Okres próbny

[Gość: ewa]

To jest po prostu wyzyskiwanie młodych, chętnych do pracy ludzi
za marne grosze, które im płacą. A pracować trzeba ciężko. A na
koniec tzw. okresu próbnego wyleją Cię bez słowa. Takie jest
teraz życie i albo się człowiek przyzwyczai albo wyląduje na
psychiatrii...

[Gość: agnulek]

Jestem mloda. Pracuje pierwszy rok, od rana do wieczora, do
tego studia podyplomowe, bo przeciez kto wie co bedzie jutro..
Zarabiam 750 zl miesiecznie. Ale to nie wazne: realizuje sie w
pracy dzieki czemu nabawilam sie anemii z powodu ciaglej
gonitwy. Kocham moja prace, robie dokladnie to co lubie. Ale za
chwile zapomne co lubie bo nie mam juz czasu myslec. Albo MY
mlodzi rodzimy sie slabi psychicznie, albo sami sie
doprowadzamy do takiego stanu. ALE: kocham MOJA prace! nie
wazne na ile starczy mi sil.. potem najwyzej pojde na oddzial i
odpoczne..

[Gość: Asia]

Moja znajoma jest kosmetyczką. Wkłada wiele serca w to co robi.
Klientki ją uwielbiają. Zawsze ma największą sprzedaż
kosmetyków. Jest bardzo zdolna - wykonuje w sposób perfekcyjny
wszystkie profesjonalne zabiegi i robi fantastyczne makijaże.
Jest bardzo zdolna ale co z tego kiedy po pierwsze nie jest
doceniana a po drugie każdego dnia boi się, że może zostać
zwolniona. I nie jest ważne, że pracując za nędzne pieniądze
potrafi w ciągu jednego dnia sprzedać produkty na sumę, która
jest jej roczną pensją !!! Właściciel firmy, pracodawca jest
wszechmocny.

[Gość: lipus]

Jezeli ma takie zdolnosci i umiejetnosci jak mowisz to dlaczego juz dawno nie
zdecydowala sie na prowadzenie wlasnego salonu?

[Gość: chomik]

Nie lubię pracy,
Lecz wyczekuję płacy,
To wszystko powoduje,
Że się "tak sobie" czuję...

[Gość: barhec]

Pani Joanno, dziękuję, że Pani jest.

[Gość: Gra]

Cieszę się,ze poruszyła Pani problem nie tylko swojego dziecka
,ale również i naszych. Ja podobnie jak Pani patrzyłam jak mój
syn z entuzjazmem podszedł do swojej pierwszej cięzkiej
fizycznej pracy, i podobnie odwodziłam go od tego. Po dwóch
tygodniach i stwierdzeniu pracodawcy "nie nadaje sie " (nie
dostał zapłaty) z bólem sera patrzę jak przestał ufać dorosłym i
zdobycia pracy bez żadnych koneksji z ogłoszenia. Więcej takich
artykułów ,może ktoś wyciągnie wnioski, żeby ludzie młodzi nie
zapełniali szpitali w wyniku depresji .

[Gość: pianistka]

Ja miałam też problem.Szukałam pracy jako rytmiczka w
przedszkolu.panie dyrektorki tylko chciały lekcji próbnych,nie
miały zastrzeżeń do przeprowadzonych zajęć.Pewna pani dyrektorka
nawet zarezerwowała mi miejsce,czekała aż kupię keybord,bo nie
było w tym przedszkolu pianina.przyszłam na lekcję próbną(która
miała być tylko formalnością),ale pani przed lekcją
powiedziała,że mam złe nuty,a po lekcji,że jej się bardzo lekcja
podobała,ze miała wiele pianistek,ale ja jestem najlepsza.ale
powiedziała,że zadzwoni,co mnie zdziwiło.oczywiście nie
zadzwoniła.Była to pani z przedszkola na ul.Okienko...

[Gość: linka]

w Stanach Zjednoczonych, gdzie mieszkam zwolnienie z pracy
zarowno kelnerki jak i adwokata polega na otrzymaniu ustnej
informacji : jutro juz nie przychodz do pracy. Inaczej jest
tylko tam gdzie sa zwiazki zawodowe (kilkanascie procent
zatrudnionych). Kazdemu jest wtedy bardzo zle, ale nie debatuje
nad tym, ze boss jest niedobry tylko szuka nowej pracy. Tak samo
nie mozna obwiniac kierowniczke przedszkola, ze po interwiu nie
zatrudnila, prawdopodobnie miala kilkanascie takich spotkan i
wybrala kogos innego. A formulka "zadzwonie", naogol oznacza, ze
nie zadzwoni. Tak samo mogl sie nie spodobac chlopak po dwoch
tygoniach pracy. Oczywiscie pozostaje problem zaplaty, co jest
skandalem. Kazdy wie w Polsce jakie wiaza sie powinnosci
pracodawcy z zatrudnieniem na stale, wiec to sytuacja zmusza
czesto pracodawce do takiego podejscia. W Ameryce wszyscy od
jakiegos 16 roku zycia (lub wczesniej) pracuja niezaleznie od
statusu rodziny, czesto rownoczesnie studiujac i nikt nie
poswiecilby felietonu na temat dzielnego dziecka, ktore w wieku
okolo 20 lat poszlo do pracy i po dwoch miesiacach boss
powiedzial mu : do widzenia. Nie badzcie takie
nadopiekuncze,

[Gość: ax]

jestes w sporym bledzie i zdaje sie niewiele wiesz o realiach na temat ktorych
sie wypowiadasz /widac sporo lub nigdy nie byles /as/ w Polsce/. Tak sie sklada
ze ja tez mieszkami i pracuje w USA ale Polskie realia mam jescze w pamieci.
w Polsce mlodzi ludzie nie pracuja bo nie ma pracy!!! poprostu, bezrobocie
jest duzo wyzsze niz smieszny rzad podaje w komunikatach, a realia
odziedziczone w spadku po PRL i machina biurokratyczna robi swoje
W USA natomiast nie pracuja ci co nie chca lub uwazaja ze za malo dostaja, sam
juz kilka razy zmienilem prace ale tutaj to zaden stres, jesli chcesz pracowac
to pracujesz, w Polsce /dla mnie ciagle ludowej/ tego nie ma i nie jest to wina
mlodych ludzi, ktorzy czesto znajduja sie w sytuacji bez wyjscia o czym
wiedza "pracodawcy"

jest jeszcze jedna smutna refleksja, Polacy sami wybrali sobie rzad ktory
wyrosl w tamtym systemie wiec nie ma sie co dziwic ze jest jak jest, bo jaki
kapitalizm stworza aparatczycy z PRL ? ale skoro taki wybor...
a wszystkim bez pracy lub pracujacym za marne grosze zycze powodzenia i sporo
sil, pzdr.

[Gość: linka]

polskie realia znam doskonale, dlatego rozumiem wlasciciela kawiarni, ktory nie
chce zatrudnic na stale kelnerki. Wiem, ze pracy w niektorych rejonach nie ma
zadnej. Wlasnie mam 50 -latka z Polski, ktory jest tak szczesliwy, ze moze
robic tu cokolwiek. Przez moje mieszkanie przewinelo sie kilkanascie osob,
sledzilam zeszloroczna afere ze studentami i nie zmieniam zdania, ze w Polsce
ludzie w dalszym ciagu maja postawe roszczeniowa. Oprocz nielicznych naduzyc
studenci narzekali, ze maja tylko 30 godzin pracy, ze maja 60 godzin pracy, ze
miala bawic dziecko a sprzata, ze za daleko, ze za blisko i wszyscy jednakowo -
ze za najnizsza stawke w Ameryce. ( A za jaka mieli pracowac - za ta sama
stawke pracowali z nimi amerykanscy studenci, uczniowie i emeryci) W
prowincjonalnym miasteczku w Polsce nie znajdzie dziewczyna kolejnej "knajpy"
w ktorej moglaby sie zatrudnic, ale w Warszawie jesli bardzo bedzie bedzie sie
starala - znajdzie. Tu tez moze minac kolejny miesiac nim znajdzie nowa prace i
nie jest to powod, zeby powiadamiac o tym prase. Ostanio mialam dwie dziewczyny
z Warszawy, dwie zupelnie inne postawy. Dlatego uwazam felieton za szkodliwy,
nalezy uczyc jak walczyc z przeciwnosciami a nie uzalac sie na w koncu bardzo
niewielkie niepowodzenie. Pozdrowienia

[Gość: ax]

jest w tym sporo prawdy, ale nie mozna wrzucac wszystkich do jednego worka, sam
jestem niedawno po studiach i wiem ze wielu moich rowiesnikow zrobiloby wiele
dla sredniej jakosci pracy /oczywisie nie wszyscy/ jednakze w dalszym ciagu
twierdze ze wina nie lezy po stronie mlodziezy ale realiow ktore
zastala /nepotyzm, korupcja, hipokryzja, sztuczne odgrzewanie nadziei - Unia
Europejska nie ma co robic z pieniedzmi tylko bedzie rozdawac Polakom -dobre
hehe, no i co byc moze najgorsze robienie wszystkiego zeby stlamsic
indywidualna inicjatywe/ ale wierze ze kiedys sie to zmieni pzdr

[Gość: Basia]

Pracuję w centrum w kancelarii prawnej. Od czasu do czasu chodzę na obiady do
pobliskiego "caffe". Obsługują tam młodzi, niezwykle kulturalni ludzie. W
tzw. "kantorku" siedzi dosłownie "babsko", które wrednym i ponurym wzrokiem
śledzi ich każdy ruch. Do niektórych kelnerów i kelnerek szybciej się
przyzwyczajałam i miałam nadzieję, że ta sama osoba będzie mnie tu obsługiwać.
Bzdura! Co miesiąc WSZYSCY się zmieniają! Co więcej rozmawiałam z niektórymi z
nich: ciągle się ich oskarża o to że kradną - a że bezpodstawnie, to nie ma
znaczenia. Jest po prostu zwykłe oskarżenie - kradniesz i tyle, jesteś złodziej
i tyle i... wylatujesz. Nie widziałam osoby, która byłaby tam dłużej niż 1
miesiąc. To bardzo sprytne, bo ci młodzi ludzie zasuwają jak małe samochodziki
tylko właśnie po to, aby miec tam stałą pracę, ale jej nigdy nie dostaną! Pan
właściciel długo mieszkał za granicą. Ciekawe czy Pan właściciel ma jakieś
wyrzuty sumienia, że po powrocie tak niszczy polską młodzież? A może to nie ma
znaczenia?

Jestem osobą bardzo młodą, nie byłam nigdy głodna, nie doświadczyłam PRL-u na
własnej skórze, ale nie chcę się zgodzić z takim traktowaniem. Przeczytałam
komentarz Pani, która pisze do nas z perspektywy USA - proszę Pani a co mnie
obchodzi to, że w USA tak chamsko się to załatwia. TU jest Polska, mój kraj i
mój dom. Chciałabym aby tu było dobrze - Ameryka nie jest dla mnie w
jakimkolwiek stopniu wzorem.

Cieszę się że Pani Szczepkowska poruszyła ten temat.

Jest na to inne forum - praca :)

[Gość: Eve]