gospodymi (kura?) domowa

[Gość: małgosia]

Co myślicie o kobietach jak to się mówi: niepracujących (choć czasem praca w
domu jest cięższa niż w niejednym zakładzie)? Będących w domu z wyboru (bo i
mozliwość pracy jest, wykształcenie też mają), wychowujących dzieci. Czy
pogardzacie nimi, że nie są kobietami biznesu i sukcesu?

[Gość: małgosia]

ojej, ojej, szkoda, że nie macie zdania

[melmire]

Co tu taka speedy jestes? :D
Ja osobiscie mam uczucia mieszane co do kobiet 100% "udomowionych". Tzn.
jezeli wszyscy sa w takim ukladzie szczesliwi to ok, ale z obserwacji wiem ze
nieczesto tak bywa, niestety.

[Gość: małgosia]

Prawdopodobnie zależy to od długości czasu trwaniatakiego stanu. Ja znalazłam
się w tej sytuacji po 7 latach pracy i jestem jak na razie zachwycona.

[Gość: melmire]

Ja raczej myslalam o tym ze moze partner takiej osoby byc niezbyt szczesliwy.
Miac na barkach utrzymanie kilku osob (bo zakladam istnienie dzieci) , ciagly
stres ze za malo, ze co bedzie jak zachoruje, jak cos sie przydarzy itp. Nie
wyobrazam sobie takiego zycia na dluzsza miare. Natomiast jakies kilka
miesiecy , na przyklad po stracie pracy a przed znalezieniem nowej -czemu nie.

[agatanani]

ja pracuję, wiele osób uważa moją pracę za ciekawą ale moim marzeniem jest
być "kura domowa" - gdyby tylko udało nam się wyżyc z jednej pensji natychmiast
bym rzucila pracę; uważam, ze wychowywanie dzieci i zajmowanie się domem to
piękne zajęcie dla kobiety (nawet jeśli często rzeczywiście niedoceniane...)

[Gość: julka]

Jeśli kobiecie odpowiada taki układ i czuje, że się spełnia- to wszystko jest
OK, i czyjaś gadanina, że coś jest "nie tak" jest głupia. Wychowywanie dzieci
to bardzo godne zajęcie i jeśli ktoś decyduje się poświęcić temu "do końca"- to
zasługuje na szacunek.
Problem zaczyna byc złożony, jeśli kobieta czuje sie zmuszona poprzez jakieś
okoliczności życiowe do takiego posunięcia.

[Gość: sabna]

O to mozemy sobie ręce podać bo ja też bym była w pełni szczęśliwa w takim
układzie. Problem w tym, że moja druga połowa prawdopodobież też by tak
chciała.Ile miałabym planów do zrealizowania, odnowienie szafek, ozdabianie
domu, gotowania pyszności :)). Może okresy próbne zrobimy.
A ak zupełnie serio to problemem jest tylko postrzeganie przez społeczeństwo
pracy w domu, przy dzieciach itp. właściwie jako nie pracy a braku zajęcia. I
uprzedzajac ataki na feministki: Feministi apelują o szacunek dla tych kobiet i
uznanie ich ciężkiej pracy nie traktowanie ich jako kur domowych, a nie o to by
każda kobieta robiła zawrotną zawodową karierę. Po prostu uszanowanie wyboru i
pracy drugiego człowieka

[Gość: małgosia]

Koleżanka wróciła niedawno ze spotkania pt. 15 lat po ukończeniu podstawówki.
Kolezanka jest bezdzietną panną, pracuje na dwóch etatach, wiele podróżuje.
opowiadała mi o tym spotkaniu i z wielką pogardą mówiła o tych dziewczynach,
które z dumą jako swoje osiągnięcia wskazywały na wychowanie dzieci. Wróciła
bardzo zdegustowana.

[julla]

Twoja koleżanka jest po prostu nietolerancyjna- ot, co!
Dlaczego niby ma ją degustować czyjś odmienny sposób na życie? Ludzie mają
różne potrzeby, różne hierarchie wartości...

[agatanani]

biedna kobieta...

Kura domowa i kura firmowa. ;))

[melinek]

Znam taka odmiane kur domowych,
co lacza wychowanie dziecka
z praca zawodowa, z ta roznica,
ze ich praca zawodowa nie polega
na wychodzeniu do zakladu ino na
prowadzeniu interesow swej firmy
w domu.

[alfalfa]

Moja kochana żona nie pracuje, ma wyższe wykształcenie tak jak ja ale jej się
nie chce pracować. I mi tez "się nie chce" żeby ona pracowała. Prowadzę firmę,
zarabiam nieźle i coraz więcej więc po co ona ma się jeszcze męczyć? Wystarczy
że ja to robię, jej tak źle nie życzę, niech sobie moje kochanie nie zawraca
tym głowy. Ile by zarobiła? Przez miesiąc tyle co ja w trzy dni, to ja się
bardziej postaram i zarobię jeszce więcej. Ona nie musi. Jakby chciała to co
innego - proszę bardzo, może jakiś biznesik zacznie, nawet czasem cos wspomina
ale szybko dochodzi do tego że "jej się nie chce":)))
Wracam do domu przed Wiadomościami, wstaję skoro świt a dom to ważne miejsce i
też trzeba o niego dbać, jest co robić. Dzieci jeszcze nie mamy ale już
jesteśmy po ośmiu latach małżeństwa i mamy nadzieję je niedługo mieć. Wtedy
będzie miała więcej obowiązków, teraz ma tylko dom a ja się tymi sprawami nie
zajmuję bo nie mam na to czasu. Prosty układ? Nam pasuje.

[doroszka]

alfalfa napisał:

> Moja kochana żona nie pracuje, ma wyższe wykształcenie tak jak ja ale jej się
> nie chce pracować. I mi tez "się nie chce" żeby ona pracowała. Prowadzę
firmę,
> zarabiam nieźle i coraz więcej więc po co ona ma się jeszcze męczyć?
Wystarczy
> że ja to robię, jej tak źle nie życzę, niech sobie moje kochanie nie zawraca
> tym głowy. Ile by zarobiła? Przez miesiąc tyle co ja w trzy dni, to ja się
> bardziej postaram i zarobię jeszce więcej. Ona nie musi. Jakby chciała to co
> innego - proszę bardzo, może jakiś biznesik zacznie, nawet czasem cos
wspomina
> ale szybko dochodzi do tego że "jej się nie chce":)))
> Wracam do domu przed Wiadomościami, wstaję skoro świt a dom to ważne miejsce
i
> też trzeba o niego dbać, jest co robić. Dzieci jeszcze nie mamy ale już
> jesteśmy po ośmiu latach małżeństwa i mamy nadzieję je niedługo mieć. Wtedy
> będzie miała więcej obowiązków, teraz ma tylko dom a ja się tymi sprawami nie
> zajmuję bo nie mam na to czasu. Prosty układ? Nam pasuje.

a jaką ona będzie miała emeryturkę?

[alfalfa]

Taką jak jej wypłaci ubezpieczyciel (nie mylić z ZUS) z jej (i ewentualnie
mojej, przypadki chodzą po ludziach...) polisy na życie.

[doroszka]

alfalfa napisał:

> Taką jak jej wypłaci ubezpieczyciel (nie mylić z ZUS) z jej (i ewentualnie
> mojej, przypadki chodzą po ludziach...) polisy na życie.


To jest dobry układ, stać was na to. Ja patrzę z troską na te kobiety, które
nie pracują, a mężowie nie zarabiają tak dobrze, żeby - przepraszam za
wyrażenie - olać ZUS. Już od lat socjologowie mówią o tzw. feminizacji biedy w
Polsce. A społeczeństwo się będzie starzeć. A starsi ludzie utrzymują się
najczęściej tylko z emerytury.
Ja tu do nikogo nie piję, obserwuję tylko zjawiska społeczne i wyciągam
wnioski. A kto z nich korzysta? Ja na pewno. :)
Pozdrawiam serdecznie :)

[alfalfa]

Uderzę się w pierś - odszedłem do sprawy dość egoistycznie. Faktycznie, racja,
to co działa w jednostkowej (naszej) sytuacji niekoniecznie da się przenieść na
ogół. Kobiety nie mają łatwo i dla ich własnego dobra jest zdobyć jakiś zawód,
praktykę, niezależność. Panowie w Polsce (i nie tylko) nie reprezentują
najwyższej klasy, niestety. Żona moja sama wie, że nie może (czy ja mogę? nie!)
wydawać ile chce i na co chce, bez przesady, pieniądze z nieba nie lecą. Ma
swoje karty kredytowe i na jej kartach jest zawsze znacznie mniej do zapłacenia
niż na moich. To tak naprawdę kwestia zaufania, przecież to fundament
małżeństwa (tak sądzę). Intercyza, osobne konta, "własne pieniądze"? To po co
małżeństwo?
Wychowałem się w zfeminizowanej :) rodzinie (trzy siostry i wspaniała matka) i
jakoś od małego miałem taki schemat - pamiętam jak mnie wysmiano w podstawówce,
a było to, hoho - kikadziesiąt lat temu, gdy powiedziałem naiwnie, że moja żona
nie będzie pracować bo wystarczy, że ja będę, to sie w czasach komuny
("wszystkie kobiety na traktory") nie mieściło w głowie.
Żona mojego wspólnika pracuje, zarabia kilkakrotnie mniej niz on i czasem mnie
to drażni gdy on nie może poświęcić się dla firmy i posiedzieć dłużej, pojechac
na spotkanie, bo musi jechać "odebrać synka". Nie mogę się wtedy nadziwić po co
one pracuje?? Ale z tego co rozmawialiśmy, ona to traktuje tez w ten sposób,
jako niezależność (równość??). Cóż, inne priorytety, tradycja, wychowanie, no i
nie mam
dzieci i nie znam tego...

pozdrawiam serdecznie również:)

[doroszka]

> Żona mojego wspólnika pracuje, zarabia kilkakrotnie mniej niz on i czasem
mnie
> to drażni gdy on nie może poświęcić się dla firmy i posiedzieć dłużej,
pojechac
>
> na spotkanie, bo musi jechać "odebrać synka". Nie mogę się wtedy nadziwić po
co
>
> one pracuje??

Myślę, że sposób ich myślenia jest mi bardzo bliski - w domu zanudziłabym się
na śmierć, potrzebuję kontaktu z innym, w tym wypadku zawodowym światem,
sprawdzania się w rzeczywistości "pozadomowej". Jakoś tak jest, jak sądzę,
emocjonalnie zdrowiej, jeśli kobieta i mężczyzna mają swoją przestrzeń własną
oprócz wspólnej.
W sytuacji "mąż dużo zarabia, ja kilka razy mniej" nie zrezygnowałabym z pracy,
któa dawałaby mi satysfakcję, bo to nie byłaby jedynie "rezygnacja z pracy",
ale też z mojej "niezależnej przestrzeni publicznej", w której się sprawdzam.
Prosze pomysleć w ten sposób i zrozumiec wspólnika :)
Poza tym dziecko :)
Nie mam dzieci, ale jestem przekonana, że w przyszłości opieką nad nim podzielę
się z mężem - tak zdrowiej i dla dziecka i dla kobiety, ktora w końcu rzadko
jest aniołem ;) i może mieć już dość zajmowania się ciągle własnym potomstwem.

[alfalfa]

Nie, no nie ma do niego pretemsji, bez przesady. Nie mam zamiaru nic narzucać.
Utrzymywać "kontakt społeczny" można przecież też niepracując, to nie wydaje mi
się niemożliwe, zresztą tak jest w przypadku mojej połowicy i ona się nie
skarży. Ma czas na odwiedziny, spotkania, udzielanie się i inne. Potrafi sobie
to poukładać. Gorzej, że ja nie mam czasu i jej znajomi raczej w małym stopniu
są moimi.

[doroszka]

alfalfa napisał:

> Nie, no nie ma do niego pretemsji, bez przesady. Nie mam zamiaru nic
narzucać.
> Utrzymywać "kontakt społeczny" można przecież też niepracując, to nie wydaje
mi
>
> się niemożliwe, zresztą tak jest w przypadku mojej połowicy i ona się nie
> skarży. Ma czas na odwiedziny, spotkania, udzielanie się i inne. Potrafi
sobie
> to poukładać. Gorzej, że ja nie mam czasu i jej znajomi raczej w małym
stopniu
> są moimi.


No właśnie nie chodzi mi o "udzielanie się" towarzyskie, a raczej takie, które
ma mimo wszystko coś wspólnego z wpływem na kształt świata, który nas otacza, z
władzą w pewnym sensie. Jesli pracuję w reklamie i zobaczę własny spot
reklamowy, jeśli maluje obrazy i zrobie własna wystawę, to istnieję w świecie
(który jest przeciez w równym sptopniu moim światem) bardziej, niż umawiając
się w koleżanką na kawę.
Kobiety, które nie musza zarabiać, czasami właśnie dlatego zajmują się
działalnością charytatywną i ja to rozumiem, ale nie pozbawiłabym się
satysfakcji z zarabiania własnych pieniędzy :))

[alfalfa]

Tylko, że ta "słodycz pracy" i z niej satysfakcja dość gorzko na codzień
smakuje, niepraważ? Sądzę, że to się nie bilansuje:) Gdybym trafił szóstkę w
totka i zgarnął 15 melonów to raczej ciężko byłoby mnie zagonić to takiej pracy
jak teraz, no może cos dla zabicia czasu i rozrywki bym porobił. Tak dla
częściowego pokrycia kosztów. Pracoholikiem nie jestem.

Po zastanownienu wychodzi mi na to, że moja żona trafiła szóstkę, hehe, muszę
jej o tym powiedzieć. Pośmiejemy się:))

[doroszka]

> Tylko, że ta "słodycz pracy" i z niej satysfakcja dość gorzko na codzień
> smakuje, niepraważ?

Lepszy jakikolwiek smak niż żaden :) Że gorzko? Raczej zmiennie - raz słodko,
raz gorzko.
Jak się ciężko pracuje to się marzy o odpoczynku, a jak się ma mnóstwo wolnego
czasu to sie zazdrości zapracowanym i wiecznie w coś zaangazowanym. Bo tu nie
chodzi o pracę, tylko własnie o zaangażowanie w coś, prawda? W ogóle jak się
odpoczywa to się tez w zasadzie coś robi - chodzi o to, żeby się idealnie
wstrzelić i robic zawodowo to, co się lubi. Inaczej faktycznie może być
bardziej gorzko niż słodko.
I wolę zaangażowanie w sprawe zawodową, społeczną niż w obiadową, zegarmistrzem
też nie mogłabym być, bo sam siedzi i coś dłubie - zwariowałabym.

Pozdrowienia dla żony :)

[alfalfa]

Cóż, pozostaje mi się tylko zgodzić. Satysfakcji i zadowolenia z pracy życzę:)
Dzięki za pozdrowienia dla żony, przekażę z pewnością.

Miło się rozmawiało.
pozdrowienia dla Ciebie i męża:)

[doroszka]

alfalfa napisał:

> Cóż, pozostaje mi się tylko zgodzić. Satysfakcji i zadowolenia z pracy
życzę:)
> Dzięki za pozdrowienia dla żony, przekażę z pewnością.
>
> Miło się rozmawiało.
> pozdrowienia dla Ciebie i męża:)


Koleżanka się mi śmieje za plecami, że to pierwszy przypadek, że
tradycjonalista z feministką rozmawiali i się nie zjedli ;)
Widocznie można :) Byle z wzajemnym zrozumieniem...

PS Koleżanka wpadła po przepis na bigos, ehhh... od kuchni się nie ucieknie :)
Byle w niej nie utknąć na wieki i przypadkiem nie uwierzyć, że to życiowe
powołanie ;)

[Gość: Lena]

Pracuję dużo na odpowiedzialnym stanowisku, mam męża, dziecko, prowadzę dom,
mam sporo zainteresowań, dużo czytam i jakoś to wszystko dopinam. Przyznam, że
przy sporym udziale męża. Nie wyobrażam sobie pracy tylko w domu ale taki mam
charakter. Lepiej funkcjonuję przy dużym obciążeniu, przy nadmiernych
obowiązkach niż wtedy gdy mam luz. Do tego miałam niepracującą mamę i ojca,
który wyraźnie uważał się za kogoś od mamy lepszego z racji tej,że on pracuje i
zarabia. Gdy mama zaczęła pracować ojcu z trudem przyszło liczyć się z jej
zdaniem i pieniędzmi. Niezbyt dobry przykład na całe życie. Ja gdybym od faceta
usłyszała,że wydaję jego pieniądze to pewnie mógłby sobie je wydawać już sam.
Ale rozumiem,że można chcieć "tylko" prowadzić dom, opiekować się dziećmi i
tworzyć w tym domu atmosferę. Nam taką atmosferę tworzyła mama. Taki dom jest
naprawdę super jeśli obydwoje dorosłych ludzi taki chce sobie tworzyć.
Mężczyzna powinien doceniać jak bardzo kobieta mu ufa, że chce być dla niego
Westalką. Powodzenia.

[lyche1]

Mam koleżankę 50-ciolatkę moje "koło ratunkowe" Przez 10 lat siedziała w domu
na wychowawczym ( 3 wspaniałych synów ) Idealny dom idealnie wychowani synowie
a ona teraz wspaniały fachowiec w swojej branży.
To że kobieta siedzi w domu i wychowywuje dzieci nie znaczy od razu że do
niczego innego się nie nadaje.
I jak już napisałam jest wspaniałym fachowcem, dom zawsze jest u niej na
pierwszym planie

[czarna33]

Uwazam,ze nalezy robic to co daje powody do zadowolenia i szczescia.Jezeli
kobieta ktora prowadzi dom ,wychowuje dzieci jest z tego zadowolona i widzi
zadowolenie swojej rodziny to jest to najlepsza rzecz jaka moze sie jej
przytrafic.Co innego,kiedy siedzi wcisnieta w dom biegajaca od sklepu do
piaskownicy i marzy o tym aby sie z tego wyrwac-jest rzecza zrozumiala,ze jesli
robi cos na sile,cos co jej nie zadawala to bedzie nieszczesliwa,jak to
zazwyczaj ze wszystkim bywa.

[Gość: małgosia]

no to Wam dołożę.
Synek koleżanki (właśnie takiej gospodyni domowej) musiał przylać kolegom, bo
się z niego śmiali, ze jego mama takie zero, ze nie pracuje

pytanie do Malgosi

[Gość: renia]

Droga Małgosiu. Komu, Twoim zdaniem dolozylas? I co chcialas pokazac,
udowodnic, czym sie chcialas wykazac piszac swojego posta? Bede wdzieczna za
odpowiedz.

P.S. Doszlo do strasznych czasow. PRzez wieki kobiety wychowywaly swoje dzieci
i troszczyly sie o dom, teraz taki profil jest godny POGARDY. czy w ogole
wiecie co to jest pogarda?

[Gość: małgosia]

chciałam napisać, że dołożę negatywnych informacji. Jak napisałam wcześniej -
sama tymczasowo jestem gospodynią domową i często spotykam się z ironią i
niezbyt miłymi pytaniami na temat pracy, bo ileż można nie pracować!!! Czytam
więc wasze posty i cieszy mnie, ze nawet w dzisiejszym świecie ceni się jeszcze
takie wartości jak wychowywanie dzieci w zaciszu domowego ogniska...
Przepraszam za niekomunikatywność

[anahella]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Co myślicie o kobietach jak to się mówi: niepracujących (choć czasem praca w
> domu jest cięższa niż w niejednym zakładzie)? Będących w domu z wyboru (bo i
> mozliwość pracy jest, wykształcenie też mają), wychowujących dzieci. Czy
> pogardzacie nimi, że nie są kobietami biznesu i sukcesu?

Ja pogardzam tylko:
Zlodziejami, pasozytami i innym tego typu elementem.
Gospodynie domowe to bardzo wartosciowa czesc spoleczenstwa. Jezeli kobieta
dobrze sie z tym czuje (chodzi mi o uklad z mezem) to super. A gadkami innych
pracujacych bab nie powinna sie przejmowac.

pozdrawiam
cale zycie ciezko pracujaca (chwilowo bezrobotna) corka gospodyni domowej.

ps. wyrazenia "kura domowa" najczesciej naduzywaja drapiezne biznes-babsztyle,
ktore nie radza sobie w domu. kobiety rozsadne mowia "gospodyni domowa"
albo "pani domu". A to ostatnie to juz brzmi dumnie i pieknie.

[Gość: małgosia]

Bardzo dziękuję za wszystkie wypowiedzi, ale mam wrażenie, ze właśnie
wspomniane "drapieżne biznes women" siedziały cicho...

[doroszka]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Bardzo dziękuję za wszystkie wypowiedzi, ale mam wrażenie, ze właśnie
> wspomniane "drapieżne biznes women" siedziały cicho...

Małgosiu, co masz na myśli, pisząc do drapieżnych biznes woman? Znam niejedna
drapieżną biznes woman, w pracy jak lwy, zostaja po godzinach, ale potrafią
docenić wybory innych kobiet (np. zostanie gospodynią domową). Jeśli babeczka
siedząca w domu jest z tego zadowolona, to widać to po niej - tak jak biznes
woman jest pewna siebie, życie sprawia jej satysfakcję. Inna sprawa, że po
większości gospodń domowych w Polsce tego nie widać - tu trzeba byłoby się
zastanowić, czy one na pewno robią to, co chcą, czy raczej muszą. To temat na
inny wątek.

Ja tymczasem nie mam absolutnie nic przeciwko takiemu wyborowi - jak babka
chce, to niech zostanie w domu, jak facet chce, to tez niech nie pracuje i
niech się zajmuje domem. Jest tylko jeden problem - jest to zajęcie
nieopłacalne i nieopłacane. Czyli społecznie postrzegane jako niewartościowe.
Biorąc pod uwagę to, że w Polsce większość ludzi nie mysli logicznie, tylko
jedzie stereotypami, które na czyms się w końcu muszą budować,, to przekłada
się tak:
bizneswoman = kasa, podróże, społeczne uznanie, tylko kiedy ona te dzieci
urodzi, bidulka
biznesman = jeszcze większa (!) kasa, wielkie uznanie, władza, żona w domu
wychowyje dzieci, bo nie musi pracować
kobieta domowa = kasa od męża (często jak zechce dać), uznanie prawie żadne,
chyba że np. piecze ciasta i je sprzedaje (! czyli kasa!), zero władzy (władza
domowa to nie władza), zerowe składki emerytalne!

Tak to niestety jest - choćbym nie wiadomo jak lubiła zajmować sie domem, piec
te ciastka, gotować obiady, to nie wybiorę takiego modelu dla siebie, bo
stracę: pensję (czyli tzw. WŁASNE pieniądze), częsciowo na pewno kontakt z tym,
co się dzieje w świecie (w TV to nie kontakt, umówmy się), możliwość
sprawdzania się w różnorodnych sytuacjach społecznych (ile ludzi może przewinąć
się przez dom? ile różnych sytuacji społecznych można zbudować w sytuacji
domowej?).

Znam kobiety, które zdecydowały sie na zajmowanie się domem ŚWIADOMIE, czyli z
wcześniejszą znajomością wszystkich mechanizmów i rzeczy, które wymieniłam.
Przeważnie zdecydowały się zostać w domu ze względu na wychowywanie dzieci i
naprawde to lubią i się w tym realizują.
Nie znam żadnej kobiety, któa chciałaby tak żyć zawsze - Dlaczego? trzebaby je
zapytać. Ja tylko, jako socjolog, moge się domyślać, że z powodów, które
pokrótce wyjasniłam siedzenie w domu nie jest dla nich na dłuzszą metę
atrakcyjne, ani rozwojowe.

Taki już mamy świat, że życie (inaczej niż kiedyś, kiedy domy były wielkimi,
wielorodzinnymi, zróżnicowanymi społecznie gospodarstwami) toczy sie w swiecie
zewnętrznym, a nie w blokowych mieszkaniach i domkach jednorodzinnych, gdzie po
wyjściu męża do pracy zostaje matka z małym dzieckiem i ew. tesciowa do pomocy.

Dlatego akceptuję to, że niektóre babeczki chcą się zajmować domem (to w końcu
ich wybór), ale trudno mi przy tym wydać z siebie pełne zaciekawienia i
podziwu: "Ooo!".
"Wydam z siebie" za to, gdy np. koleżanka pojedzie w delegację do Tokio.

[alfalfa]

Pani chyba przecenia możliwości ubespiecznia pt. Zus. Jak się sobie nie zapewni
kasy na starość samemu (lub dodatkowymi ubezpieczeniami) to raczej nie ma co
liczyć na spokojną. Ciekawi mnie też to pojęcie WŁASNEJ kasy - ja mam z żoną
jedno konto i nie mamy "własnych" ale "wspólne" pieniądze. Jesteśmy w końcu
małżeństwem - nie mam "własnego" samochodu, "własnego" mieszkania. To chyba
normalne? Pani mężata?

[Gość: melmire]

Nie wszystkie pary maja wspolne konto :D A "wlasne" pieniadze to cos super -
nie trzeba partnera prosic o dodatkawe pieniadze zeby mu prezent na gwiazdke
kupic :D

[alfalfa]

Gość portalu: melmire napisał(a):

> Nie wszystkie pary maja wspolne konto :D

I tego nie rozumiem. Po co mieć oddzielne? Dla zapłacenia rachunków (wspólnych
przecież) osobne konto i na nie przelewy po połowie?

A "wlasne" pieniadze to cos super -
> nie trzeba partnera prosic o dodatkawe pieniadze zeby mu prezent na gwiazdke
> kupic :D
Hehe, moja ukochana potrafi "zaoszczędzić" - wypłaca kasę na zapłacenie
rachunków (przecież nie sprawdzam ile te rachunki wynoszą, po co?)
i "zaokrągla" odpowiednio żebym się nie zorientował a potem robi mi
niespodziankę. Potrafi sporo "zaoszczedzić", pamięta o wszystkich rodzinnych
rocznicach i jest przewidująca (z wielomiesięcznym wyprzedzeniem) :)))

[Gość: melmire]

A ja bede orginalna i nie bede "oszukiwac" na rachunkach :D
Nie mamy wspolnego konta , sprawe zalatwiamy nastepujaco : czynsz idzie z jego
konta, ja mu wplacam przelewem polowe, elektrycznosc z jego konta, internet z
mojego (sumy sa identyczne). Za jedzenie place ja, i rozliczamy sie pod koniec
miesiaca. Wszystkie wieksze wydatki ponosimy wspolnie (wyjazdy, zakup czesci
komputerowych ect). Naprawde, wole miec wlasne konto, i wlasne pieniadze :D
Aha, kiedys planujemy konto wspolne, ale oszczednosciowe nie na biezace
wydatki :D

[alfalfa]

Podziwiam. Tyle zachodu żeby mieć "własne" pieniądze. Czy przewidziano
możliwość bankructwa jednej ze stron (przez nieostrożne obchodzenie się
z "własnymi", kradzież karty itp.)? Co wtedy? Nie je?:)))))

[Gość: melmire]

Owszem przewidziano :D Ostatnio luby byl na debecie, i to ja bylam "zywicielka"
rodziny :D W przyszlym miesiacy zacznie mi zwracac , bede bogata i zapisze sie
na silownie :)
Zreszta gorzej by bylo zgubi karte od wspolnego konta, nie uwazasz?

[alfalfa]

Gość portalu: melmire napisał(a):

> Zreszta gorzej by bylo zgubi karte od wspolnego konta, nie uwazasz?

To na pewno, na szczęście mam ubezpieczoną, poza ty zawsze są dwie i jak się
jedną zablokuje... e tam co ja piszę, przecież można z tej z innego banku.

Tylko się nie przepakuj:) Są podobno mężczyźni lubiący silne kobiety (ale
pewnie udają:) Moja żonka na basen chodzi i mnie wyciąga, narazie jakoś się
wymówilem, że wielorybów pewnie nie wpuszzczają:))
pzdr.

[Gość: melmire]

Len, len :) Umowmy sie, ja pojde na silownie (tez mi sie nie chce) a ty na
basen, i bedziemy piekni i wysportowani dla naszych polowek :D

[alfalfa]

:)) ale uczciwy...

Na początek odstawię papierochy i zmniejszę dzienną dawkę chmielu, potem pójdę
na spacer (moze nawet się przebiegnę, kto wie?). Ale do zimnego basenu nie dam
się zaciągnąć -jeszcze się zaziębię albo grypę złapię? Na taki luksus mnie nie
stać:) Bardziej pasują mi sporty zespołowe (jak się umówisz to trudniej się
wymigać:) a od wielu lat nie mam jak skrzyknąć ekipy. Więc uprawiam "sport
telewizyjny". Beznadzieja, nie? Moja największa aktywność to odśnieżanie przed
domem:) I prosze się nie śmiać - to rozruch dla wszystkich mięśni;)

[Gość: melmire]

Odsniezanie prosze bardzo, ale to sport sezonowy li i jedynie :D A baseny nie
od dzis podgrzewane :D Ale ja cie rozumiem, na basen tez mnie nie ciagnie ,
mokro tam jakos tak, brrrrrr. Sporty zespolowe tez raczej odpadaja , wole
takie w grupie ale samotnie-------------->silownia :D Dam ci znac jaj sie
zapisze, moze i ty sie zmotywujesz :D

[alfalfa]

OK. Czekam:)
Miło było.
pozdrawiam serdecznie
A.

[doroszka]

alfalfa napisał:

> Pani chyba przecenia możliwości ubespiecznia pt. Zus. Jak się sobie nie
zapewni
>
> kasy na starość samemu (lub dodatkowymi ubezpieczeniami) to raczej nie ma co
> liczyć na spokojną.

ZUS czy nie ZUS, chodzi o jakiekolwiek pieniądze na starość - z ust mi to
wyjąłeś (Pan wyjął? ;)) Gotowaniem obiadów w domu się na to nie zarobi. Mąż
może to zapewnić, ale nie dałabym gwarancji połowie kobiet w takiej sytuacji -
ststystyki rozwodowe mówią swoje.

Ciekawi mnie też to pojęcie WŁASNEJ kasy - ja mam z żoną
> jedno konto i nie mamy "własnych" ale "wspólne" pieniądze. Jesteśmy w końcu
> małżeństwem - nie mam "własnego" samochodu, "własnego" mieszkania. To chyba
> normalne? Pani mężata?

Mężata, mężata... szczęśliwie w dodatku. :) Również mamy wszyskie dobra
wspólne, ale mi chodzi o pewną wolność w wydawaniu własnych (tak, tak)
pieniędzy. Niby wspólne, ale wiele kobiet słyszy często "a po co ci taki drogi
krem? dlaczego chcesz wymienić komórkę na lepszą?" . Nie bede tego szczegółowo
tłumaczyć, ale bardzo mało jest takich małżeństw, gdzie obie osoby mają
jednakowy komfort (zewnętrzny i wewnętrzny) w dysponowaniu zarobioną przez
jedną z tych osób gotówką.
Prosze nie sądzić po własnej sytuacji (tak jak ja nie sądzę po swojej - dla
mnie problem póki co nie istnieje) - twoje małżeństwo byc może należy do tych
idealnych - tylko rozejrzeć się w społeczeństwie. Stereotyp kobiety
wyciągającej swojemu mężowi pieniądze na "zachcianki" ;) nie wziął się z nieba
tylko z męskiego spojrzenia na wydawanie ICH pieniędzy przez kobiety.

[anahella]

doroszka napisała:


> Biorąc pod uwagę to, że w Polsce większość ludzi nie mysli logicznie, tylko
> jedzie stereotypami

Bardzo to ladnie ujelas. Ja ze swoimi pogladami jestem przez takich ludzi
postrzegana jako wywrotowiec:)

[Gość: małgosia]

to było nawiazanie do postu anahelli

[doroszka]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> to było nawiazanie do postu anahelli

machnęło mi się - do ciebie miało być :) juz nie odkleję ;)

[Gość: Agnieszka]

Nie czytałam innych listów, napisze to, co myslę. Sama przez ponad 7 lat byłam
taką kurką. Generalnie - szanuje takie wybory, myslę jednak, że poza
indywidualnymi przypadkami kobiet, które spełniaja sie jako "kobiety domowe",
pozostałe ciągnie do świata. wiele zależy od faceta i tego, czy docenia,
szanuje itp. Mój szanował, ale ja sama chciałam czegoś więcej. Dzieki
przypadkowi trafiłam do redakcji mkiesięcznika i zaczęłam pisać. Dwa lata i...
zaproponowali mi etat. Teraz juz nie jestem domowa. Ale - to były dobre czasy.
Cały figiel polega na tym, aby nauczyć się cieszyć chwilą. Masz czas dla domu,
dzieci i siebie (nie oszukujmy się, mimo mnóstwa zajęć w domu, czasu jest
więcej niż wtedy, gdy pracujesz od 9 do 17). Dbaj o siebie, staraj się czytać,
rozwijać, nie stać w miejscu. To moźe byc dobry czas, ale... chyba lepiej gdy
trwa tylko chwilę. Ja lepiej się czuje teraz - mam swoje pieniądze, zarabiam,
mam nowe znajomości. I studia na cos sie przydały... Choc może to dzieki nim
mój syna zaczął czytać w wieku 4 lat?
Ale powolutku.
Bo plus jest taki, że odchowałam synka. To ja widziałam jego pierwsze kroki,
słyszałam pierwsze słowa. To bardzo ważne. A wracając do pytania. To wybór
kobiety i ewentualnie faceta. Nie ma w tym nic złego. Pod warunkiem, że
kobieta domowa nie zapomni o sobie samej. To ważne. Egoizm jest zdrowy,
naprawdę.
Pozdrawiam!
A.

drapiezne biznes-babsztyle

[anahella]

Ja uzylam tego sformulowania, i jezeli kogos obrazilam to bardzo przepraszam.
Uzylam go pod adresem kobiet, takich, jak kolezanka Malgosi zdegustowana
brakiem kariery zawodowej u znajomych.
Tak sie glupio sklada ze jezeli praca jest substytutem rodziny, to nie zawsze
rozumie sie ze ktos inny dokonal innego wyboru (a moze nie mial wyboru?). Poza
tym dom to nie klasztor - zawsze mozna z niego wyjsc. Uzylam takiego
pejoratywnego okreslenia bo wydaje mi sie ze postawy typu "kura domowa jest be"
biora sie z niespelnienia i/lub zazdrosci. Bo trudniej jest zbudowac dom niz
znalezc prace.

[Gość: melmire]

Zwroc uwage ze wiekszosc pracujacych kobiet nie robi wyboru praca/dom, tylko
ma i jedno i drugie :D Jestem zreszta jak najdalej od pogardzania kimkolwiek z
tak blahego powodu, i jak juz powiedzialam , jezeli wszyscy sa w tym ukladzie
szczesliwi, to czemu nie. Mam jednak wrazenie ze z praca jest troche jak z
dzieckiem, jesli zdecydujesz sie za pozno, to moga byc z tego nici.........

[Gość: małgosia]

Właśnie się obawiam czy jest możliwe (w moim pzrypadku, zaznaczam!!!) mieć i
jedno i drugie. Jakoś potrafię się oddać bez reszty tylko jednej z tych spraw,
a nie lubię półśrodków. Kiepska ze mnie nowoczesna kobieta

[Gość: Melmire]

Jest jeszcze opcja urodzic wczesnie trojaczki, i jedno przyuczyc do gotowanie,
drugie do zmywania a trzecie do sprzatania :D A ty zajmiesz sie atmosfera :D
Zartuje oczywiscie. Czasem tez mam odwalki ze sie nie uda (zwlaszcza jak
czytam ksiazki gdzie samotne kobiety z dwojka dzieci realizuja sie super
zawodowo i jeszcze gotuje cuda niewidy dizciom na kolacjez:)

[Gość: małgosia]

Pracowałam - jak już wspomniałam - 6 lat. Teraz jestem w domku. Dlatego moim
zdaniem mogę porównać. Każdy z tych stanów ma swoje wady i zalety, ale muszę
się zgodzić z Toba, ze trudniej jest zbudować dobry dom i dobrą rodzinę (w
sensie przenośnym), niz dobrze funkcjonować w pracy zawodowej.

[anahella]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Pale muszę
> się zgodzić z Toba, ze trudniej jest zbudować dobry dom i dobrą rodzinę (w
> sensie przenośnym), niz dobrze funkcjonować w pracy zawodowej.

Wiec badz dumna z tego ze budujesz wlasnie najwieksza rzecz na swiecie! Twoj
dom. Nawet nie wiesz jak ja tez tak bym chciala:) Pozdro

obiema rekoma sie podpisuje, alternatywa 1/2etatu?

[Gość: anE]

wczoraj w pracy nie mialam czasu czytac wszystkich postow, wiec sobie
wydrukowalam i przeczytalam w tramwaju, :=)

zgadzam sie z tym, co doroszka pisze.. (ja jeszcze niedoszly socjolog, :-)

kiedy mialam I chlopaka (on traktowal mnie jak material na zone), zapieralam
sie, ze w zyciu nie bede KURA DOMOWA, bo to strasznie ponizajace,
niesprawiedliwe, zle itd.. rozstalismy sie, m.in. chyba dlatego, ze on by nie
mogl byc z kims tak 'wyzwolonym' (mama nawet mu paznokcie u nog obcinala,
bleeee, nie mowiac o obiadkach, sprzataniu, etc)

po kilku latach pracy czasem zastanawiam sie, czy nie lepiej by bylo posiedziec
w domu, zajac sie soba, dziecmi, posprzatac, ugotowac, zyc troche wolniej, ale
rowniez z satysfakcja. wydaje mi sie, ze boje sie jednak takiego "siedzenia
(zajmowania sie) w domu (domem)", bo jestem osoba otwarta, energiczna, lubie
przebywac wsrod ludzi i chyba takiej samotnosci (maz by pracowal), chyba bym
nie zniosla, wyjsc do sklepu, moze na jakies dodatkowe zajecia, pozalatwiac
sprawy, ale co to sa za sytuacje kontaktu z ludzmi? to co innego niz spotkac
sie ze znajomymi (ktorzy w wiekszosci wlasnie pracuja).. i dopiero po pracy z
mezem i wysluchiwac, co takiego wspanialego w pracy zrobil.. a ja: pranie mi
sie udalo?!
i to, co napisala doroszka o sytuacjach spolecznych - ujelas to wlasnie tak,
jak ja o tym mysle!
uwielbiam miec satysfakcje z dobrze wykonanej pracy (zawodowej), trudno mi
myslec, ze moglabym nie pracowac, ale coraz czesciej mysle o tym jako cos
realnego, wiec kto wie?!

co do pieniedzy, to tez chcialabym miec swoje zarobione przez siebie i ew. miec
wspolne konto z mezem na wydatki


a czy ktos z Was zna jakas kobiete, ktora pracuje np na 1/2 etatu? ma dzieci,
meza, dom i wszystko godzi?

[Gość: małgosia]

A wiesz, że ja też się zapierałam, że nigdy, przenigdy nie będę siedzieć w
domu? Że praca to jest to, najważniejsze, itp. Urodzę dziecko i po 3 miesiącach
do pracki.
Jak to punkt siedzenia zmienia często punkt widzenia.

[Gość: anE]

no ja jeszcze nie zmienilam puntku odniesienia, ale zaczynam sie zastanawiac na
powaznie, zastanawiam sie tez, czy jest sens pracowac na pol etatu, bo wtedy
jest i kontakt z ludzmi i dom i dziecko, zajmowanie sie mezem, czas na
gotowanie..
a jak by bylo po urodzeniu dziecka tez nie wiem, znam kolezanki, ktore 3lata
odchowywaly swoje malenstwa i sa zadowolone z podjetej decyzji, zobaczymy..

[Gość: małgosia]

Myślę, że jest sens pracowac na pół etatu, bo jednak ma się więcej czasu dla
domu. Trzeba jednak pamiętać, że pół etatu to też pół pieniędzy:)))

[doroszka]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Myślę, że jest sens pracowac na pół etatu, bo jednak ma się więcej czasu dla
> domu. Trzeba jednak pamiętać, że pół etatu to też pół pieniędzy:)))


Z punktu widzenia firm jednak w Polsce nie opłaca się zatrudniać na pół etatu.
Marne szanse...

[Gość: anE]

no, ale te "pół" wystarczy na własne potrzeby.. zreszta zalezy, jakie
stanowisko.. chyba nie jakies powazne.. mysle, ze jakby trafila mi sie taka
szansa, to bym skorzystala, pozdr

[anahella]

Gość portalu: anE napisał(a):

> a czy ktos z Was zna jakas kobiete, ktora pracuje np na 1/2 etatu? ma dzieci,
> meza, dom i wszystko godzi?

Znalam jedna, ktora tak pracowala. Jednak firma sie rozwinela i miala wybor:
albo bierzesz caly etat albo szukamy na twojego miejsca kogos nowego. Chcac nie
chcac wziela caly etat i potem z rozmarzeniem wspominala tamte czasy. Pol
etatu, to byly 3 wieczory w pracy (praca w korekcie). Teraz nie wiem co robi,
bo dawno jej nie widzialam a tej gazety juz nie ma.

Mysle ze dla matki malucha to moze byc fajna rzecz.
Moja inna kolezanka tez z branzy wydawniczej radzi sobie tak: pracuje w
dzienniku, bierze trzy 12-godzinne dyzury w tygodniu. Jest z tego ukladu
zadowolona, ale ma do pomocy babcie. pozdro

[Gość: fi]

Ja pogardzam ludźmi głupimi, wrednymi, złośliwymi, fauszywymi, oszustami,
chamami, "zakutymi łbami", którzy uważają się za najmądrzejszych na świecie -
nie zaleznie od tego czy są kobietą czy mężczyzną

[reniatoja]

Wciąż się zastanawiam, czy wszyscy wiedzą co znaczy POGARDA. JAk dla mnie
pogarda to najgorsza odmiana pychy. Wspolczuje.