Samotność w małżeństwie

[propecja]

Czy ktoś doświadczył takiego czegoś,jak samotność w małżeństwie?Jeśli nie,to
niech sie cieszy.Ja jestem sama od kilku już lat.Mó mąż bardzo dużo
pracuje,teraz też go nie ma jescze w domu-jest po 22.A ja wiecznie
sama...nawet urlop spędzam tylko z dziećmi.A on wiecznie zapracowany.Już
nawet podejrzewałam,że ma kogoś na boku.Ale nie,to nie to.
A co najgorsze,to już sie tak przyzwyczaiłam do takiego życia,że chyba nie
potrafiłabym go znieść szwendającego sie po kuchni.Tylko czasem,tak jak i
teraz ,taki mnie smutek ogarnia,tak mi sie dusza rwie i krzyczy,że wszystkie
ideały,marzenia o wspólnym życiu szlag jasny trafił.

[moim_zdaniem]

To pisz, pisz ile możesz.
Wiem, ze to nie zmieni sytuacji w małżeństwie ale chociaz ulży.
To strasznie smutne, ale to jest właśnie choroba naszych czasów - samotność.
Ciesz się chociaż, że masz dzieci i masz dla kogo życ.
Ja nawet się dziecka nie mogę doczekac - nie mogę zajść w ciążę. przez to nawet
już się z mężem nie dogaduje. Eeeehhhhh..... szkoda gadać

[czekoladka_84]

No właśnie, eeeeehhhh.......

[caterina28]

a ja nawet nie mam z kim tego dzieciaka sobe zrobic......
chyba mam najgozej...ehhhhhhhhhh

[propecja]

No właśnie-samotność to choroba cywilizacyjna.Zwłaszcza samotność w tłumie.To
strasznie bolesne.
A kto to tam pisze,że nie może zajść w ciążę? Zawiodło już leczenie? To może
pomyślcie o in vitro? Znam taką parę ,którym sie udało.Jeśli chcesz,to napisz
do mnie maila,a ja sie wypytam ich,gdzie to robili itd.Powiem ci jeszce ,że ich
dziewczynki-blizniaczki mają teraz po 5 lat i są urocze.
Tyle o ciązy.Teraz wracajmy do tematu samotności.

[a2305]

Właśnie dowiedziałam się od mojego męża,że chyba ze mną daleko nie zajdzie (
14 lat po ślubie, dwójka dzieci i własna firma ) i czas nad tym wszystkim się
zastanowić. Tak naprawdę ja już dawno przestałam reagować na ciągłe
niezadowolenia na mnie. Nic mi się nie chce.

[moim_zdaniem]

NIby badania mamy ok, niby wszystko ok, ale nie zaskakuje.
Nie wiem, może to ma podłoże psychiczne - panicznie boję się bólu i krwi,
nierozłącznie związanych z porodem.
Ale to już inna sprawa, przepraszam że w Twój wątek wcisnęłam własne problemy.
To chyba też z samotności....

[40margaryna]

Wspolczuje. Podobno najszczesliwsze sa malzenstwa bezdzietne z wyboru. Ja
jestem w takim i bardzo mi dobrze. Jestesmy z mezem swoimi najlepszymi
(wlasciwie jedynymi) przyjaciolmi. Jesli jest jakis problem, to o nim
rozmawiamy. Niektorzy latami zajmuja sie dziecmi, a zaniedbuja malzenstwo, a
zwiazek malzenski to przede wszystkim dwoje ludzi. Gdy dzieci dorosna i odejda
z domu, to zostajecie tylko ze soba i niedobrze bedzie jesli zawsze nie
byliscie sobie bliscy.

[jo39]

a po co malzenstwa bez dzieci? gdyby nie moj syn, nie mialabym sily ciagnac
tego dalej.

[40margaryna]

To znaczy, ze masz zle malzenstwo. Ja nie jestem z mezem dla dzieci, ani z
zadnego innego powodu oprocz tego, ze go bardzo z wzajemnoscia kocham i ze sie
swietnie rozumiemy. Jest nam razem bardzo dobrze. Mysle, ze jesli chce sie miec
dzieci, to lepiej poczekac pare lat po slubie i zobaczyc, czy jestesmy do
siebie dobrani.

[kaktusik0]

znam wiele par, bezdzietnych z wyboru, które by się baaardzo z Tobą nie
zgodziły. Szczególnie gdy już zbliża się emerytura. Oni są po prostu samotni.
Niby mają siebie, ale mają też świadomość że któreś z nich w końcu odejdzie i ta
jedna osoba która zostanie - będzie całkiem sama. Niby są znajomi, dalsza
rodzina, ale to nie to samo. Szkoda mi ich, bo widzę że teraz woleliby cofnąć czas.

[julita.o]

ja sie boje ze mnie tez to czeka. Na razie jestesmy przed slubem, ale czuje
jabym tak naprawde byla sama. Probowalam rozmawiac, ale to nic nie daje na
dluzsza mete, moje Kochanie tlumaczy ze po prostu jest zapracowany. Bylabym
najszczesloiwsza kobieta na ziemi gdyby poswiecal mi choc polowe tego czasu,
ktory poswieca pracy. I przykro mi dlatego, ze nie tak wyobrazalam sobie ten
moj piekny i wysniony zwiazek

[pur.blanca]

Cholera-znam to wszystko z autopsji.Tylko,że mój staż małżeński jest juz
długi.W sumie ,to można sie przyzwyczaić.A poza tym może by tak spojrzeć na
całą sprawę z innego punktu widzenia i dojrzeć w tym cos pozytywnego.Bo chyba
lepiej byc z kims zapracowanym, niż mieć na utrzymaniu jakiegoś
nieroba.Najważniejsza w życiu jest miłość,moi drodzy.

[mila2713]

Też mam taki problem. Jestem już trzy i pół roku po ślubie a dla mojego męża
wciąż jego rodziną są jego rodzice i siostry. Calymi dniami prauje a jak
przyjdą wolne dni to spędza je u rodziców. Jeszcze potrafi mi powiedzieć, że to
ja nie nadaję się do małżeństwa. Ja jestem z miasta a on pochodzi ze wsi, gdzie
najważniejsza jest praca. A to, że chcę abyśmy razem gdzieś wyjechali razem czy
po prostu spędzili razem czas uważa z fanaberie i lenistwo. Czuję się oszukana.
Teraz widzę, że przed ślubem mówił mi po prostu to co chciałam usłyszeć i
dobrze się maskował. Z jednej strony jest bardzo ineligentny a z drugiej tak
prymitywny, że czasami mi wstyd, że jestem z kimś takim. To strasznie
prymitywna mieszanka. Ja po prostu staram się realizować w pracy a to jednak
dla mnie za nało. To strasznie przykre, że człowiek który powinien być mi
najbliższy ciągle unika bliskości.

[agnieszka-szka]

Czy nie zastanawialiscie się nad tym że nie ma nigdy winy po jednej stronie Coś
zawsze musi być powodem zachowań danej strony w małżeństwie!!Jestem mężatką od
14 lat i nie narzekam na nic ale kosztuje mnie to dużo wyrzeczen i poświęcen
zarówno mojego małżonka ,i jesteśmy tego świadomi że to wszystko obydwojga
zasługa !! Wierzcie mi drogie panie idzie wszystko pogodzić można we wszystkim
znależć kompromis tylko chęci i mniej żalu!!!!