czy warto?

[dorosladwudziestolatka]

czy warto czekać na faceta który jak twierdzi ma obowiązki wobec matki?.ma 27
lat, a jest wciąż na posyłki? mówi, że niechce się jej sprzeciwiać, ona to
wykorzystuje jak tylko może i powstaje błędne koło. czy to się zmieni? czy
jest szansa, że on zrozumie, że już czas najwyższy założyć własną rodzinę ?

[livian]

Nie warto. Obowiazki wobec matki oczywiscie mamy wszycy póki nasze matki żyją,
a nawet po ich śmierci (dbałość o grób, msze za zbawienie duszy itd), jednak w
zyciu doroslego meżczyzny musi być pewna hierarchia: zona MUSI byc
najwazniejsza kobieta dla niego, a nie matka. Jesli jest odwrotnie, to takie
malzenstwo jest chore, nic z tego nie bedzie dobrego. A tym bardziej jesli
mamusia to wykorzystuje, zamiast byc madrą kobietą i ustawic syneczka, i
właściwie siebie również, w prawidłowym miejscu w szeregu. Musi zostac odcięta
pepowina, inaczej bedziesz całe zycie się męczyć i znienawidzisz parę osób.

[maretina]

oni sa toksyczni. ja bym odeszla. nie ma nic gorszego niz trojkkat.

[p.s.j]

> nie ma nic gorszego niz trojkkat.

Małe menage-a-trois nie kręci? :D Powiedziałbym, że to wyuzdane, ale żeby
zaraz "nic gorszego"?

[iberia30]

nie liczylabym na jego diamentralna zmiane, ze pewnego dnia przestanie byc pod
wplywem matki....tacy ludzie sie nie zmieniaja...

[lena575]

Warto pod warunkiem,że mamusia jest koło 90-tki :)

[dorosladwudziestolatka]

jego matka nie ma 90 lat, nie ma nawet 70. to 55 letnia zakompleksiona baba,
ktora staje na drodze do szczescia jedynego dziecka, traktuje mnie jak
największe zło jakie mogło przytrafić się jej synkowi.

[mysliwy.z.kijem]

Taaa, niech najlepiej Mamie tylko posyla kartki z zyczeniami , okazjonalniei i
rozmawia przez telefon raz na miesiac.

[alicja_wk]

Nie wiem czy warto czekać, ale chyba cięzko w pozniejszym wspólnym życiu być z
kimś takim, dla kogo mama jest ważniejsza niż żona i dzieci. Rozumiem to, że
jako syn czuje się zobowiązany okazac matce wdzięczność i pomoc za trud
wychowania i opieki nad nim, ale nie oznacza to, ze musi zrezygnowac z własnego
życia, tylko po to, aby być na każde jej kiwnięcie palcem. Wiadomo, że rodzicom
nalezy sie szacunek i nie mozna ich pozostawic w trudnej sytuacji na pastwe
losu, ale rodzice nie mają prawa pozbawiac swoich dzieci mozliwosci ułozenia
sobie własnego zycia tylko dlatego, że powołali je do zycia.
Sama miałam okazje zaobserwowac takie zachowanie ze strony swojego ojca, który
był prawie na kazde zawołanie swojej mamy, często własnie kosztem nas. Dla nas
nie był w stanie zrobic tyle, co dla swojej mamy. Ona nigdy nie musiała prosic
dwa razy, nigdy nie musiała czekac, nie musiała sie bac jego reakcji na
jakąkolwiek prośbę, a on nigdy nie potrafił jej sie w niczym sprzeciwic lub
zrobic czegos, co mogłoby ją urazić. Dlatego w pewnym wieku nalezy odciąć tą
pępowinę, bo takie uzależnienie od któregokolwiek rodzica moze pozbawic
skutecznie własnego życia. Nie mówie, zeby sie odcinac całkowicie, aby zrywac
kontakt, obrazic sie, ale aby umiec zachowac zdrowe relacje. A jesli chodzi o
Twojego faceta, to dopóki sam nie da swojej matce jasno do zorozumienia, ze nie
moze tak nim manipulowac, to ona bedzie to wykorzystywac i nic dobrego dla was
z tego nie wyniknie, bo zwiazku nie mozecie tworzyc Ty, On i jego matka, bo on
bedzie sie czuł jak miedzy młotem a kowadłem, a Ty jak piate koło u wozu.
Czasem trudno o tym rozmaiwac, wiec najlepiej okazac to swoim zachowaniem, ale
dopóki Twoj chłopak sam tego nie zrozumie i nie bedzie chciał sie uniezaleznic,
to Ty sama nic nie zdziałasz.

[alicja_wk]

Chciałam jeszcze tylko dodac, że można to zmienić, bo miałam do czynienia z
obydwoma rozwiązaniami takich sytuacji, więc wiem, ze jest to mozliwe pod
warunkiem, że on zrozumie kto i co jest dla niego w zyciu najwazniejsze, ze
bedzie wiedział, czego chce i dzieki czemu moze byc szczesliwy.

[dorosladwudziestolatka]

jest mi bardzo trudno, bo relacje między nami (TYLKO mną i nim)sa jak
najbardziej udane, jestesmy juz kilka lat ze soba. ona mnie nie lubi i w
związku z tym jak mamy tworzyc rodzinę? sądze ze dla niego obie jestesmy
najwazniejszymi kobietami w jego zyciu, wiec nigdy chyba nie powie, kto jest
wazniejszy. czy mam to przeczekac, aż się samo ułoży, nie wierzę w to.
poprzednia jego dziewczyna też odeszla, miala bardzo podobne relacje z
niedoszlą teściową, moze to nie byl powód rozstania, ale atmosfery też nie
miała za milej, jak go odwiedzala. (jak on sie wyprowadzi ona zostanie sama, bo
męża nie ma)

[lena575]

Nie ma szans na zmianę. Jego matka będzie go szantażowała swoim zdrowiem
(wyimanginowanymi chorobami), złym samopoczuciem, będzie wyzwalała w nim
poczucie winy. Podejrzewam,że to robi. Jeśli on nie chce się od niej
wyprowadzić "bo mamusia zostanie sama" to w ogóle ułożnie czegokolwiek poza
układem z mamusią nie ma najmniejszych nawet szans.
Sama mam takie małżeństwo z synkiem-jedynakiem i do tego późnym dzieckiem,
wychowanym praktycznie przez samą matkę bo teść zmarł gdy jego syn miał 8 lat.
Próbowałam wielu metod dogadania się z teściową - było to niemozliwe, po prostu
nie byłam jej dzieckiem które mozna szantażować emocjonalnie, mam swoją mamę i
mimo usilnych starań ze strony teściowej nie zerwałam kontaktów z moją rodziną,
nie pozwalałam wpływać na moje decyzje. Aby wymusić na męzu by nasze decyzje
podejmowane były przez nas bez przymusu "co na to jego matka" wyrzuciłam go za
dzrwi razem z jego rzeczami. Przeżyłam własną decyzję o rozwodzie a nie jest to
łatwe. Mój mąż przejrzał wreszcie na oczy gdy nasze stosunki były bardzo złe
ale szantażowi emocjonalnemu z jej strony dotyczącego jej zdrowie nigdy nie
potrafił sie oprzeć, niby wiedział,że to szantaż ale ... nigdy nic nie wiadomo.
Moje stosunki z nią były kurtuazyjne wyłacznie dlatego,że jestem kulturalnym i
spokojnym człowiekiem. Wiedziałam jednak,że jesli tylko jej pozwolę bez pardonu
okaże mi jak ma mnie za nic, liczył sie wyłącznie syn.
Teściowa nie żyje od 3 lat. Od tego czasu widzę w moim mężu innego człowieka,
jakby odpadł mu jakiś garb, jakby poluzowały się kajdanki. Tak psychicznie
odżył.
Gdybym miała jeszcze raz podjąć decyzje czy wyjść za niego za mąż ( a naprawdę
mamy ogrom wspólnych zainteresowań - zjeździliśmy sporo świata, żeglujemy,
jeździmy na nartach, biegamy, uwielbiamy rowery, lubimy spędzać czas ze sobą,
kochamy się, możemy na siebie liczyć) wiedząc co mam za sobą - nie wyszłabym za
mąż za człowieka z taką matką, z takimi relacjami rodzinnymi. To jest
toksyczne, to nijak nie da się pominąć a ułożyć sobie stosunków z taką kobietą
nie sposób.

[horpyna4]

Pamiętaj, że jego mamusia jest na tyle młoda, że może Cię przeżyć. Warto mieć
przerypane do końca życia?

[asja103]

mam nadzieję, że cos zrozumiesz z tego chaosu ;)




ja nie widzę nic złego w tym, że mężczyzna dba o swoja mame..
a gdyby nie miał takiego kontaktu z matka, gdyby ja olewał, zainteresowanie
ograniczył do minimum...to to byłby facet o jakim marzysz

mówisz, że ma 27 lat i jest na jej posyłki
po pierwsze, to do którego wieku można byc na posyłki matce...sa jakies ramy
po drugie, co to znaczy jest na posyłki? jak miał 18 lat i cos zrobił dla
matki, pomógł jej.... to to jest fajne , dobrze wychowane dziecko...a jak ma
27 lat to nazywamy to posyłkami...i uważamy, że to jest be

mówisz "ma wobec matki obowiązki" czy to, że jest obowiązkowy to źle?
że jest na jej posyłki...a kogo ma posłac, to młody facet
niech lata, matka jest jedna, a kobiet można miec wiele, kobieta dzisiaj jest,
jutro jej nie ma...matka zostaje...prawda?


a może własnie to w nim lubisz, odpowiedzialnośc, dbałość...może jestes
zwyczajnie o ten układ zazdrosna?

Ty mas z 20 lat może dlatego jest Ci to trudno zrozumiec...sama nie wiem

mój mąz dba o swoja mamę, dzwonią do siebie codziennie, kiedy ona cos
potrzebuje pomaga jej, kiedy jest chora, to musze go zawieźc do niej (tylko ja
mam prawo jazdy)i to jak najszybciej....

na poczatku mi to przeszkadzało...ale teraz nie..

pomyśl Ona go kocha, ona boi sie że go staraci, ona chce miec z nim
kontakt....on tez ją kocha...to po cholere to niszczyć, czy nie łatwiej
spróbowac w tym uczestniczyc.
odwiedzaj ja częściej spróbuj popatrzec jak na kobietę, dzięki której na
świecie jest mężczyzna którego tak kochasz, może spróbuj Ty wyręczyc swojego
faceta i coś dla niej załatwić....albo zróbcie to razem

spróbuj zrozumiec, wczuć sie w oboje tych ludzi...pamietaj, że Twoją niechęć
może ktos odebrać jako wrogość. Poza tym im bardziej będziesz go odciągała, tym
więcej ona będzie wymyslała powodów, żeby z nią był...bo zwyczajnie będzie się
bała

mówisz, ze ona Ciebie nie lubi...zastanów sie dlaczego, może jestes oschła,
zaborcza, uszczypliwa, może próbujesz kierować jej synem, wpływac na jego
zdanie......Ty nie chcesz, zeby ona miałana na niego wpływ...ale sama chcesz
taki wpływ mieć

poza tym, czy Ty lubisz jak ktoś atakuje osoby Ci bliskie?
wiesz jak to jest można narzekac, można się wściekać na faceta, brata, ojca
itd....ale jak ktoś ich atakuje to czujesz się dobrze...? raczej taka
krytykująca osoba wzbudza Twoją niechęć, nawet jesli ma racje, to wzbudza
niechęć

czy rozumiesz co chcę Ci powiedzieć?

pytasz czy On zrozumie, że już czas najwyższy załozyć własną rodzine....a jaki
to jest dobry czas, może on tego jeszcze nie chce...to czas dobry dla
Ciebie...ale czy dla niego

[lena575]

Ponieważ w rodzinie mojego męża (sporo jakoś tam porzuconych kobiet które same
wychowują dzieci) takich przywiązanych do mamuś jedynaków też jest kilku. Z
nich wszystkich jedynie małżeństwo mojego męża przetrwało (ponad 20 lat). Jedna
córka uciekła przed matką na antypody i odezwała się po kilku latach.
Toksyczną matkę i takież stosunki poznasz od razu gdy np. mamusia dzwoni,że
koniecznie musi ją synek zawieźć do sklepu bo ona musi kupić sobie np. pomidory
i ogórki, albo kapustę bo na jutro zaplanowała kapuśniaczek dla synka. Sprzeciw
wykuczony. Nie zapyta nawet jakie synek (choćby 40-letni) ma plany, on nie ma
planów, on ma mamusię. On musi mamusi kupić lekarstwo choćby do apteki miała
100m. Inaczej ze zdenerwowania wpada w stan przedzawałowy ( a serce zwykle ma
jak dzwon). To nie o to chodzi czy stosunki są dobre, chodzi o to,że te
stosunki są trochę jak uczniaka z matką. On nawet nie powie "nie" bo ona
to "odchoruje". Potem szantażuje gdy młodzi chcą się wyprowadzić, po
wyprowadzce jakoś nie umiera ... co nie przeszkadza szantażować w każdej innej
sprawie.
Mnie też podobało się,że mąż się martwi, że opiekuje się matką. Niestety, to
ona nakręcała to zmartwienie nawet nie licząc się z jego uczuciami. Gdy
wyjeżdżaliśmy gdziekolwiek teściowa nagle zapadała w chorobę tak by syn dzwonił
przynajmniej raz na dzień. Kiedyś nawet wróciliśmy wcześniej a ona bawiła się w
najlepsze u kuzyki na imieninach. Gdy mąż wszedł do pustego mieszaknia najpierw
chciał obdzwaniać szpitle. Ja poradziłam by podzwonił po rodzinie.
Też mam mamę. Jedę z Katowic do Krakowa by zabrać mamę na badania, przez swoich
znajomych załatwiam jej lekarzy, gdy choruje jestem u niej co 2-3 dni chć brat
mieszka obok i szwagierka lubi moją mamę (mama ją też), popiorę, coś posprzątam
i pogadam. Nigdy jednak maja mam nie wtrącała się w moje życie, nie
szantażowała mnie a wręcz pprzeciwnie, raczej nie powie za dużo by nie martwić.

[obywatel_korowiow]

Nie warto.