carpe diem

[blanchet]

nie umiem żyć dniem dzisiejszym
ciągle na coś czekam, na to kiedy zacznę "normalne" życie, jeszcze parę lat a
wyjdzie, że w tym oczekiwaniu uciekła mi połowa życia, mam permanentne
uczucie zawieszenia, dążenia........i dzisiaj nigdy się dla mnie nie liczy.
Jak wam się udaje żyć "normalnie' z uczuciem że właśnie o to wam chodziło?
ps.
ale mnie księciucio wkurzył bo szczerze zadowolony pytał jak bardzo uceszyła
mnie ostatnia podwyzszka, palant!!!

[Gość: Asik]

Może nie trzeba czekać na lepsze jutro, tylko cieszyć się dniem dzisiejszym.
Coś trzeba planować, aby osiągać jakieś cele i móc rozwijać się w różnych
kierunkach. Dla każdego są inne cele ważne:-)
Ja gdy nie mogę czegoś akurat osiągnąć to staram się cieszyć z tych drobnych
rzeczy, które są i cały czas próbować w jakiś sposób dopiąć swego:-) Jeśli nie
mogę, bo rzeczywistość na to nie pozwala to szukam czegoś innego.

Ci mężczyźni, materialiści:-)Swoją wartość i miłość mierzą pieniędzmi.

[Gość: Asik]

Jeśli nie
> mogę, bo rzeczywistość na to nie pozwala to szukam czegoś innego.
>

Albo w inny sposób osiągnąć to, ale też nie muszę tego mieć teraz.
Lubię też cieszyć się życiem. Jakoś to wszystko staram się razem wyważyć.
Taki czasami luz dodaje mi sił do tego, aby o te materialne sprawy bardziej
walczyć.

[lena_zienkiewicz]

a słuchałaś kiedyś zespołu carpe diem?

[losiu4]

szkoda, ze nmie jestem wędkarzem... ale żeby (co)dziennie... ;)

Pozdrawiam

Losiu