Reset życia - świadectwo

a kto placi rachunki?

[wez_sie]

dzisiaj
i kto to bedzie robil za tydzien.miesiac/rok

[agnetth]

Odważny krok, ale najwidoczniej potrzebny.

To tak jakby moja historia, tyle że ja dopiero stoję u jej początku. Również przeprowadziłam się z mniejszej miejscowości, żeby móc się uczyć (jestem w klasie maturalnej), potem pójdę na studia i postaram się o pracę. Do pewnego czasu także myślałam, że gdy zapuszczę korzenie w Wielkim Mieście, to nic, tylko - zje mnie stres i poddam się bezwolnie wyścigowi szczurów.

Dziś już wiem, że tak się nie stanie. Staram się przenieść nieco wolniejszy tryb życia z prownicji do Wielkiego Miasta :) Nie zawsze mi się to udaje, ale dzięki temu potrafię spojrzeć na siebie z dystansu. Ten, kto mówi, że miasto samo w sobie nie jest złe, ma rację - ale hałas i poruszanie się w tak dużej masie anonimowych ludzi faktycznie dla nas, prowincjuszy, może być początkowym szokiem, co przekształca się w stres bez naszej kontroli.

Póki co wystarcza mi raz w tygodniu spacer po parku i korki do uszu jako arsenał obronny przed hałasem :)

[astrofan]

nie wdając się w jakieś rzeczowe dywagacje, powiem tylko ze napisałaś ładny, przekonujący tekst

[ja_z_bullerbyn]

Od równo 30 lat żyję w Warszawie. Przyjechałam tutaj na studia i zostałam, jak wielu.

Planuje powrót, za 4-5 lat, choc będe wówczas panią w mocno zaawansowanym wieku.
I nareszcie poczuję się u siebie.. w tym moim Bullerbyn :)
Trzymam kciuki za Ciebie Marijka!!

warto publicznie trąbić, że nic Ci się nie udało ?

[owrank]

czy warto publicznie trąbić, że nic Ci się nie udało i jaki jest cel tego komunikatu dla świata ?

[mgrek]

brawo alleluja i do przodu

Żeby z czegoś zrezygnować....

[jasmina_tdi]

.... żeby z czegoś zrezygnować to najpierw, trzeba mieć na to coś, szansę. Czy szansę ma ktoś, kto jest dopiero na tzw starcie życiowym? Czy zrozumienie reguł rządzących zyciem, a następnie ich weryfikacja i granie po swojemu to zadanie, które można wykonać bez określonego bagażu doświadczeń? Jak dla mnie to wygląda na WYCOFANIE, a nie podjęcie świadomej decyzji. Motywacje bywają różne, jednak dla mnie motywacja "nie biorę udziału w wyścigu szczurów i kupowaniu nowych torebek" jest równie niepoważna jak kupowanie owych torebek. Nie będę chwalić autorki, bo na tyle, na ile znam pewne historie, za moment przyjdzie chwila refleksji i odprężenia spowodowanej rodzinnym wsparciem, życie w dużym mieście przestanie, z perspektywy czasu, wydawać się trudne, i jazda zacznie się od poczatku. I skończy tak samo. Tyle.

swiadectwo nieudacznictwa?

[pppopularna]

mam wrażenie, ze sobie po prostu nie poradziłaś w wielkomiejskim świecie i teraz dorabiasz ideologię do własnej klęski ... bo tak naprawdę niczego w wielkim mieście nie osiągnęłaś i wróciłaś do rodziców z niczym, siedzisz bez pracy na ich garnuszku, a na lokalnym rynku pracy pewnie nawet nie spożytkujesz nabytych w pracy kwalifikacji, bo tam takich nie potrzebują ... podobnie z facetami, na których się "otwierasz" - czy oni się otwierają na ciebie i faktycznie są to ci, o których ci w życiu chodzi czy też po prostu lokalny asortyment mocno przetrzebiony wiekiem, upodobaniami alkoholowymi i bezrobociem? znam wielu ludzi, którzy uciekają z wielkich miast, ale uciekają w sposób przygotowany: dom na wsi, praca na odległość, ew. możliwość dojazdów do dobrze płatnej pracy w mieście albo rozpoczęcie na tej wsi jakiegoś biznesu typu agroturystyka ... wtedy to ma sens! ale ty po prostu uciekłaś, bo nie miałaś już gruntu pod nogami w mieście i teraz usilnie próbujesz znaleźć dobre strony tej sytuacji, ot co! nie piszę tego, żeby cię zdołować, ale drażni mnie ubieranie w piękne słowa otrzymanych od życia kopniaków! moim zdaniem znalazłaś się na życiowym zakręcie i szukasz sposobów wyjścia z niego. doszukujesz się dobrych stron tej sytuacji (więcej czasu na hobby), zmieniasz na bardziej dojrzałe relacje z rodziną (ok, najwyższy czas skoro z nimi mieszkasz), żyjesz bez stresu (na koszt rodziny) ale chyba nie jest to stan docelowy? może za kilka miesięcy napiszesz co udało się osiągnąć w sensie zawodowym czy prywatnym i jakie są perspektywy na przyszłość poza powrotem do miasta i szukaniem tam pracy (a to właśnie przewiduję)?

[simply_z]

ebiony wiekiem, upodobaniami alkoholowymi i bezrobociem? znam wielu ludzi, któr
> zy uciekają z wielkich miast, ale uciekają w sposób przygotowany: dom na wsi, p
> raca na odległość, ew. możliwość dojazdów do dobrze płatnej pracy w mieście alb
> o rozpoczęcie na tej wsi jakiegoś biznesu typu agroturystyka ... wtedy to ma se
> ns! ale ty
i ty to piszesz o Szwajcarii czy Polsce..? gdzie znasz takich krezusow ,dobrze ustawionych?=
widujesz w M jak milosc?

[barcelonalover]

> mam wrażenie, ze sobie po prostu nie poradziłaś w wielkomiejskim świecie i tera
> z dorabiasz ideologię do własnej klęski ... bo tak naprawdę niczego w wielkim m
> ieście nie osiągnęłaś

a ty co osiagnelas ? :) Na pewno jestes człowiekiem sukcesu dlatego masz tak duzo czasu siedziec na forum gazety.pl i pieprzyc glupoty.Nikt nie powiedzial ze ona na zawsze do konca zycia zostanie tam, moze za rok za dwa jak odzyska wiare w siebie wroci i podbije swiat ale ty juz wiesz lepiej jak sie potyczy jej zycie haha.Badzmy szczerzy po prostu cie wk....... ze ktos ma odwage zatrzymac sie na chwile a nie zapieprzac jak szczur za marne grosze. A co do bycia na garnuszku .... rodzice sie sami zgodzili wiec to nie twoja sprawa, jedzenie tak duzo nie kosztuje zeby mowic i pasozytowaniu, na tym polega RODZINA zeby pomagac sobie w trudnych sytuacjach czego ty pewnie nie rozumiesz.

święta prawda, niestety

[nonameuno]

zawoalowanie własnej klęski, kiedyś ludzie mieli przynajmniej odwagę mówić: nie udało mi się, zwiałam do mamusi, odkarmię się i odpocznę i wrócę na ring walczyć o swoje ... teraz to się nazywa reset życia i ma same dobre strony: umiem gotować nowe potrawy, robię ładne zdjęcia, maluję i nie jestem zestresowana! tymczasem w praktyce wygląda to tak, że 30 na karku, żadnych szans na pracę, faceta ani widu ani słychu, marne szanse na rodzinę i staropanieństwo zagląda w oczy! nie musisz się tego wstydzić, sukces osiąga niewielu, wielu natomiast zalicza upadki, po których się podnosi i to nieraz kilkakrotnie ... tylko nie pisz takich bzdur że to dla ciebie takie dobre i że ogólnie fajnie jest, że bezrobotna siedzisz rodzicom na karku, bo zapewne wolałabyś pracować i zarabiać pieniądze, być niezależna i wypatrywać faceta w wielkomiejskim klubie niż na zadupiu, co jest jasne i oczywiste i tego ci wszyscy życzymy! upadać jest rzeczą ludzką byle umieć się po tym pozbierać i spojrzeć życiu w twarz, a nie chować głowę w piasek, co obecnie czynisz!

[ksiezniczka_maja]

Któregoś dnia przyjdzie szczęście małe
wyciągnie rączki swe wspaniałe
ty ze swoim uśmiechem, przywitasz go czule
powiesz - jesteś już, kochany, mój miły.
On ze słoncem się przywita,
dotknie szczęścia rączki Twoje,
nie wiem co pomyśli sobie? chodź już wiem –
dom mój tam gdzie serce moje.
I pozostał już w tym domu....

[kapselodtymbarka]

torebki z bershki mnie zastrzelily :)

[lonely.stoner]

Ja mysle ze to pewnie byla najlepsza decyzja jaka w zyciu podjelas. Skoro bylo zle, bralas leki i chodzilas do psychologa- i na dodatek z tego co piszesz nie mialas nawet wsparcia u partnera- to byla jedyna droga zeby sie wyrwac z piekla i stanac na nogi.
Sama mialam taki okres (6 miesiecy) ze musialam spakowac walizke i wrocic do mamusi na jej utrzymanie, pracowac nie moglam (z tym byl tez powrot zwiazany niestety - ze zdrowiem). I naprawde mi ten reset pomogl. Psychicznie odpoczelam, i fizycznie tez sie zregenerowalam, ale po paru miesiacach juz szukalam pracy i chcialam sie gdziekolwiek wyrwac, ja jednak w domu rodzinnym nie moglabym mieszkac, na koniec tego pobytu juz po pol roku sie naprawde ogromnie cieszylam ze znowu wroce do mojego stresujacego zycia na walizce hehe.

[lonely.stoner]

a z tym pisaniem o pasozytnictwie, porazce i klesce- bo sie do domu wrocilo i mieszka z rodzicami- to takie polskie, Polska to taki biedny kraj, ludzie ledwo jakos wiaza koniec z koniec, ceny wynajmu sa kosmiczne - chociaz i tak oczywiscie ambicja kazdego Polaka jest zaciagnac kredyt na 40 lat i kupic 'wlasne' mieszkanie, nikt nie ma prawa sie przyznac do tego wlasnie ze jest zle, ze nie daje rady i po prostu potrzebuje takiego resetu. Ja uwazam ze to swietnie ze ma sie rodzine, ktora pomoze i ktora da wsparcie (chociazby w formie dachu nad glowa)- nie kazdy w Polsce ma taki luksus, bo wiele rodzin mieszka w warnukach takich ze po prostu nie ma miejsca.
I wszyscy sie bulwersuja ze powrot do rodziny to porazka, kleska itd. Chyba ze strachu ze sami mogliby wlasnie stanac przed takim wyborem- albo zdrowie psychiczne albo walka z wiatrakami, a ten strach spowodowany jest glownie w tym ze chyba niewiele osob ma taka mozliwosc ucieczki i kogos kto da to wsparcie.
I w ogole uwazam ze obecnie naprawde wiele osob w Polsce zmaga sie z taka depresja, spowodowana tym ze sie ludziom przedstawia nierealne wymagania, z jednej strony pokazuja taki piekny luksusowy swiat w tv, reklamach, a z drugiej to wszystko to sa tylko pozory, bo jak wiadomo w Polsce zarobki sa dosc marne, a butelka zwyklych perfum kosztuje 300 zl haha, no ale kazdemu sie wmawia ze masz chociaz wlasnie te pozory bogatego zachodu utrzymywac, zeby nikt nie pomyslal ze ci sie powinela noga i nie masz dluzej ochoty udawac.

[mumia_ramzesa]

> a z tym pisaniem o pasozytnictwie, porazce i klesce- bo sie do domu wrocilo i mieszka z rodzicami

Nie dlatego. Dlatego, ze sie jest na utrzymaniu rodzicow, bo wydawanie 200 zl/mies. na potrzeby wspolnego gospodarstwa dom. to kpina. Samych mediow zuzywa pewnie za wiecej, nie mowiac o jedzeniu. Wymienila kilka aktualnych zrodel dochodu: stypendium dokt., grant, zlecenia, wiec chyba ma "nieco" wiecej niz 200 zl/mies. i bez zenady opowida jak to jej dobrze. Kazdemu by bylo dobrze, ale nie kazdy ma czelnosc zwalac sie komus na glowe (i fakt czy ma mozliwosc nie ma tu nic do rzeczy, bo nie z kazdej mozliwosci sie korzysta).

[lonely.stoner]

ok mumia, rozumiem twoje argumenty (a przeczytlalam duzo roznych twoich wypowiedzi w tym watku ) - i uwazam ze jednak w tym przypadku ten twoj d.poscisk chyba jednak przycmil fakty ktore dziewczyna stawia.
Po pierwsze- ja uwazam ze jesli ktokolwiek jedzie na prochach i odwiedza psychologa to jest krok od zalamania nerwowego- wiec, tak jak w moim przypadku to byl problem ze zdrowiem fizycznym i musialam wracac do mamy i byc na jej utrzymaniu, tak tu dziewczyna mialam problem natury psychiczno -duchowej i tez ma tyle szczescia ze rodzina kocha ja i wspiera. Po drugie- nie siedzi na d.pie i pasozytuje, nic nie robiac. Ta dziewczyna zajela sie czyms konkretnym, robi doktorat, podejrzewam pare miesiecy, moze lat, troche odetchnie, opadnie ten caly stres, i wszystko wroci do normy, wroci do pracy, moze do miasta a moze pozna kogos, zakocha sie i zalozy rodzine na pipdowce, kto wie?
Po trzecie- czasem taki dystans od wlasnego zycia i wszystkich bzdur jest bardzo potrzebny zeby nabrac znowu pary i zaczac od nowa. Znam ludzi ktorzy przerywali studia w polowie, bo np. za duzo imprezowali, albo im sie nie chcialo, albo po prostu z dnia na dzien wracali na garnuszek rodzicow BO TAK im sie zachcialo. Ale tu jest sytuacja kogos kto tak dlugo walczyl z tym wszystkim ze byl od krok od zalamania nerwowego, wiem ze nadal sie bagatelizuje takie sprawy a wiele osob uwaza ze depresja to jakas fanaberia- nie jest tak, i nie mozna tak tego traktowac.
I wiesz, moze ty bylas w takim zimnym domu wychowana, ze kazdy sie rozlicza grosz do grosza z kazdej kromki chleba, i przypadkiem o nic nie prosi bo zostanie uznany za pasozyta ( wiem, znam to, mam tez takich znajomych ) ale sa rozni ludzie, i dla niekotrych to nie jest wielki wysilek kogos wspomoc w taki sposob, ani nie jest tez to jakas ujma wielka na honorze taka pomoc uzyskac ani bezczelnoscia o taka pomoc prosic.

ty wlasnie jestes jednym z tych ludzi co uwazaja ze chocby nie wiem co to trzeba zacisnac zeby i walczyc, chociazby kosztem wlasnego zycia i zdrowia. Jesli ktos nie ma szansy na wsparcie to wiadomo - musi. Chociaz tez sie to roznie konczy.
W kazdym innym wypadku uwazam ze o taka pomoc mozna prosic, i warto to zrobic zanim jest za pozno. Wspolczesnie miliony ludzi sie leczy na depresje, bo nie potrafia sprostac jakims durnowatym wymaganiom jakie sobie sami stawiaja, albo wlasnie dlatego ze boja sie takiego pregieza spolecznego jaki prezentujesz miedzy innymi ty i takie jak twoje poglady.
Chyba przez to wiele ludzi bardziej boi sie utraty pracy niz utraty ucha.

[kyyriad]

nie ma sensu popadać ze skrajności w skrajność - twój post jest próbą usprawiedliwiania autorki wątku, która usiłuje przekonać wszystkich na forum, że mimo że życie dało jej kopniaka, to i tak ma fajnie, bo gotuje, maluje i "się otwiera" na życie, tymczasem co przytomniejsi forumowicze zwracają jej uwagę, że kobieta w jej wieku nie powinna "się realizować" siedząc na garnuszku rodziców i czekając na zmiłowanie boskie ... robienie doktoratu w dzisiejszych czasach to raczej hobby dla zamożnych albo dobrze ustawionych a nie sposób na karierę naukową, bo latami wegetuje za nędzne stypendium, załamanie nerwowe świadczy o słabej psychice i o tym, że kariera przerasta możliwości autorki wątku, która na szczęście ma warunki, alby się życiowo "resetować" ale czy to świadczy o czymś dobrym? masa osób głaska ją tutaj po główce i przytakuje, że tak, swiat jest be, korporacje okropne, praca straszna, więc trzeba od tego uciekać, ale w rzeczywistości aż przebiera nogami aby się do tego świata wyścigu szczurów dostać i w tym kółku biegać ... dlaczego? bo niespecjalnie są jakieś alternatywy i główna bohaterka też jej nie ma, zapewne wkrótce do tego strasznego świata powróci i tyle.

[alfika]

kurczę, aż trudno uwierzyć, że są jeszcze ludzie, którzy nei widzą innej alternatywy niż życie szczura
podziwiam - tym bardziej, że średniowiecze jakiś czas temu minęło
i stosy za życie po swojemu nei powinny grozić

nie cierpię przysłów, ale jedno mi sie pcha na myśl - jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz :)
o, i tyle :)

[pppopularny]

no podziel się tą wiedzą na alternatywny sposób zycia, chętnie posłuchamy, my korporacyjne zagonione szczury ... tylko niech to będzie sposób życia na swój własny rachunek, na godziwym poziomie i bez science fiction typu super biznes bez kasy ... wal śmiał, chętnie skorzystamy z podpowiedzi:)

[alfika]

że tak z ciekawości zapytam - dlaczego piszesz o sobie w liczbie mnogiej?

jeśli sam nei masz pomysłu na życie, to rozejrzyj się po ludziach i wybierz taki sposób życia, który Tobie odpowiada

ale TOBIE, a nie wszystkim jak leci

nie ma jednego modelu dla kazdego i nei ma wspólnych rozliczeń z głupich wyborów

idź więc radośnie swoją drogą, ja idę swoją i tak jest póki co dobrze, prawda? :)

[mumia_ramzesa]

Aby dyskusja byla na poziomie to trzeba sie wystrzegac wycieczek osobistych. Nie zrozumialas NIC z mojej wypowiedzi. Jaszcze raz zatem: niech ona sobie siedzi u rodzicow, co mi do tego, ale jak zyje na ich koszt majac niezle dochody to chyba nie wszystko jest OK?
Jako, ze nie trzymasz sie netykiety uwazam dyskusje za zakonczona!

[kres8]

Chciałam odnieść się do częstego tu zarzutu pasożytnictwa.
Często na forum spotyka się opowieści o młodych ludziach mieszkających z rodzicami, którzy nie tylko nie mają pracy, ale też żadnej nie szukają i nie zamierzają mieć, nie studiują, po prostu "bimbają" sobie cały czas, wyciągając w dodatku od staruszków kasę nie tylko na jedzenie czy prąd, ale też na fajki czy wódkę - owszem, oni są PASOŻYTAMI!
Ale to w ogóle nie dotyczy autorki wątku! Po pierwsze, długi czas utrzymywała się sama, poza tym, owszem mieszka u rodziców,ale dokłada się ( choć niewiele) do utrzymania, pomaga w domu (gotowanie), poza tym ma PRACĘ, nawet jeśli jest niepełnoetatowa, za którą dostaje wypłatę, ma jakieś zlecenia, korepetycje itp. Nigdzie nie pisze, że jej się coś należy, nie ma w tym arogancji, poprosiła rodziców o pomoc w cięższych chwilach i otrzymała ją. Była w trudnej sytuacji, która ją przerosła, wykonuje reset, zamierza ułożyć życie na nowo, już ma nagraną nową pracę- nigdzie nie pisała , że zamierza cały czas już do końca życia siedzieć rodzicom na karku, wręcz przeciwnie, zakłada, że ona im kiedyś będzie pomagać. Czy to naprawdę takie straszne wykorzystywanie, ta chwila ODDECHU?
Czy wy wszyscy tak po niej jadący zauważyliście, że dziewczyna pisze o depresji? Że poprzedni tryb życia doprowadził ją do wyczerpania nerwowego, chodziła do psychologa i brała leki, i zwyczajnie nie miała siły już walczyć, więc odpuściła i wróciła, żeby tych sił nabrać i rozpocząć życie od nowa. Chyba nie macie pojęcia jak wygląda prawdziwa depresja, kiedy nawet np zwykłe umycie głowy jest problemem, kiedy każdy gest czy czyn to ogromny wysiłek, kiedy wyjście z domu po bułki staje się niemożliwością? A ona potrafiła zachować pracę, utrzymać zlecenia, tylko przeprowadziła się, żeby nabrać sił.
Jeśli laska byłaby chora na gruźlicę, i po długim leczeniu wróciła w swoje strony, żeby w rodzinnym ogródku nabierać sił, chodzić na spacery i malować obrazki, też byście po niej tak jechali? A w czym gruźlica jest "lepsza" od depresji? Ona potrzebuje chwili oddechu i równowagi, już próbuje układać życie na nowo, czy naprawdę to takie straszne pasożytowanie, takie ZUOOOO?