>>>>>>???<<<<<<

[ana9942]

Historia jak z parodii... ale napiszę, zobaczę co Wy na to.
Jestem studentką, pracuje zarabiam bardzo dobrze i mam świetną
posadę w biurze... mój chłopak jak z bajki we wrześniu zaręczyny a
wkrótce wymarzony ślub... Można powiedzieć że mam wszystko potrzebne
mi do szczęścia. Dojeżdzam 70km do pracy do Warszawy troche to
męczące...ale idzie się przyzwyczaić... Ja i mój Kochany dostaliśmy
propozycję zamieszkania w Warszawie... Osiedle piękne, mieszkanko z
pięknym zielonym patio obok pachnący las cóż chcieć więcej i to
zaledwie za cenę czynszu - wiadomo po znajomości...
Każdy by pobiegł bez zastanowienia a ja,,, Choć jestem dorosła,
samodzielna nie mogę odciąć się od pompowiny...Moi rodzice nawet nie
chcą słyszeć że zamieszkamy razem bez ślubu, to że będziemy już po
zaręczynach nie ma dla nich znaczenia. Pochodzę ze wsi a tam żyję
się inaczej, wszyscy-wszystkich znają, obgadują... Rodzice
powiedzieli mi, że nie mogli by nawet iść do kościoła bo czuli by
spojrzenia innych, że śmieli by się z nich że tak wychowali córkę...
Ja tak nie umiem , nie rozumiem tej wiejskiej mentalności.
Ja wiem że to nasza szansa,,,ale jak można zdradzić uczucia
Rodziców. To będzie ciężkie,, nie wiem co robić...
Boję się że moja przeprowadzka przerwie tę nić, która jest między
nami, że będą się mnie wstydzić...

[justynnka]

sama sobie zaprzeczasz. albo jesteś dorosła i bierzesz
odpowiedzialnosc za swoje życie albo jesteś małą dziewczynką i
mrtwisz się co powiedza rodzice.

[ana9942]

A Ty umiałabyś wbić im sztylet w serce?
Ja wiem że dla nich to ważnę

[nadinka_nadinka]

ana9942 napisała:

> A Ty umiałabyś wbić im sztylet w serce?
> Ja wiem że dla nich to ważnę

dla nich tak, a dla ciebie?

[kontik_71]

A oni moga Ci wbijac sztylet i podcinac galaz Twojego zycia?

[justynnka]

ja umiałabym powiedzieć - to moje zycie i moja decyzja. tyle że ja
nigdy nie musiałam tego robić bo moi rodzic e doskonale zdawali i
zdają sobie sprawę z faktu ze żyję wg. własnych zasad i że to ja
mam być szczęsliwa.

[kontik_71]

Przyzwyczaja sie... A wszystko mozna, w najgorszym przypadku, tak
uyzadzic, ze sasiedzi beda mysleli, ze sama mieszkasz... A i tak
pewnie juz gadaja, ze ona (czyli Ty) w tej Warszawie to niewiadomo
co wyprawia....
pakuj sie dziewczyno bo kiedys bedziesz pewnie zalowala, ze nie
podjelas tej decyzji.

[minasz]

stawiam ze ta wies to skierniewice

[ana9942]

nie, nie skierniewice...
Tam ludzie potrafią wpędzić Cię w chorobę psychiczną jednym
spojrzeniem..
A moi Rodzice mają głupie zasady, nie wszystkie>>

żyrardów???

[eros_tanatos]

tam nawet pośpieszne stają ;P

[minasz]

myslałem o zyrardowie ale to za blisko
wiec jezeli nie skierniewice to w inna strone linia kolejowa :)

[ana9942]

Podpowiem kierunek Radom...
Trzymmaj się z tamtąd z daleka... dobrze radzę:)

[minasz]

to zgadłem :)
miałem nawet napisac radom:)
osobowka przez zalesie i piaseczno ehhe zółto-niebieska czy km?

Szydłowiec

[zoofka]

ja jestem z Szydłowca i Cie doskonale rozumiem. Powiem Ci tak: olałam sąsiadów,
olałam rodziców i wszystkim wyszło na dobre

wyzwól się dziewczyno.

[eros_tanatos]

Lec do Warszawy, zamieszkaj z chłopem.
Powiedz im, że jeśli chcą Twojego dobra nie powinni Cie trzymac.
To jest wspaniała szansa. Może ostatnia...?

[ana9942]

Jego Rodzina nas gorąco namawia... Tylko ja mam problem.
Wiem to moje życie i ode mnie zależ jak się potoczy.

Dzięki wszystkim za dodanie mi otuchy i kopa do dalszej walki...
oby starczyło mi sił i obym wytrwała przy swoim
BUŹKA dla Was!

[minasz]

e napisz skad sie jezdzi 70 km do wawy pociagiem?

[kontik_71]

Wywal to slowo "obym".. rusz tylek i zrob cos a nie modl sie o
sily.. Masz te sily bo inaczej gnilabys we wsi a W-we widzialabyy
tylko w TV.

[minasz]

ale na tych wsiach mysla ze warszawa to prowincja heh

[aga_ata]

Ani minuty bym się nie zastanawiała. Powiedz Rodzicom raz a dobrze, że to Twoje
życie i fiuuu na nowe mieszkanie.

[kontik_71]

Dokladnie... jesli rodzice chca to niech sie pomalu dusza w tym
miejscowym sosie, a Ty zrob cos ze swoim zyciem i poczuj ze mamy XXI
wiek :) Powodzenia zycze :)

[vivian.darkbloom]

a skąd wieś bedzie wiedzieć, że mieszkasz z chłopakiem, a nie sama?
rodzice nie umieją naściemniać?
to bardzo ważne, zeby pomieszkać ze sobą przed ślubem. zbyt ważne,
zeby godzić się na konformizm.

P.S.

[vivian.darkbloom]

po prostu postaw rodziców przed faktem dokonanym. to nie jest aż tak
poważna rzecz, zeby się obrazili na zawsze. a z postu widać, że nie
tyle sami są temu przeciwni co boją sie lokalnej opinii publicznej.

[jut-i81]

Jestem redaktorem w telewizji TVN i przygotowuję program pt. "Mamo
wyprowadzam się z domu". Przyznam, że bardzo zależy mi na kontakcie
z Panią. Jeśli to możliwe proszę o kontakt na adres maikowy
[e-mail].

[jut-i81]

Jestem redaktorem w telewizji TVN i przygotowuję program pt. "Mamo
wyprowadzam się z domu". Przyznam, że bardzo zależy mi na kontakcie
z Panią. Jeśli to możliwe proszę o kontakt na adres maikowy
[e-mail].

[ana9942]

Macie dużą słuszność w tym co piszecie...Ale ja już taka jestem żyje
dla innych nie dla siebie, od zawsze tak było i nie potrafię tego
zmienić...
Większość z Was napewno nie mieszka na wsi, nie wiecie więc jak to
jest...Ludzie znają się od podszewki. Plotki rozsiewają się i gnają
z prędkością światła.Nigdy nie jest cicho, jak nic sie nie dzieję to
LUDZIE i tak znajdą jakąś sensację! Patologia.
Wstyd mi, że nie umiem postawić na swoim!

[summerwine]

cobys dziewczyno nie zrobila beda gadac znam ten bol

[shila84]

Daj spokój głupoty piszesz! Nie potrafisz się zmienić, żeby żyć dla
siebie, nie dla innych? BZDURA! Potrafisz, tylko jeszcze o tym nie
wiesz. Pomyśl: to jest TWOJE życie, TWÓJ interes żeby zadbać o to,
aby było jak najlepsze, żebyś żyła w dostatku, żeby Tobie i Twoim
dzieciom niczego nie zabrakło, dlaczego masz się oglądać na innych?

Powiem Ci na swoim przykładzie. Troche z innej beczki, ale myslę że
puenta jest podobna. A byłam doskonałym przykładem takiego właśnie
modelu-żyć tak, aby innym było dobrze. Ale to się zmieniło, odkąd
poszłam do pracy i zobaczyłam, że jak nie będę walczyć o swoje to
mnie zadepczą. Bo najlepiej-dać pracownikowi jakieś ochłapy i niech
pracuje za dwóch. Godzilam się jak to cielę, ale tylko na początku.
Po trzech miesiącach powiedziałam-dość. chcę podwyżki, chcę za
niedziele więcej pieniędzy, nie zostaje po godzinach, bo zwyczajnie
nie mam czasu-mam jeszcze angielski, aerobik, druga pracę i nie będę
zostawać dłuzej.

[shila84]

Enter mi się wcisnął.

Pomyślałam sobie: dlaczeo ja mam harowac za grosze, zabijać się,
zamęczać za taką nędzna sumkę, jesli mogę cos wywalczyć. Byłam tak
wściekła że chyba z tej wściekłości postanowiłam, że od dzisiaj to
MI ma być dobrze, to JA jestem najważniejsza, bo tu chodzi o moje
życie. A szef ma duzo kasy i jemu tak naprawdę, nie oszukując się,
nie robi zbyt wielkiej różnicy czy zapłaci mi te 500 zł więcej. A
oszczedzac sobie na mnie nie będzie i koniec!

Dlatego dziewczyno, niech tobą ktos potrząsnie i dawaj wyrywaj się z
tej wsi, walcz o swoje, nie oglądaj sie na innych.

Przyspieszcie ślub i będzie po krzyku

[ingerman]

[hannelore]

A co to jest "pompowina"?

[moniakos1]

a Twój chłopak to akceptuje?
domyślam się że pewnie też nie sypiacie ze sobą bo byłoby to wbrew
woli rodziców

[sonia765]

Wszyscy piszecie, żeby nie licząc się z rodzicami zamieszkała czym prędzej z
chłopakiem. Wydawanie kategorycznych opinii bez znajomości stosunków panujących
w jej rodzinie i otoczeniu, nie ma sensu. Ja rozumiem jej rozterki, nie we
wszystkich rodzinach panują przecież relacje partnerskie w relacji dzieci -
rodzice. Znam wiele rodzin, gdzie dzieci nawet bardzo dorosłe, wciąż liczą sie z
opinia rodziców. Rozumiem autorkę postu, że nie chce zranic rodziców, odbierać
im poważania w miejscowości gdzie mieszkają. Mimo że jej rozterki wydają sie Wam
infantylne, wydaje mi się, że jest osoba wrażliwą, szanującą i kochającą mamę i
ojca, jacy by nie byli konserwatywni.
Proponuję spotkanie dwustronne: rodzice narzeczonego oraz rodzice autorki.
Ciekawa jestem czy próbowano rozwiązać problem wspólnie, może w ten sposób uda
sie jakoś dogadać. A jaka rolę odgrywa w tym wszystkim narzeczony? Narzeczony
próbował przekonać jakoś przyszłych teściów? Czy dziewczyna boryka się póki co sama?
Wreszcie gdy i to by zawiodło, rzeczywiście dobrym pomysłem jest przyspieszenie
ślubu i po bólu. Skoro ślub i tak ma być wkrótce to może nie ma o co kruszyć
kopii? Niech któreś z was zamieszka na razie samo, pomieszka trochę, a potem
legalnie będziecie mieszkać razem.

[polla.k]

moja koleżanka, jak mieszkała ze swoim facetem w jednym pokoju (mieszkaliśmy w
kilka osób w wynajmowanym mieszkani studenckim) jak zdarzyło się,że przyjechali
w niedzielę jej rodzice, to o ścianę stał oparty materac (w pokoju oczywiście
było łóżko), na którym rzekomo sypiał jej facet...:))
Sytuacja trudna, i jeśli nie chcesz popaść w konflikt z konserwatywnymi
rodzicami, to może faktycznie ślub tak szybko jak to możliwe...a może spróbujcie
jeszcze ponegocjować...

[radzisz2]

Jestem mamą dorosłego, samodzielnego finansowo syna. Od 5 lat
mieszka z narzeczoną u nas w domu. Zgodziłam się, z dobroci serca
bo "bardzo sie kochają". A do teraz ślubu jak nie było, tak nie ma i
bardzo mi jej żal.
Tak to wyglada z punktu widzenia matki syna (a rodzice córki są
zwykle bardziej kategoryczni). Ja wiem, że czasy inne, ale myślę że
nie warto przyprawiać rodziców o ból serca, skoro mają takie
wartości - jakie mają. Skoro macie sie pobrać, to na co czekać??

u mnie zupełnie odwrotnie

[ania.silenter]

też "ze wsi" (Żywiec), zamieszkałam w Wa-wie, poznałam mojego Miśka
i...zdecydowaliśmy o ślubie. Natychmiast. Dlaczego? Bo tak chcieliśmy. Zdanie
sąsiadów i znajomych w ogóle mnie nie interesowało (jeden z nielicznych plusów
"podeszłego" wieku - 28 lat:P). Nawiasem mówiąc - niektórzy się dziwili, że ślub
i to do tego KOŚCIELNY! Nosz, co za szok! Moje zdanie jest takie - rób
dziewczyno jak uważasz, sąsiadom i tak nie dogodzisz:P.