Efekt Coppoli

[Gość: perena]

Mieszane mam uczucia.Film niby dobry, a jednak jakiś taki
dysproporcjonalny. Ma nierówny puls,to przyśpiesza to zwalnia,
coś obiecuje, po to, żeby zaraz się wymigać. Akcji w potocznym
rozumieniu słowa nie ma, dużo zdjęć z Tokio, muzyka pasuje, ale
całość mimo wszystko nie powala na kolana.Subtelność czasami
zbyt blisko graniczącą z nudą.

piekny film

[Gość: bart]

Wszystko juz bylo...

[Gość: Smoler]

Ano..niedopowiedzenia, poltony, tajemnica, soczysty obraz,
dzwiek; otoczenie skontrastowane z postawa,losem
bohaterow..najczesciej zagubionych oczywiscie.Francuzi,
Chinczycy pokazali to lepiej...Efekt Coppoli? Weir i lata 70-
te, Wong kar Wai-90-te... Ergo: ladny film ale dali Bog nie
wart tego calego zamieszania choc moze wart Oskara zwazywszy na
historie niezlych acz niewybitnych, niezaskakujach a wlasciwie
ot zwyczajnych filmow, ktore zostaly nagrodzone..

[Gość: agucha]

ja tez mam mieszane uczucia,
warto bylo zobaczyc dla superastej gry (wyglada jakby w ogole nie gral - taki
naturalny) B.Murray'a, ale nie powiedzialabym, ze film zwala z nog,
ciekawy - bo inny niz te wszystkieg hollywodzkie produkcje,
ale za duzo przypisuje sie mu, moim zdaniem podtekstow, znaczen
psychologicznych, (np. ze postac grana przez Murraya "wazy" uczucia, wazy? to
kryzys wieku sredniego, poza tym nie wyglada by go wiele laczylo z zona, a
kiedys laczylo? czy dopiero teraz to wyszlo na wierzch, ze zona taka dziwna, ze
rozmowy telefoniczne wygladaja jak wygladaja)

zgadzam sie, ze Tokio jest uproszczone, i Japonczycy tez,
ciekawa jestem jakie sa ich opinie nt tego filmu (ma ktos znajomego Japonczyka?)

poza tym film ok,
A

[Gość: tu-ta]

film slaby. akcja jednolinijna. wszystko uproszczone,
zredukowane do hasel, zestawione komunikaty, mocno
skontrastowane. postac - niby pochodna Cameron Diaz - wyrysowana
do granic wytrzymalosci - nikt nie moze miec watpliwosci, ze
jest zenujaca. glowna bohaterka jest refleksyjnie zamyslona i
poprawnie aseksualna, no i oczywiscie filozofka, szablon
czystosci, zona glownego bohatera zredukowana do obojetnej
hetery zainteresowanej jedynie dywanami i wspolnymi dzieci, maz
glownej bohaterki calkowicie przerysowany w swoich reakcjach, ze
az dziwi, ze ta refleksyjna dziewczyna go wybrala sobie na meza.
nie moglam sie oprzec wrazeniu improwizacji, takiego po prostu
zbyt wprost opowiadania. japonia zredukowana do dwoch stanow pro-
ameryka i glegoka tradycja.

ciekawy scenariusz? .... za prosty jakby pozbierane naglowki z
gazet.
nie - dla mnie slaby.
to, co bylo ladne to to, ze tych dwoje ludzi sobie dalo swoja
przestrzen na wzajem, w sposob delikatny, na odleglosc. ale
reszta to dla nich zaledwie tlo.
za malo!
wszystko takie pozszywane z duzych kawalkow, za duzych.
zbyt wprost.

do tu-ta

[Gość: agucha]

a ja myslalam, ze to tylko mi te postacie wydaja sie
przerysowane i za bardzo oczywiste...
A

[Gość: ara]

MOze krytyk z ciebie będzie ale to wszystko, film jest piekny a ty prosty

[Gość: Adam]

takie jest życie: raz zwalnia, raz przyspiesza, raz obiecuje, raz się wymiguje.
Szablonem byłoby, gdyby poszli do łóżka, a oni nie poszli. W czasach, kiedy
chodzenie do łóżka jest tak łatwo osiągalne, musi poruszyć film, który
pokazuje, że nie trzeba iśc do łóżka, aby przeżyć fascynujące chwile z drugą
osobą.
Jednak, rzeczywiście sześć gwiazdek to za dużo.

[Gość: sadm]

Piękny i prosty film. Przerysowanie postaci pozwala skoncentrować uwagę na
przestrzeniach między ludźmi. Toko jest pięknym tłem dla ukazania sytuacji
odosobnienia ludzi zakochanych i ubóstwa pozbawionych miłości.

[lukrecja8]

Film opowiada przepiękną historię. W jaki sposób? Może nie mistrzowski, ale
wart uwagi.