akceptacja rodziny

[futrzasta]

od kilku miesięcy spotykam sie z facetem starszym o 17 lat. długo nic nie
mówiłam rodzinie, jak odwazyłam sie powiedzieć moja rodzina zamarła. nie chca
go poznać, nie chca o nim nawet słyszec, zero akceptacji. na szczęście tez
nie wtracaja sie i nie prawią morałów. Niby "światli" a jednak... A jak u Was
to wyglada? Cchiałabym żeby to zaakceptowali bo nie wyobrażam takiej sytuacji
trwajacej latami. PZDR.

[dr.rocco]

Spoko , to typowy szok :) przejdzie im z czasem , musza przywyknac , potrzebuja
czasu.

[bayah]

U mnie? Pierwsze trzy lata byly czasem wyczekiwania i przyzwyczajania sie.
Teraz sie nawzajem uwielbiaja, nie jest juz zieciem, tylko ich kochanym
dzieckiem.
Napewno duzo zalezy od Twojego partnera, jak sie zachowa przed Twoimi
rodzicami. Rodzice widzac, ze o Ciebie dba i ze dajecie sobie na wzajem
szczescie i milosc taz napewno zaczna sie przekonywac.

[megxx]

A ile masz lat?
Inaczej wyglada, gdy ona 20 on 37; ona 28 on 45, czy ona 40 a on 57:)
Trudniej rodzicom zaakceptować, gdy partner przekroczył 40. Przecież ich
postrzeganie ludzi i przyzwyczajeń jest inne, dojrzalsze, szersze. Inaczej
świat wyglada z perspektywy 20-letniej osoby, inaczej z perspektywy szerszej o
20 lat doświadczeń.
Nie dziw się rodzicom.
On musi u nich niejako zasłużyć na uznanie, chociaż tym, że zapewni ich córce
szczęście i poczucie bezpieczeństwa. Być może rozmowy, opowiadanie o swoich
uczuciach zmienią spojrzenie rodziców, wywołane szokiem.
Nie mam córek, ale byłoby mi na pewno trudno zaakceptować gdyby mój 19-letni
syn spotykał się z 30-latką, czy nie byłoby to rodzajem przejścia spod
opiekuńczych skrzydeł mamy pod inne ?
Póki co nie mam tego problemu, ale rozpoczynam psychiczne ćwiczenia pt." a
gdyby tak było?"

[futrzasta]

dziekuje za odpowiedzi, sytuacja niestety z dnia na dzień się komplikuje, ale
jakoś to musi sie rozwiązać, tylko jeszcze nie wiem jak. do megxx - ja mam 31
lat on-48. jest dojrzałym, odpowiedzialnym facetam, ale nawet nie mam
mozliwości przekonać o tym mojej rodziny ponieważ nie chca mnie słuchac i
rozmawiać na ten temat już nie mówie o spotkaniu z nim. chyba myslą, że jak sie
nie mówi to znaczy, że problemu nie ma.

[dr.rocco]

Mysle , ze oboje jestescie na tyle dorosli i juz calkowicie rozwinieci
umyslowo , zwlaszcza to ciebie dotyczy , bo juz nie jestes malolata , tylko
dorosla kobieta , wiec pomysl o sobie , nie patrz na rodzicow , to ty
masz byc szczesliwa , jesli taki jest twoj wybor to wszystko jest jasne ,
jak dla mnie , i dla innych tez powinno byc...............................

[megxx]

Też tak sądzę. Podejmujesz decyzje i poniesiesz sama ich konsekwencje.
Oczywiście musisz być niezależna od rodziny. Gdy zobaczą, że jestes szczęśliwa,
przekonają się. A gdyby coś było nie tak (odpukać), to nie musi przyczyną być
różnica wieku, równolatkom też związki rozpadają się.
Ważne, by była to miłość, a nie zauroczenie. A może oni coś o nim wiedzą więcej
i maja inne obawy niż wiek?

[futrzasta]

jestem niezalezna i mieszkaniowo i finasowo więc nie ma problemu z tym. Ale
problem lezy troche głebiej równiez po stronie "Wybranka" On nie potrafi
zrozumieć takiej sytuacji, robi mi wymówki a wczoraj, żeby było jeszcze
smieszniej(bosze, to jakiś melodramat) powiedził, że dla niego taka sytuacja
jest nie do zniesienia w zwiazku z czym mnie porzucił. A podobno planował długa
przyszłość, poznałam i zaprzyjaxniłam sie z jego rodziną, było super. na razie
nie rozpaczam i czekam na rozwój wypadków, i mam nadzieje, że bedzie dobrze.
tyle mi zostało.

a troche zmieniam temat Czy Wsi Panowie w tym wieku czyli "dojrzałym" nie
zachowuja się czasami jak małe rozkapryszone dzieci?

[megxx]

Coś nowego się o nim dowiedziałaś. Dziwne, że bardziej na opini i akceptacji
rodziny zależało mu niż na Tobie.

[giselda]

Postaw się na ich miejscu. Czy zaakceptowałabyś sytuację kiedy Twoja córka
przyprowadziłaby dziadka i przedstawiła jako swojego narzeczonego?

[anutka1]

giselda, skad w Tobie tyle niecheci do takich zwiazkow - przeciez jezeli sie
kochaja to dlaczego stawac na drodze do szczecia-nie wolno zabraniac takiej
szansy nikomu, nawet corce, kazdy ma szanse sprobowac i ewentualnie uczyc sie
na swoich bledach.

[hanaria]

U mnie różnica wynosi 21 lat.Rodzice idą w zaparte i powtarzają mi że wciąż
mają nadzieję zę mi przejdzie. Nie dopuszczają do siebie takiej myśli, że ich
dziecko może wybrać taką drogę. Rozmawiałam kiedyś z taką panią, która miała
podobną sytuację , powiedziała mi że u niej zmieniło się dopiero jak urodziło
siędziecko, po 5 latach. U mnie mineły 2 i ciężko to znoszę, bo naprawdę
przykro patrzeć jak mają w d... co ja czuję. Ale nic, czekam, dziecko nie służy
do załątwiania własnych problemów. Wierzę ze z czasm zaakceptują. Pozdr.

[diegosia]

Ja mialam podobny problem. Moj facet jest 17 lat starszy. Jak go poznalam
mialam niespelna 20 lat i byl tak naprawde moim pierwszym powaznym zwiazkiem.
Jestesmy razem juz prawie 5 lat i za 2 miesiace pobieramy sie :-)
Moja rodzina byla poczatkowo stanowczo przeciwna! nawet bardzo stanowczo! Mama
nie miala innego tematu rozmow, ojciec trzymal sie na dystans ale tez mu sie
nie podobalo. Jedyny plus to fakt, ze nie mieszkalam juz wtedy w domu (bo
wyjechalam na studia) wiec moglam sobie ich wrogosc odpowiednio "dawkowac".
Strasznym bledem bylo jednak to przed nimi ukrywac - bo balam sie im
powiedziec, gdyz domyslalam sie reakcji - i oni dowiedzieli sie przypadkiem. na
dodatek mieszkalam juz wtedy z nim razem!
W kazdym razie postanowilam nie ulegac rodzicom, staralam sie utrzymac z nimi
dobry kontakt (i mysle ze mi sie udalo) ale stanowczo trzymalam sie swojej
decyzji.
Po roku okazalo sie, ze wbrew proroctwom mamy nie porzucil mnie, nie bylam w
ciazy ani nie rzucilam studiow. I powoli, powoli przestali marudzic...
A teraz to nawet sa zadowoleni z przyszlego ziecia (mama moze mniej, bo jednak
pewnie wolalaby mlodego studenta :-D ) i bardzo nam pomagaja w przygotowaniach
do slubu.
Mam nadzieje - jestem pewna - ze i Tobie sie wszystko dobrze ulozy!

pozdrawiam, gosia

[hanaria]

rozwodu na przykład? Bo z tego co wiem dla moich rodzicow najwiekszy problem
stanow ito wlasnie, ze on dla mnie musi sie rozwiesc, a wiec ktos cierpi przeze
mnie, a on to juz w ogole potwor ze moze cos takiego zonie robic. Ja nie
ukruwalam, od poczatku wiedzieli, tez tak jak ty mialam studia, na ktore jak
trzeba bylo to uciekalam i mieszkalam osobno. Ale teraz jestem po studiach, za
niedlugo zaczynam prace, mieszkam z nim, do rodzicow jezdze raz na tydzien (co
w sumie jest czesniej niz jak studiowalam)i nadal nie widze zadnej poprawy
stosunkow z ich strony.A o slubie tez myslimy, tylko najpierw jego rozwod...
Jak to zrobic zeby przekonac rodzicwo ze wiem co robie? Jak ci to przyszlo ze w
koncu sie z tym pogodzili Twoi rodzice? Ja juz na wszelki wypadek w domu nic
nie mowie o nim, bo mama od razu jesyt obrazona, ma mine jakby jej migrena
miala zaraz nastapic, ojciec tez nie podejmuje tematu, choc sie przynajmnije
nie obraza. Szlag mnie niedlugo z nimi trafi i w ogole nie bede do nich
przyjezdzac. Oni nawet nie wiedza gdzie ja dokladnie mieszkam, nie maja numeru
stacjonarnego do mnie, jakby cos sie stalo to nie wiem czy by mnie znalezli.
Napisz prosze jeśli masz ochotę jak to u ciebie wygladalo. Ten proces
dochodzenia do normalnosci. I dziekuje za odpowiedz.

[anias05]

Witajcie!
Pozwolicie że do Was dolącze i odpowiem na pytanie.
Hanaria, nie ma lepszego sposobu na to żeby rodzice to zaakceptowali niż czas,u
nas co prawda wszystko działo się bardzo szybko bo po trzech miesiącach od
zaręczyn już się pobraliśmy( w sumie znaliśmy się przed ślubem 4 miechy).ja nie
miałam żadnych wątpliwości że to ten jedyny,no może trochę puściłam się na
głęboką wodę:-)
Między nami jest ponad 20 lat różnicy a mój tatuś jest teraz jego najlepszym
kumplem,razem nawet pracują:-) Było ciężko na samym poczatku ale po 3 miesiące
po ślubie zaszłam w ciązę(chcianą)i wszystko przyjęło normalny tryb.Sama nie
wiem kiedy i jak przestali mi gadać.Ważne jest to żeby facet był NORMALNY, no i
to pierwsze spotkanie z rodzicami(trzeba zrobić wszystko żeby nie zaognić
sytuacji bo potem ciężko to odbudować)!!!Z chęcią odpowiem na jakieś Wasze
pytania tylko żeby nie były zbyt ogólnikowe,lubę streszczenia:-)
POZDROWIONKA OD A&J

[hanaria]

Cześć Anias.Dziękuję za odpowiedź.Piszesz, że ważne jest pierwsze
spotkanie.Hmm,widzisz u mnie doszło już do tego spotkania i nawet więcej ich
było. Na samym poczatku znajomości naszej rodzice uważali go za bardzo dobrego
lekarza i fajnego człowieka w ogóle.Ja byłam jego pacjentką. Jak się o
wszystkim dowiedzieli (ode mnie zresztą, nie ukrywałam tego) wszyswtko obróciło
się o 180st. On pojawił się potem u mnie w domu 2 razy. Raz na żądanie
rodziców, wtedy powiedział im że się rozwiedzie żeby być ze mną i że chce być
ze mna bo mnie kocha.Ja przy tym byłam.Drugi raz mama zaprosiła go samego beze
mnie, ja byłam daleko poza miastem i nie mogłam być na tym spotkaniu.On jej
powiedział to co wcześniej, a ona po tym spotkaniu uznała że jest fałszywy i
mnie wykorzystuje a ja naiwna się daję. Zaczeli szukać jakiś dróg pobocznych do
tego szpitala gdzie pracuje, żeby się dowiedzieć cazegoś o nim, bo przecież ja
wiem tylko nieprawdę od niego. ktoś im powiedział, że on lubi seks, jest
babiarzem itd. I to im wystarczyło do przekreślenia go całkowicie i na zawsze.
Jestem z nim 2 lata ponad, i nadal przyjeżdżam do domu sama, oni mnie nie
odwiedzją, nawet nie wiedzą gdzie dokładnie mieszkam. Nie mam pomysłu jak tą
sytuację wyprostować. Do tego wszystkiego mój meżczyzna już traci ochotę na
spotkania z nimi, skoro traktują go jak g.... W stosunku do mnie zachowują się
wszyscy jakby nigdy nic.Cała wina spoczywa na nim, co też mnie wkurza, bo do
tanga trzeba dwojga. O nim nie pada ani słowo w moim domu, jakby go nie było.No
po prostu nie wiem zupełnie CO ROBIĆ???

[anias05]

Czegoś tu nie rozumiem, skoro jesteście razem już dwa lata to dlaczego On nie
jest jeszcze po rozwodzie? Wiesz On jako mąż innej nie może budzić zaufania
Twoich rodziców.To byłoby śmieszne.Albo rybka albo akwarium:-)
POZDROWIONKA

[hanaria]

Masz rację, jego stan cywilny może u nich budzić nieufność. Ale aż taką ???
Już wyjaśniam jaka jest sytuacja. Otóż ona wie o mnie, wie jak się sprawy mają.
W czerwcu byli u adwokata i zgodziła się na ugodę, ale jeszcze do sądu nie
poszli.... Bo chcieli najpierw dać dzieciom spokojne wakacje, a teraz się
dowiaduję, że ona jest w kiepskiej kondycji psychicznej i kiepskiej sytuacji w
pracy i jakby miala wylecieć to mogłaby zmienić warunki ugody albo w ogóle coś
pozmieniać. Więc on uważa że trzeba poczkać na jej lepszy okres. Pomijam co ja
o tym uważam, ale mu ufam i wierzę że faktycznie zrobi to jak uzna, ze stanie
się to za najmniejsza krzywdą dla wszystkich. Wtedy pójdzie szybciej i łatwiej.
Tyle w skrócie. I co o tym teraz sądzisz? Pozdrawiam serdecznie.

[anias05]

Witaj Hanaria,powiem Ci co tym myślę ale w poniedziałek.
Teraz gościnnie korzystam z netu więc nie chcę się rozpisywać.
POZDROWIONKA i TRZYMAJ SIĘ !!!

Do Hanarii.

[lazannia]

Może przyda Ci się spojrzenie kogoś z zewnątrz.
Nigdy nie ma właściwego momentu na rozwód. Przerabiałam to ponad 9 lat.
Też ufalam, ale było mi z tą sytuacją źle. Na tyle źle, że w końcu przebiło to
szczęśliwe chwile. Poza tym oczy otwierały mi się przy kolejnych coraz bardziej
bzdurnych tłumaczeniach dlaczego jeszcze nie teraz.

Dlaczego On nie może rozwieść się skoro razem mieszkacie? Co do tego mają
dzieci i sytuacja zawodowa żony? Pytania retoryczne. Obie znamy odpowiedź.
Jak się facet nie zdecyduje od razu, marne szanse, że zrobi to potem.
Twoja decyzja czy wolisz w to wierzyć jakiś czas jeszcze, czy przeciąć to teraz.
Ja zrobiłam to po prawie 10 latach. Próbując kilka razy wcześniej, ale... może
mniej przez to bolało, bo już się we mnie wypaliło dużo i lepiej mi bez niego
niż z nim i jego mętnymi tłumaczeniami. Niestety mam na karku dekadę wiosen
więcej.
Naprawdę nie warto. Pomyśl o sobie. Jak Ty sama o siebie nie zadbasz, nikt inny
tego też nie zrobi.

[hanaria]

Dziękuję Ci za odpowiedź. Jest ona dla mnie bardzo cenna i... przerażająca.
Jeśli jest tak jak mówisz, to to w co wierzę może się okazać nieprawdą.Są takie
chwile, kiedy zastanawiam się czy faktycznie on mnie nie zwodzi. Ale jest ich o
wiele mniej niż tych, kiedy ufam, że on wie co robi. Jak to sprawdzić? Przecież
w efekcie może się okazać, że to już za chwile! Tyle zrobił i poświęcił dla
naszego związku, wyprowadził się, postawił sprawę żonie jasno, tylko tej
cholernej formalności nie może stać się zadość.
Nie chcę go naciskać, ale faktem jest, że zawsze moją inicjatywą była jego
rozmowa z żoną, pójście do tego adwokata itd. Chcę żeby to on teraz zrobił
następny krok. Jak z nim o tym rozmawiałam, to już wiesz co mi powiedział.
Lepszy moment. Zapytałam go, czy on wierzy w to, że taki lepszy moment będzie.
Powiedział, że jest o tym przekonany i to nawet szybko może nastąpić.
Zastanawiam się, czy nie powiedzieć mu, że czekam do końca roku na przykład.
Jeśli do tego czasu nic nie ruszy, tzn nie pójdzie z pozwem do sądu - odchodzę.
Ale to ponownie będzie mój krok. Czuję się w kropce. Co sądzisz o tym pomyśle?

[lazannia]

Kilka razy dawałam ultimatum i terminy. Ale zawsze mnie uprosił, przekonał...
chciałam mu wierzyć po prostu. Zbyt bolesne było uświadomienie sobie, że mnie
zwodzi i okłamuje. A jak pięknie to robił! Zasłaniał się podziałem majątku
(dużo mógł stracić i trzeba było czekać na lepszy moment), chorobą najpierw
ojca, potem matki, zmianą pracy, zimą stulecia itp.:)) Żartuję oczywiście
trochę. Już mogę, już mnie nie boli. W moim wypadku pomógł fakt, że poznałam
kogoś innego. Byłam wtedy już wypalona i potwornie zmęczona czekaniem. Nie
powtórz mojego błędu. Mam 34 lata i 10 lat wyrwanych z życiorysu.

Dawanie ultimatum z terminem nic nie da. Przynajmniej w moim wypadku nie dało.
Skoro nie wiąże uczucia do Ciebie z chęcią legalizacji Waszego związku, skoro
nie widzi, że obecna sytuacja jest dla Ciebie niekomfortowa (lekko mówiąc).

Wytrwałości życzę i żelaznej konsekwencji. Ten rozwód należy Ci się od dwóch
lat. Bez proszenia i namawiania. Powodzenia.

[hanaria]

Czekam zatem do poniedziałku, dodałam już trochę informacji odpowiadając
Lazanni.Pozdrawiam.

[dr.rocco]

Tez mi sie wydaje , ze jak facet sie nie rozejdzie z zona z miejsca , to
znaczy ze zwodzi i juz tego nie zrobi. Takie moje zdanie , zdanie faceta.

[hanaria]

Czekałam na komentarz anias05, ale jeszcze jej nie ma. I tak mam potrzebę
poradzić się co robić. Jeśli odejdę teraz bo on sie nie rozwodzi, to tak jakbym
mu znów pokazała "albo zrobisz to teraz albo do widzenia". Ale ja taka nie
jestem żeby tak kategorycznie stawiać sprawę. Przecież może faktycznie tak byc,
że on zna swoją zonę i wie do czego jest zdolna. Może spodziewa się jakiejś
zmiany w najbliższym czasie.Nie chcę go usprawiedliwiać, ale spojrzeć na to
obiektywnie, o ile ja moge tu mówić o obiektywiźmie. Faktem jest, że wy,
szanowni forumowicze, znacie moją sytuację tylko z moich opowiadań, być może
gdyby opowiedział to on, inaczej byście tą sytuację odebrali. Czuję sie
pozbawiona mozliwości ruchu i to mnie najbardziej wkurza.Ile można czekać???

[lazannia]

Oj, Hanario... długa droga przed Tobą jak widzę.
Jakie szczęście, że ja to mam już za sobą. Z jednej strony wiem, że nic i nikt
Cię nie przekona teraz, z drugiej żal mi Ciebie. Jesteś tak jakby mną sprzed
paru lat:)
Brutalna prawda jest taka, że facet powinien w zębach Ci przynieść orzeczenie
rozwodu. Bez żadnych warunków. A Ty boisz się, że Cię zostawi postawiony pod
ścianą? Gdyby nawet to lepiej teraz niż za parę lat. Zresztą oni rzadko
odchodzą. Coś tam ich przy nas trzyma, może i uczucie, ale ja dziękuję za taką
jego odmianę.
To mój ostatni post tutaj.

[dr.rocco]

Mozesz czekac , ale nie zycze ci bys sie obudzila bedac starsza juz kobieta ,
i co stwierdzisz : ze jestes sama i tylko stracilas czas , a na starosc to
juz raczej nie znajdziesz nowej milosci.

[anias05]

Witaj, przepraszam za ten poślizg ale wizyta u rodzinki się przedłużył no i
dopiero wczoraj wróciliśmy.
A do tego wszystkiego mojego maluszka i mnie dopadło choróbsko!Straszne.
Ale wracając do tematu, oczywiście przeczytałam wszystkie posty i mam burzę
mózgu:-)
Cholerka jak to dobrze dawać rady, też by Ci taką dała żeby dać mu
ultimatum .Ale jakby to dotyczyło mojej osoby to już nie wiem czy byłabym taka
twarda.Chociaż teraz chyba już tak,mój maluch jest najwspanialszym i jedynym
facetem wartym mojej osoby:-)A partner to tylko dodatek:-)
Sorki że spytam ale nie chce mi się szukać, ile masz latek?
Znam gościa który zwodził laski przez prawie 20 lat a teraz coś mu zrobiło klik
i jest już po pierwszej sprawie rozwodowej,od niego wiem że jak się chce to
kobieta we wszystko uwierzy.
Moim skromnym zdaniem to że godzisz się za niego wyjść to już dla niego
zaszczyt a jeszcze masz się męczyć i czekać.
Dziewczyno jesteś młoda i całe zycie przed Tobą!!!

[hanaria]

Dzięki za odpowiedź. Mam nadzieję, że z Twoim i Twojego malucha zdrowiem
wszystko w porzadku.Odpowiadjąc na Twoje pytanie - mam 24 lata. Jestem
postrzegana jako osoba inteligentna i rozsądna.Nie żebym się chwaliła, tylko
chodzi mi o to, że nie jestem gówniarą z głową w chmurach. Trochę juz
przeszłam. On 44.

Dojrzewam do postawienia mu ultimatum.Zapytam najpierw żeby sam go wybrał,byle
nie dłużej niż do końca roku. I póki co, jestem przekonana, że jeśli on go nie
dotrzyma dam radę odejść. Wiem, może mi się wydaje.Ale do tego czasu nie pisnę
słówkiem na temat rozwodu.Zobaczę, czy się tym przejmie.
Jezu już się boję. Ale potrafię być twarda i on o tym wie.

A Twój starszy jak? Szybko pobraliście się, więc pewnie był
wolny.Zazdroszczę.Dzieciątka też zazdroszczę. Mój o dziecku nie przestaje
mówić, już bardzo chce. Tylko cholera niech się najpierw rozwiedzie!

Pozdrawiam serdecznie, Hania

[anias05]

Witaj Haniu!
Pobraliśmy się szybko bo nie chciał poczekać do sierpnia, miałam jechać do
pracy do Niemiec na wakacje i bał się że mu ucieknę,hehehe.
Tak był wolny, tzn po rozwodzie 13 lat.
Ale miejmy nadzieję że ten Twój przystojniaczek Ciebie nie zwodzi i wszystko
skończy się happy endem:-)
No wiesz mój starszy jak to starszy:-))) Hehe nie jest zle,ale ja czuję różnicę
wieku.No nie zawsze ale są takie chwile i pewnie Ty też poczujesz.
Ogólnie żyjemy sobie bezproblemowo może dlatego czasami się czepiam:-)
Dla mnie to pierwszy tak poważny związek(ślub,dziecko) a On już ma te
młodzieńcze lata za sobą:-)
A malucha mamy cudownego tylko trochę za dużo rozrabia.Praktycznie nigdy nie
kończy rozrabiać , no może jak śpi.
A jak u Was wyczuwasz różnicę wieku?Nie myślisz o tym co będzie za 20 lat?
POZDROWIONKA OD A&J

[hanaria]

O! To widze ze podobnie jak u mnie bylo u Ciebie z wyjazdem, z tą różnicą, że
ja po 5 miesiacach naszej znajomosci wyjechalam na pol roku do Anglii, troche z
musu a troche bronilam sie przed tym uczuciem, w koncu jest zonaty. No ale
tesknilismy do siebie jeszcze bardziej.
Pare dni temu postawilam mu ultimatum, dalam mu miesiac na rozpoczecie sprawy w
sadzie. Przyjal to spokojnie, powedzial ze jak najszybciej porozmawia z nia.
Brakowalo mi tylko przeprosin ze w ogole musze go o to prosic, bylo to dla mnie
ponizajace.

A wracajac do roznicy wieku - praktycznie jej nie czuje. Czuje sie z nim lepiej
niz w zwiazku z rowiesnikiem, czy tak pare lat starszym chlopakiem. Moze
dlatego ze sama jestem bardziej dojrzala.
Natomiast to co powiedzialas - co bedzie za 20 lat czasem mi spedza sen z
powiek. Bardzo sie tego boje, ale nie mozna myslec o tym ze sie zostanie kiedys
samym. Ktos tu juz kiedys napisal, rownie dobrze moze mi cegłówka jutro spasc
na głowę i to on zostanie sam.

Zresztą, aktualnie mieszkamy w mieszkaniu, gdzie żyło przed nami takie
małżeństwo, gdzie różnica wieku była chyba 24 lata. Ona zmarła pierwsza w wieku
48 lat na raka wszystkiego, on krótko za nią. Byli całe życie ze sobą
szczęśliwi. Życie różne sc enariusze pisze.

A ja dowiem sie za niecaly miesiac co mi jest pisane.
Pozdrawiam serdecznie!
Hania

[anias05]

Witaj Haneczko!
Piszesz że było to poniżające ale chyba nie powinno.po to jesteśmy żey faeta
zdopingować jak błądzi:) A tak serio to naprawde nie możesz jego winić bo
pewnie ma na głowie dużo innych spraw,jest z Tobą i tak mu dobrze, nie myśli o
legalizacji.Ty pracujesz?
A z drugiej strony to trzeba ich krutko trzymać,nie dość że są starsi to jeszze
będą nas denerwować.To my z nimi powinnyśmy mieć jak pączki w maśle:-)
Strasznie jestem ciekawa co ten Twój lover zrobi.Ale jestem dobrej myśli!

Masz rację, też to czytałam i bardzo mi się podobało,nie można myśleć o tym co
będzie o i tak to się stanie.A co tego już nikt nie wie.

Nie wiem dlaczego, przecież Ciebie nie znam ale strasznie bym chciała żeby Ci
się ułożyło.Nie wiem czy z nim ale tak żebyś była szczęśliwa!!!
POZDROWIONKA OD A&J

[jagula5]

No ja też wchodzę w podobny związek. Trwa kilka miesięcy. Różnica wieku to 23
lata-i nie powiem PRZERAŻA MNIE!!!
Nie mam problemu z rodzicami, nie mam już rodziców. Reszta rodzinki go
zaakceptowała od razu, uwielbiają go wręcz. Znajomi też. Problem mam ze samą
sobą.
Teraz jest super, po prostu bosko. Ale co będzie za 10 lat??? On będzie już
dziadkiem...a ja?? Ja będę w kwiecie wieku!!!
Facet jest wolny, chce ślubu, dziecka i zakochany jest we mnie po uszy. Między
nami tej różnicy nie widać aż tak bardzo, on wygląda baaardzo młodo, ja trochę
poważniej jak na swój wiek.... ale boje się okropnie!
Czasem sie zastanawiam czy ja normalna jestem. Tak i chciałabym i boję się :)
Głupia baba..... wiecznie jakieś dylematy...

[hanaria]

Kochana! Kto nie ma dylematów ten nie czuje, kto się nie boi ten jest głupcem...
To normalne, związek ze starszym o wiele mężcyzną nie jest łatwy, trzeba do
wielu spraw podejść inaczej, z dystansem, nie ma czasu na obrażanie się,
cietrzewienie itd...
Ja przy moim starszym mam wrażenie że bardzo szybko wydoroślałam, jestem nad
wiek dojrzała i bardzo mi z tym dobrze.
Wszystko ma swoje plusy i minusy. Jak się kocha to wiek nie ma znaczenie,
lepiej przeżyć pół życia szczęśliwie z ukochaną osobą niż całe nijak
prześlizgując się przez nie byle jakoś było. Czasem miłość puka do nas tylko
raz w życiu i przykro by było stracić taką okazję myśląc, że może trafi się
jeszcze młodszy, lepiej rokujący.
Odpowiedz sobie sama czy czujesz, że będziesz z nim do końca, najpewniej jego
końca, szczęśliwa i.... mamy wszystkie jeszcze parę ładnych latek żeby się
przygotować, że kiedyś zostaniemy same. Wtedy miejmy nadzieję będziemy mieć
dzieci, które się nami zajmą, a może i po raz drugi ułożymy sobie życie.
Kto wie...

Witam Cię na tym forum, pisz często bo nas tu nieco mało.
Pozdrawiam!!!

[anias05]

Witaj Hanaria.
Co tam u Was, jak potoczyła się rozmowa?
Jak samopoczucie?

[futrzasta]

Cześć, dawno mnie nie było, ale chciałabym sie podzielić z Wami dobrymi
wiadomosciami. Odbyło sie spotkanie z moimi rodzicami i co sie okazało?, że Go
zaakceptowali !!! i nie maja nic przeciwko temu zebyśmy sie spotykali :))),
moja histeria była nieuzasadniona (ale wiele mnie to nauczyło). Pozdrawiam

[piorunka]

to naprawdę świetnie!!
na moim własnym przykładzie wiem,że czas i rozsądek czynią cuda.Między nami
jest 17 lat różnicy, ja mam 30.
moim Rodzicom dałam dużo czasu na oswojenie się z trudną dla nich sytuacją, nie
upieraliśmy się na spotkania "na siłę", musieli sami się przekonać ,że jestem
szczęśliwa, bezpieczna, zaopiekowana, że nie jestem wykorzystywana itp.
(pewnie wiecie, co kochającym Rodzicom przychodzi do głowy;)) aż wyszli z
propozycją wspólnego obiadu....kiedy to było..:)))...
Dziś jesteśmy małżeństwem, teść z zięciem mają wspólne pasje i zainteresowania,
wszystko toczy się swoim rytmem.
Po raz kolejny stwierdzam,że dla wielkiego uczucia warto przetrwać burze i
walczyć z przeciwnościami.
Powodzenia..

[hanaria]

Ja też Ci baaardzo gratuluje i ... zazdroszczę!!!
Cieszę się, że inni mają dobrze, możesz odetchnąć z ulgą i cieszyć się ze
wspólnych spotkań z nim u boku i z rodziną. To jest nie do przecenienia.
Pozdrawiam!

[noelia27]

Zazdroszcze tym, ktorych rodziny zaakceptowaly fakt iz Wasi partnerzy sa
starsi. Moj M jest starszy ode mnie o 16 lat, mial juz zone i ma 18 letnia
corke. Moja rodzina nie jest w stanie zaakceptowac mojego zwiazku. Dla mnie ta
sytuacja jest bardzo przykra, bo nawet nie chcieli go poznac - od razu ocenili
i skreslili, nie chca wiedziec ze jestesmy ze soba bardzo szczesliwi. Po bardzo
nieprzyjemnych awanturach urzadzonych przez moja rodzine (co bylo dla mnie
totalnym szokiem), musialam z nimi zerwac kontakty. Uslyszalam ze nigdy nie
zaakceptuja "tego pana". Niestety, sa tez bolesne konsekwencje kochania kogos
kogo nie akceptuje rodzina. Ale widocznie za to, co jest najcenniejsze, trzeba
czasem najwiecej zaplacic. Pozdrawiam :-)

ja nie mialam problemu

[kraxa]

Bo o pierwsze moaj niemalz jest cudwnym czlowiekiem, i skonfrontowany z moim
byly mezem, chodzaca kanalia- musial zjdnac sobie wszystkich lacznie z
najstarszym pokoleniem ( 80 letnia babcia), a poza tym nie ma dzieci, i o ktore
nosze bedzie dla nas obojga pierwszym. Mysle,ze to wazne, szczegolnie dla
rodzcow, ze nie rozbijasz cudze rodziny, itepe, chocby i ta rodzina juz dawno
nie istniala. ni wyobraza sobie co by o bylo gdyb moi nie zaakceptowali mojego
partnera, bo z rodzina jestem bardzo blisko emocjonalnie zwiazana i czuje sie
najszczesliwsza jak mam ich wszystkich w jednym ogrodzie pod parasolem;-)))