Bulimia...

[Gość: magda]

czy komuś z Was udało się wyjść z bulimii? co robić.....?

[Gość: 07 zgłoś się]

Droga Magdo
Moja dziewczyna jest bulimiczką - razem staramy sie to pokonać. Jest to trudne
dla niej , dla mnie i dla rodziny. Zmusiłem ją do wyznania co ją trapi a potem
dowiedziała się rodzina - od niej - to ważne żebyś sama mówiła o tym.
Inaczej umrzesz, wiesz o tym.
pozdrawiam
P.S. będę zaglądał czy czegoś nie potrzebujesz
07

[Gość: 07 zgłoś się]

przepraszam za obcesową formę ale to śmiertelna choroba na którą się umiera we
własnych wymiocinach i ekstrementach.
Tu nie ma żartów.
Trzymaj się Magda.

Bulimia...

[Gość: Ja tez]

Ja sie z nia mocuje juz tyle lat i efekty sa dosc mizerne. W pewnym sensie sie
nawet do niej przyzwyczailam. Nie twierdze, ze to lubie bo nie wiem jak mozna
lubic wymioty, pogryzione dlonie, herbatki oczyszczajace itd, ale bulimia stala
sie czescia mnie. Smutne, ale prawdziwe.
Zycze powodzenia.

[paulina.1996]

Hm, wiem co czujesz. Po prostu po pewnym czasie organizm sie do tego przyzyczaja, staje sie to rutyną i nie mamy na to wpływu my sami.

[Gość: ta, ktora wyszla]

mozna wyjsc z tego....jestem zywym przykladem......chodzilam na terapie, a poza
tym bardzo bardzo chcialam z tego wyjsc......na szczescie udalo mi sie, czego i
Tobie zycze z calego serca, bo wiem, jak ciezko sie z tym zyje......

[Gość: byla bulimiczka]

Magda, mozna z tego wyjsc. Trzeba tylko w to wierzyc i walczyc... ze soba.
Bylam bulimiczka przez prawie 8 lat. Nie do wiary, prawda? Przez dlugi czas
wydawalo mi sie, ze to kontroluje, mialam zreszta okresy bardziej i mniej
intensywne. Doszlam jednak do tego, ze uznalam w koncu, ze nic nie kontroluje,
stracilam kontrole nad moimi emocjami, jedzeniem, zyciem... Staralam sie zdrowo
odzywiac i nie wymiotowac, najpierw przez dzien, potem dwa, tydzien itd. Gdy
nie dalam rady, myslalam, ok, nastepnym razem sie uda.
Od 2 lat jestem zdrowa, choc mysle, ze z bulimia jest tak, jak z alkoholizmem..
do konca pozostanie sie ex-bulimikiem z ryzykiem nawrotu.
Madzia, badz silna, przeanalizuj, co u Ciebie powoduje ataki. Srodowisko?
Znajomi? Rodzina? Postaraj sie dojsc do zrodla, to szybciej dojdziesz do
siebie. Trzymam kciuki.

powiesz mi jak to się zaczyna?

[Gość: rusałka]

tzn, na początku naprawdę nie jarzysz, ze cos złego z tobą się dzieje?

to jest pewna forma uzależnienia, prawda?
zawsze mnie interesowały takie zjawiska jak bulimia, anorexja, nałogowe
jedzenie, narkomania w wersji hard.
chodzi mi o to, czy zaczyna się to naprawdę na tyle niepostrzeżenie, że nie
jesteś w stanie temu zapobiec?

mówiąc że mnie to "interesuje" nie mam na myśli szukania sensacji czy pasienia
się na czyichś problemach. chodzi mi bardziej o zrozumienie pewnego
psychologicznego mechanizmu, który do tego prowadzi.

pytam Ciebie, bo to znasz, a "autotytetów" (takich co np. gadają w tv)nie
słucham, bo według mnie w takich sprawach ich nie ma.

gratuluje sukcesu:)
pzdr

[Gość: byla bulimiczka]

wiesz, na poczatku nie dociera do ciebie ze to cos zlego, albo ze moze
doprowadzic do zlego, nie przyjmujesz tego po prostu do wiadomosci.
widac zreszta tylko dobre strony medalu - jesz spokojnie ile chcesz i co
chcesz, ciastka, maslo itd. Potem wyprozniasz zoladek, jak woreczek. jeszcze
nie czujesz sie zle, ani psychicznie, ani fizycznie.
Potem, jesz coraz wiecej, bo i tak to nie ma znaczenia, i tak to wyrzucisz z
siebie. a chcesz miec jeszcze wiecej przyjemnosci...
Kolejny etap to ten, ze nie mozesz sie powstrzymac od jedzenia - gdy zaczniesz
jesc, to trudno skonczyc...
Voila, tak to bylo na poczatku.

[mojemieszkanie24]

w pierwszej kolejności twoje nogi powinny cię zanieść do psychologa. Powodzenia !!!!!

[jan.walczak]

odpowiadasz na post sprzed blisko 9 lat, masz nierówno pod sufitem?

[kobieta.kierowca.bombowca]

No jak ktoś może zakochany to i czas się zatrzymuje.
9 lat to co do wieczności.