Pierwszy raz :(

[anoresk]

Zdecydowałam się napisać , ponieważ chciałabym znać zdanie
innych osób 0 czyli nie związanych z problemem.

Historia pewnie jakich wiele - pierwszy raz w moim życiu ,
mężczyzna zasotosował wobec mnie przemoc fizyczną.Jest to mój
narzeczony, osoba po której się tego nie spodziewałam...

Sytuacja wyglądała następująco - po imprezie ( oboje pod
wpływem alkoholu , ja tak po 2 piwach , narzeczony po 4 )
pokłóciliśmy się - jak zwykle o jakąś bzdurę( narzeczony czasem
wymyśla zazdrośnicze historie, nie mające żadnego pokrycia w
rzeczywistości ). Niestety , powiedzieliśmy sobie parę niefajnych
rzeczy. Całe zajście zakończyło się jego mnie popchnięciem , na tyle
mocno , że przewróciłam się i poobcierałam skórę na ręce.

I teraz moja ocena sytuacji- od początku prawie wiedziałam , z
kom się wiążę - narzeczony mówił , że ma problemy z zazdrością i że
w jego rodzinie ojcu zdarzyło się uderzyć matkę narzeczonego
(pamięta 3,4 takie przypadki ). Więc możnaby stwierdzić , że całe
zajście sama sobie "wypracowałam " czy może na nie "zasłużyłam "
podejmując ryzyko ( świadomie ) zwiazania się z niestabilną
emocjonalnie osobą.

Ciekawa jest jeszcze jedna rzecz , z czysto psychologicznego
punktu widzenia - nasze konflikty są prawie bliżniaczo podobne do
tych , które narzeczony widział w domu - jego ojciec też miał
problem z zazdroscią , tez wybuchały awantury , zazwyczaj po
alkoholu (* niestety tak jak u nas -zaznaczam , że nie upijamy się ,
pijemy na imprezach , na które chodzimy raz na tydzień ).

Jestem teraz w kropce - po przeczytaniu setek chyba opowieści ,
historia zazwyczaj zaczyna się podobnie - najpierw mężczyzna kobietę
popchnie , albo za mocno ścisnie rekę itd a eskalacja przemocy
często rozwija się latami. Logiczną rzecza wydawałoby się zerwanie
znajomości , pomimo zaangażowania emocjonalnego i (niestety )
finansowego- mamy wspólne mieszkanie.
Tylko też , jak zwykle w takich przypadkach , kocham go i
chcciałabym to jakoś wszystko poukładać. Na razie nie mamy
wystarczającej ilości pieniędzy , żeby iść na terapię , co wydaje mi
się jedynym wyjściem - narzeczony wykazuje chęć ( chyba szczerą ,
ale jak ja to mogę teraz wiedziueć ?) uczestnictwaw takowej.
Ja ze sowjej strony zdecydowałam się opowiedzieć o zdarzeniu
kilku najbliższym osobom- żebym w razie następnego zajścia , lub
rozstania miała i świadków i osoby , do których będę mogła zwrócić
się o pomoc. Na tym moje pomysły się kończą niestety...

[pawel.drozdziak]

Witam,

Pisze Pani:

> narzeczony czasem
> wymyśla zazdrośnicze historie, nie mające żadnego pokrycia w
> rzeczywistości ). Niestety , powiedzieliśmy sobie parę niefajnych
> rzeczy. Całe zajście zakończyło się jego mnie popchnięciem , na
tyle
> mocno , że przewróciłam się i poobcierałam skórę na ręce.

jeśli dobrze rozumiem, częstym powodem kłótni jest zazdrość ze
strony partnera. Ponadto Pani nie jest gotowa odejść i nie macie
Państwo środków na psychoterapię.
Doraźnie można próbować rozmawiać właśnie o problemie zazdrości
nazywając go właśnie nadmierną zazdrością, tj. rozmawiać o tym
wtedy, kiedy awantura się nie odbywa i kiedy oboje jesteście
spokojni. Także doraźnie można liczyć na to, że uda się w tej
kwestii wynegocjować jakieś stałe zasady i ustalić jakieś reguły -
które Pani działania Pani może uznać za rzeczywiście zasługujące na
reakcję zazdrości a których nie, na ile to jest zgodne z poglądem
partnera, w jaki sposób on może wyrażać swoje zaniepokojenie, a w
jaki sposób absolutnie nie może tego robić i jakie będą konsekwencje
gdyby on wyrażał niezadowolenie w sposób inny - na przyład krzycząc,
grożąc lub popychając czy bijąc Panią. Najprostszą konsekwencją jaką
można tu zapowiedzieć i stosować jest zerwanie kontaktu na pewien
czas. Czyli ustalenie na przykład takiej zasady, że jeśli on
popchnie Panią, to Pani zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią
wyprowadzi się na tydzień i nie będzie się kontaktować, a każdy akt
przemocy w tym czasie będzie powodował przedłużenie Pani
nieobecności o kolejne dwa tygodnie. Gdyby takie zasady udało się
Pani utrzymać, może to być dobre doraźne rozwiązanie. Czasem się
sprawdza.
Problemem jest to, że kiedy Pani już wie które zachowania budzą
niepokój partnera i mogą być przyczyną jego wybuchu złości a w
konsekwencji mogą zmuszać Panią do stosowania tej procedury zrywania
kontaktu (prawdopodobnie dla Pani nie mniej uciążliwej niż dla
niego), to Pani sama może zacząć mieć tendencję do unikania takich
zachowań, które mogą go "sprowokować". Czyli może Pani zacząć mieć
tendencję do przystosowywania się do tego, czego partner oczekuje.
Jest to bardzo niebezpieczna tendencja, ponieważ w ten sposób
partner chcąc nie chcąc uczy się, że stosując przemoc lub grożąc tym
uzyskuje swoje cele i nawet jeśli świadomie będzie deklarował coś
innego jego przemocowe zachowanie będzie się nasilać.
Podstawą jest więc stosowanie systemu zasad i konsekwencji, którego
niestety musi Pani się trzymać. W mniej skomplikowanych przypadkach
taka metoda wystarcza. Jeśli nie wystarcza, Pani czuje się coraz
bardziej zagrożona, obserwuje Pani lub Pani znajomi, że zaczyna się
Pani przystosowywać, zmieniać zachowanie pod kątem zazdrośniczych
oczekiwań partnera, przemoc się nasila itd. wówczas niestety
konieczne jest skorzystanie z pomocy specjalistów albo zrezygnowanie
z takiej znajomości. Warto wiedzieć, że nawet mając wysoki poziom
zdrowego rozsądku na początku przemocowego związku nie mamy
gwarancji bezpieczeństwa bo w miarę wzmacniania znajomości
oddziaływanie sprawcy rośnie i poczucie własnej skuteczności u
ofiary maleje. Po kilku latach porzucenie partnera stosującego
przemoc bez gruntownej psychoterapii jest już niezwykle trudne, bo
bycie w takim związku działa niezwykle destrukcyjnie na całą
psychikę.Daltego tak ważne jest trzymanie się ustalonych reguł
konsekwentnie i od początku.


Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[anoresk]

Dziękuję bardzo za odpowiedż.
O zazdrości rozmawiamy również na " zimno " , nie tylko w czasie
kłótni - przynajmniej jeden pozytyw, problem chyba jest w tym , że
narzeczonego " tolerancja " na moje , " niewłaściwe zachowania "
jest zmienna - zalezy chociażby od jego zmęczenia , złego
samopoczucia , alkoholu itd.Co jak mi się wydaje nie jest dla mnie
dobre , bo znaczy , że nie ma on po prostu jakiś tam ściśle
określonych zasad tylko reaguje emocjonalnie i nieprzewidywalnie.

Z tymi jasno ustalonymi zasadami dotyczącymi niewłaściwych
zachowań to dobry pomysł - tego nie próbowałam , jak teraz sobie
przypominam , moje reakcje nie były zazwyczaj konsekwentne -
zależały od wielu czynników.

Niestety zauważyłam też u siebie bardzo niepokojącą rzecz -
bardzo szybko usprawiedliwiłam mojego narzeczonego,akceptując całe
zajście jako część "związku ". Byłam bita do 21 roku życia przez
matkę charakteropatkę , która jednocześnie zapewniała mnie o sowjej
wielkiej miłości i mam wrażenie , że mam wyższą tolerancję na
przemoc i fizyczna i psychiczną.

Próbuję to jakoś wszytko racjonalizować , chyba za bardzo.

[templa-riusz]

Witam z tej strony winowajca, wszystko się zgadza no może z
wyjątkiem tego ze alkoholu było o wiele więcej

W tej chwili jestem przerażony tym co zrobiłem, zawsze miąłem
problemy z zazdrością, mój umysł jest trochę schizofreniczny tzn.
wymyślam sobie najróżniejsze czarne scenariusze ( zwłaszcza w
stresogennych okresach), do tej pory jakoś sobie z nimi radziłem, i
myślałem nawet ze jest coraz lepiej, jak się okazało się ze nie jest

Od czasów dziecięcych nie zaatakowałem fizycznie żadnej kobiety, a
tu w jednej chwili straciłem cale panowanie nad sobą, boje się teraz
siebie, znam historie rodzinnych oprawców, którzy chcieli się
poprawić a potem znowu robili to samo, a ja tak nie chce,

Pochodzę z bardzo konfliktowej rodziny moi rodzice z jednej strony
niezwykle się kochali z drugiej prowadzili co jakiś czas z sobą mega
kłótnie gdzie ciężko było rozstrzygnąć było kto z nich głośniej
krzyczy, kto kogo bardziej gorzej obraza ( często po alkoholu ale
nie zawsze ), w niektórych kłótniach dochodziło do rękoczynu ze
strony ojca (choć pamiętam ze 2-3 przypadki ze ze strony matki tez),
pretekstem była albo schizofreniczna nieuzasadniona zazdrość ojca
lub sytuacja materialne rodziny. Po rozpoczęciu kłótni już ciężko
było rozpoznać kto jest agresorem a kto broniącym się. Ogólnie z
jednej strony miąłem bardzo kochających rodziców, z drugiej
choleryczny dom ze stałym poczuciem braku bezpieczeństwa.

Nie wiem co z tym zrobić, mam świadomość ze moja zazdrość jest zła i
nieuzasadniona, ale pomimo tego mój umysł i tak od czasu do czasu
uknuje sobie historyjkę spiskowa, chce aby nigdy więcej się to nie
powtórzyło, ale mam tez przerażającą świadomość ze samo „chce” może
nie wystarczyć, co mogę zrobić?? w tej chwili jeszcze na terapie
mnie po prostu nie stać ?? planuje ja podjąć jak tylko finanse
pozwolą , ale czy mogę zrobić cos jeszcze ?? czy mogę zrobić cos
teraz??

Kocham moja dziewczynę, i nie chce jej krzywdzić, nie chce naszego
związku rozwalić do końca, to, co zrobiłem naruszyło wszystko
poczucie bezpieczeństwa, bliskość, zaufanie, całą zbudowaną wspólnie
konstrukcje związku...

[bogusiamaria]

Właśnie: na kobietę możesz podnieść rękę raz-potem jest już po zaufaniu niestety
i nie sądzę aby się to dało odrobić-nawet jak przebaczy będzie pamiętać i położy
się to dłuugim cieniem na związku.