Pocz ątek początków. Podejmiecie?

[jolea]

Jabłkowity został z a p r o s z o n y. Osobiście. Do obejrzenia,
wysłuchania, oszcowania, powąchania... Tak to czuł. W górę wywiozła
go winda oszklona, przeniknięta słońcem na wskroś, razem z
Jabłkowitym i jego duszą, której aktualnego umiejscowienia sam nie
był pewien. Potem szedł korytarzem, długim, dudniącym, i tak szedł,
że jakby się chwilami cofał. Widział siebie w tej doniosłej chwili
całkiem od zewnątrz,i niby on to był, niby kto inny, gdyż
donioślejszy znacznie, zasługą chwili onej, wiekopomnej. Przed
drzwiami wziął głęboki oddech, na wypadek, gdyby miało go zatchnąć,
zanim nabierze w płuca powietrza. Nie zatchnęło. Nie, nie tak.
Wstrząs, owszem, był. Ale innego rodzaju. Zamiast spodziewanych
salonów Jabłkowity znalazł się posród nadspodziewanego bajzlu:
bezładnych stosów książek pachnących jeszcze drukarską farbą,
luźnych papierzysk, maskotek, kapci na zmianę, suchych bukietów,
świętych obrazków, plastikowych butelek oraz jednej puszki po
konserwie rybnej, z powodzeniem konkurujacej z zapachem świeżego
druku. Za Wielkim Stołem siedziało gremium. Żeńskie. A właściwie...
ge-ren-to-mium. Wysunęło zza Stołu swój trójgłowy kadłub i
zlustrowało gościa wnikliwie, z wpisaną w zawód chłodną ironią, aby
sobie czasem czego nie pomyślał... Gremium skojarzyło się
Jabłkowitemu jednoznacznie, aczkolwiek literacko. Tak bardzo
literacko, iż nie nadawało się nawet do bezdźwięcznego wyszeptania.
- Bardzo nam miło, panie Jabłkowity - zafalowała Środkowa mocno
pofalowaną szyją i podała mu do ucałowania adekwatną dłoń.
- Miło nam pana poznać - dorzuciła Lewa.
- Oraz podjąć - uzupełniła Prawa głosem nieswoim, gdyż męskim.
- Ja jestem tutaj Prezesem, Semiramida Grzyb - dookreśliła się
Środkowa. - To jest nasza redaktor - wskazała w stronę Lewej, a to -
dźgnęła Prawą wskazującym palcem, jakby z pewną pretensją - jest
Tadek. Proszę spocząć.
Jabłkowity spoczął, a jakże. Zapadł się aż po sutki w wielkim fotelu
ze skóry sztucznego zwierzęcia i zastygł.
- Pan się napije? - zapytała po męsku Tadek.
- Wody? - uściślił Jabłkowity, omiatając wzrokiem do połowy
opróżnioną butelkę Muszynianki.
- Wody.
- A... to nie - podziękował Jabłokiwty.
- Wobec tego przejdźmy do rzeczy - ucieszyła się Prezes. - Otóż, co
nam pan tu przysłał? No? My oczywiście wiemy, gdyż czytaliśmy.
- Wnikliwie - dorzuciła Lewa Nieprzedstawiona Z Nazwiska.
- I dogłębnie - poparła ją Tadek.
- Wydamy, a jakże, wydamy - zamruczała lubieżnie Prezes. - Pan
trochę poprawi...
- Ja też... troche poprawię - Nieprzedstawiona Z Nazwiska spuściła
skromnie oczy.
- A potem Tadek trochę poprawi - Prezes protekcjonalnie posmyrała go
tipsem pod brodą. - I będzie gites

O co chodzi z tym powyżej

[jolea]

Właśnie przechodzę pierwszy kryzys pisarski (po wydaniu którejś tam
książki). Nic mi się nie chce, niby bym coś robiła, ale nie wiem co,
nie wiem po co... A ponieważ pisarz tak ma, że jak już zaczął, to
musi, stąd fragment poniższego tekstu. Nie służy on do oceny, ani
innych twórczych analiz (oczywiście, może sie nie podobać, ma
prawo). Czepialska: fakt, że jest przerysowany, groteskowy, takie
było moje założenie. Sorki za to, co powiem, gdyż absolutnie nie mam
złych intencji, ale czy nam zawsze coś musi się z czymś kojarzyć?
Każdy tekst podpinać pod jakiś przeczytany wcześniej, każdego autora
poćwiartować, (bo jeśli go się nie da w całości z kimś utożsamić, to
w kawałkach już owszem). Jesteś pisarką. Przypuszczam, że nie raz
Cię wkurzono, znajdując w Twojej książce podobieństwa do czegoś,
czego nawet nie przeczytałaś lub mianując Cie polską Jakąś - tam.
Mam nadzieję, że Cię nie obraziłam, po prostu, niechcący nadepnęłaś
mi na wieeeelki odcisk. Aha, jeszcze jedno, chcesz poznać ciąg
dalszy? To dopisz kawałek, po swojemu, tak, jak lubisz. Moim
założeniem było podrzucenie Wam fragmentu do ewentualnej
kontynuacji. Można się będzie wyżyć twórczo i emocjonalnie, a także
zamiast oceniać się nawzajem (mam na myśli oceny negatywne) pokazać
próbkę własnej twórczości. Jeśli pomysł Wam się nie podoba, możecie
mnie zbiorowo zrugać, jestem przygotowana. Albo zignorować.

[czepialska]

Nie rozumiem dlaczego tak się pieklisz z powodu porównań "do"? One
były, są i będą. Na pionierską pracę trudno liczyć bo przed nami
prawie trzy tysiące lat pisarstwa tych co byli wcześniej. Cóż, warto
uczyć się od najlepszych i ujmy piszącemu to nie przynosi -
porównanie z O'Brienem było "na plus"!
Nie obraziłabym się gdyby ktoś w mych "Tęczowych" znalazł coś z
Celi, Borgesa, Lagerkvista, Szchulza czy wspomnianego już O'Briena...
Nie wiem jakie masz plany dotyczące dalszej części ale nie kupuję
pomysłu z "dopisywaniem się". Choć kiedyś zostałam zaproszona do
takiego opowiadania w "symultanicznej" wieloautorskiej wersji...

[jolea]

Nie mam ambicji być pionierką w literaturze, zgadzam się z Tobą, że
obszarów nietkniętych wcześniej czyimś piórem już chyba nie ma. A
pieklę się konkretnie o przyklejanie łatek, etykietowanie autora w
celach czysto marketingowych, przy pomocy innego autora, który jest
dłużej na rynku i dobrze się sprzedaje. I choćby nie wiem, jak był
świetny, w jakimś sensie umniejsza pisarzowi możliwość zapracowania
na własne nazwisko, a czytelnikowi wyrobienie sobie własnego osądu.
Jeśli o mnie chodzi, nie chcę być "Jolką - drugim O'Brienem", ani
też "Jolką - drugim Schulz'em". Ani drugim Homerem, drugim
Shakespeare'm, druga Aghatą Christie, czy w kim tam kto gustuje. I

[jolea]

I choćby nie wiem, jak był
świetny, w jakimś sensie umniejsza pisarzowi możliwość zapracowania
na własne nazwisko, a czytelnikowi wyrobienie sobie własnego osądu.
Jeśli o mnie chodzi, nie chcę być "Jolką - drugim O'Brienem", ani
też "Jolką - drugim Schulz'em". Ani drugim Homerem, drugim
Shakespeare'm, druga Aghatą Christie, czy w kim tam kto gustuje. I
nie wynika to, broń Boże, z zarozumialstwa, pychy czy czegoś w tym
rodzaju. Wynika z normalnej, ludzkiej potrzeby własnej odrębności,
swoistości. Czy, żeby kogoś ocenić, koniecznie musimy odwoływać się
do porównań? Czy Jolka jest dlatego fajna, bo jest podobna do kogoś,
kto jest fajny, albo dlatego jest paskudna, bo jest podobna do kogoś
paskudnego? Może słowo "pieklę się" jest tu za mocne. Ale
rzeczywiscie, nie lubię porównań. Czasem mam nieodparte wrażenie,że
posługiwanie się szeregiem rozmaitych porównań przy ocenie jakiejś
książki przez recenzentów jest tylko pretekstem do wykazania się
własną erudycją. Skojarzenia i porównania są bowiem kwestią zbyt
subiektywną, by serwować je innym, w dodatku często z pozycji
nieomylnego autorytetu.

[nobullshit]

Ja bym chętnie przeczytała ciąg dalszy - ale autorski, tzn. Twój.
Choć takie wspólne zabawy literackie też są fajne. Pytanie, czy ktoś będzie miał
czas.

Postawiłaś na imho w trudnej sytuacji - trudno się powstrzymać i nie
powiedzieć, że się podoba / nie podoba i z czym się kojarzy :(

[jolea]

- Ale… skoro przyjęliście, to chyba dobre jest… - zaoponował
nieśmiało Jabłkowity.
- Owszem, dobre jest - zmarszczyła się prezes tuż nad brwiami - ale,
jak to mówią, lepsze wrogiem dobrego.
Jabłkowity na chwilę zapadł się w sobie, zakleszczył, umysłowo,
emocjonalnie, i ogółem, całościowo sie zapadł. Myślał, że będzie
łatwiej. Że piękniej będzie, a tu masz, w pocie serdecznym jego
grzebać się będą, rozdrabniać, ciąć, paskudzić…
- Czyli, że co? - spytał po chwili.
- Ja bym tu widziała więcej opisów przyrody - uniosła się duchowo
Nieprzedstawiona. - Wie pan, żeby ptactwo kwiliło, kwiecie
pachniało, żeby poszum traw… Żeby… generalnie te drzewa stare,
cieniste… I strumyczek. Strumyczek koniecznie!
- I więcej erotyki! - wyrwała się Tadek. - Bo sucho tak jakoś jest.
O! - wygrzebał ze sterty zadrukowanych kartek jedną stronę. -
Pozwoli pan, że cytował będę?
- Pozwolę - szepnął Jabłkowity zupełnie wbrew sobie.
- Marzenka poczuła na całym ciele przyjemne dreszcze - jęła… jął
cytować Tadek. - Nie protestowała przeciw coraz gorętszym pocałunkom
Janusza. Bezwolna wobec jego dłoni, ust, przejmujących szeptów,
pozwoliła wziąć się na ręce i zanieść do jego kawalerskiej sypialni…
- I co tu mamy, panie? Koniec rozdziału - Tadek spojrzał z wyrzutem
na autora powyższego kawałka. - A ja bym proszę pana, że tak to
ujmę, posunął się dalej! I w ogóle, częściej bym się posuwał. W tym
kierunku, rzecz jasna…
- No tak - chrząknęła nieznacznie Prezes. Mnie też napełnia
niedosytem. Ale nie tutaj. Mnie tu brakuje… O! Właśnie! Mord!
- Jakich… mord? - spytał Jabłkowity cicho i nieśmiało.
- Mordów!!!
- Ale… czyich mordów, proszę pani? Znaczy się… ryi?
- Nie!!! Krwi mnie brakuje!!! Krwi!!! - wrzasnęła Prezes bryzgając
śliną na boki.

Dziękuję

[nobullshit]

Dalej się chichram oraz zastanawiam, na ile to autobiograficzne (tzn. na ile
odzwierciedla Twoje rozmowy z wydawcami). I dalej dzielnie
powstrzymuję się od komentarza :)

[jolea]

...za Twoje "dziękuję". Powyższe kawałki mają bardzo niewiele
wspólnego z moimi doświadczeniami (no, może poza opisanym
bałaganem). Jest to raczej komasacja doświadczeń wielu innych
autorów, przepuszczona przez filtr mojej wyobraźni. Ja
tymczasem "usuwam łożysko" po napisaniu najnowszej książki, nie
jestem jeszcze gotowa na kolejną, więc tak sobie siedzę, czytam
Wasze wypowiedzi, a czasem kliknę sobie coś niezobowiązująco...