Sergiusz Piasecki

[Gość: marco]

Witam
Czy ktoś czytał książki tego autora. Czytałem "Kochanka Wielkiej
Niedźwiedzicy" i powiem, że nawet niezła. Wiem, że napisał coś jeszcze a
jestem ciekaw czy są utrzymane w takim samym tonie jak w/w.
dz

[Gość: krayasny]

wszystkie jego książki są znakomite. wielka szkoda, że pisarz ten jest tak mało
znany.

[baloo1]

"Pamietnik oficera Armii Czerwonej" czy jakos tak. Smieszno i straszno.

[jot6]

"Kochanek" miał dalszy ciąg - "Bogom nocy równi". Oprócz tychże i "Zapisków
oficera Armii Czerwonej" (polecam,rewelacja!) cykl: Jabłuszko, Spojrzę ja w
okno, Nikt nie da nam zbawienia, a także: Dla honoru organizacji, Człowiek
przemieniony w wilka i Żywot człowieka rozbrojonego. Książki te były wydawane
we wczesnych latach dziewięćdziesiątych.pzdr

i jeszcze

[aise]

"siedem pigułek lucyfera" o tym jak to diabel zostal za kare zesłany do
powojennej polski. piekne:-)))

[Gość: Grzech]

"Bogom nocy równi" to nie był dalszy ciąg "Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy"
(powieści o przemytnikach; tłumaczona przed II Wojną Światową na 15 języków).
Wraz z "Piątym etapem" tworzył dylogię o pracy szpiegów wojskowych na terenie
Rosji (dylogia to "trylogia z dwóch części" ;) ). A "Jabłuszko", "Spojrzę ja w
okno..." i "Nikt nie da nam zbawienia" to trylogia o zawodowych przestępcach.
Piasecki napisał o tych ostatnich, że "pewni ludzie pokuszą się, by nazwać je
akademią przestępstw". On sam wolał je nazwać "akademią zwalczania przestępstw
i przestępców zawodowych przez poznanie ich życia, zwyczajów, <<filozofii>>,
praw, <<etyki>> i metod pracy...".

W sensie szerokim wszystkie te powieści są ze sobą powiązane osobą Piaseckiego,
bo on był w swym intensywnym żywocie: partyzantem antybolszewickim,
przemytnikiem, żołnierzem, wywiadowcą (II Oddział Sztabu Generalnego),
kierownikiem Egzekutywy AK w Wilnie (komórka zajmująca się wykonywaniem wyroków
Sądu Tajnego), więźniem (6 razy osadzany w więzieniu, w sumie 14 lat odsiadki,
w tym prawie 2 lata karnej izolacji, przywódca 3 buntów, 10 razy karnie
przenoszony z więzienia do więzienia), w 27 roku życia (1926 r.) wyrok śmierci
za napad rabunkowy, na skutek aktu łaski Prezydenta RP zmieniony na 15 lat
więzienia (głównie na skutek starań wywiadu polskiego, gdyż wyniki jego pracy
wywiadowczej były bardzo dobrze oceniane). W więzieniu na Świętym Krzyżu zaczął
studiować język polski, którego w ogóle nie słyszał do 20 roku życia. Tam też
zaczął pisać po polsku powieści. Dzięki grupie pisarzy (Wańkowicz, Kaden-
Bandrowski, Cat-Mackiewicz) zostaje przedterminowo zwolniony - opuszcza
więzienie już jako znany i ceniony pisarz.

W 2002 roku wydawnictwo LTW wypuściło "na wolność" całą serię książek
Piaseckiego.

Grzegorz Hajduk

Sergiusz Piasecki - facet z kręgosłupem

[Gość: Grzech]

"Żyliśmy jak królowie. Wódkę piliśmy szklankami. Kochały nas ładne dziewczyny.
Chodziliśmy po złotym dnie. Płaciliśmy złotem, srebrem i dolarami. Płaciliśmy
za wszystko: za wódkę i za muzykę. Za miłość płaciliśmy miłością, nienawiścią
za nienawiść.
Lubiłem swoich kolegów, bo nigdy mnie nie zawodzili. Byli to prości,
niewykształceni ludzie. Lecz czasem byli tak wspaniali, że stawałem zdumiony.
Wówczas dziękowałem Naturze, że jestem człowiekiem. (...)
A wśród tych cudów i skarbów, wśród barw i błysków żyliśmy jak zabłąkane w
bajkę dzieci. Żyliśmy i walczyli nie o gnaty bytu, lecz o swobodę ruchu o
wolność przyjaźni. (...) Witały nas i żegnały karabinowe salwy - często na
śmierć, która bezradnie tańczyła w krąg, nie wiedząc kogo wytrwać pierwszego" -
fragmenty wstępu do "Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy".

Wybaczcie, ale jestem w tzw. ciężkim szoku, że ktoś jeszcze w Rzplitej czyta
niezłomnego, a z nieustannym trudem czerwonych zapominanego (zamilczanego),
wielkiego pisarza i jednocześnie człowieka o tak barwnym, nieprawdopodobnym
życiorysie, że starczyłoby na kilka powieści. "Misja niemożliwa" wysiada przy
jego biografii.
Zdaje się, że wydawnictwo LTW wykupiło wszystkie prawa do jego dzieł.
O Piaseckim nie znajdziemy ni sylaby w ogromnej większości "leksyfonów"
zawierających setki polskich nazwisk pisarzy XX wieku. To wstyd
współczesnych "krytyków" i innych wazeliniarzy.
W księgarniach "Matras" dostępne są jego książki ww. wydawnictwa.
"Autodenuncacja" to jest to, co każdy winien przeczytać, jeśli chce mieć choćby
blade pojęcie o historii lat powojennych i o istocie czerwonego zła. Jest tam
wiele autobiograficznych tekstów faceta, który języka polskiego dopiero nauczył
się w więzieniu (Święty Krzyż) mając dwadzieścia parę lat, ucząc się go z gazet
i książki o gramatyce).
Są tam cudne polemiki z Miłoszem - tam się dowiedziałem, że Miłosz m.in.
tłumaczył Mao Tse Tunga (lub też znanego zbawcę Chin w innej pisowni: Mao Ze
Donga - wiadomo o kogo chodzi).

A jeżeli ktoś lubi Piaseckiego, to nie wątpię, że lubi (albo polubi) Józefa
Mackiewicza (Jego świetna strona to: www.tylkoprawda.akcja.pl), Stanisława Cata-
Mackiewicza, Leopolda Tyrmanda, Mariana Kukiela, Jerzego Łojka, Waldemara
Łysiaka. (Cała ta "banda" to dla mnie Siedmiu Wspaniałych).

Grzegorz Hajduk

[Gość: marco]

Dzięki za za tak obszerną informację. Sądzę,że będę miał co robić w długie
zimowe wieczory. Kiedyś czytałem Łojka, Łysiaka i ciągle szukałem czegoś w tym
rodzaju. I natknąłem się na Piaseckiego. Niedźwiedzicę czytałem dwa razy i
chyba nie ostatni. A tak nawiasem mówiąc to w 1938r podobno przymierzano się do
przyznania Nobla Piaseckiemu za właśnie "Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy". Co
do Tyrmanda to czy czasem nie jest on autorem powiści"Zły"?
pozdr

[Gość: jot6]

co do Tyrmanda - jak najbardziej prawda. A kto zna Floriana Czarnyszewicza
Nadberezyńcy? Podobny klimat jak u Mackiewicza i Piaseckiego.
pzcr

[Gość: Grzech]

Wstyd przyznać, ale Floriana Czarnyszewicza nie znam.
Może coś więcej o nim podasz?
Czołem,
Grzech

[jot6]

Józef Czapski: "O żadnej chyba książce nie pisało z takim zachwytem,
wzruszeniem, uznaniem tylu pisarzy o tak różnym charakterze, od pierwszych jak
M.K.Pawlikowski i Wańkowicz, po ostatnich Czapską i Miłosza. Piszę "wielka
książka" i nie widzę w tym cienia przesady (...),uratowała od zagłady
zapomnienia, którą niesie ludzka obojętność i nasza krótka pamięć, całąmiarę
tragedii żywiołu polskiego na ziemiach białoruskich(...) - szlachty
zagrodowej, tej znad Berezyny i Dniepru, o której tak głucho w literaturze
polskiej" /tekst spisany z okładki książki, o której istnieniu mówił mi
ktoś,kto czytał ją jeszcze przed wojną/ .Oparte na doświadczeniach autora
z czasów końca Wielkiej Wojny i przełomu bolszewickiego na tamtych terenach,
kiedy Polska oddala się coraz bardziej, zostawiając na pastwę sowietów
szlachtę zagrodową (taką Laudę sienkiewiczowską).O samym autorze nic niestety
więcej nie wiem,książka została wydana prawie konspiracyjnie,w Lublinie,
wyd.FIS, bez daty wydania. Słyszeliśmy o powstaniach śląskich, ale nie o
tamtym . pzdr

[Gość: Grzech]

Dziękuję za wieści. W antykwariatach będę o tym pamiętał.

Może ktoś czytał tego autora?

Pozdrawiam,
Grzegorz Hajduk

[Gość: Grzech]

Tak, "Zły" jest napisany przez niezapomnianego Lolka Tyrmanda.
Jeśli Warszawa, to ta z lat 50-ych pędzla Tyrmanda. Tylko ktoś o takim polocie
i inteligencji mógł machnąć frapującą historię o kryminalnym podziemiu stolicy;
w przyszłym roku stuknie tej powieści 50 lat, a dalej się ją czyta bardzo
dobrze - to świadczy o klasie pisarza.
"Filip" jest też świetny. "Dziennik 1954" tudzież, to ekstraklasa wśród
dzienników - no i sporo tam znanych nazwisk.
A zbiór opowiadań "Gorzki smak czekolady Lucullus" może m.in. rozbawić
największego ponuraka. Szkopuł w tym, że nigdzie ich nie można dostać (ale to
też świadczy dobrze o Tyrmandzie).
Świetna jest również publicystyka; część jej można znaleźdź w
zbiorze "Porachunki osobiste" (LTW, Warszawa 2002). Szczególnie smaczne
tytułowe "Porachunki", "Fryzury Mieczysława Rakowskiego" (znakomita analiza
zachowań, postawy młodego wówczas, nieco prostego ale niezwykle giętkiego
partyjniaka), "Hłasko" (bardzo ciepły wizerunek jednego z największych pisarzy
polskich XX w.; ciekawe również dotąd nie publikowane dwie recenzje
wewnątrzpartyjne "Życia towarzyskiego i uczuciowego".

Grzegorz Hajduk

[Gość: mo]

Piasecki jest rewelacyjny. Spotkałam sie z jego twórczascia w liceum i wciaz do
niej wracam. POciaga mnie swoisty honor bohaterów. I wciagajaca narracja.
Pozdrawiam czytelników.

[Gość: marco]

Witam
Jak już jesteśmy przy tego typu lekturach, to polecam Stanisława Grzesiuka: Na
marginesie życia, Boso ale w ostrogach, Pięć lat kacetu. Wszystkie czyta się
jednym tchem. Podobno napisał tylko te trzy.
Pozdr

[l33]

> Jak już jesteśmy przy tego typu lekturach, to polecam Stanisława Grzesiuka:
Na
> marginesie życia, Boso ale w ostrogach, Pięć lat kacetu. Wszystkie czyta się
> jednym tchem. Podobno napisał tylko te trzy.

Niestety, zmarl na gruzlice majac 45 lat. Wlasnie 'Na marginesie zycia' zamyka
cykl autobiograficznej trylogii. A z Piaseckim wiaze go jedynie to, ze obaj
zaczeli pisac w okresie miedzywojennym, pisali o tym co znali z wlasnego zycia,
potrafili spojrzec z przymrozeniem oka nawet na tragiczne wydarzenia, no i
oczywiscie to, ze ich ksiazki po prostu swietnie sie czyta, nie traca na
atrakcyjnosci i zapadaja w pamiec. Pozdrawiam. L.

Grzesiuk

[staua]

Polecam rowniez Grzesiuka, fantastyczne ksiazki, ciesze sie, ze ktos je
przypomnial...ja przeczytalam je po raz pierwszy chyba w wieku 11 lat, bo
mieszkalam w rejonach opisywanych przez niego (Czerniakow). Wspanialy humor, a
jednoczesnie tyle smutku tamtych czasow i jego tragicznego w sumie zycia.

[Gość: Grzech]

Grzesiuka czytałem w podstawówce (8 klasa), ale nie odważyłbym się go
porównywać z Piaseckim. Piasecki to inna klasa, styl, życiorys.
"Pięć lat kacetu" jest chyba najlepsze z tej trylogii. Obrazy dnia powszedniego
z Gusen, Dachau i Mauthausen są wstrząsające. Zresztą jest kolejne wydanie.
Grzegorz Hajduk

[staua]

Ja Piaseckiego nie znam, wiec nie porownuje...szkoda, ze nie moge sie
ustosunkowac.
Grzesiuka chyba tez za najlepsze uwazam "Piec lat kacetu". Przydaloby sie
odswiezyc, coz, kiedy ksiazki w Warszawie, a ja daleko...

[Gość: Grzech]

O porównaniu piłem do postu Marco. On napisał "Jak już jesteśmy przy tego typu
lekturach, to polecam Stanisława Grzesiuka", więc odebrałem to jak porówananie.
Jak jest dużo listów to mnie też ciężko się połapać.
A zamiast odświeżania, sięgnij po Piaseckiego. A wtedy porównasz.
Grzech

[staua]

Z przyjemnoscia, jak tylko uda mi sie cos znalezc...

[Gość: Grzech]

Jest wiele tytułów w księgarniach "Matras".
Czasem w sprzedaży komisowej w antykwariatach.
Grzech

[Gość: marco]

Nie miałem zamiaru porównywać Grzesiuka i Piaseckiego. Nie ten życiorys i
raczej nie ta tematyka. Ale ich lektury wydaje mi się łączy wartkość akcji, no
i ten zawadiacki styl bycia. No i to coś co sprawia, że jak przeczytasz
pierwszą stronę książki to zamykasz ją dopiero na ostatniej.
Pozdr

[Gość: Grzech]

Tak, zawadiackość, skłonność do awantury, jakaś żywiołowość, niespokojny duch i
ta nieumiejętność usiedzenia na tyłku (jakby ciągle mieli ognisko pod nią) to
wspólne cechy Piaseckiego i Grzesiuka.
Gdyby żyli w XVII w. na kresach Rzplitej, to z pewnością można ich sobie
wyobrazić jako bohaterów trylogii Sienkiewicza, a gdyby w XIX w. USA, to jako
głośnych rewolwerowców (coś a la Hickok, Earp, Holiday).
Grzegorz Hajduk

[Gość: taipan13]

witam wszystkich!
Piaseckiego czytalem kiedys "Kochanka.." i on podobał mi sie ale "Piaty etap "
był ciezki - lepszy troche o "5 etapu" jest "Bogom nocy rowni". Mysle, ze
biografie to naprawde miał Piasecki ciekawa jak mało kto - i ciagle sie dziwie
ze nikt nie wpadł na to zeby go zekranizowac. Bardziej by to pasowało niz"Quo
vadis". A Piasecki zawsze mi przypomina druga arcyciekawą postac okresu
przedwojennego - najsłynniejszego złodzieja tego okresu - Urke Nachalnika. On
tez zaczał pisac jak siedział w wiezieniu - całkiem niezłe sa: "Zywot własny
przestepcy" i "Zywe grobowce".
pozdrawiam - slawek

sfilmowany Sergiusz Piasecki

[woczekiwaniufiaska]

kochanek wielkiej niedźwiedzicy był filmowany i wystąpił jako przemytnicy około
przełomu lat 80 90.


nic dobrego