Jak polubić męża syna z poprzedniego małżeństwa

[Gość: Kasia]

Pomóżcie! jak polubić męza syna z poprzedniego małżeństwa. Jest u nas co prawda
tylko w czasie wakacji i ferii... ale nie cierpię tych dni. Od 5 lat już się z
tym męczę i nie mogę się przyzwyczaić. Ma 8 lat, jest wychopwywany w
przekonaniu że to ja odebrałam mu tatę, była żona mojego męża wychowuje go na
sierotkę - nie umie zawiązać buta, nie umie jeść nożem i widelcem, mówi jak 4
latek... wkurza mnie w nim wszystko. Mimo, że nic mi nie zrobił. wiem, że
powinnam być mądrzejsza... ale po prostu nie potrafię...

[Gość: second]

doskonale cię rozumiem, byłam w prawie identycznej sytuacji, z tym że niejako
na stałe - super facet i rozkapryszone dziecko, przyzwyczajone że jest w
centrum uwagi. Zero samodzielności - 6-letni chłopak nawet nie potrafił sobie
wytrzeć tyłka. Cholernie trudna sytuacja i praktycznie bez wyjścia (mój związek
tego nie wytrzymał). Jeśli nie zaciśniesz zębów i będziesz się "czepiać" możesz
stracić faceta. Nie ma tu nic mądrego do zrobienia, nie można się przemóc do
polubienia a starania wbrew sobie też niczego nie zmienią. Wiadomo, że
niezależnie od twoich chęci przez weekend nie wychowasz cudzego dziecka, możesz
prosić o pomoc faceta, bo jemu jest łatwiej zwrócić uwagę na takie braki, od
niego być może chłopak łatwiej przełknie naukę np. posługiwania się sztućcami.
A od czasu do czasu w weekend odwiedzin zafunduj sobie babski wieczór, niech
pobędą trochę sami, bo co byś nie zrobiła i tak dziecko będzie zawsze widziało
w tobie rywalkę i będzie chciało pełnej uwagi ojca tylko dla siebie.
Pozdrowienia

[wierna1]

Wiesz, a pytasz. To jest tylko dziecko i to poszkodowane przez dwoje,
niedojrzałych rodziców. Parę tygodni temu był taki wątek pt.Jestem macochą, czy
coś w tym rodzaju. Nieźle kobitka oberwała od forumowiczów. Nie życzę Ci tego.
Czy ty oczekujesz mądrości od 8 latka, czy chcesz nią się sama wykazać?
Powiem ci tylko tyle. Jak będziesz dobra dla tego dziecka, to jego ojciec
będzie cię jeszcze bardziej kochał. Chyba, że ojciec nie przepada za dzieckiem,
bo i tak się zdarza.

[Gość: Gucwa]

buuuuuuuuuachachacha!!!!!!!

[Gość: fflorent]

wierna1 napisał(a):

> Wiesz, a pytasz. To jest tylko dziecko i to poszkodowane przez dwoje,
> niedojrzałych rodziców. Parę tygodni temu był taki wątek pt.Jestem macochą, czy
>
> coś w tym rodzaju. Nieźle kobitka oberwała od forumowiczów. Nie życzę Ci tego.
> Czy ty oczekujesz mądrości od 8 latka, czy chcesz nią się sama wykazać?
> Powiem ci tylko tyle. Jak będziesz dobra dla tego dziecka, to jego ojciec
> będzie cię jeszcze bardziej kochał. Chyba, że ojciec nie przepada za dzieckiem,
>
> bo i tak się zdarza

watek nazywal sie "macocha to ja". Od forumowiczow oberwala dziewczyna, ktora
zabronila mezowi kontaktow z dzieckiem z poprzedniego zwiazku, nikt nie rugal
osob, ktore borykaja sie z byciem macocha czy ojczymem... tyle tytulem
sprostowania.

[Gość: Rachele]

O tym trzeba myslec przed zwiazaniem sie ze strona obarczona dziecmi.Trzeba
pracy i cierpliwosci.To nazywa sie procesem wychowania ktorego jak widac
brak "nieszczesliwcom" w kontaktach z ofiarami zabawy w milosc.(czytaj dziecmi)

[wierna1]

Gość portalu: fflorent napisał(a):

> wierna1 napisał(a):
>
> > Wiesz, a pytasz. To jest tylko dziecko i to poszkodowane przez dwoje,
> > niedojrzałych rodziców. Parę tygodni temu był taki wątek pt.Jestem macochą
> , czy
> >
> > coś w tym rodzaju. Nieźle kobitka oberwała od forumowiczów. Nie życzę Ci t
> ego.
> > Czy ty oczekujesz mądrości od 8 latka, czy chcesz nią się sama wykazać?
> > Powiem ci tylko tyle. Jak będziesz dobra dla tego dziecka, to jego ojciec
> > będzie cię jeszcze bardziej kochał. Chyba, że ojciec nie przepada za dziec
> kiem,
> >
> > bo i tak się zdarza
>
> watek nazywal sie "macocha to ja". Od forumowiczow oberwala dziewczyna, ktora
> zabronila mezowi kontaktow z dzieckiem z poprzedniego zwiazku, nikt nie rugal
> osob, ktore borykaja sie z byciem macocha czy ojczymem... tyle tytulem
> sprostowania.

To w takim razie wątek miał inny tytuł, ale o takim temacie był. i tyle. Nie chce
mi się w każdym razie szukać.

[Gość: P.]

wierna1 napisał(a):

> > osob, ktore borykaja sie z byciem macocha czy ojczymem... tyle tytulem
> > sprostowania.
>
> To w takim razie wątek miał inny tytuł, ale o takim temacie był. i tyle. Nie ch
> ce
> mi się w każdym razie szukać.


Jestes jebnieta klamczucha. Ta cala Twoja mniemanologia jest zenujaca. Takiego
pustaka dawno nie spotkalem. Zalosna dziewucho przestan ludziom udzielac
pierdolnietych rad, to ze sama jestes pierdolnieta nie oznacza ze takie rady
musisz udzielac. Nie bylo takiego watku o ktorym mowisz, dlaczego nie przyznasz
klamliwa suko ze cos ci sie pojebalo? Tobie sie nie chce takiego watku szukac bo
wiesz ze go nie ma. (co zostalo sprawdzone przeze mnie)

[Gość: jarek]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

> latek... wkurza mnie w nim wszystko. Mimo, że nic mi
nie zrobił. wiem, że
> powinnam być mądrzejsza... ale po prostu nie potrafię...

Jebnij mu z glana!

jarek

[wierna1]

Gość portalu: jarek napisał(a):

> Gość portalu: Kasia napisał(a):
>
> > latek... wkurza mnie w nim wszystko. Mimo, że nic mi
> nie zrobił. wiem, że
> > powinnam być mądrzejsza... ale po prostu nie potrafię...
>
> Jebnij mu z glana!
>
> jarek
>

Widzę, że jesteś taką właśnie ofiarą kochanki ojca?

!!

[Gość: druga]

mój facet ma 3 synów z poprzedniego małżeństwa. Na szczeście są juz duzi
(najmłodszy ma kilkanaście lat), na początku było różnie ale teraz jest OK.
Naprawdę. Po prostu nie należy włazić im do tyłka tylko traktować ich
normalnie. Ja tak robię i nasze stosunki układają sie zupełnie dobrze.
Przychodzą na obiady, czasem wyjeżdżamy razem na wakacje, narty etc. Pewnie że
nie darzą mnie miłością, ale ja nie zamierzam zastępować im matki. Nigdy też
nie powiedziałam źle o ich matce i myślę że to doceniają. Najważniejsza zasada:
nie nadskakiwać bo to jest sztuczne a dzieci tego nie lubią. Najmłodszy kiedyś
poprosił tatusia: niech ona się tak bardzo nie stara....

[Gość: Kasia]

Dziękuję Wam kochani!. Na szczęście Oni mieszkają na stałe w Katowicach. Mały
jest u nas jeden miesiąc w wakacje i jeden tydzień w ferie. Ale jest to dla
mnie najgorszy okres w życiu. Nie nadskakuje mu absolutnie i nie strama się
zastąpić mu matki. Oboje z mężem uczymy go samodzielności i on nawet chętnie
się uczy, np. jak posługiwać się sztućcami. Zapytałam go czy mama go nie uczy>
a on mi na to, że ona ma wszystko zawsze pokrojone... Mojego męza szlag trafił,
bo sam widzi jaka z niego sierotka rośnie... Ja czuje po prostu, że jestem jego
rywalką. Ilekroć zbliżę się do męża on też jest przy nim, więc się odsuwam - bo
w końcu on ma go tylko raz w roku. Poza tym wszystko mąż przy nim robi sam. NIe
czuje się przy nim dobrze w swoim własnym domu. Wim, trzeba było myśleć o tym
szybciej, ale wierzcie mi, zakochana kobieta nie myśłi racjonalnie. Myśłi że
wszystko się ułoży, że jakoś to będzie... Tylko cholera jakoś w rzeczywistości
nie chce być... Drugi raz nie popełniłabym tego błędu i nie byłabym z
mężczynzną, który ma dziecko z poprzedniego małżeństwa. Na pewno.

[wierna1]

Dziecko ma naprawdę, jak najlepsze intencje. A ty nie wiem, w czym widzisz
problem. Przecież on nie jest na miejscu. Co byś zrobiła, gdyby tak co drugi
weekend był z Wami? Mnie to zawsze żal takich dzieci. Nie patrzę na nie przez
pryzmat osoby, która je wychowuje (w Twoim wypadku byłej żony faceta z którym
jesteś). Ale jak na dziecko skrzywdzone przez dorosłych.
Powiem Ci tyle. Gdybym była samotną matką i spotykała się z facetem, który nie
akceptuje mojego syna odeszłabym od niego. Niestety, faceci tacy nie są.

[Gość: anka]

Nie przesadzajmy z litowaniem się nad tymi biednymi dziećmi! Sama jestem po
rozwodzie, ale nad córką się nie roztkliwiam, bo nikogo w późniejszym życiu nie
będzie obchodziło, czy miała trudne dzieciństwo, a nawyki typu "wszystko mi się
należy, bo jestem z rozbitej rodziny" pozostają. Nie oczekuję od mojego
obecnego partnera że bezkrytycznie pokocha moje dziecko jak własne, bo po
prostu uważam że to niewykonalne w praktyce. Cieszę się, że jego kontakt nie
ogranicza się do przyjemniejszej strony, tzn. zabaw ale że potrafi np. kazać
jej posprzątać po sobie itd. Uważam, że rolą rodzica jest przygotowanie dziecka
do SAMODZIELNEGO życia i takie robienie z dzieciaka biedulki i sierotki robi z
niego kalekę. Łatwo się udziela rad, jeśli się w takiej sytuacji nie było i nie
miało do czynienia z rozpuszczonym bachorem. Bardzo trudno jest tolerować w
swoim domu czyjś (chory) sposób wychowania i jego konsekwencje. Z drugiej
strony akurat twoja ingerencja i włączenie się w wychowywanie może sprowokować
złą reakcję ze strony matki, bo będzie to ona odbierać jako niepisany zarzut,
że źle wychowuje syna. Najlepiej zostawić wychowanie dziecka ojcu, w końcu to
jego potrzebuje, nie ciebie. Ewentualnie pomagać ale dyskretnie. Zresztą w
czasie ferii czy wakacji można zorganizować jakiś wyjazd czy inne atrakcje,
które trochę cię odciążą psychicznie. Wyślij chłopaków do kina, sama możesz
przecież wyjechać na pere dni w tym czasie, w końcu nie musisz być przy nich
cały czas, (po 5 latach bycia razem osobny wyjazd też dobrze robi). Na pewno
nie możesz domagać się zaprzestania kontaktów z dzieckiem, bo to chore
rozwiązanie.

[marzena_24]

hej, jak mozesz to napisz do mnie maila plissssssssssssss.....
Gość portalu: anka napisał(a):

> Nie przesadzajmy z litowaniem się nad tymi biednymi dziećmi! Sama jestem po
> rozwodzie, ale nad córką się nie roztkliwiam, bo nikogo w późniejszym życiu nie
>
> będzie obchodziło, czy miała trudne dzieciństwo, a nawyki typu "wszystko mi się
>
> należy, bo jestem z rozbitej rodziny" pozostają. Nie oczekuję od mojego
> obecnego partnera że bezkrytycznie pokocha moje dziecko jak własne, bo po
> prostu uważam że to niewykonalne w praktyce. Cieszę się, że jego kontakt nie
> ogranicza się do przyjemniejszej strony, tzn. zabaw ale że potrafi np. kazać
> jej posprzątać po sobie itd. Uważam, że rolą rodzica jest przygotowanie dziecka
>
> do SAMODZIELNEGO życia i takie robienie z dzieciaka biedulki i sierotki robi z
> niego kalekę. Łatwo się udziela rad, jeśli się w takiej sytuacji nie było i nie
>
> miało do czynienia z rozpuszczonym bachorem. Bardzo trudno jest tolerować w
> swoim domu czyjś (chory) sposób wychowania i jego konsekwencje. Z drugiej
> strony akurat twoja ingerencja i włączenie się w wychowywanie może sprowokować
> złą reakcję ze strony matki, bo będzie to ona odbierać jako niepisany zarzut,
> że źle wychowuje syna. Najlepiej zostawić wychowanie dziecka ojcu, w końcu to
> jego potrzebuje, nie ciebie. Ewentualnie pomagać ale dyskretnie. Zresztą w
> czasie ferii czy wakacji można zorganizować jakiś wyjazd czy inne atrakcje,
> które trochę cię odciążą psychicznie. Wyślij chłopaków do kina, sama możesz
> przecież wyjechać na pere dni w tym czasie, w końcu nie musisz być przy nich
> cały czas, (po 5 latach bycia razem osobny wyjazd też dobrze robi). Na pewno
> nie możesz domagać się zaprzestania kontaktów z dzieckiem, bo to chore
> rozwiązanie.

[Gość: Kasia]

Gość portalu: anka napisał(a):

> Nie przesadzajmy z litowaniem się nad tymi biednymi dziećmi! Sama jestem po
> rozwodzie, ale nad córką się nie roztkliwiam, bo nikogo w późniejszym życiu nie
>
> będzie obchodziło, czy miała trudne dzieciństwo, a nawyki typu "wszystko mi się
>
> należy, bo jestem z rozbitej rodziny" pozostają. Nie oczekuję od mojego
> obecnego partnera że bezkrytycznie pokocha moje dziecko jak własne, bo po
> prostu uważam że to niewykonalne w praktyce. Cieszę się, że jego kontakt nie
> ogranicza się do przyjemniejszej strony, tzn. zabaw ale że potrafi np. kazać
> jej posprzątać po sobie itd. Uważam, że rolą rodzica jest przygotowanie dziecka
>
> do SAMODZIELNEGO życia i takie robienie z dzieciaka biedulki i sierotki robi z
> niego kalekę. Łatwo się udziela rad, jeśli się w takiej sytuacji nie było i nie
>
> miało do czynienia z rozpuszczonym bachorem. Bardzo trudno jest tolerować w
> swoim domu czyjś (chory) sposób wychowania i jego konsekwencje. Z drugiej
> strony akurat twoja ingerencja i włączenie się w wychowywanie może sprowokować
> złą reakcję ze strony matki, bo będzie to ona odbierać jako niepisany zarzut,
> że źle wychowuje syna. Najlepiej zostawić wychowanie dziecka ojcu, w końcu to
> jego potrzebuje, nie ciebie. Ewentualnie pomagać ale dyskretnie. Zresztą w
> czasie ferii czy wakacji można zorganizować jakiś wyjazd czy inne atrakcje,
> które trochę cię odciążą psychicznie. Wyślij chłopaków do kina, sama możesz
> przecież wyjechać na pere dni w tym czasie, w końcu nie musisz być przy nich
> cały czas, (po 5 latach bycia razem osobny wyjazd też dobrze robi). Na pewno
> nie możesz domagać się zaprzestania kontaktów z dzieckiem, bo to chore
> rozwiązanie.

Jak to dobrze, że są takie normalne kobiety jak Ty Aniu, dzięki...Niestety osobny
wyjazd nie wchodzi w rachubę, z przyczyn czysto przyziemnych... nie dostaniemy
urlopu, wakacje mamy juz zaplanowane na sierpień. Osobno spędzaliśmy je w zeszłym
roku - muszę Ci powiedzieć, że było super! Na pewno też nie będę się domagała
zaprzestania kontaktów - absolutnie. Chociaz muszę przyznać, że jak przychodzi
ten moment, że mąż mówi mi że mały przyjeżdża, mam ochotę krzyczeć - nieeee!,
niech nie przyjeżdża!, zapomnij o nim i nie rób mi tego!!! - ale oczywiście nigdy
tego nie powiem głośno. Horror zaczyna się jak słyszę jego głos na klatce i
szczęk otwieranego zamka... Jak wjeżdżają jego torby, zabawki, chipsy itp. No ale
cóż...

[Gość: fflorent]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

> Dziękuję Wam kochani!. Na szczęście Oni mieszkają na stałe w Katowicach. Mały
> jest u nas jeden miesiąc w wakacje i jeden tydzień w ferie. Ale jest to dla
> mnie najgorszy okres w życiu. Nie nadskakuje mu absolutnie i nie strama się
> zastąpić mu matki. Oboje z mężem uczymy go samodzielności i on nawet chętnie
> się uczy, np. jak posługiwać się sztućcami. Zapytałam go czy mama go nie uczy&#
> 62
> a on mi na to, że ona ma wszystko zawsze pokrojone... Mojego męza szlag trafił,
>
> bo sam widzi jaka z niego sierotka rośnie... Ja czuje po prostu, że jestem jego
>
> rywalką. Ilekroć zbliżę się do męża on też jest przy nim, więc się odsuwam - bo
>
> w końcu on ma go tylko raz w roku. Poza tym wszystko mąż przy nim robi sam. NIe
>
> czuje się przy nim dobrze w swoim własnym domu. Wim, trzeba było myśleć o tym
> szybciej, ale wierzcie mi, zakochana kobieta nie myśłi racjonalnie. Myśłi że
> wszystko się ułoży, że jakoś to będzie... Tylko cholera jakoś w rzeczywistości
> nie chce być... Drugi raz nie popełniłabym tego błędu i nie byłabym z
> mężczynzną, który ma dziecko z poprzedniego małżeństwa. Na pewno.

Witaj Kasiu,

mysle, ze niewiele osob zrozumie Cie tak dobrze jak ja. Jesli wrocisz do watku
"macocha to ja", to poznasz szczegoly mojej sytuacji, ktora jest w duzym stopniu
zblizona do Twojej. Moj maz ma z poprzedniego zwiazku bardzo sympatycznego,
inteligentnego i wrazliwego syna. Widuja sie bardzo czesto i sporo czasu spedzaja
we dwojke. Owszem, proponuja bym sie do nich przylaczyla, ale nie mam jakos na to
ochoty. Podobnie jak Ty czuje sie jak rywalka i po prostu mi sie nie chce. Tez
nie czuje sie komfortowo, kiedy "pasierb" przebywa w moim domu. Ja rowniez
zaobserwowalam wzmozona czulosc ze strony syna, gdy tylko przytulam sie do
ojca... nie wiem, moze to odruch obronny, moze nieuswiadomiona potrzeba, moze
sprawdzanie kto jest wazniejszy - ja - zona, czy on - dziecko? Nie wiem. Nie
robie absolutnie zadnych afrontow, tak mezowi jak i dziecku... ale nie czuje sie
z tym wszystkim dobrze. Wiem natomiast, ze nie zamienilabym mojego meza na
zadnego innego mezczyzne...
Byc moze posypia sie rady w stylu hollywoodzkim: wszystko bedzie dobrze,
dotrzecie sie, sprobuj pomyslec o nim jak o wlasnym dziecku, ale obydwie dobrze
wiemy, ze to tylko teoria. Kiedy napisalam post "macocha..." jedna z forumowiczek
(z dobroci serca zapewne) poradzila mi, bym traktowala pasierba jako wlasne
dziecko (na razie nie jestem mama), bo wlasnie ono moze mnie odwiedzic na lozu
smierci i powiedziec "kocham cie mamo". Jak trudno zrozumiec, ze nie chodzi o
zastepowanie biologicznych rodzicow, ze zadna ze stron sobie tego nie zyczy, ze
dziecko ma kochajaca matke, ze nie jestem odpowiedzialna za jego los, ze poznalam
meza jako wolnego czlowieka itd. Moja wypowiedz slusznie sprawia wrazenie
chaotycznej, ale mam zbyt wiele do przekazania w zbyt krotkim czasie. To wlasnie
na tym forum po raz pierwszy szczerze powiedzialam komus, ze nie jest OK, i wiem,
ze moze zabrzmi to okrutnie, ale ciesze sie, ze nie jestem sama... i ze jeszcze
ktos w podobny sposob odbiera rzeczywistosc...

[Gość: jafa]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

> Pomóżcie! jak polubić męza syna z poprzedniego małżeństwa.

A kto powiedział, że musisz go lubić? Ja też nie wszystkie dzieci lubię. Bywają
takie, ktorych wręcz nie cierpię. Oczywiście, że jak ma się go w domu, to jest
trudniej. Ale nie rób niczego wbrew sobie. Zachowaj stosowny dystans i pozwól
niech się nacieszy ojcem.

[Gość: Canon]

Wiesz to dziecko powinno spedzic ten miesiac tylko i wylacznie ze swoim ojcem.
Ty mu tylko wszystko psujesz, bo chociaz masz troche wiecej niz 8 lat to
starasz sie pokazac dziecku swoja wyzszosc nad nim i bez przerwy tylko go
krytykujesz. Ciekawa jestem jaka ty bylas dojrzala panienka w wieku lat 8 ? To
nie jest dorosly chlopak tylko osmioletnie dziecko spragnione nie tylko
kontaktu ze swoim ojcem, ale wlasnie i pewnego rozpieszczenia w tym krotkim
okresie kiedy go widzi. To wlasnie rozpieszczenie mogloby wlasnie przekonac go
ze jest przez swojego ojca kochany i nie traktowany jako konkurencja dla ojca
nastepnej partnerki. Pamietaj, ze masz wybor, zawsze mozesz zwiazac sie z innym
facetem, to dziecko wyboru nie ma, bo ojca zmienic sobie nie moze.

[Gość: ANETA]

Ja nierozumiem jak moga tutaj dawac rady osoby,ktore nie maja kompletnie
doswiadczenia i stycznosci z takimi sytuacjami i naprawde nie zycze im ,aby
znalazly sie w podobnej sytuacji!
Moj maz ma corke z pierwszego malzenstwa.I wiem,ze jest ciezko,a sytuacji
skomplikowanych nie brakuje.Te dzieci nie potrzebuja specjalnej troski,bo sa
calkowicie normalne i trzeba je traktowac normalnie.Czy te dzieci to kaleki?
ulomne?Nie.Jak cos nam sie nie podoba w zachowaniu dziecka,to dlaczego to
ukrywac?Ktos napisal"pokochac jak wlasne"Owszem my kochamy je,ale maja swoja
mame,ktorej absolutnie nie wolno nam zastepowac,ponadto czy my je adoptujemy?
Gdybym wiedziala,ze adoptuje dziecko i to dziecko nalezy tylko do mnie i
meza.Sytuacja dramatycznie jest inna.Wiemy ,ze mamy kompletna wladze nad
dzieckiem i nasze zachowanie jest inne.Ale w sytuacjach takich jak nasz partner
ma dzieci z poprzedniego malzenstwa jest to taka bariera nie do przebicia.Sa
takie sytuacje,ze czlowiek nie wie jak reagowac,jak sie zachowac ,np.zwrocic
uwage czy nie ,jak cos zle zrobilo?Bo przeciez nie chcemy ,ani urazic
dziecka,ani partnera.Sama przechodze przez to,a uwiezcie,ze dziewczynki sa
zawziete i uparte.Ja o wszystkich problemach mowie mezowi i probujemy
rozwiazywac razem.Ktos rowniez na forum napisal,ze "dziecko ma jednego ojca a
Ty mozesz miec innego meza"No coz ,ale ja nie zamiezam zmieniac sobie meza bo
bardzo kocham i podobnie tak mysla inne osoby o swoich partnerach.Uwazam,ze
trzeba duzo rozmawiac ze swoim partnerem ,mowic mu co czujemy,ze nie wiemy
czasami jak sie zachowac itp.Moze to Tobie rozwiaze niektore problemy.Bo
niestety nie wszystkie.Poprostu musimy poczekac az dzieci dorosna,bo wtedy
zachowuja sie inaczej.Latwiej z nimi sie dogaduje.Powodzenia

[Gość: renia]

Gość portalu: ANETA napisał(a):


> Gdybym wiedziala,ze adoptuje dziecko i to dziecko nalezy tylko do mnie i
> meza.Sytuacja dramatycznie jest inna.Wiemy ,ze mamy kompletna wladze nad
> dzieckiem i nasze zachowanie jest inne.

Mam nadzieje, ze nie masz dzieci. I ze do czsu kiedy bedziesz je miala
zrozumiesz, ze dziecko nie nalezy do nikogo. Kup sobie samochod, kosiarke, lakier
do paznokci - beda nalezec do ciebie. Nad dzieckiem nie ma sie tez kompletnej
wladzy. Dobry rodzic ma u dziecka autorytet i milosc, a nie wladze. Nie wiem, czy
tylko tak beznadziejnie Ci to wyszlo, czy to co napisalas to wyraz Twojego
prawdziwego myslenia, w kazdym razie nie moglam takich idiotyzmow pozostawic bez
komentarza.

Do renia

[Gość: ANETA]

Nie wiem dziewczyno,czy Jestes w malzenstwie,gdzie sa dzieci z poprzedniego
malzenstwa,ale z wypowiedzi Twojej wynika,ze nie,poniewaz to Ty bez sensu
napisalas.Jesli nie zrozumialas o czym napisalam lub nie rozumiesz takich osob
jak ja, Kasia itd.To moze sie nie wypowiadaj .Sprawy materialne o ktorych
napisalas nic nie maja wspolnego z "czlowiekiem"(mam na mysli w tym
przypadku,dziecko)I takim osobom ja Ty ciezko zrozumiec,ze inne malzenstwa maja
dosc nie typowe problemy.No ale coz nie Jestem na tym forum,aby wlasnie Tobie
wyjasniac i objasniac,tlumaczyc.pozdr.

[Gość: soso]

A mi sie nie podobaja te rady oparte na racjonalnosciach. Jezeli by to bylo na
temat to jakiz problem? Wszystko da sie latwo ulozyc na papierze. Ale zycie to
nie mechanika.

Wiem dobrze, ze jest to zwyczajna gra emocji i uczuc. Kto tego nie dostrzega
nie dostrzega problemu. Wchodzimy w jakis uklad rodzinny z bagazem wlasnych
doswiadczen i czesto mamy w zwiazku z tym pewne oczekiwania, takze w stosunku
do dzieci. A ze sa to dzieci 'nie swoje' problem narasta. Trudniej akceptowac
odmiennosc czy wady dzieci cudzych niz wlasnych. To jest czasami przepasc.

Jak sobie z tym radzic? Powtorze sie ale nie widze innego rozwiazania. Uczucia,
jakie mamy do partnera sa baza i punktem wyjsciowym. Jezeli wiemy, kim dla
niego jest jego wlasne dziecko i jak cieszy sie nim (racjonalnie czy nie) to
podpowiedz powstaje sama. Nasza milosc do partnera polega takze na wspieraniu
go a nie na utrudnianiu mu zycia. Dlatego nasz dobry stosunek do przybranych
dzieci to jakby codzienne bukiety kwiatow przynoszone ukochanej osobie. I to
jest wszystko na ten temat. Kto nie potrafi w sobie wyksztalcic takiego sposobu
myslenia ten przegra, moze takze caly zwiazek sie rozpadnie. Zadowolone dziecko
to zadowolony partner. Jezeli bedziemy okazywac tylko zle strony dziecka,
(nawet jezeli takie posiada w nadmiarze) to tak jakbysmy szturchali naszego
partnera permanentnie. Kto to dlugo wytrzyma? I racjonalnosci nic tu nie maja
do rzeczy.

pzdrw

soso

[Gość: Kasia]

Kochani!. dziękuję Wam bardzo za wasze odpowiedzi. Szczególnie tych osób, które
piszą z pozycji własnych doświadczeń. Ja też podobnie jak fflorent cieszę się,
że nie jestem w tych uczuciach sama... bo to dla mnie oznacza, że nie jest to
tylko moja skrzywiona psychika, że te uczucia są na prawde trudne i więcej nas
nie może sobie z nimi poradzić. Przeczytałam forum - Macocha to ja... szkoda,
że tak późno. U nas to jest tak, że młody ze sowją mamą i jej nowym facetem
mieszkają w Katowicach... to dość daleko i na szczęście dla mnie nie widują się
często... Chociaż wiem, że gdyby tak było - nie mogłabym nic zrobić... byłabym
może troche częściej nieszczęsliwa... Ja poznałam swojego obecnego męża już w
trakcie rozwodu. Rozwód odbył się z winy jego żony - zdradziła go, zakochała
się w innym, chciała tego rozwodu. Nie czuje się więc w żaden sposób winna tej
sytuacji i to na niej spoczywa cała odpowiedzialność za nieszczęście jej
dziecka związane z rozwodem. Potem jak się dowiedziała, że jej były też kogoś
ma - wina spadła na mnie... tzn. mówiła małemu - widzisz, tatuś cie nie
zabierze na wakacje bo jedzie z Kasią... itp. A prawda była taka, że nie
zgodziłą się na ten wyjazd, chociaż chcieliśmy go zabrać... Ale to inna
historia. To jest po prostu tak, że ja nie chce go wychowywać, nie poczuwam się
do żadnej odpowiedzialności za niego, bo nie jest moim dzieckiem - i to jest
chyab dlatego właśnie takie trudne. Nie mogę w tym okresie nigdzie wyjechać bo
nie dostanę urlopu - a wakacje planujemy po jego wyjeździe... chociaż
najchętniej tak bym zrobiła. Teraz jest coraz gorzej - nie wiem z czego to
wynika ale coraz bardziej nie mogę sobie z tym poradzić. Nakupowałam sobie
książek, zamykam się w osobnym pokoju i staram się nie słyszeć tego co razem
robią. wiem, że to może ranić mojego męża - ale zacinam się w sobie i nic na to
nie mogę poradzić. Bo za każdym razem kiedy zaczynam rozmowę z mężem na
jakikolwiek temat - mały akurat ma tysiące pytań i próśb do niego. Więc
wycofuje się. Mój mąż zwraca mu uwagę, że właśnie rozmawia, ale to nie odnosi
skutku. Wiem, że musze w końcu postawić na swoim - ułożyć to jakoś, ale na
razie nie mam na to siły...

[Gość: Kasia]

Gość portalu: ANETA napisał(a):

> Ja nierozumiem jak moga tutaj dawac rady osoby,ktore nie maja kompletnie
> doswiadczenia i stycznosci z takimi sytuacjami i naprawde nie zycze im ,aby
> znalazly sie w podobnej sytuacji!
> Moj maz ma corke z pierwszego malzenstwa.I wiem,ze jest ciezko,a sytuacji
> skomplikowanych nie brakuje.Te dzieci nie potrzebuja specjalnej troski,bo sa
> calkowicie normalne i trzeba je traktowac normalnie.Czy te dzieci to kaleki?
> ulomne?Nie.Jak cos nam sie nie podoba w zachowaniu dziecka,to dlaczego to
> ukrywac?Ktos napisal"pokochac jak wlasne"Owszem my kochamy je,ale maja swoja
> mame,ktorej absolutnie nie wolno nam zastepowac,ponadto czy my je adoptujemy?
> Gdybym wiedziala,ze adoptuje dziecko i to dziecko nalezy tylko do mnie i
> meza.Sytuacja dramatycznie jest inna.Wiemy ,ze mamy kompletna wladze nad
> dzieckiem i nasze zachowanie jest inne.Ale w sytuacjach takich jak nasz partner
>
> ma dzieci z poprzedniego malzenstwa jest to taka bariera nie do przebicia.Sa
> takie sytuacje,ze czlowiek nie wie jak reagowac,jak sie zachowac ,np.zwrocic
> uwage czy nie ,jak cos zle zrobilo?Bo przeciez nie chcemy ,ani urazic
> dziecka,ani partnera.Sama przechodze przez to,a uwiezcie,ze dziewczynki sa
> zawziete i uparte.Ja o wszystkich problemach mowie mezowi i probujemy
> rozwiazywac razem.Ktos rowniez na forum napisal,ze "dziecko ma jednego ojca a
> Ty mozesz miec innego meza"No coz ,ale ja nie zamiezam zmieniac sobie meza bo
> bardzo kocham i podobnie tak mysla inne osoby o swoich partnerach.Uwazam,ze
> trzeba duzo rozmawiac ze swoim partnerem ,mowic mu co czujemy,ze nie wiemy
> czasami jak sie zachowac itp.Moze to Tobie rozwiaze niektore problemy.Bo
> niestety nie wszystkie.Poprostu musimy poczekac az dzieci dorosna,bo wtedy
> zachowuja sie inaczej.Latwiej z nimi sie dogaduje.Powodzenia

dzięki Anetko, zgadzam się z tobą w pełni. Tylko wiesz, czasem mnie przeraża
wizja - jak to będzie jak on będzie starszy... nie wyobrażam sobie tego.

[Gość: Canon]

A dlaczego sobie nie mozesz wyobrazic syna swojego meza jak wyrosnie????
Popatrz na swojego meza i masz gotowa odpowiedz. Czy nie lubisz rowniez tych
50% genow w tym dziecku , ktore naleza do twojego meza???? Jesli nadal
bedziesz grac obrazona, mala ksiezniczke to z cala pewnoscia wasze uklady nie
ulegna normalizacji. Wzielas faceta z pewnym bagazem zyciowym, a teraz chcesz
aby go nagle nie bylo ( bagazu). Pamietaj o dwoch rzeczach ten maly chlopiec to
nie jest jakies tam obce dziecko z ulicy, ktore przygarneliscie na miesiac
wakacji, po drugie on czuje, rozumie i zapamietuje ( rowniez to jak ty go zle,
bez serca traktujesz).Ps. to jest chyba w tej chwili niewazne z czyjego powodu
rozpadl sie zwiazek rodzicow tego chlopca, lecz to ze jest niechcianym gosciem
w domu jego wlasnego ojca i TY JESTES TEGO POWODEM.

[Gość: kawa]

Wg. mnie to niedopuszczalne abyś we własnym domu czuła się jak intruz.
To chłopak jest tu "gościem" i powinien przestrzegać zasad jakie panują w domu
w którym przebywa. A jego ojciec powinien go tego nauczyć.

[Gość: Canon]

A co ten chlopiec robi nie tak? Oddycha i po prostu jest? A powinno go nie byc
skoro pojawila sie druga zona w zyciu ojca? Tak?

[Gość: Kasia]

Gość portalu: Canon napisał(a):

> A co ten chlopiec robi nie tak? Oddycha i po prostu jest? A powinno go nie byc
> skoro pojawila sie druga zona w zyciu ojca? Tak?

To nie tak... wiem, że on jest po prostu dzieckiem, może trochę bardziej
skrzywdzonym przez matkę - bo wychowuje go na sierotkę, ale to jej sprawa...
Akurat mam porównanie, bo syn mojego brata też ma 8 letniego syna i on sprzedałby
syna mojego meża 5 razy a ten nic by o tym nie wiedział..., sam je, sam sobie
przygotowuje kanapki, robi picie, sam sie ubiera, sam sie kąpie... i wiele innych
rzeczy, których syn meża nie potrafi, bo wszystko to robi za niego mama...
ale w sumie nic takiego nie robi.... nie wiem czy byles w takiej sytuacji...
czasem wkurza cię coś tylko z tego powodu, że jest.

[Gość: Kasia]

Gość portalu: Canon napisał(a):

> A dlaczego sobie nie mozesz wyobrazic syna swojego meza jak wyrosnie????
> Popatrz na swojego meza i masz gotowa odpowiedz. Czy nie lubisz rowniez tych
> 50% genow w tym dziecku , ktore naleza do twojego meza???? Jesli nadal
> bedziesz grac obrazona, mala ksiezniczke to z cala pewnoscia wasze uklady nie
> ulegna normalizacji. Wzielas faceta z pewnym bagazem zyciowym, a teraz chcesz
> aby go nagle nie bylo ( bagazu). Pamietaj o dwoch rzeczach ten maly chlopiec to
>
> nie jest jakies tam obce dziecko z ulicy, ktore przygarneliscie na miesiac
> wakacji, po drugie on czuje, rozumie i zapamietuje ( rowniez to jak ty go zle,
> bez serca traktujesz).Ps. to jest chyba w tej chwili niewazne z czyjego powodu
> rozpadl sie zwiazek rodzicow tego chlopca, lecz to ze jest niechcianym gosciem
> w domu jego wlasnego ojca i TY JESTES TEGO POWODEM.

Niestety, syn mojego męża w niczym nie przypomina mojego meża i to jest właśnie
najgorsze, jest wypadkową swojej mamy i jej drugiego faceta - są już razem 5 lat
i od 5 lat wychowuje go tamten drugi... Wszystko co napisales to prawda, wiem to
wszystko i dlatego próbuje jakoś z tym walczyc, tzn. z tymi moimi negatywnymi
uczuciami. Niestety - uczucia i odczucia są jakie są. wiem, że zachowuje się jak
mała rozkapryszona dziewczynka...Tylko jakoś nie mogę przestać - dlatego proszę
Was o rady.

Do Kasi

[Gość: ANETA]

Kasiu ,Meza mojego corka ma teraz 15 lat.Jest co prawda w tym glupim wieku,co
takie nastolatki sa najmadrzejsze i wiedza lepiej od nas.Wiec mamy inne teraz
problemy,typu "jak wychodzisz ,to powiedz o ktorej bedziesz ,do kogo idziesz,o
ktorej wrocisz...itp.Ale przynajmniej jak ja z nia usiade i rozmawiam to jest
latwiej.Bo mnie slucha ,co mam do powiedzenia.Juz sie przyzwyczaila do tego ,ze
ma dwie rodziny,dwa domy.Jest starsza wiec inaczej patrzy na te
sprawy.Zrozumiala,ze wszyscy Ja bardzo kochamy,choc ma teraz dwie rodziny a nie
jedna,nawet Jej sie to podoba.A lata Jej dziecinstwa,faktycznie byly
trudne.Musisz to przejsc jak "kazdy"z nas.Rozmawiaj wiecej z mezem,ale
wtedy ,gdy maly nie jest przy was.Pozdr.

[Gość: alissa19]

bardzo dobrze ze ktos zaczal taki temat-sama nie mialabym chyba odwagi takiego
rozpoczac.
pakuje sie w zwiazek[emocjonalnie jestem juz po prostu totalnie zaangazowana]w
ktorym facet jest po rozwodzie i ma 2 dzieci.co prawda mieszkaja z matka ale
syn jest zwiazany cholernie z tatusiem[ma 12 lat].ja zupelnie nie wiem jak
postepowac w takiej sytuacji,jak sie zachowywac[sama sie jeszcze czuje
dzieckiem]a zreszta nigdy nie mialam rodzenstwa i temat dzieciakow jest mi
obcy,a zwlaszcza zmanierowanych gowniarzy.
w tej sprawie jestem totalnie pogubiona,chcialabym miec z nim dziecko
[bardzo,bardzo go kocham]ale boje sie ze on ten temat juz wyczerpal.
wiem ze najrozsadniej to by bylo uciekac ale nie potrafie i nie chce.
strasznie sie szarpie w tym wszystkim.

[Gość: anika]

możemy podac sobie ręce. Jestem z facetem od 1,5 roku, on ma dwójkę z
poprzedniego małżeństwa (9 i 10 lat, syn i córka). Poczatkowo rozmawialismy o
rodzinie , dzieciach, mówił że chce, itd. A teraz, od jakiegos czasu mówi nie
teraz, później, stańmy na nogi (obecnie mamy kłopoty finansowe). Ja nie chcę
TERAZ zachodzić w ciąże ale nie chce tez czekać z tym niewiadomo ile (mam 27,
on 30 lat). Coraz częściej myslę że on traktuje już etap rodzenia dzieci za
sobą, ma odchowana dwójkę i jakoś nie pali się do pieluch od nowa. A ja chcę
mieć SWOJE dziecko, tym bardziej że tamtą dwójkę wychowuje ich mama. Co robić,
uciekać od niego, czy czekać aż powie TAK, CHCĘ DZIECKO. Tylko boję sie że to
nie nastąpi

do Aniki

[Gość: Kasia]

Gość portalu: anika napisał(a):

> możemy podac sobie ręce. Jestem z facetem od 1,5 roku, on ma dwójkę z
> poprzedniego małżeństwa (9 i 10 lat, syn i córka). Poczatkowo rozmawialismy o
> rodzinie , dzieciach, mówił że chce, itd. A teraz, od jakiegos czasu mówi nie
> teraz, później, stańmy na nogi (obecnie mamy kłopoty finansowe). Ja nie chcę
> TERAZ zachodzić w ciąże ale nie chce tez czekać z tym niewiadomo ile (mam 27,
> on 30 lat). Coraz częściej myslę że on traktuje już etap rodzenia dzieci za
> sobą, ma odchowana dwójkę i jakoś nie pali się do pieluch od nowa. A ja chcę
> mieć SWOJE dziecko, tym bardziej że tamtą dwójkę wychowuje ich mama. Co robić,
> uciekać od niego, czy czekać aż powie TAK, CHCĘ DZIECKO. Tylko boję sie że to
> nie nastąpi

przykro mi, niestety w tej sprawie nie mam doświadczenia... Mój mąż bardzo chce
mieć ze mną dziecko i staramy się o nie. Może dlatego, że jak żona od niego
odeszła mały miał 3 latka - więc nie nacieszył się nim. Ja mam inny problem -
próbujemy od pół roku i nic! Ale spokojnie... A może porozmaiwaj z nim tak
szczerze i poważnie... chociaż facexi to czasem potrafią czarować, wiem coś o
tym. W każdym razie nie pozwól sobie na to, walcz o swoje prawa. On nie może
swoich doświadczeń przelewać na ciebie... To jest nowy związek i musi cię
szanować i respektować twoje potzreby.

[Gość: Kasia]

Gość portalu: alissa19 napisał(a):

> bardzo dobrze ze ktos zaczal taki temat-sama nie mialabym chyba odwagi takiego
> rozpoczac.
> pakuje sie w zwiazek[emocjonalnie jestem juz po prostu totalnie zaangazowana]w
> ktorym facet jest po rozwodzie i ma 2 dzieci.co prawda mieszkaja z matka ale
> syn jest zwiazany cholernie z tatusiem[ma 12 lat].ja zupelnie nie wiem jak
> postepowac w takiej sytuacji,jak sie zachowywac[sama sie jeszcze czuje
> dzieckiem]a zreszta nigdy nie mialam rodzenstwa i temat dzieciakow jest mi
> obcy,a zwlaszcza zmanierowanych gowniarzy.
> w tej sprawie jestem totalnie pogubiona,chcialabym miec z nim dziecko
> [bardzo,bardzo go kocham]ale boje sie ze on ten temat juz wyczerpal.
> wiem ze najrozsadniej to by bylo uciekac ale nie potrafie i nie chce.
> strasznie sie szarpie w tym wszystkim.

Do alissa19
Wiem, że to jest strasznie trudne i pewnie też nie ustrzeżesz się tego błedu, czy
szczęścia - sama już nie wiem. Faceci są super i wiem że mają prawo ułożyć sobie
życie po raz drugi. NIestety wychodzi na to, że nam - im kobietom jest najgorzej.
Muszę ci powiedzieć szczerze - drugi raz nie zakochałabym się w facecie z
dzieckiem. Za nic na świecie! To jest problem!. Zobacz ja jestem już z nim 5 lat
i nie mogę się do tego przyzwyczaić. Mały też z nami nie mieszka, jest u nas
miesiąc w wakcje i tydzień w ferie - ale to najgorszy miesiąc i tydzień w roku -
dla mnie. Paskudna sprawa. Nie wiem jak dalej potoczy się twoje życie z tym
facetem... Może jednak znajdziesz dla siebie faceta bez dzieci? chociaż wiem ze w
dzisiejszych czasach to niełatwe. Jesli masz ochote pogadać pisz do mnie -
[e-mail]. pozdrawiam. Kasia.

[Gość: alissa19]

dzieki bardzo za odpowiedz jesli nie bede ci przeszkadzac to sie odezwe-ten
uklad jest beznadziejny,bo naprawde mi na nim zalezy a to co napisalas to
prawda.tylko gdzie logika a gdzie totalne zaslepienie-tego sie nie da
pogodzic.na zdrowy rozum to pewnie ktos powie"ale ma problem,sama wie w co sie
laduje,a jak nie chce to niech sobie znajdzie kogos bez dzieci".
ale mnie chwile kiedy go nie widze fizycznie bola ,strasznie bym chciala dac mu
dziecko,miec takiego malego misia ktory nas polaczy,taka czastke jego.
a pozatym wsiaklam na maksa ,nie ma wlasciwie chwili zebym o nim nie
myslala.koszmar.i jeszcze w dodatku nie ma go teraz tutaj.