Jestem szczęśliwa, ALE... :(

[maialina1]

Jestem niezwykle szczęśliwą osobą. Czasem aż do tego stopnia że idę ulicą i
usmiecham się sama do siebie z radości że wszystko jest tak jak jest.

Jest tylko jeden problem, czarna chmura, prześladuje mnie i zamienia się
powoli w obsesję: myśl o śmierci.
Ja nie chcę umierac!!
Jest tak fajnie! Dlaczego trzeba umrzeć? Co jest potem? Skończę się? Już mnie
nie będzie? Dlaczego to tak niedlugo? W najlepszym wypadku pozostaje mi
jakieś 70 lat życia. To bardzo malo. Je chcę wiedzieć co będzie potem, jestem
ciekawa świata!
Boje się śmierci.
Nie samego momentu, tylko tego "niebytu". Nie chcę "nie być". :(

Dobra, wygadalam się.
PS. Nie szukam rad, chcialam tylko się wygadać.

Dlaczego się umiera?

[max.quid]

Bo niektórzy mają życie do dupy i śmierć to najlepsza rzecz jaka spotka ich w
życiu :)

[izabellaz1]

Dlatego podoba mi się wiara w reinkarnację i wcielenia.
Poza tym według wszystkich wszelkich nauk przyrodniczych i ścisłych energia,
materia nie popada w niebyt. Nie znikamy z tego świata:)

Nie martw się. Też mnie czasem dopadają takie transcendentalne przemyślenia:)

[trypel]

Iza jeden pościk przed wyjsciem OK :)

Własnie dlatego ze życie trwa tak krótko i po nim nie ma nic ( w każdym razie ja
w to wierzę) trzeba je przeżyć tak jakby każdy dzień miał być ostatnim. Żeby nie
mieć bagażu świństw które w tej ostatniej godzinie zepsują nam humor. Żyj tak
zeby nie szkodzić innym i tak żeby Tobie było jak najprzyjemniej. Żadnego
umartwiania i niepotrzebnych cierpień.
I nie łudźcie się że "tam" coś jest... Niebyt i tyle

[maialina1]

trypel napisał:

> Iza jeden pościk przed wyjsciem OK :)
>
> Własnie dlatego ze życie trwa tak krótko i po nim nie ma nic ( w każdym razie
j
> a
> w to wierzę) trzeba je przeżyć tak jakby każdy dzień miał być ostatnim. Żeby
ni
> e
> mieć bagażu świństw które w tej ostatniej godzinie zepsują nam humor. Żyj tak
> zeby nie szkodzić innym i tak żeby Tobie było jak najprzyjemniej. Żadnego
> umartwiania i niepotrzebnych cierpień.



No ale jak tu się nie umartwiac skoro wiadomo że ta radość się skończy w
okrutny sposob? :( Czyli smiercią. :(

[izabellaz1]

Jest:)
Tego jestem prawie pewna. Jak mnie poznasz lepiej to Ci powiem;)

Może życie trwa krótko i rzeczywiście należy z niego korzystać, oddychać pełną
piersią tym życiem i nie szkodzić innym (definicja wolności).
Ale kiedyś przekonasz się, że ma Niebytu:)

[mahadeva]

masz racje, nie dziwne, ze cos mnie pcha, aby miec milosc jak najszybciej :P

www.di.fm

[maialina1]

izabellaz1 napisała:

> Dlatego podoba mi się wiara w reinkarnację i wcielenia.
> Poza tym według wszystkich wszelkich nauk przyrodniczych i ścisłych energia,
> materia nie popada w niebyt. Nie znikamy z tego świata:)
>
> Nie martw się. Też mnie czasem dopadają takie transcendentalne przemyślenia:)
>


O jak dobrze! Nie jestem sama! :)
Anyway, przemiana w "materię" albo w chomika, tez mnie nie zadowala :(
Może jednak poczytam cos o reinkarnacji, bo przy odrobinie szczęście będę znow
czlowiekiem.
Moze ta lektura podniesie mnie na duchu :)

[izabellaz1]

JEśli chodzi o przemiany w chomika to noł łej:)
W reinkarnacji chodzi o to, że nie można się "cofnąć" w rozwoju. Reinkarnacja to
dochodzenie do doskonałości przez życie. Tak jakby Czyściec był na ziemi. I nie
mogłabyś dochodząc do formy człowieka cofnąć się "za karę" do chomika:)

No jak będziesz zołza w tym wcieleniu to następnym razem będziesz brzydsza i
mniej zdolna;)))))))))

[izabellaz1]

Chciałam jeszcze dodać, że nie jestem buddystką. Wierzę tylko w to, że na całym
świecie ludzie wierzą w tego samego Boga a różnice jakie powstały i z których
narodziły się różne religie są przyczyną innego położenia geograficznego, innej
kultury, mentalności ludzi i czasu w jakim powstały.

Do izabellaz1

[pantarejka]

Mam podobny światopogląd. Jednocześnie jestem katoliczką, bo w takiej religii
mnie wychowano i ona najlepiej do mnie przemawia, najłatwiej mi znaleźć w niej
siłę. Co do reinkarnacji, to myślę, że przychodzimy na świat z określonym
zbiorem cech osobowościowych i umysłowych. Żyjemy, doświadczamy różnych
sytuacji, uczymy się - wszystko to dla naszego dobra, byśmy stali się bardziej
świadomi. Jeśli nie zdążymy wszystkiego się nauczyć w jednym życiu,
przychodzimy ponownie - z innym zestawem cech - najlepszym by opanować dane
umiejętności. W tym właśnie sensie każdy z nas ma jedno zycie. Ponownie narodzi
się bowiem ktoś inny, nie ja, jako "ja". Zamknięte koło narodzin i śmierci
można prerwać - dążąc do świętości, pracując nad własnym ego. Kiedy wszystkiego
się nauczymy, kiedy będziemy gotowi wyrzęc się siebie po to, by przyjąć Stwórcę
i pozwolić mu kierować sobą, osiągniemy tzw. niebo. W katolickiej literaturze
mistycznej często czyta się o trzech stadiach rozwoju: oczyszczenie -
oświecenie - zjednoczenie.

[trypel]

Iza - nie umiem! Poważnie. Próbowałem wielokrotnie odszukać w sobie choć
odrobinę wiary w cokolwiek poza nami i nie da rady... Jestem pewny że jestem
takim samym kawałkiem życia jak wspomniany chomik i po śmierci mnie nie będzie.
A raczej jedyne miejsce gdzie mogę być to mysli tych którzy mnie kochali...
Życie płynie - jedni odchodzą..... inni przychodzą..... Chociaż wolałbym odejść
szybko i nagle...

[izabellaz1]

trypel napisał:

> Próbowałem wielokrotnie odszukać w sobie choć
> odrobinę wiary w cokolwiek poza nami i nie da rady...

Nie możesz szukać czegoś na siłę. To trzeba poczuć. Wierzę w słowa "nic nie
dzieje się z przypadku, wszystko jest częścią logicznego ciągu zdarzeń, który
dziejąc się w Tobie tworzy Ciebie wciąż na nowo". Już wiele razy spotkałam się z
tym, że po przemyśleniach wszytko co czuje, kogo spotykam, co robię ma jakiś
sens i po pewnym czasie okazuje się, że to był dla mojego dobra choć w danym
momencie postrzegałam to jako przeszkodę, problem.

Nie jestem tu na forum w stanie powiedzieć o wszystkim co sprawiło, że "wierzę"
ale możesz mi uwierzyć, że nie mówię o czymś czego nie doświadczam.

Nie mów, że chciałbyś odejść szybko i nagle. Wiesz jest taki niemiecki nurt w
pedagogice nazwany pedagogiką śmierci. Specjaliści zajmują się osobami
umierającymi itd. Wiesz kiedyś był na naszej uczelni niemiecki profesor, który
opowiedział o swojej 7-letniej podopiecznej. Dziewczynka była śmiertelnie chora
i cierpiała. Lekarz zapytał jej czy chce taki zastrzyk żeby zasnąć (to już były
ostatnie chwile tego dziecka i chodziło o to żeby nie bolało). Dziewczynka
odpowiedziała: "nie. Śmierć jest zbyt ważnym wydarzeniem żeby ją przespać".

[trypel]

Widzisz Iza parę lat temu pomagałem (jako firma) w warszawskim hospicjum dla
dzieci z nowotworem Wtedy napatrzyłem się wystarczajaco i na cierpienie i na
śmierć. Od tamtej pory wierzę że każdy dzień przeżyty w zdrowiu to jedyna
bezcenna rzecz jaką posiadamy... i wiem że nie chciałbym tak cierpieć jak te
dziaciaki tylko odejść szybko. I od tamtej pory wiem że jesteśmy sami jak palec
na tym świecie...

[izabellaz1]

Ja również pomagałam na oddziale onkologii dziecięcej w IMiD. Współorganizowałam
też Wigilię na tym oddziale. Właśnie siła, optymizm, wiara i dojrzałość tych
dzieci była tak budująca. Dzieci nie da się oszukać. Wierzę, że gdyby czuły, że
nic nie ma po śmierci (wiedząc, że umierają) to nie byłyby tak spokojne. Nie
umiem tego wytłumaczyć ale myślę, że one czuły się "bezpiecznie". Na pewno nie
wszyscy tak to czują ale...

[trypel]

Dzieci są ufne. Wierzą w to co im się mówi. A w takiej sytuacji łatwiej
uwierzyć... inaczej skazały by się na starcie na nicość. Wiec wierzą i umierają
faktycznie nieraz z uśmiechem przez łzy.
Powiedziałabyś dziewczynce 11 letniej której przez ostatnie 6 lat obcinają po
kolei nogę, drugą nogę, rękę... i znów przerzuty że to koniec i już jej nie
będzie? Nie. Mówi się jej że w drugim życiu będzie miała nogi i ręce i bedzie
zdrowa i szczęśliwa. Bo to dziecko.

[izabellaz1]

Są też dzieci, które umierają nie rozumiejąc słów. One również zachowują się
inaczej.
Tu nie chodzi o licytację czyje zdanie jest prawdziwe. Myślę, że kiedyś zmienisz
zdanie a jeśli nawet nie to najważniejsze żeby być po prostu dobrym człowiekiem
a przekonasz się, że nie jesteś sam "po drugiej stronie życia".

Nie jesteś sam. Jakkolwiek to rozumiesz:)

[trypel]

licytacja jest faktycznie nie na miejscu.
Nie jest faktycznie tak naprawdę ważne w co się wierzy. Albo nie wierzy. Ważne
jest żeby nie żałować niczego co się w życiu zrobiło. Wtedy na 100% będzie
łąwteij odejść a gdzie to już mniej ważne. W sumie najbardziej pasowałby mi ten
raj przedstawiany w islamie... stada nagich hurys przez całą wieczność :)

Albo idąc za Bułhakowem można powiedzieć że każdy dostanie to w co wierzy -
jeden nicość a inny wieczne życie :)

Ale na pewno nie warto sobie z tego powodu psuć życia :)

[limka18]

no włąsnie nikt nie wie co go czeka po smierci. Moze istenieje zycie pozagrobowe
a moze po prostu nagle przestaniesz istniec. MOzna sobie tak gdybac ale do
niczego to nie prowadzi bo i tak nigdy nikt nie wygra. Zgadzam sie z przedmowca
ze nalezy byc dobrym człowiekiem i zyc według włąsnego sumienia.

[karmapa5]

trypel napisał:

>> wolałbym odejść szybko i nagle...

Najlepiej we śnie, jak mój dziadek, a nie krzycząc jak jego pasażerowie.

nie jestem sama!!!

[lewania]

Normalnie jakbym czytala wlasny post. Czuje sie zupelnie tak samo i jestem
przerazona wizja niebytu.
Wierze w Boga i moja wiara przewiduje zycie po smierci, ale czasami nachodza
mnie straszne wizje... Boje sie...

[kalmia]

Ja również mam na tym punkcie obsesję. Strasznie boje się śmierci i tego co
potem..ale jeszcze bardziej obawiam się smierci kogos bliskiego niż swojej
własnej.

[twitti]

wiesz, ja mam tak samo! tylko mysle tez o tym ze moi najblizsi tez nie beda zyc
wiecznie i ze kiedys to nadejdzie!i to mnie przeraza!tez czuje ze wszystko jest
super i boje sie ze swiat jest tak ulozony ze nie moze byc zawsze super
niestety. RAz jest dobrze raz zle - rownowaga przyrody..

[bez.wyksztalcenia]

Nie wiem, czy moge powiedziec tak, jak Ty, ze moje zycie jest takie cudowne,
ale jest ok - i tez nie chce smierci. Swiadomosc smierci to jest cos, czego bym
sie pozbyla. To moje zyczenie juz od dawna.

[mahadeva]

na pewno jest cudowne skoro obrazasz innych na forum

[mahadeva]

na pewno jest cudowne skoro obrazasz innych na forum

[limka18]

Jak byłam mała to myslalam o takich rzeczach. Teraz o tym nie mysle. Bardziej
martwiłabym sie smiercia moich bliskich(odpukac) nic swoja własna. Przeciez
jesli umre, to nie bede o tym wiedziała bo mnie "nie bedzie". Trudno jest sobie
wyobrazic swoje "niebycie", własciwie nie da sie tego wyobrazic. Wiec nie
zawracaj sobie tym głowy

[baler_inca]

A ja dostaję mdłości na samą myśl, że moja mama i TŻ mogliby umrzeć. Nie wiem,
jak (i czy w ogóle) bym sobie z tym poradziła.

[merda]

Mnie paralizuje mysl o smierci moich najblizszych bardziej niz wlasna smierc.
Rodzice,brat,chlopak,babcia-to caly moj swiat i nie wyobrazam sobie zycia bez
nich.
Niestety zdarzylo mi sie juz spotkac oko w oko ze smiercia i pamietam,ze w
tamtym momencie myslalam o wszystkim i o niczym,bylam przerazona.Preferowalabym
smierc we snie,nie chce byc swiadoma tego,ze umieram,za bardzo boli i przeraza.

[kaory]

Ja ze śmiercią spotkałam się po raz pierwszy dwa i pół roku temu. Zmarła bardzo
bliska mi osoba, pogrzebu prawie nie pamiętam, nie chciałam jej widzieć w
trumnie, choć wszyscy mówili, że tak trzeba. Dziś już nie płaczę na samą myśl o
tym, że tej osoby już nie ma na tym świecie, ale wiem i czuję jej opiekę.
Odeszła, ale jest ze mną w inny sposób. Często mi się śni, ale taka jaką ją
pamiętam z najlepszych, najszczęśliwszych dni. W naszej kulturze nie ma miejsca
da śmierci, zepchnięta została do tematów tabu. Ważne jest żeby być pięknym,
szczęśliwym, modnie ubranym itd., itp. Kiedyś ludzie umierali w domu we własnym
łóżku, otoczeni miłością i szacunkiem. Często zastanawiam się jak oswoić swoje
dzieci z myślą, że wszystko przemija i my kiedyś też przeminiemy. Ale jak mam to
zrobić skoro sama boję się śmierci, nie swojej, ale mich najbliższych. A teraz
to chyba jeszcze bardziej, bo wiem jak to boli i nigdy boleć nie przestaje.

[rozowakotka]

A mnie sie przypomnialy slowa, ktore powiedziala ponoc Hanka Bielicka, gdy
lezala bardzo chora w szpitalu, na kilka tygodni przed smiercia: ze chcialaby
juz umrzec, bo jest tak bardzo zmeczona zyciem. Boicie sie smierci, bo jestescie
jeszcze mlodzi i w pelni sprawni, sami mozecie wokol siebie wszystko zrobic.
Jednak gdy bedziecie mieli te 80 powiedzmy lat, juz tej sprawnosci, tego zdrowia
pewnie nie bedzie. Mozliwe, ze inni beda musieli sie wami zajmowac, bo sami nie
dacie rady sie nawet ubrac - kto wie? Na starosc czesto wszystko boli itp. Czy w
takiej sytuacji smierc nie wydaje sie wybawieniem? Ja chcialabym zyc dopoki sama
dam rade przy sobie wszystko zrobic. Nie chcialabym aby inni musieli sie mna na
starosc zajmowac przy robieniu codziennych czynnosci.

[maialina1]

To prawda. Madre slowa.
Problem tylko w tym ze niektorzy umieraja mlodo. I to jest dopiero okrutne! Np.
kobiety w wieku 30 lat rozkladaja sie zywcem na raka, male dzieciaki sa
zabijane przez samochody na ulicy...
Pewnie gdyby udalo mi sie dozyc tej osiemdziesiatki, to inaczeh bym mowila. :)