przeprowadzka ;-(

[justysialek]

5 maja przeprowadzam się z mojego ukochanego miasta do dużo mniejszego,
oddalonego o 60 km.
Chodzi o prace męża.
Muszę więc zostawić całą rodzinę i znajomych, znane i ulubione miejsca i
zacząć od początku w nowym miejscu.
Dotąd jakoś sobie radziłam z tą myślą, ale teraz, kiedy wszystko
zaklepane...jestem w rozsypce. Zupełnie sie nie spodziewałam, że aż tak będę
to przeżywać. I nie chodzi tu tylko o rozłąkę z rodziną (z którą jestem
bardzo związana) ale ogólnie o strach przed niewiadomą, szukanie nowej pracy
i niestety o utratę pewnych zalet związanych z mieszkaniem w dużym mieście.

Wiem, że teraz mnóstwo ludzi przeprowadza się zagranicę i jakoś sobie radzą,
a mnie martwi te 60 km. Ale mnie martwi...

Pocieszcie mnie jakoś, ci którzy przeżyli takie przeprowadzki. Jak sobie
radziliście, co wam pomogło przetrwać początki?

[trypel]

60 km tylko?? a nie mógł dojezdzac??

[justysialek]

I tak będzie dojeżdżać Trypel.
Nie stać nas na mieszkanie w Warszawie.

[trypel]

No to nie mógł dojezdzac z obecnego miejsca? Kumpel dojezdza 280 km... wyjezdza
w poniedziałek rano i wraca w piątek po południu - i daje radę.

[justysialek]

Już tak mamy - od dwóch lat. Tzn nie ma go w tygodniu.
Taka sytuacja jest beznadziejna na dłuższą metę, a na zmiany sie nie zanosi.
Po co pozostawać małżeństwem, jeśli się zakłada, że jedno mieszka sobie w
jednym mieście, a drugie w innym i widujemy sie tylko w weekendy??!!
To nie jest sytuacja tymczasowa, raczej planujemy przeprowadzkę "docelową", na
stałe.
Jak wychowywac dzieci, kiedy jedno mieszka tu, a drugie tam? No i z góry
zakładać, że tak juz do końca życia będzie? Juz to przerabialiśmy - 2 lata na
przemyślenia to długo ;-))

[spacecoyote]

No cos Ty, 60 km to tyle co nic! Wsiadasz w samochod i za godzine jestes.
Niektorzy do pracy godzine dojezdzaja... Ja np.

A na studia nie wyjezdzalas? Nigdy wczesniej sie nie przeprowadzalas?

Ja mieszkam w UK, z rodzina jestem zwiazana, moj rodzinny Wroclaw kocham - ale
ostatecznie to tylko 2 godziny w samolocie, wielkie rzeczy, a dzwonie do domu
praktycznie codziennie. I nie czuje sie jakas "wykorzeniona".

[justysialek]

Nie mam samochodu, ani prawka i na razie sie na to nie zanosi, bo kupujemy
mieszkanie, musimy je urządzić itd, a ja jeszcze nie znalazłam pracy w nowym
mieście.

spacecoyote napisała:
> A na studia nie wyjezdzalas? Nigdy wczesniej sie nie przeprowadzalas?

Przeprowadziłam się już kiedyś ponad 100 km dalej i potem, po kilku latach,
znowu sie sprowadzałam do rodzinnego miasta. I właśnie chyba dlatego tak
przeżywam, wtedy było okropnie. Nie znosiłam tamtego miasta i jak najszybciej
chciałam sie wyprowadzić. Postawiłam na swoim, a tu znowu mi życie
pokrzyżowało plany :-(

> Ja mieszkam w UK, z rodzina jestem zwiazana, moj rodzinny Wroclaw kocham -
ale
> ostatecznie to tylko 2 godziny w samolocie, wielkie rzeczy, a dzwonie do domu
> praktycznie codziennie. I nie czuje sie jakas "wykorzeniona".

Fajnie. To pocieszające :-)

[uuurszulaaa]

ja wyprowadziłam się z Warszawy pod Szczecin do miejscowości, w której naprawdę
nic nie ma (cała gmina ma 3500 ludzi). BArdzo się starałam nie marudzić,
przecież Mąż podjął nową, stresującą pracę. Teraz, po czterech miesiącach życia
w piżamie (bo po co miałam się ubierać?) pracuję znów w stolicy. Nie jest
dobrze między mną i Mężem, ale lepiej niż było, gdy wariowałam przy nim...

[mrs.solis]

Mam podobna sytuacje. Przeprowadzilam sie z miasta mniejszego do duzej ciasnej
smierdzacej aglomeracji. Odleglosc 3 tys.km. Musialam zostawic super prace i
naprawde fajnych i wartosciowych znajomych,ktorzy naprawde sie sprawdzili kiedy
bylismy w potrzebie.
Widok z okna na osniezone szczyty gorskie zamienilam na widok na sklad smieci
na sasiednim podworku i biegajace szczury w bialy dzien.
Super mieszkanie z ladna zielenia dookola zamienilam na mala klitke w miescie
gdzie nie ma nawet skrawka trawnika, za to psie kupy na chodniku pod moimi
drzwiami.
Gdyby to bylo tylko 60 km to nawet pracy bym nie zmieniala a tak siede w domu
calymi dniami i nadal rozpaczam. Nikogo tu nie znam, nie znam miasta nie wiem
nawet gdzie sie tu mam ruszyc. Samochodem tez przestalam jezdzic bo sie
poprostu boje.

[uuurszulaaa]

<pocieszacz>
mam nadzieję, że jest jakiś powód, dla którego tego nie żałujesz?

[razatroc]

bądź jak feministka :) twarda,silna, nie bój się zmian :)
...nie jęcz ;-)

[justysialek]

:-)))

dzięki.

[mia17]

wszystko zalezy od motywow przeprowadzki i od czlowieka.
ja porzucilam duze miasto na rzecz mniejszego - i we wrzesniu minie 4 lata od
mojej przeprowadzki.
nie zaluje, choc tesknie za przyjaciolmi i rodzina, bo raczej rzadko ich
odiwedzam (koszty podrozy sa jak dla mnie troche duze).
ale ciesze sie mimo wszystko - decyzja byla trafna, czego i Tobie zycze ;-)

[nadinka_nadinka]

porzucilam moje miasto na rzecz innego, z roznych przyczyn i calkiem niedawno.
malam to szczescie, ze wyjezdzajac mialam juz prace w nowym miescie i nie
musialam siedziec w domu i szukac. jestem zadowolona ze zmiany, ale sa tez i
gorsze dni, kiedy tesknie do znajomych, rodziny, starych miejsc. mysle, ze
trzeba dac sobie szanse. a czas pokaze jak bedzie. glowa do gory.