Związki międzynarodowe

[Gość: Janeczka]

Myslę poważnie o międzynarodowym związku, dlatego przeczytałam
Twój list z uwagą. Tyle że ja mam prostszą sytuację - mąż zmarł
4 lata temu, syn jest już dorosły. Ja dużo podróżuję, myślę, że
Europa jest domem dla nas z Polski także. Niewiele lat mi już
zostało, dlaczego bariera miejsca ma być nieprzekraczalna, gdy
ten cudzoziemiec jest mi tak bliski?

[Gość: Monika]

Dokladnie dzisiaj mija 2 lata odkad opuscilam Polske, by zyc
w ,,miedzynarodowym zwiazku''. We Francji, gdzie mieszkam, czuje
sie bardzo dobrze, ale cytuajc Norwida, ,,do kraju tego, gdzie
kruszyne chleba podnosza z ziemi przez uszanowanie, dla darow
nieba, teskno mi Panie''. I zawsze bede powtarzac ; ,,Polsko-
ojczyzno moja, Ty jestes jak zdrowie, ile cie trzeba cenic, ten
tylko sie dowie...''.

[Gość: Julia]

Mieszkac za granica wcale nie jest takie proste jak by sie
niektorym moglo wydawac.Ja mieszkam od 3 lat w Niemczech,
poslubilam ukochanego meszczyzne, jestesmy szczesliwi, kochamy
sie i szanujemy.Jest jednak jeszcze jedna, wcale nie tak gladka
strona medalu.Mý Polacy najlepiej czujemy sie w domu, w
Polsce.Choc czesto lubimy sobie ponarzekac i doskonale wiemy,ze
zycie u nas wcale nie jest uslane rozami, to jednak slyszac
chocby jeden zlosliwy zarcik Niemcow o Polsce dostajemy 1
Stadium wscieklizny.Przynajmniej ja tak reaguje.Czesto mysle o
domu, o moich przyjaciolach , w ktorych obecnosci moglam byc 100
% soba.Niemcy natomiast nie maja przyjaciol, ale znajomych.I
obojetnie, kiedy zapytasz, zawsze jest u nich wszystko OK!W
jednym zdaniu; ich nie interesuje, co u ciebie i ciebie nie
powinno interesowac co u nich.I chociaz tego bezposrednio nie
okazuja, my Polacy jestesmy dla nich tylko tania sila robocza,
czyms gorszym po prostu.

[Gość: mamusia]

tez mieszkam w niemczech i tez mi sie wydawalo, ze oni nie maja przyjaciol i
zawsze wszystko jest ok. ale sie mylilam. to chyba sprawa czasu i wieku - nie
zbudujesz przyjazni podobnych do tych z liceum, studiow w ciagu 3 lat i do
tego w zupelnie innym stadium zycia. tych zawsze bedzie ci brakowac. ja jestem
tu od 8 lat i przyjaciolek z polskich studiow nie zastapi mi nikt - jakby to
ujac....dojrzewalysmy razem, moze bylysmy jeszcze elastyczne i sie do siebie
nawzajem dopasowalysmy. ale mamy przyjaciol i u tych nie zawsze wszystko jest
ok, tak jak u nas. inna sprawa, ze wobec obowiazkow rodzinnych mniej mam
wolnych mocy (nie tylko czasowo ale rowniez emocjonalnie) na prawdziwe
przyjaznie, wiec jest ich garstka. na studiach to tez bylo inaczej - wtedy
zycie moich przyjaciol bylo moim zyciem. ce la vie czyli cos za cos. pielegnuje
troskliwie te stare i nowe przyjaznie ale czasem musze spasowac. koniec koncow
nie mam wrazenia, ze to akurat wyjazd za granice zmienil moje przyjaznie.

[Gość: Pola]

Mysle, ze to jest tak, ze tesknimy za tym, co bylo, ale
to juz nie wroci. Za przyjaciolmi, z ktorymi dorastalismy
w tych samym otoczeniu, miescie, kraju. Ale te nowe
przyjaznie wcale nie musza byc gorsze. Cos sie konczy,
cos sie zaczyna. Ja owszem, tesknie za Polska i
przyjaciolmi, ale jak jade tam, odwiedzam rodzine, zdaje
sobie sprawe, ze to co bylo juz nie wroci, kazdy ma swoje
zycie, a moj dom jest teraz tu, w Holandii.
Jesli kiedykolwiek wroce do Polski, a zastanawiam sie nad
tym ostatnio, to tam z kolei bedzie mnie denerwowalo
narzekanie, nieprzyjemne baby w urzedach, szare bloki i
wscibskie sasiadki.
No coz...wybory sa ciezkie....a milosc zazwyczaj slepa.





Mý Polacy najlepiej czujemy sie w domu, w
> Polsce.Choc czesto lubimy sobie ponarzekac i doskonale
wiemy,ze
> zycie u nas wcale nie jest uslane rozami, to jednak
slyszac
> chocby jeden zlosliwy zarcik Niemcow o Polsce dostajemy 1
> Stadium wscieklizny.Przynajmniej ja tak reaguje.Czesto
mysle o
> domu, o moich przyjaciolach , w ktorych obecnosci
moglam byc 100
> % soba.Niemcy natomiast nie maja przyjaciol, ale
znajomych.I
> obojetnie, kiedy zapytasz, zawsze jest u nich wszystko
OK!W
> jednym zdaniu; ich nie interesuje, co u ciebie i ciebie
nie
> powinno interesowac co u nich.I chociaz tego
bezposrednio nie
> okazuja, my Polacy jestesmy dla nich tylko tania sila
robocza,
> czyms gorszym po prostu.

[Gość: ryża małpa]

Pola!!! Natychmiast prosżę wracać na rodzime forum! Podyskutowac o rozmnażaniu
ślimaków to nie łaska ???

ryza...

[Gość: Pola]

> Pola!!! Natychmiast prosżę wracać na rodzime forum!
Podyskutowac o rozmnażaniu ślimaków to nie łaska ???

no kurna, w temacie slimakow nie mam NIC A NIC do
powiedzenia :-))))))

Cudzoziemiec w Polsce

[Gość: Zuza]

Moj maz jest Amerykaninem. Mieszkalismy razem w Polsce przez
cztery lata. Chcielismy zostac. Ja wlasnie skonczylam studia,
moj maz chcial krecic film w Polsce. Pobralismy sie poltora roku
temu. Mielismy plany zwiazane z Polska. Niestety musielismy
wyjechac, bo moj maz nie mogl dostac karty tymczasowego pobytu.
Przekroczyl limit 180 dni pobytu w Polsce na wizach
turystycznych i ruchu bezwizowym. Gdy wystapilismy o karte
tymczasowego pobytu (tuz po slubie), powiedziano nam, że nie ma
szansy i moj mąż musi wyjechać z Polski na przynajmniej 6 m-cy,
a po powrocie i tak nie mialby pozwolenia na prace w Polsce. Dla
porownania, ja dostalam zielona karte w ciagu 2 m-cy i moge
pracowac ile chce i gdzie chce. Spakowalismy manatki (ja miedzy
innymi swoje wyksztalcenie, za ktore zaplacili podatnicy)i
wyjechalismy do Stanow. Dzieki durnym, polskim przepisom i
przyglupawym urzednikom mieszkamy teraz w Stanach, a moj maz
bedzie krecil film w Czechach. Do Polski nie wrocimy dopoki nie
zmieni sie prawo dyskryminujace mieszane malżenstwa. God bless
America. zuza

Polka w USA

[Gość: A27]

W 1999 wyjechalam z Polski by byc ze swoim chlopakiem. Znalam go tak sobie,
ale myslalam, ze mloda jestem i mozna probowac. Dzisiaj jestem jego zona i
bardzo go kocham, ale gdy patrze na moja decyzje zeby pieprznac wszystko w PL
dla faceta, to musze przyznac, ze mialam wiecej szczescia niz rozumu. Drugi
raz bym nie powtorzyla mojego wyczynu, bo cala sytuacja ustawila mnie w takiej
pozycji, ze to zawsze ja jestem ta, ktora zabiega o ten zwiazek, stara sie,
zyly by sobie wyprula - ale czy moj mezczyzna bylby w stanie dla mnie rzucic
wszystko? Prawdopodbnie nie...

a ja tez tylko zw e kraju

[Gość: gos]

Gość portalu: A27 napisał(a):

> W 1999 wyjechalam z Polski by byc ze swoim chlopakiem. Znalam go tak sobie,
> ale myslalam, ze mloda jestem i mozna probowac. Dzisiaj jestem jego zona i
> bardzo go kocham, ale gdy patrze na moja decyzje zeby pieprznac wszystko w PL
> dla faceta, to musze przyznac, ze mialam wiecej szczescia niz rozumu. Drugi
> raz bym nie powtorzyla mojego wyczynu, bo cala sytuacja ustawila mnie w
takiej
> pozycji, ze to zawsze ja jestem ta, ktora zabiega o ten zwiazek, stara sie,
> zyly by sobie wyprula - ale czy moj mezczyzna bylby w stanie dla mnie rzucic
> wszystko? Prawdopodbnie nie...
>

Ja też zostawiłam wszystko dla mężczyzny, wydawało się ze mojego zycia, tylko
ze na bliższą odległość. Wyjechałam "tylko" na drugi oniec Polski ale i tak
wystarczyło. Było świetnie do czasu. Inny rejon, inna mentalnośc, chociaż
spotkałam paru dobrych znajomych i dwije szczerych przyjaciól, ale to ja byłąm
tą starajaca się i wróciłam do sierbie. Do starych katów, znajomych. Wyjeżdzam
tam czasem, bo tęsknię za tym miejscem ale jakoś nie miałam być tam z kimś kto
starał się tylko na poczatku, była jeszcze do tego trudna sytuacja formalno
prawna i dodatkowo komplikowało to sytuację. Myśle, że zalezy to też od
mentalnosci osoby która się przeprowadza, ale na pewno jest trudno zyć z daleka
od swoich bliskich i przyjaciół

[Gość: czeko]

córka znajomych moich rodziców, bodajże 27 lat, jest w Holandii. Poznała faceta
na jakims międzynarodowym obozie w czasach studentckich. Sa małzeństwem,
mieszkają w Holandii. Dziękwczyna tak teskni za domem, że jest często na jakiś
prochcach uspokajajacych- częste stany depresyjne i lękowe.

czeko

[Gość: gos]

Gość portalu: czeko napisał(a):

> córka znajomych moich rodziców, bodajże 27 lat, jest w Holandii. Poznała
faceta
>
> na jakims międzynarodowym obozie w czasach studentckich. Sa małzeństwem,
> mieszkają w Holandii. Dziękwczyna tak teskni za domem, że jest często na
jakiś
> prochcach uspokajajacych- częste stany depresyjne i lękowe.
>
> czeko


Ja miałam podobnie, leki, depresje, nie było na co czekac tylko wracać tam
gdzie było poczucie bezpieczeństwa

[Gość: naranja]

Chcialam kiedys byc z obcokrajowcem. W jego kraju, ktory spodobal mi sie bardzo
bylam sklonna mieszkac, uczyc sie czy pracowac. Nauczylam sie jezyka. Ale
najwazniejsza i najtrudniejsza rzecz-tego musza chciec obie strony i obie
strony musza byc sklonne do sporej ilosci poswiecen i kompromisow. W moim
przypadku tylka ja bylam na to gotowa.
Kiedys wydawalo mi sie ze musze byc z obcokrajowcem bo inaczej zanudze sie na
smierc.Zycie z kims takim wydawalo mi sie o wiele ciekawsze i bardziej
naturalne po tylu latach spedzonych wsrod odmiennych narodowosci.
Teraz nie ma to juz takiego znaczenia- najwazniejsze trafic na dobrego
czlowieka po prostu.
Spedzilam sporo czasu na roznych kontynentach wiec nigdy nie mialam tego
uczucia o ktorym piszecie, ze we wlasnym kraju najlepiej. Teraz mieszkam w
Polsce i jest mi czesto zle.To prawda ze jestem blisko ludzi dla mnie
najwazniejszych ale dreczy mnie wciaz poczucie ze czegos mi brakuje tu na
miejscu. Tesknie bardzo za innymi miejscami, kulturami, sposobami zycia. Z
kazdej z nich uszczknelam cos interesujacego dla siebie ale zawsze ciagnie mnie
tam....

Zycze wszystkim ktorzy zdecyduja sie na taki zwiazek zeby sie udalo!!!

ciekawe

[anastassia]

A ja bym nie mogla byc z cudzoziemcem...
Moze nie bylo mi to przeznaczone?

moje 3gr

[Gość: Yorick]

mimo, że mam koleżanki w mniej lub bardziej udanych związkach z obcokrajowcami

i mimo szacunku do tychże koleżanek, za każdym razem, gdy słyszę o związku z
osobą zza granicy, włącza się światełko... jak to się dzieje, że w takich
związkach z Polski pochodzi kobieta, a facet akurat z zagranicy?

mówiąc krótko: wkurza mnie, że wielu obcokrajowców traktuje Polskę jako
dobre 'łowisko', bo wiedzą oni doskonale, że naszym dziewczynom będą się
podobać... to jest zjawisko masowe! nie chcę obrażać jednostek, bo każdy
przypadek jest inny (zresztą: patrz początek wpisu), ale obraz 'polskiej
dziewczyny w ogóle' w ten sposób u mnie traci.
jak to jest? Polki lecą na cudzoziemców? czy chodzi o coś innego?
pzdrv

[ellenai]

yorick , ja niestety dla ciebie a dla siebie "stety" jakos lepiej potrafie
dojsc do porozumienia z obokrajowcem, ale bron Boze nie mam nic do zarzucenia
naszym panom, po prostu tak akurat wyszlo w zyciu ze jestem z
obcokrajowcem, nade wszystko najwaznejszym jest zeby ten mezczyzna wybrany
byl czlowiekiem niezaleznie od nacji, pozdrawiam serdecznie......

[Gość: Mysza]

dla niektorych zwiazki miedzymiastowe sa nie do
udzwigniecia.Dlatego podziwiam. Choc wierze, ze w takich
wypadkach liczy sie sila tego, co wiaze. Jesli to jest TO, to ma
szanse przetrwac.

[Gość: MM]

u mnie rozowo (sorry tu nie ma polskich czcionek)
SUPER PRACA
SUPER ZAGRANICZNY FACET
czego wiecej chciec????

ale ciekawa jestem co na to panowie? doswiadczenia obcokrajowcow
z polkami i polakow z obcokrajowczyniami.... moze ktos chetny??

[Gość: A27]

Yorick - moze faktycznie masz racje. .. Ale czesto to tak jest, ze przyjezdza
cudzoziemiec do Polski na studia, alba nawet na wycieczke i nie w glowie mu
ozenek...A tutaj nagle widzi tyle mlodych ladnych dziewczyn i dostaje swira..i
sie stara...Ja mysle, ze nie tylko Polki "leca" na cudzoziemcow, ale tez oni
lubia Polki, bo my jestesmy czesto milsze i mniej wyrachowane niz ich
rodaczki. Zreszta reguly nie ma...

[Gość: Ania]

Tak sie dziwnie ulozylo w moim zyciu, ze temat zwiazkow miedzynarodowych mnie
dotyczy, chociaz nigdy nie chcialam wyjezdzac z Polski. Zwlaszcza po to, by
zostac zona cudzoziemca. Ale... zycie jest pelne paradoksow... Mysle, ze
zwiazki miedzynarodowe sa trudniejsze i wymagaja duzo wiecej pracy i poswiecen.
Od obydwu stron. Roznice kulturowe ujawniaja sie w najmniej oczekiwanych
momentach. Niestety, myslenie mam zawsze polskie, co niekiedy wprowadza mojego
meza w zdumienie. Mnie momentami tez. Zaczynanie zycia od nowa w obcym kraju,
szczegolnie gdy sie ma juz kawalek zycia i doswiadczen za soba, do
najlatwiejszych nie nalezy. Z drugiej strony- rodzina jest rodzina, a milosc
miloscia. Dla tych dwoch rzeczy mozna sie wielu rzeczy wyrzec... A czy warto?
To pytanie zawsze wraca w ciezkich chwilach, z jakich zycie tez sie sklada....I
jest to jedno z pytan, na ktore nie ma dobrej odpowiedzi.