jak sobie radzicie z depresja?

[Gość: anka]

kiedy wszystko i wszyscy sa 'przeciwko' wam, kiedy partner klamie albo tak
tylko sie wam zdaje, kiedy nie ciesza kontakty towarzyskie, kiedy wkrada sie
poczucie beznadziei i bezsensu, kiedy zaczynacie sie porowynywac i wychodzi
ze wszyscy sa lepsi pod kazdym wzgledem, kiedy tracicie wiare w siebie, kiedy
samoocena leci na leb i na szyje, kiedy partner przerasta was w kazdym calu,
kiedy motywacja do zycia spada ponizej poziomu morza, kiedy nawet nie udaje
sie wam niemyslec o zlych sprawach..

moze to tylko zima, a moze czas do psychologa :)
macie jakies sposoby zeby takim stanom zaradzic?
wrzucam tez na psychologie:) zobaczymy kto ma lepsze pomysly ;)

[tralalumpek]

Różnie:
- kiedy depresyjnie otoczenie gryzie to wpadam w ramiona męża i szukam
pocieszenia, spacer, lampka wina, wspólny wyjazd, wspolny spacer przez "aleję
dobrych sklepów", ...rozmowy, rozmowy, rozmowy
w zimie ciepła aromatyczna kąpiel z dobrą książką podnosi moją poprzeczkę
nastroju, plotki z koleżanką na kawie, staram się znaleźć mocne punkty w sobie
i nimi sie podpierając wyjść na prostą

a jak te wszystkie metody powyżej nie pomagają to zaglądam na FK i wtedy
wszystko przechodzi, moje problemy i depresje są niczym w porównaniu z tym co
tutaj ludzie wypisują
czytam tak sobie takie jarmarczno-bazarowe wypowiedzi, podglądam wynurzenia
sklepowej z gieesu i innych szanownych z peegeerowskimi nawykami i od razu mi
lepiej na duszy
Czasem są perełki, trzeba ich trochę poszukać ale są, takie wypowiedzi-perełki
cenie sobie bardzo, one tez pomagaja "wyjść na prostą"

[am_al]

Ja dla odmiany czytam wtedy wynurzenia na FK pewnej niezwykłej Wielkiej Pani z
Wiednia, która nieustannie wpada w rozkosz zachwytu nad swą perfekcyjną
osobowością oraz wciąż nurza się w ramiona swego idealnego męża, zreszta chyba
wyciętego z jakiegos harlekina, bo taki jest perfekcyjny. Zawsze wpedza mnie w
zdumienie jej niezwykła płytkośc i powierzchowność, perfekcyjne wprost. Jej dla
odpędzenia ciemnej depresji wystarczy kąpiel w wannie, kubek kawy lub lampka
wina a każdego człowieka jej w stanie ocenić po dosłownie jednym poście.
Cokolwiek nie wydarzy się w życiu tej Pani, jest niezwykłe i jedyne w swoim
rodzaju, nawet sylwester przed TV, oczywiście z idealnym męzem wijącym się
u pięknych stóp.
Otóż ta Wielka Pani z jakiegos tajemniczego powodu lubi korenspondować z hołotą
z Polski, nie wiadomo dlaczego usiłując poprawić w ten sposób swój przeciez
zawsze wyśmienity nastrój. Dosłownie rzuca perły między wieprze! Fakt ten
zawsze wprawia mnie w takie zdumienie, że zapominam o własnej depresji.

bleee

[Gość: anka]

tez sobie znalzlas watek zeby frustracje leczyc.. szkoda
pozdrawiam

[Gość: Lena]

A ja pracuję na zwiekszonych obrotach. W pracy robię wszystko i za
wszystkich /nawet prześledziłam sprawozdania księgowe choć ksiegową nie jestem/
a w domu omijam wszyskich i wyciągam coś zaległego. Ostatnio kupiłam przepiękne
materiały i szyję sobie kilka kompletów pościeli /choć krawcową nie jestem/.
uszyłam już nowe firanki i zasłony do sypialni. Pewnie opamiętam się gdy zacznę
zygzaczkiem lub jodełką szyć ściany ze złości. Jeżdżę na rowerze stacjonarnym
przynajmniej z godzinę dziennie, na basenie jestem co drugi dzień i 1,5 godziny
śmigam wte i wewte. Wieczorem zapalam waniliowe świeczki na wannie, puszczam
Vivaldiego, i z kieliszkiem wina czytam w piankowej kąpieli /zwykle
któreś "Lapidarium" Kapuścińskiego/. Myślę, że to bardziej furia niz depresja
ale ja tak reaguję na wszystkie dołujące sytuacje. Gdy już jestem bardzo
zmęczona to muszę odespać a jak odeśpię to jakoś wszystko mija.
Pozdrowienia :)))))

[tralalumpek]

A nie próbowałaś zamiast rowerka stacjonarnego taki normalny wypróbować?
Widzę, że podobnie przeganiasz złe duchy (wanna, wino, szycie, książka...). Ja
wiem również , że zmęczenie fizyczne dobrze robi na ducha. Na wiosne zatem mój
ogródek ratuje często duszę i oczywiście rower. Takie totalne zasapanie się,
kiedy pot strumieniami leje się po plecach i nogach a język wpada w szprychy.
Ruch (rower) na świeżym powietrzu naprawdę dobrze robi.

[Gość: Lena]

Od wiosny do jesieni na normalnym rowerze zrobiłam ponad 2000 km !!!! Teraz
musiałabym mieć opony zimowe lub łańcuchy na koła :)))) Ale próbowałam i
stwierdziłam, że niestety nie jest zbyt bezpiecznie /pomijam, że zimno/. Dużo
też biegam ale w taki mróz jest niezbyt przyjemnie, za to spacer krokiem
Korzeniowskiego /mój mąż mówi, że ja nie na spacer ale na wybieg chodzę/ to
jest to. Nie jeździłam jeszcze w tym roku na nartach, rok temu miałam
uszkodzoną łąkotkę i operację. Wiem, że na pewno w tym roku będę jeździła -
może jeszcze nie na trasach Tomba i Kamikaze ale na pweno pojeżdżę.
Pozdrawiam :))) Myślę, żę im więcej ma się pasji tym trudniej poddać się
depresji, łatwiej znaleźć coś co pomoże :)))))) I byle do wiosny :))))

[tralalumpek]

Gość portalu: Lena napisał(a):

> Od wiosny do jesieni na normalnym rowerze zrobiłam ponad 2000 km !!!! Teraz
> musiałabym mieć opony zimowe lub łańcuchy na koła :)))) Ale próbowałam i
> stwierdziłam, że niestety nie jest zbyt bezpiecznie /pomijam, że zimno/.
Dużo
> też biegam ale w taki mróz jest niezbyt przyjemnie, za to spacer krokiem
> Korzeniowskiego /mój mąż mówi, że ja nie na spacer ale na wybieg chodzę/ to
> jest to. Nie jeździłam jeszcze w tym roku na nartach, rok temu miałam
> uszkodzoną łąkotkę i operację. Wiem, że na pewno w tym roku będę jeździła -
> może jeszcze nie na trasach Tomba i Kamikaze ale na pweno pojeżdżę.
> Pozdrawiam :)))



No to ja juz Tobie nic więcej o świeżym powietrzu nie będę prawić :)))




Myślę, żę im więcej ma się pasji tym trudniej poddać się
> depresji, łatwiej znaleźć coś co pomoże :)))))) I byle do wiosny :))))


Dokładnie tak jest
pozdrawiam i byle do wiosny

[zalotnica]

Tak naprawde to nie wiem co to jest, zawsze staralam sie
byc zajeta i nie rozczulac sie nad tym jaka to ja jestem
nieszczesliwa a wszyscy zli i niedobrzy... Staram sie cieszyc
kazda chwila, kazdym dniem. Dziewczyny dobrze Ci radza, duzo
ruchu na swiezym powietrzu swietnie wplywa na nastroj, ciagle
jakies krotkie wypady w teren (weekendowe) sa wspaniale po
calym tygodniu w siedzenia w biurze.
Powodzenia

[12x1]

depresje ...to bezsens zycia
ja mam psa z ktorym czy deszcz ,czy mroz
a na dodatek jak jest duze zmartwienie lub
problem to depresja maleje
ale zostaje zadra

[kochanica.francuza]

zalotnica napisała:

> Tak naprawde to nie wiem co to jest, zawsze staralam sie
> byc zajeta i nie rozczulac sie

Prawdziwa depresja dziecko to nie rozczulanie, ale choroba leczona
farmakologicznie.
Mylisz pojecia.
nad tym jaka to ja jestem
> nieszczesliwa a wszyscy zli i niedobrzy... Staram sie cieszyc
> kazda chwila, kazdym dniem. Dziewczyny dobrze Ci radza, duzo
> ruchu na swiezym powietrzu swietnie wplywa na nastroj, ciagle
> jakies krotkie wypady w teren (weekendowe) sa wspaniale po
> calym tygodniu w siedzenia w biurze.
> Powodzenia

[zalotnica]

kochanica.francuza napisała:
> Prawdziwa depresja dziecko to nie rozczulanie, ale choroba leczona
> farmakologicznie.
> Mylisz pojecia.

a czy pomyslalas, kogo ta choroba dotyka najczesciej...?
(autorka, jeszcze nie jest taka chora, ma tylko tzw. "dola")
czy samej sobie nie mozna juz pomoc ? i czy myslisz , ze
tylko pastylki sa dobre na wszystko...?

[kochanica.francuza]

zalotnica napisała:

> kochanica.francuza napisała:
> > Prawdziwa depresja dziecko to nie rozczulanie, ale choroba leczona
> > farmakologicznie.
> > Mylisz pojecia.
>
> a czy pomyslalas, kogo ta choroba dotyka najczesciej...?
> (autorka, jeszcze nie jest taka chora, ma tylko tzw. "dola")
> czy samej sobie nie mozna juz pomoc ? i czy myslisz , ze
> tylko pastylki sa dobre na wszystko...?

Nadal mylisz pojęcia.
Czasem nie mozna sobie pomóc.
Od 6 lat biore tabletki antydepresyjne, więc mysle, ze znam się na tym lepiej
od Ciebie.
Byłam tez na Oddziale Depresji.
A co, uwazasz, ze jak "zdiagnozujesz" autorke via net i pogonisz, zeby sie nie
rozczulała, to pomoze?
Boze, co za kraj - 40 milionów "psychoterapeutów".

[zalotnica]

przypomnij sobie, czy ta depresja zaskoczyla Cie w ciagu jednej nocy...?
z pewnoscia nie, potrzebowalas duzo czasu aby ona sie rozwinela. Sama
widzisz, ze same pastylki nic nie zdzialaja, musisz sama chciec im pomoc...

fakt, nie umiem sobie tego wyobrazic, jak i rowniez, jak to przebiega...

[kochanica.francuza]

zalotnica napisała:

>
> przypomnij sobie, czy ta depresja zaskoczyla Cie w ciagu jednej nocy...?

raczej tak, chodzilo no poczucie zmarnowanego życia
> .

[zalotnica]

kochanica.francuza napisała:

> zalotnica napisała:
>
> >
> > przypomnij sobie, czy ta depresja zaskoczyla Cie w ciagu jednej nocy...?
>
> raczej tak, chodzilo o poczucie zmarnowanego życia.

a czyz sama nie pozwalalas "swojemu zyciu" marnowac sie...?
przeciez ten proces trwal dluzej niz "ta" jedna noc,
czy wczesniej nie dostrzegalas, ze zle postepujesz ?
z pewnoscia tak, ale lekcewazylas to no i " obudzilas" sie
niestety, zbyt pozno. Czy cokolwiek robilas aby to zmienic ?
i czy teraz te lekarstwa pomagaja Ci...?

[kochanica.francuza]

zalotnica napisała:

> kochanica.francuza napisała:
>
> > zalotnica napisała:
> >
> > >
> > > przypomnij sobie, czy ta depresja zaskoczyla Cie w ciagu jednej noc
> y...?
> >
> > raczej tak, chodzilo o poczucie zmarnowanego życia.
>
> a czyz sama nie pozwalalas "swojemu zyciu" marnowac sie...?
> przeciez ten proces trwal dluzej niz "ta" jedna noc,
> czy wczesniej nie dostrzegalas, ze zle postepujesz ?
Nie, bo nie wiedziałam, co jest dla mnie najwazniejsze. Nie miałam kontaktu z
samą soba, ze swoimi emocjami. To tez jest choroba, i ma swoja nazwe, tylko
zapomnialam.
> Czy cokolwiek robilas aby to zmienic ?
Tak, mnóstwo.
> i czy teraz te lekarstwa pomagaja Ci...?
Tak!!!
>

[julla]

Depresja zaczyna sie właśnie wtedy, gdy nie można juz sobie samemu pomóc. To są
konkretne zaburzenia w tzw. chemii mózgu i potrzeba farmakologii oraz
specjalistycznego pobudzenia chorego "do życia', taka psychiczna reanimacja.
Wy piszecie o zwykłej chandrze, która pojawia się i znika, u jednych częściej,
u innych rzadziej. Ludzie o płytszych emocjach golną kielicha albo zjedzą
banana (serotonina!) i szafa gra; ludzi o bardziej skomplikowanej strukturze
emocjonalnej chandra trzyma dłużej i mają problemy z "wybiciem" się,
ale nie nalezy mylic tego z depresją, to coś innego.

[zalotnica]

tez mi sie wlasnie wydawalo, ze autorka miala na mysli zwykla chandre...

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

Z całą życzliwością radzę Ance i jej respondentom przejrzeć - nawet pobieżnie
to co napisał Ant. Kępiński w swojej książce p.t. " Melancholia" i wtedy
dopiero dywagować na temat depresji. Osoby będące w depresji nie sa w stanie
robić tego - co tu proponują np. Lena i Tralalumpek.

[julla]

No właśnie, bardzo słuszna uwaga, padalcowo:)

[virus69]

julla napisała:

> No właśnie, bardzo słuszna uwaga, padalcowo:)
]
ten zgred, padalec, też czasem słusznie sie wypowie, mimo zaawansowanego Herr
Altzheimera. :)))

p.a.d.a.l.c.o.w.a

[tralalumpek]

p.a.d.a.l.c.o.w.a napisała:

>.... Osoby będące w depresji nie sa w stanie
> robić tego - co tu proponują np. Lena i Tralalumpek.



A jak myślisz, Anka ma deprsję czy może łagodniejszą formę złego samopoczucia
psychicznego. Mnie sie wydaje, że to drugie i dlatego zaproponowałam to co
zaproponowałam.

[julla]

Moim zdaniem to co przeżywa Anka z lekka juz przyhacza o depresję. Ale to
zależy jak długo ten stan trwa i jaki stopien irracjonalności jest w tym jej
poczuciu bezsensu.
Jesli to trwa długo i jest constans albo się pogłębia, to powinna pójść do
psychologa. Rowerek stacjonarny nic już nie pomoże

[tralalumpek]

julla napisała:

... Rowerek stacjonarny nic już nie pomoże



Podobnie jak i twoja wypowiedz.

[Gość: cesna]

przepraszam wyslalam za wczesnie

>podobnie jak i twoja wypowiedz

no, to juz nieladne zlosliwostki
oczywiscie, ze pomoze, podstawa leczenia depresji jest uswiadomienie jej sobie,
oddzielenie od zwyklej, rowerkowo-stacjonarnej, chandry

depresja to sytuacja krytyczna nie tylko dla chorego ale i dla calej familii
nikomu nie zycze
wszystkich pozdrawiam,
cesna

[julla]

tralalumpek napisała:

> Podobnie jak i twoja wypowiedz.
***
Po co ta impertynencja??

[tralalumpek]

julla napisała:

.
> ***
> Po co ta impertynencja??
>
>

Dla równowagi. Padalcowa wystawiła diagnozę - masz Anka depresję!
A ty przytaknelas. Zastanowiłaś się np nad tym, że są ludzie, ktorzy kiedy
usłyszą diagnozę rak, załamuja się i w przyspieszonym tempie umierają a inni
odwrotnie, chcą znać diagnozę?
Pomyślałaś przez moment, że dużo ludzi w zimie ma problemy z samym sobą i są
to najczęściej krótkotrwałe załamania, z których wychodzi się zazwyczaj bez
większych problemów, najczęściej z pomocą środowiska. Anka ma męża, uważam że
powinna w nim szukać pomocy. Znają sie i po to są razem, żeby się nawzajem
podpierać w dobrych i złych czasach, stąd była moja uwaga o moim mężu w 1
wpisie.
Nie jestem lekarzem i nie wydawałam diagnozy, nie wiem co dziewczynę tak
naprawde gryzie. Myślę, że powinna sama znaleźć powód skąd się to bierze a
potem temmu starać się zaradzić.
Wpis każdego z nas jest niczym innym jak pogadaniem sobie na temat. Wiadomym
jest, że tylko fachowa porada może w takiej sytuacji pomóc.
Stawianie diagnozy w myśl: no wiesz tak naprawde to jutro umrzesz ale nie
przejmuj sie idź do fachowca niech ci to potwierdzi bo ja sie naprawde nie
myle ... jest dla mnie mało poważną dyskusją.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

tralalumpek napisała:

> >cyt:
>
> Dla równowagi. Padalcowa wystawiła diagnozę - masz Anka depresję!

*********
bardzo cię upraszam..- podaj mi fragment z moich wpisów, który podtrzyma twoją
tezę, że JA wystawiłam diagnozę.
bo chyba to ja właśnie napisałam, że TO nie moja dziedzina i że o diagnozę sie
nie pokuszę.
Jedynie starałam się wyprowadzić ten wątek na właściwy ( w/g mnie ) tor.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

julla napisała:

> Moim zdaniem to co przeżywa Anka z lekka juz przyhacza o depresję. Ale to
> zależy jak długo ten stan trwa i jaki stopien irracjonalności jest w tym jej
> poczuciu bezsensu.
> Jesli to trwa długo i jest constans albo się pogłębia, to powinna pójść do
> psychologa. Rowerek stacjonarny nic już nie pomoże


w rzeczy samej !

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

zupełnie nie podejmowałam próby diagnozy ( nie moja dziedzina ).
Mój wtręt był po to - by zreflektować respondentów raczej odnośnie tytułu
TEMATU ( wszak w tytule było słowo:depresja )
A już to, czy sama zainteresowana może i myli się w samodiagnozie - to zupełnie
insza_inszość.

[tralalumpek]

p.a.d.a.l.c.o.w.a napisała:

>
> zupełnie nie podejmowałam próby diagnozy ( nie moja dziedzina ).
> Mój wtręt był po to - by zreflektować respondentów raczej odnośnie tytułu
> TEMATU ( wszak w tytule było słowo:depresja )
> A już to, czy sama zainteresowana może i myli się w samodiagnozie - to
zupełnie
>
> insza_inszość.



Mam wrażenie,że większośc pisze żeby komuś dołożyć, żeby coklowiek napisać,
żeby się odegrać za nieudany dzień lub jeszcze inną sraczkę ale niewiele to ma
wszystko wpólnego z głównym tematem.
z poważaniem

[julla]

tralalumpek napisała:


> Mam wrażenie,że większośc pisze żeby komuś dołożyć, żeby coklowiek napisać,
> żeby się odegrać za nieudany dzień lub jeszcze inną sraczkę ale niewiele to
ma
> wszystko wpólnego z głównym tematem.
> z poważaniem
***
Chyba masz siebie głownie na myśli sądząc po treści twych postów, ja np.
zupełnie mam inne motywacje

>
>
>
>

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

tralalumpek napisała:

>
>
> Mam wrażenie,że większośc pisze żeby komuś dołożyć, żeby coklowiek napisać,
> żeby się odegrać za nieudany dzień lub jeszcze inną sraczkę ale niewiele to
ma
> wszystko wpólnego z głównym tematem.
> z poważaniem

moze i własnie masz racje.
Moze i tak jest.
To smutne...bo jak temat jest serio i było by miło i sprawiedliwie gdyby
odpowiedzi_posty były merytoryczne. I odnoszące sie dokładnie do tematu - jaki
AUTOR uznał za słuszne i stosowne - poddać dyskusji.
Jeżeli Autor chciał , aby było o DEPRESJI - to niech będzie o depresji własnie.
A nie o dołach, stresach chwilowych, nieadekwatnej reaktywności...
Natomiast jeżeli nic o depresji nie wiemy ...- to bedzie słuszne i
sprawiedliwe, jeżeli w ogóle sie nie wypowiemy.
Dygresje są do zniesienia w wątkach błachych;
w tematach poważnych - lepiej zachować merytorykę, ale to tylko moje zdanie -
czyli obrazujące stan, jaki mnie by odpowiadał, gdybym zdecydowała się poddać
pod dyskusję TU - coś, co mnie nurtuje.
(-) padalec kreśli się z szacunkiem dla wszystkich respondentów.

odpowiadam

[Gość: anka]

mam wlasnie wrazenie ze sama nie dam rady, moje 'sama' konczy sie odrodzeniem
na dzien lub dwa albo tylko na godzin pare, potem zjazd na dol, moze to
rzeczywiscie chandra. ale meczy mnie hustawka, ze tak powiem, nie wspomne o
najblizszych, bo chyba mozna ze mna zwariowac. lzy i rozpacz, potem chwila
stabilna, dystans, wszystko ok, a potem dla odmiany agresja i dzika furia. nie
chcialabym byc na miejscu meza ;) nie musze dodawac ze teraz mam faze
dystansu? :) w tej chwili nie widze niczego tak czarno, ale kto wie co bedzie
dalej, wieczor dosc dlugi jest. najprostrze tricki nie pomagaja, czyli kolacja
z winem super ale juz w samochodzie zal i rozpacz, lzy i zarzuty, czym
wywolane? z reka na sercu: nie wiem!, byc moze zalosc ma wzbudzilo truchelko
ryby na moim talerzu...
nie oczekuje rady jedynej i najmadrzejszej, ani tym bardziej diagnozy. ot tak
wsparcia zewszad szukam.
i dzieki za nie :)

[julla]

Powinnaś jednak pójść do psychologa. Może męczy Cię coś, czego sama sobie nie
uświadamiasz, a co mogłabyś jakos wyrzucić z siebie. To nie jest dobry temat na
te forum...
Terapie są różne, można spróbować, po cholerę tak się męczyć na tej huśtawce?

[Gość: cesna]

po pierwsze sama przyznajesz, ze cos jest nie tak - to juz polowa sukcesu, z
tego co piszesz wynika, ze jesli to depresja, to jeszcze nie tragicznie
gleboka, mozna sobie z tym stosunkowo szybko i bezbolesnie poradzic, np
farmakologicznie (jest np srodek coaxcil, bardzo dobre efekty!)
udaj sie do psychologa, jezeli masz godnego zaufania lekarza pierwszego
kontaktu, mozesz zaczac od niego - tez moze cos przepisac, moze kogos poleci
musisz sie tylko zmobilizowac i zlapac byka za rogi - potem juz bedzie z gorki
zycze ci aniu, wszystkiego najlepszego
i odezwij sie czasem, napisz jak twoja kondycja
pozdrawiam
cesna

[Gość: Magda]

Anka, poszukaj fachowej pomocy. W Twoim opisie rozpoznaje podobienstwa do
swojego zycia, nierowne nastroje z powodow obiektywnie biorac zle
uzasadnionych. Nie musi to byc depresja w sensie klinicznym, tylko sklonnosci
do melancholii i neurastenii, i lepiej wziac byka za rogi, niz tlumaczyc sobie,
jak ja robilam przez wiekszosc zycia, ze skoro wlasciwie wszystko jest w
porzadku, to nie trzeba nadawac temu zbyt wielkiej wagi. Nie mowiac o tym, ze
szkoda mezowi psuc zycie wlasnym smutkiem.

[Gość: Lena]

Miewałam już tak, że walił mi się cały świat, miałam taki czas, gdy zrobienie
kanapki urastało do rangi problemu niemożliwego do rowiązania i gdyby nie to,
że miałam pracę i dziecko to nawet powiek nie chciałoby mi się otwierać. Może
jestem nieskąplikowaną strukturą psychiczną /jak ocenia Julla/ albo znalazłam
jakąś żelazną rezerwę psychiczną i po prostu się nie dałam. Wiem, że to nie
jest proste i wiem w którym momencie "doła" muszę coś robić, muszę tego "doła"
zamęczyć. Każdy musi sam nauczyć sie walczyć z własnymi problemami. Najgorszy
jest pierwszy w zyciu taki "zawalony świat". Poznajemy wtedy siebie doskonale -
umiemy się sami podźwignąć lub lądujemy na prochach. Może decydują geny ...
czasem człowiek przeżyje piekło i nie tylko potrafi się usmiechać ale i pomagać
innym, jego złe przeżycia uwrażliwiają go, a czasem pierwsze nawet niewielkie
niepowodzenia powodują załamania kwalifikujące do leczenia szpitalnego.