po rozwodzie

[Gość: jona]

jak sobie z tym poradzic, zwlaszcza jesli po jakims czasie strasznie zalujemy a
nic juz zrobic nie mozna. do kogo sie zwrocic? terapeutow jest wielu, ktory
jest odpowiedni. mam 34 lata i wrazenie, ze swiat mi sie rozpadl. mam syna i
wyrzuty sumienia, ze nie zatrzymalam jego ojca zanim od nas odszedl. i czasem
sie boje, ze juz tak bedzie zawsze. i ciagle sie czegos boje.
moze ktos tez mial takie problemy??

[mario2]

A jestes pewna, ze ojciec Twojego dziecka zostalby z Wami?. Czy zycie Wasze po
zatrzymaniu go na sile byloby sielanka?. Czy jestes pewna, ze dorastanie
Waszego syna w naelektryzowanej atmosferze, byloby wlasciwym srodkiem
wychowawczym?
Teraz jestes osoba wolna i samostanowiaca o sobie! Wykorzystaj szanse dana Ci
przez los. Czas leczy najglebsze rany, a kazdy dzien przynosci bedzie wiecej
slonca i usmiechu.
Swoat naprawde nie konczy sie na 34 roku zycia i na jednym, w tym przypadku
nieodpowiedzialnym, mezczyznie.
Powodzenia
Mario

[Gość: maniek]

Jona! Po tym co napisała Ci Mario odpowiedz sobie czy na prawdę żałujesz? Bo ja
uważam, że jesteś odważną babką, wiele odważniejszą niż ja. Ja też mogłem
zostać sam z dzieckiem, ale... uważałem, że ono potrzebuje również matki, za
wszelką cenę. No i jest jak napisała Mario - ta "atmosfera". Teraz już jest u
mnie za późno. Masz szansę dać dziecku normalniejsze warunki niż miało -
wykorzystaj to. Niczego nie żałuj skoro i tak, jak mówisz, jest za późno. Nie
bój się tylko, to oczywiste, że świat Ci się rozpadł -zacznij budować nowy,
lepszy! Trzymam za Ciebie i syna!

po rozwodzie moze byc tez lepiej

[Gość: drKilder]

Mysle ze jestes odwazna. Masz syna ktorego na pewno dobrze wychowasz. Trudne jest dawanie sobie
rady gdy nie ma na kogo liczyc. Majac 34 lata, na pewno ma sie troche ustabilizowanych przyjaciol i
jeszcze rodzine. Z Twojego listu mozna wyczytac, ze obawiasz sie samodzielnosci. Dasz rade. Kazdy/a
daje.
Napisz skad jestes? ile lat ma syn? jak dawno jestes po rozwodzie? ja jesli bede mogl to pomoge w czym
kolwiek. Moze chociaz dobrym slowem , czasem i to wazne. Poznalem juz pare osob z Forum ale jeszce
nikogo osobiscie. owszem rozmawialismy przez telefon .....mamy swoja prywatna korespondencje,
ktora krazy poza Forum. Na spotkanie "na zywo mamy male szanse" ale jesli
Jesli chcesz to napisz : [e-mail]
wiedz ze dla wielu jestes mloda i 34 lata to piekny wiek. Dla mnie byl to najpiekniejszy okres w zyciu.
Mam raptem pare lat wiecej. Nie trac wiary w siebie i w swoja mlodosc. Dziecko dopelnia zycie kazdej
pary . Bez dzieci swiat bylby pusty i bezwartosciowy.
d

[Gość: GU]

ja mam 30 lat, jestem po rozwodzie, mam 5 letniego synka. Długo byłam sama od 2
lat jestem z facetem którego kocha dziecko i ja, nigdy w życiu nie wróciłabym
do tamtego małżeństwa i nie żałuję. Ty też nie żałuj. Każda z nas ma chwile
smutku, zwątpienia i słabości ale od tego są przyjaciele.A jak widzisz nawet na
forum ich masz. Kobieto głowa do góry. Jak chcesz pisz: [e-mail].
Zawsze wesprę, bo wiem że nie zawsze jest różowo i do przodu a rozwódki nie są
jeszcze traktowane jak normalne kobiety. Ludzie się nas boją. Kobiety się boją,
że odbijemy im mężów, mężczyźni nie traktują nas poważnie i boją sięnas bo
wiemy już coś o życiu itd. Ale takie jest życie. On nie był wart aby się
martwić. Jeśli podjęłaś taką decyzję to była ona słuszna. Koniec, kropka.

[myszaczek]

świetnie cię rozumiem. Ja mam 28 lat i za soba 12 letni związek z mężczyzną ( w
tym prawie 5 lat w małżeństwie). To byl dla mnie ogromny szok.Moje życie legło
w gruzach. Z dnia na dzien zostalam sama, w pustym mieszkaniu, nie wiedzialam
co ze soba zrobic. Na szczescie mam wspanialych przyjaciol na ktorych mogę
liczyć w każdej sytuacji. Namówili mnie na spotkania z psychoterapeutą,
powinnas spróbować to naprawde pomaga.

[Gość: Suzzi]

Sama mysle zeby odejsc. Mam 29 lat i malego synka. Boje sie bardzo ale mam
jedno zycie i nie chce go spedzic w martwym zwiazku. Trzymaj sie cieplo. A
wszystkim, ktorzy odpisali - chce wam powiedziec, ze jestescie fantastyczni. Sa
jednak wrazliwi, gotowi pomoc ludzie. To bardzo budujace. Dziekuje Wam :-)

[Gość: Magian]

Witaj Jono,
podzielam Twoje odczucia i rozumiem co przeszłas. mam tak jak TY 34 lata, 5
letniego syna i tez rozwód za soba. Na początku bez przerwy analizowałam
dlaczego ja, dlaczego jestem gorsza, dlaczego ten męzczyzna odszedł...Pomagali
przyjaciele, chodziłam na sesje z psychoterapeutami, na grupy wsparcia ale to
nie wypłukało do końca poczucia winy we mnie, że mój syn nie ma ojca, nie ma
normalnej rodziny. Brakowało mi też bardzo tego bliskiego człowieka, który doda
otuchy w cięzkiej chwili, zrozumie, wspomoże, podzieli zainteresowania... Wiem
czego się boisz samotności... to samo odczuwałam. Praca, dom, przyjaciele a
gdzie ojciec dla syna, gdzie ktos komu mozna ufać... Nie poddawaj sie, wiem że
jest bardzo cieżko być singlem w naszym wieku, szczególnie gdy się obserwuje
wokół rzesze młodszych, super wykształconych i bez zobowiązań konkurentek...
jednego się nauczyłam- nie jesteśmy gorsze, po prostu nie wszystko było naszą
winą i lepiej nie wracać do tego co minęło. Jeśli chcesz napisz, chętnie z Tobą
pogadam:
[e-mail]
Trzymaj się, bedzie tylko lepiej