Darii Trafankowskiej

[Gość: Gracey]

Tak, to prawda. Tak jak wszyscy potrzebujemy "szkoly godnego zycia", tak tez
potzebna by nam byla "szkola godnego umierania". Niewielu moze posluzyc jako
nauczyciele w tej ostatniej. Daria wlasnie do nich nalezy.

co nieco :)

[Gość: szostaklepka]

Dzięki za ten artykuł. Jest dla mnie ważny, porusza.Temat śmierci jest bowiem
jakoś stale obecny w moim życiu (poprzez osobiste niełatwe doświadczenia, ale i
w kontekście ogólnym, poszukiwania sensu w tym wszystkim), wraca jak bumerang i
jak do tej pory raczej straszy (choć są i kojące przebłyski ;)). Mimo owych
przebłysków, nie ma ciągle we mnie zgody na śmierć, na to, że jest
nieunikniona, że chcę czy nie - stanie się faktem mojego życia! Nie tylko
nieuniknionym, ale i nieprzewidywalnym (w sensie: jak, gdzie, kiedy???). I to
budzi mój niepokój… Chciałabym móc się na nią zgodzić, zdobyć się wobec niej
na „czułą ciekawość”, zrozumieć albo chociaż „podejść bliżej”…

Zgadzam się z p. Joanną, że „od umierających można się uczyć życia”. Doceniania
każdej chwili, każdej osoby... to na pewno (bez)cenne. ALE CHCIAŁABYM TEŻ MÓC
OD ŻYJĄCYCH UCZYĆ SIĘ UMIERANIA! Od starszych... Bo trudno jest dojrzewać,
dorastać do umierania, jeśli się nie ma dobrego przewodnika! Bardzo długo takie
było moje doświadczenie: samotnego niesienia swoich pytań i wątpliwości…
Optymistyczne, że jednak udało mi się spotkać parę osób, które umieją
towarzyszyć na tej drodze … To bardzo pomaga!!! Raz jeszcze dzięki p. Joanno
za Pani artykuł, też pomógł …

[Gość: pokorna]

Wiem jak to jest, gdy jesteś przy śmierci osoby najbliższej. Gdy osoba ta
umiera "pięknie". A potem spotykasz się z rodziną, ze znajomymi i nieznajomymi
i patrzysz jak nie szanują sie sami i innych. Masz ochotę krzyczeć do
nich "kochajcie się!, nie warto kłócić sie ze sobą, pamiętać i wypominać stare
krzywdy".
Warto cieszyć się każdą chwilą życia. Szanować uczucia i poglądy innych. Ale
nie wszyscy Cię słuchają. Możesz tylko przykładem "zarazić" innych. Pani
Joanno, Pani również może "zarazić" innych. Właśnie dla pamięci Pani Darii.
I jeezcze jedno
Niech zwróci Pani uwagę, ile osób, dla których śmierć Pani Darii była ogromnym
wstrząsem, chociaż troszeczkę zmieni swoje postępowanie.

[Gość: stała czytelniczka]

Dziękuję...

[Gość: zona chorego]

Moj maz tez choruje na raka ,walczy z nim ale nie ma szans ....odchodzi widze
to kazdego dnia. Znajomi sie odsuneli bliscy tez boja sie smierci jest to
straszne. Czytalam o Dusi juz byla nadzieja ze go pokona.Niech pamiec o niej
pozostanie a sama niech spoczywa w spokoju.....

[mal.ko]

Umiemy już celebrować narodziny,współuczestniczyć w akcie rodzenia ( a kiedyś
nie wypadało zauważać,że kobieta jest w ciąży,nie mówiąc o wypowiedzeniu tego
słowa publicznie).Umiemy celebrować pogrzeb (ostatnio przejmujemy nawet modę na
specjalny makijaż zmarłej osoby).Nie umiemy uczestniczyć w stadium umierania,
tzn. być z tą osobą,żegnać się z nią,nie stworzyliśmy żadnej celebry.Może to
kwestia czasu? Zdaje się,że hospicja stanowią ważny krok...

[Gość: taka jedna]

To właśnie śmierć bliskiej Osoby pokazała mi jak wartościowe jest życie... Jak
każdą chwilę trzeba cenić, szanować. Z każdą minutą "umieramy"... Z każdą
sekundą bliżej nam do śmierci... Życie jest piękne. Piękne jest cierpienie po
śmierci kogoś, Kogo się Kocha. Jeśli czyjaś śmierć rozrywa serca na strzępy, to
znaczy, iż Ten Ktoś, Kto odszedł pięknie żył...

[Gość: baba]

Tak, to prawda.Przezycie smierci bliskiej osoby daje dystans i madrzejsze
spojrzenie, pod warunkiem, ze sie bolu nie tlumi, nie ucieka przed nim.
Cwiczy sie czesc serca odpowiedzialna za smutek.Osoba utracona jest z nami
dopoki myslimy o niej.Smierc pani Darii zbiegla sie ze smiercia kochanej osoby,
wiec przezylam ja glebiej.
Pozdrawiam

Non omna moriar

[Gość: kasiapaula]

Dziekuje Pani Joannie za madre slowa, a takze wszystkim osobom, ktore
wypowiedzialy sie na temat felietonu o pani Trafankowskiej. Wzrusza nie tylko
felieton, ale i wszystkie kolejne zwierzenia i opinie - wyciszone, glebokie, bo
wynikajace z osobistych, czesto najbolesniejszych przezyc. Mam nadzieje, ze
dzieki Pani Joannie Daria usmiechnie sie z gory i szepnie 'Non omna (omnia?)
moriar'. Pracuje w szpitalu jako terapeutka, czasem z umierajacymi i nie raz
boli mnie obserwowanie jak my, zyjacy nie potrafimy wykorzystac danej nam
szansy dogadania sie, pojednania z tymi, co odchodza. Wyglada to tak, jakby
ludzi dzielila szyba - rodzina chorego udaje, ze 'wszystko bedzie dobrze' i
zaglusza chorego, ktory czasem wyraznie cierpi przez owo udawanie.

Chcialabym sie podzielic sugestia na temat taktownego podejscia do osob, ktore
sa tak chore. Niektorzy wybieraja nadzieje do ostatniej chwili i maja do tego
prawo, inni chca wykorzystac ostatnia szanse, by wyjasnic sprawy z przeszlosci,
dac sobie mozliwosc szczerego kontaktu z najblizszymi. Aby dac chorym
mozliwosc wyboru, pytam: 'Jakie jest twoje rozumienie twojego stanu zdrowia
(pewnie to zle brzmi po polsku, ale od lat pracuje poza krajem i nie jestem
pewna, jak to sformulowac), 'jak rozumiesz to, co ci powiedzial lekarz?'.
Staram sie takze 'posredniczyc' miedzy chorymi i ich bliskimi, bo czasem
obserwuje, ze obie strony obawiaja sie wykonac pierwszy krok w kierunku
szczerej rozmowy. Ktos z moich najblizszych odszedl nieoczekiwanie, a to
nauczylo mnie niechac porannych utarczek, bo naprawde nie wiemy, czy ich
zobaczymy po poludniu. Po zamachach w N. Jorku nekala mnie mysl, ze ludzie
mogli sie zrec o dostep do lazienki, albo zuzyta wode z czajnika, a nie zdazyli
sobie powiedziec, ze sie kochaja i to sa ich ostatnie wspomnienia. Czyjas
choroba daje nam czasem szanse najintymniejszego duchowego poznania i okazania
milosci. Spieszmy kochac ludzi, tak?

[Gość: Maria]

Jesteś naprawdę wspaniałą pielęgniarką. Cztery lata temu odeszła moja Mama, po
12 godzinach pobytu w szpitalu. Pielęgniarki spełniały tylko swoje podstawowe
obowiązki, o kontakcie z chorym mowy nie było. Wg personelu nie było żadnego
kontaktu z chorą, natomiast ja mogłam porozumieć sie z Mamą bez trudu. Nie
pozwolono mi zostać na noc, chociaż prosiłam. Sugerowałam, że najsłabsze jest
serce Mamy. I co z tego? Umarła 4 godziny po moim wyjściu - na oddziale
neurologicznym. Chciałam być z Nią do końca, ale niestety nie udało mi się to,
bo taki dobry mamy personel medyczny.

non omnis moriar !

[Gość: szostaklepka]

[Gość: bezdzietna matka]

Zagadka umierania... czasem trudniejsza do ogarniecia niz zwykle.
Kilka miesiecy temu zginal tragicznie moj kilkunastoletni syn, swiat sie
zawalil. Moze widze to z bardzo szczegolnej perspektywy, ale smierc wydaje sie
czyms nie do przezycia i nie do przyjecia

matka

[Gość: Lawa]

Nie przypuszczam, aby Duśka była zachwycona tymi wzruszeniami pani
Szczepkowskiej... Nie była za życia fanką autorki felietonu! Może teraz...
możliwe...

[etili66]

A skad to mamy takie wiadomosci??Zlosliwcu!