także swoiste antidotum na marazm PRL-
u, swoista. Mnie jest tez miło,że facet mimo wszystko się nie splamił. Ale
powiem ci w sekrecie (na forum czytanym przez setki osób), że równie miło mi,
że pomimo bardzo złej noty jaka wystawiam Siedleckiej - pokazała go jako
człowieka żywego, który miał swoje wady, bywał łajdaczyną. jakis bliższy mi
jest w tym wszystkim, bardziej ludzki, mniej spizowy. Widac, że jego postawa
nie była wydumanym neoklasycyzmem, ale ciagłym spieraniem się ze sobą. Gdyby
zawsze w tej wojnie wygrywał, byłby nieprawdziwy i fałszywy. Dla mnie
pradokslanie wieksze zrozumienie budzi jego twórczosć, gdy sie dowiaduje, że
byc może nigdy nie byłw AK i stąd jego obsesyjne trzymanie sie pewnych ideałów.
Dobrze, że Nasi Chłopcy mieli takiego adowkata jak Herbert (czyli globalnie
moze dobrze, że miał poczucie winy, z którego wybłysło tyle pereł).
A co do klapsów, to bez watpienia mnie rozumiesz:-) Chodzi mi o to, że żyjemy w
rzeczywistości - jezeli ją porównac z ta wojenna i powojenną - o niebo
bezpieczniejsza i bardziej komfortową i to każe wstrzymywać sie od zbyt łatwych
ocen moralnych, przynjamniej tych wygłaszanych pro publico bono. Nie wiem ile
masz lat, ale ja mam na tyle mało, że nie podjałbym sie publicznego oceniania
Różewicza, Miłosza, Szymborskiej, chociazby dlatego, że urodziłem sie w kraju
smutnym, ale za odmienne poglądy, gdy nie poszedłem na przyrzeczenie harcerskie
na socjalistyczną ojczyznę - jedyna represja było to, że nie pojechałem na
obózżeglarski ZHP. Furda pojechałem na obóz kpt. Baranowskiego. W latach 50-
tych mozna było za taki numer nieźle dostac po ryju albo i kule w łeb.
Szacuneczek

[Gość: Nie denewuj sie Gr]

Nie denewuj sie Grzesiu, tak to w życiu bywa.

Tak smaku....

[Gość: vin]

Pani Profesor Izydorze Dąmbskiej
Potęga smaku

To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
nasza odmowa niezgoda i upór
mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku
w którym są włókna duszy i cząstki sumienia

Kto wie gdyby nas lepiej i piękniej kuszono
słano kobiety różowe płaskie jak opłatek
lub fantastyczne twory z obrazów Hieronima Boscha
lecz piekło w tym czasie było jakie
mokrt dół zaułek morderców barak
nazwany pałacem sprawiedliwości
samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce
posyłał w teren wnuczęta Aurory
chłopców o twarzach ziemniaczanych
bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach

Zaiste ich retoryka była aż nazbyt parciana
(Marek Tulliusz obracał się w grobie)
łańcuchy tautologii parę pojęć jak cepy

dialektyka oprawców żadnej dystynkcji w rozumowaniu
składnia pozbawiona urody koniunktiwu

Tak więc estetyka może być pomocna w życiu
nie należy zaniedbywać nauki o pięknie

Zanim zgłosimy akces trzeba pilnie badać
kształt architektury rytm bębnów i piszczałek
kolory oficjalne nikczemny rytuał pogrzebów

Nasze oczy i uszy odmówiły posłuchu
książęta naszych zmysłów wybrały dumne wygnanie

To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
mieliśmy odrobinę niezbędnej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku
który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo
choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała
głowa
Zbigniew Herbert

pozdrawiam
vin

Smak Wieczności

[Gość: Grzech]

Ten wiersz to flaga, którą każdy, kto chce lub chciałby być przyzwoitym, winien
postawić na swym żaglowcu.
Dobrze, że ktoś z tego portalu o nim pamięta.
Grzech

[Gość: lakiluk]

jesli chodzi o milosza, juz raz zrzekl sie nominacji do nike - za "to". moze
drugi raz mu sie nie chcialo, i tak mysle, ze na nagrodach juz mu nie zalezy.

[Gość: lakiluk]

acha, i jeszcze jedno. piszesz, obronco moralnosci:
jest sprostytuowana nominacjami i zwycięstwami grafomanów
> (casus Pilcha)
a rozewicz, mysliwski, herbert i olczak - ronikier to tez grafomani?

Co wy qrwa wiecie o Miłoszu

[Gość: wqrwiony]

Intelektualnie Miłosz przerasta Herberta o trzy głowy, moralnie jest niższy o jedną.
Dlaczego tylko o jedną nie dane wam będzie zrozumieć jeśli jego postawę po
wojnie sprowadzać będziecie do strachu przed batem.

[lena_magda]

Tiaaaa

Intelektualizm intelektualizmowi nierówny, z pewnością, jednakże zdradż
Wqurwiony po czym poznać który mądrzejszy, bardziej szlachetny, uczciwy i
lepszy? No przecież nie tylko po poezji ale i po życiu prywatnym. Wybacz,
jednak Miłosz mógłby Herbertowi w tym przypadkiu li tylko czyścić buty.
Najlepiej było być we Francji, tam tak spokojnie, i nic artystycznej duszy nie
niepokoi, prawda? Kiedy tu było najtrudniej i było to wyzwanie nie tylko dla
poety, ale człowieka w ogóle. S

Zapytam - a co ty q... wiesz o Miłoszu - jesteś jego sekretarzem, czy jak? Wódę
z nim piłeś, czy jak? Czy może poprostu bardziej cenisz Miłosza niż Herberta?
No bo ja nie wiem jak poznać, że ktoś mądrzejszy - oczywista jeśli chodzi o
poetów... jeśli nie znam ich prywatnie...

[Gość: wqrwiony]

Gdyby wartość poezji mierzyć siłą zawarego w niej moralnego nakazu, to
przykazania dane Mojżeszowi byłyby niedościgłym wzorem dla poetów.
Filozofia Herberta szlachetna w swej prostocie ale niezbyt skomplikowana,
sprowadzająca się do conradowskiej "wierności słowu" bardziej pobudzaja sumienie
niż umysł do przemyśleń.
Pisanie o tym że Herberowi działa się krzywda bo nie dopuszczony został przez
partyjnych bonzów do olimpu to bzdety. Na Zachodzie w tamtym okresie było wielu
wybitnych pisarzy klepiących biedę, jeśli ktoś wybiera świadomie los outsidera a
takim zwykle bywa los artysty niekomercyjnego, to niech na siłę nie czyni z tego
cnoty. Za PRL-U istniał chorobliwy ale zrozumiały w intencjach układ mecentau
państwa i "paternalistycznej" opieki roztaczanej nad twórcami.

Sprawa legitymizacji władzy komunistycznej nie jest tak oczywista jak się zdaje
jełopom.
Nie przeczę, że w grę wchodzić mogły osobiste idiosynkrazje, ambicja dyktująca
niezdrowe kompromisy i takie tam. Tylko, że w ocenie wyborów Miłosza z tamtego
okresu należy brać pod uwagę całe spectrum spraw które złożyły się na podjęty
wybór. Bagaż doświadczeń, przeżyć, przemyśleń z jakimi wszedł Miłosz w okres
powojenny daleko był głębszy i bogatszy od egzaltowanej i pełnej patosu postawy
młodszego znacznie Herberta.

Przypomniało mi się: Herbert przyjaźnił się z Zawieyskim, który do schyłkowego
Gomułki działał jako figurant w Radzie Państwa, jak to wytłumaczą niezłomni
obrońcy spiżowej etyki?