lęk przed rozstaniem??

[polyanna6]

Od sześciu miesięcy jestem w związku z naprawde cudownym chłopakiem, układa
nam sie wspaniale i właśnie w tym jest problem, bo ja wciąż się zachowuje tak
jakby to wszytsko bylo tylko pięknym snem i kiedyś tzreba bedzie się obudzić.
cały czas czekam na moment kiedy mój ukochany powie "fajnie było, ale nara",
albo wykęci mi jeszcze przy tym jakiś niezły numer. Sęk w tym, że on naprawde
mnie kocha ( chce ze mna zamieszkac ), a ja boje sie w to wszytsko bardziej
zaangazowac, myśląc ze z jego strony moze spotkac mnie cos złego... co gorsza
to w ostatnim czasie z powodu tego mojego irracjonalnego leku wszystko sie
pieprzy, bo on czuje ze ja po pierwsze do konca mu nie ufam , a poz drugie
nie oddaje sie tak bardzo jemu, jak on mi... jak to pokonac?? jak wykrzesac z
siebie choc odrobine zaufania??

[izabellaz1]

polyanna6 napisała:

> wszystko sie pieprzy, bo on czuje ze ja po pierwsze do konca mu nie ufam ,

Do końca to nie można ufać nawet sobie...

> a poz drugie nie oddaje sie tak bardzo jemu, jak on mi... jak to pokonac??

Zazwyczaj w związku jest pewna "asymetria poświęcenia". A czym się objawia to
"oddanie bardziej Tobie niż Ty Jemu"?

[polyanna6]

moze to okreslenie z zaufaniem nie bylo dokonca trafne, ale chodzi o to, ze on
czuje, ze tylko czekam na to kiedy wywinie mi jakis numer, przez co czuje ze
nie wierze w jego uczucie itp. jego poswiecienie to ta metaforyczna deklaracja,
że "zrobi dla mnie wszystko" ( nie raz poparta czynami ) i zwykla, zyciowa
zdolnosc do poswiecen. W moim przypadku poswiecenia nie wchodza w gre, bo po
cholere mam sie dla niego poswiecac, skoro w kazdej chwili moze mnie
zostawic... zamiast cieszyc sie szczesciem, trace czas na szukanie w tym
szczesciu jakiegos "haczyka"

[izabellaz1]

polyanna6 napisała:

> moze to okreslenie z zaufaniem nie bylo dokonca trafne, ale chodzi o to, ze on
> czuje, ze tylko czekam na to kiedy wywinie mi jakis numer, przez co czuje ze
> nie wierze w jego uczucie itp. jego poswiecienie to ta metaforyczna deklaracja,
>
> że "zrobi dla mnie wszystko" ( nie raz poparta czynami ) i zwykla, zyciowa
> zdolnosc do poswiecen. W moim przypadku poswiecenia nie wchodza w gre, bo po
> cholere mam sie dla niego poswiecac, skoro w kazdej chwili moze mnie
> zostawic... zamiast cieszyc sie szczesciem, trace czas na szukanie w tym
> szczesciu jakiegos "haczyka"

Jeśli faktycznie kocha to poczeka aż Ci przejdzie.

[po.rzeczka]

a masz jakieś złe doświadczenia,własne lub np w rodzinie?ja tez to
miałam,myślę,że powodem moze byc niskie poczucie własnej wartości,brak wiary w
zwiazki,w ludzi

[polyanna6]

na moich oczach rozpadlo sie wiele zwiazkow, niejedna przyjaciolka wyplakiwala
mi sie na raminie, jak milosc jej zycia odeszla w sina dal... moze masz racje,
że przez to jestem do tego taka uprzedzona, sek w tym jka to pokonac??

[83kimi]

Powiedz mu, że go kochasz, ale boisz się miłości i że potrzebujesz więcej
czasu. I staraj się nie myśleć tak dużo głową - w miłości trzeba zaryzkować.
Chyba lepiej nawet zostać zranionym niż stracić szansę na coś pięknego.

[anahella]

napisz na kartce duzymi literami "bedzie dobrze!" i powies w swoim pokoju. Jesli
bedziesz czytac to wielokrotnie w ciagu dnia, to moze w koncu uwierzysz?