samotnosc anoreksji

[par.par]

czuje sie tak skrajnie nieszczesliwa.samotna.opuszczona.zapomniana.niekochana.
wszystko zniszczylam.
zmarnowalam tak wiele lat.i pewnie nadl bede marnowac.
chcialbym sie obudzic i zaczac zyc.
znalezc sens zycia.
zasypiac z usmiechem,a rano budzac sie nie chce juz plakac.
ale chciec to nie zawsze moc.
bo nie umiem.
szczerze.
bo jak kiedy wokol tak pusto i cicho.
bo nawet jak prosze o pomoc to slysze tylko echo.
czasem tesknie za anoreksja-bo teraz kiedy jest ona cichsza,powstala kolejna luka w zyciu.niedozapelnienia.
potrzebuje ludzi...czy to tak wiele?

[tehuana]

Masz racje potrzebujesz ludzi. Sprobuj sie przelamac i do nich wyjsc. Idz tam, gdzie sa inni: do kina , parku, kawiarni, zapisz sie na kurs jezykowy. Gdzies tam czeka na Ciebie przyjazna dusza, na pewno. Moze jest szansa, by odnowic stare znajomosci.
Ze wszystkiego mozna wyjsc nawet z wielkiej depresji i przygnebienia-mnie sie udalo. Pare lat temu tez moglam sie opisac jako" skrajnie nieszczesliwa.samotna.opuszczona.zapomniana.niekochana". Potem cos we mnie peklo: skonczylam z praca, ktorej nienawidzilam, wiele czasu spedzalam nad morzem, cieszylam sie zwyklymi rzeczami:dobra pogoda i jedzeniem, zaczelam szukac milosci.
Dzisiaj jestem szczesliwa, mam wspanialego meza, czuje sie kochana, pozadana, potrzebna i atrakcyjna.

[par.par]

gratuluje.
ciesze sie ze Tobie sie udało,moze kiedys mi tez.
ale jakos trudno zaczac.
bo niepotrafie sama wyjsc na ulice.
a nawet jak sama wyjde to przeciez bez transparentu porozmawiaj ze mna
starych znajomych utracilam na zawsze.
uciekli bo sie chyba bali.
bo o czy rozmawiac z zchorowana anorektyczka,ktora od 3 lat siedzi w domu i nierobi nic.

od wrzesnia ide do szkoly(chyba,choc zaczynam w to watpic)
ale jak mam przetrwac 3 m-c wakacji.
jeszcze tak zle ze mna nie bylo....