Wybór Karoliny

[Gość: c'est moi]

Wstrząsające..słów brakuję na znieczulicę,głupotę, idiotyczne
prawo...tak naprawdę tzw.pomoc społeczna nie istnieje. Czy nie
pokazali jak wygląda owa "pomoc" w rzeczywistości sąsiedzi
piszący donos? Miała kłopoty, to jej dołożyli...
Gdyby Karolina i jej ojciec oddali Żanetę, byliby lepiej
postrzegani? Czy gdyby Karolina zaczęła pić uzyskałaby lepszą
pomoc? Kołtuństwo i mentalność psa ogrodnika...

[Gość: Urszula]

Karolino tobie dziecko nalezy sie MEDAL za twoje mlode zycie za
twoj upor za twoje postanowienie.zycze tobie aby znalezli sie w
URZEDACH prawdziwi pracownicy z sercem aby zdjeli okulary i
zobaczyli ZYCIE.Niech cie Bog ma w opiece.

[Gość: gochna]

Brawo Karolinko! Jestes wspaniałym człowiekiem. Szkoda, że nie
mieszkamy w jednem mieście, może mogłabym Ci pomóc inaczej niż
finansowo, bo na to mnie,nietety nie stać. Mam nadzieję,że w
Poznaniu znajdą się ludzie, którzy ulżą Twojej doli.

[Gość: Agata]

ONA JEST REWELACYJNA!!!!!! URZĘDNICY SĄ BEZDUSZNI!!!

[Gość: Asia, Waszyngton]

Przeczytalam artykul i podziwiam te dziewczyne z calego serca,
za odwage, za oddanie dla swojej rodziny, za walke,
determinacje i wszystko to co pomoglo jej wychowac siostre i
zajac sie jej synem! Bardzo czesto zdarza mi sie narzekac na
to, ze: straszne jest moje zycie, ze nie mam pracy jaka bym
chciala miec, ze swiat jest niesprawiedliwy, ze inaczej
wyobrazalam sobie wszystko. Co ma powiedziec ta biedna
dziewczyna? Jej zycie to koszmar porownujac z moim

[niedzwiedziczka]

Dziewczyna naprawdę jest wspaniała. I jest jeszcze jednym
dowodem, że opiekuńczość naszego państwa to fikcja. U nas
pomoc dostają ci, którzy umieją "zakombinować", a nie ci
którzy naprawdę jej potrzebują.

[Gość: gra]

To co przeczytałam , przeraza mój 50-letni umysł. Odnoszę
wrażenie ,ze ja dorosła osoba nie jestem tak silną osobowością
jak to 22-letnie dziecko.Proponuje zawiescic ,bądź zlikwidowac
placówki, które są powołane do pomocy . Przecież wynika z
artykulu, że osoby odpowiedzialne za pomoc oprócz przepisów
niewiele potrafią zdziałać. Należaloby im uświadomić,że oprócz
przepisów istnieje coś takiego jak zdrowe ,logiczne myślenie .
Niejednokrotnie ,sądzę ,że placowki powołane do pomocy,
zapominają,z jakich funduszy sie utrzymują, a tlumaczenie
"skończyła studia na samych piątkach i mało zarabia " zakrawa
conajmniej na kpine ze społeczeństwa.

[lahliq]

Cieszę się, że podano konto na które można wpłacać pieniądze dla Karoliny. Mam
nadzieję, że i Wy pomożecie.
Te 10 czy 20 zł to dla nas tylko kwestia dwóch piwa na mieście czy nowej
maseczki a dla niej to jedzenie na cały dzień czy dwa...

[Gość: bubu]

Tak wygląda polskie państwo - z jednej strony przerażająco nadopiekuńcze, z
drugiej strony nie potrafiące pomóc tym, którzy tej pomocy nie tylko
potrzebują, ale wrećz swoją postawą zapracowali na szacunek i wsparcie.

bubu

[Gość: Doświadczona]

[Gość: Doświadczona]

Instytucje opisane w artykule są w porządku i robią tylko to, co
powinny. Ich zadaniem jest zepchnięcie jak największej liczby
obywateli tego kraju poza margines, i dopilnować, żeby dostali
jak najmniej i trwali w bezradności, bo państwo nie ma
pieniędzy, a oszczędzanie na biednych daje największe i
najszybsze efekty. Mam dobrą radę dla Karoliny - niech
przestanie mącić i zabierze się do tego, do czego powołał ją
Bóg - czyli niech machnie ręką na ojca, syna i siostrę i zacznie
pić - to jedyna pociecha dla biednego, bo dla alkoholików pomoc
społeczna jest łaskawsza - jest brud, alkohol i nędza - zawsze
dadzą bon na żarcie i parę groszy wystarczających na tanie wino.
I tylko na to - bo na biedne, choć godne życie już nie. Więc
droga Karolino - nie ma innego wyjścia, nie ma co się szarpać,
bo szans nie masz. I pamiętaj, twój upadek jest wyłącznie Twoją
winą, bo jesteś głupia, leniwa, dziedzicznie obciążona,
pracujesz na czarno i zarabiasz kasę większą niż uczciwi ludzie,
wyłudzasz zasiłki i alimenty (odpowiednie podkreśl). A powżnie
tak po prostu wygląda opiekuńczość tego państwa - wielkie
nic.Zdziwił mnie nawet ten artykuł w Wyborczej - widać ktoś tam
nie dopatrzył i dopuścił tekst tak jaskrawo odbiegający od
oficjalnej linii gazety, że za dużo się wydaje na pomoc
społeczną, a to po prostu są pijaczki, którym się nie
chce ...itd, a pomoc płaci im za mieszkania, daje zasiłki
większe niż niejedne pensje ..itd. A tak na marginesie - może by
tak sprawdzić gdzie naprawdę idą pieniądze, bo,że nie dla
potrzebujących, to pewne.

[Gość: Baba]

Karolinko trzymaj się. Jestem pełna podziwu za twój upór i
konsekwencję. Wysłałąm Ci troszkę pieniędzy, tyle na ile mnie
teraz stać. Mam nadzieję, że będę mogła Ci również pomóc w
przyszłym miesiącu. Mam również nadzieję, że to Ty otrzymasz tę
pomoc finansową i to w postaci pieniędzy a nie bonów. Będąc
kobietą masz przecież i inne potrzeby. Życzę Ci aby Twój upór
pomógł Ci skończyć szkołę tak byś miała lepsze życie.
Pozdrawiam: Baba

[Gość: elwira]

Takich wspaniałych jak ta dziewczyna jest wiele, a ja jestem
tym zakichanym pracownikiem socjalnym, który wstydzi się za te
wszystkie urzędniczki w pomocy społecznej które chcą mieć
święty spokój ( w każdym zawodzie widzę bezdusznych urzędników
i tych co mimo wszystko są ludźmi) i mogę zaproponować Ci taką
pomoc tzn. pokierowanie sprawy jak to powinien zrobić z
powołania pracownik socjalny:
1/ Każda decyzja na piśmie, jeżeli Ci nie pasuje - odwołuj się
(tak jak to robią niektóre moje zatwardziałe klientki i !!!
wygrywają - później nie muszą się odwoływać)
2/ Twoja siostra powinna dostać zasiłek pielęgnacyjny ( z
doświadczenia wiem, że jest szansa )
3/ Na tej podstawie masz prawo do zasiłku stałego dla osoby
opiekującej się dzieckiem niepełnosprawnym ( w/g ustawy o pom.
społ. nie musisz być matką ani ojcem a nawet nie wiem czy
opiekunem prawnym, gdyż ustawa o tym nic nie mówi a
rozporządzenia nie ma)
a więc może warto spróbować i powalczyć.
.... to jest droga, którą bym Ci zaproponowała, gdybyś do mnie
przyszła.

[Gość: Michał]

Bardziej niż urzędników, poraża mnie zachowanie się owego ojca
Mateusza. Osoby, dzięki której Karolina uwierzyła, że znalazła
oparcie i przyjaźń. Chciałbym, żeby trafiła na kogoś, kto
prawdziwie będzie "dobrym człowiekiem", umiejąc docenić ją za to
wszystko, o czym teraz tu czytamy i co na nas robi takie
niesamowite wrażenie. Karolina nie mówi, czy czeka na kogoś, kto
okazałby się kochającym mężem i ojcem; sprawia wrażenie, jakby
się z tym pogodziła (chociaż na pogodnie), że po prostu brak
go... Wierzę, że jednak Los ją nagrodzi kimś takim, bardzo
chciałbym, aby tak się stało...

[Gość: kasia]

Tak samo jak elwira jestem pracownikiem socjalnym i poieram to
co napisała, co mogę dodać istnieje jkeszcze taka forma opieki
jak rodzina zastępcza, a to byłoby chyba najlepsze rozwiazanie.
Sama zajmuję się rodzinami zastępczymi i naprawdę MASZ SZANSĘ,
trzymam kciuki.

[Gość: Janina]

Parę krótkich uwag - rad dla Pani Karoliny:
- Pani siostra Żaneta powinna stanąć przed komisją orzekającą o
stopniu niepełnosprawności. Takie Komisje istnieją w każdej
gminie i ich orzeczenia-decyzje o stopniu niesprawności są
podstawą np. do przyznania renty socjalnej dla niesprawnego ,
tak jak Żaneta,dziecka. Moim skromnym zdaniem decyzja taka jest
możliwa, sądząc z opisu przebiegu choroby i stosowanego
leczenia.Właściwy druk wniosku powinien udostępnić pracownik
socjalny, niezależnie od tego czy był prymusem na psychologii,
czy nie.Jego obowiązkiem jest poinformować zainteresowanych o
trybie postępowania , a także udzielić stosownej pomocy w
kompletowaniu dokumentacji dla Komisji. Jeśli tego owa pani
psycholog nie wie, to proponuję zatrudnić kogoś kto się na tych
sprawach po prostu zna, myśli i nie odwala roboty rutynowo.
- Równocześnie proponuję , abu Pani Karolina zwóciła się o pomoc
do Urzędu Pracy, do doradcy zawodowego. Jako osoba bez
kwalifikacji ma prawo, zgodnie z ustawą, do przeszkolenia
zawodowego, zdobycia kwalifikacji, które dadzą jej szanse na
rynku pracy. Doradca ma obowiązek uwzględnić jej
predyspozycje,posiadane doświadczenia (także życiowe)i dobrać
takie szkolenie, które uwzględni również jej sytuację
rodzinną.Moim zdaniem czas, w którym kobiety wypełniają
obowiązki rodzinne jest doskonałą porą do zdobywania
zawodu.Nauka , w tym czasie, pozwala odetchnąć od monotonii
życia i uczy organizowania sobie czasu.Mam nadzieję,że doradca w
UP nie będzie równie "durnowaty" jak pracownik socjalny i stanie
na wysokości zadania.Chciałabym wiedzieć co dalej. Podobne
sprawy znam i pewne działania podpowiadałam z racji pełnienia
obowiązków doradcy zawodowego. I chociaż powinnam zajmować się
pomocą w wyborze zawodu i pracy, to nie sposób nie uwzględniać w
procesie doradczym sytuacji życiowej klientów i zdobywać
wiadomości o możliwościach uzyskiwania pomocy w
innych ,powołanych do tego celu instytucjach.Brak współpracy
sieciowej pomiędzy nimi jest nie tylko przyczyną wielu
niepowodzeń , ale równocześnie polem do popisu dla wszelkiej
maści naciągaczy i innych podobnych "roszczeniowców".Janina

[Gość: Gaja]

Gość portalu: Janina napisał(a):

> Parę krótkich uwag - rad dla Pani Karoliny:
> - Pani siostra Żaneta powinna stanąć przed komisją orzekającą o
> stopniu niepełnosprawności. Takie Komisje istnieją w każdej
> gminie i ich orzeczenia-decyzje o stopniu niesprawności są
> podstawą np. do przyznania renty socjalnej dla niesprawnego ,
> tak jak Żaneta,dziecka. Moim skromnym zdaniem decyzja taka jest
> możliwa, sądząc z opisu przebiegu choroby i stosowanego
> leczenia.Właściwy druk wniosku powinien udostępnić pracownik
> socjalny, niezależnie od tego czy był prymusem na psychologii,
> czy nie.Jego obowiązkiem jest poinformować zainteresowanych o
> trybie postępowania , a także udzielić stosownej pomocy w
> kompletowaniu dokumentacji dla Komisji. Jeśli tego owa pani
> psycholog nie wie, to proponuję zatrudnić kogoś kto się na tych
> sprawach po prostu zna, myśli i nie odwala roboty rutynowo.
> - Równocześnie proponuję , abu Pani Karolina zwóciła się o pomoc
> do Urzędu Pracy, do doradcy zawodowego. Jako osoba bez
> kwalifikacji ma prawo, zgodnie z ustawą, do przeszkolenia
> zawodowego, zdobycia kwalifikacji, które dadzą jej szanse na
> rynku pracy. Doradca ma obowiązek uwzględnić jej
> predyspozycje,posiadane doświadczenia (także życiowe)i dobrać
> takie szkolenie, które uwzględni również jej sytuację
> rodzinną.Moim zdaniem czas, w którym kobiety wypełniają
> obowiązki rodzinne jest doskonałą porą do zdobywania
> zawodu.Nauka , w tym czasie, pozwala odetchnąć od monotonii
> życia i uczy organizowania sobie czasu.Mam nadzieję,że doradca w
> UP nie będzie równie "durnowaty" jak pracownik socjalny i stanie
> na wysokości zadania.Chciałabym wiedzieć co dalej. Podobne
> sprawy znam i pewne działania podpowiadałam z racji pełnienia
> obowiązków doradcy zawodowego. I chociaż powinnam zajmować się
> pomocą w wyborze zawodu i pracy, to nie sposób nie uwzględniać w
> procesie doradczym sytuacji życiowej klientów i zdobywać
> wiadomości o możliwościach uzyskiwania pomocy w
> innych ,powołanych do tego celu instytucjach.Brak współpracy
> sieciowej pomiędzy nimi jest nie tylko przyczyną wielu
> niepowodzeń , ale równocześnie polem do popisu dla wszelkiej
> maści naciągaczy i innych podobnych "roszczeniowców".Janina - Nie wiem skąd
bierze Pani takie rady - wielokrotnie rozmawiałam w Urzędzie Pracy i poza
oświadczeniem, ze oni nie sa od pomagania, tylko od przypilnowania, zeby jak
najwiecej zasiłków zabrać nic nie uzyskałam, Szkoleń też nie ma - to znaczy są
oczywiście, tylko zawsze jest jakieś ale, przeszkadzające w odbyciu szkolenia -
a to wiek nie ten, a to tylko szkolenie akurat dla absolwentów ... Renty
socjalnej też nie dostaje dziecko, tylko jego opiekun, dziecko dostaje zasiłek
pielęgnacyjny (ok 130 zł), i to nie na takie schorzenia, jak u Żanetki - na to
to ona jast zbyt zdrowa - nie wymaga stałej opieki. Człowiek, który tak jak
Karolina "wystaje" troche z szblonika nie dostanie wsparcia, bo opieka ma
wsparcie tylko dla typowych, najlepiej dla tych, którzy rzeczywiście są sami
sobie winni - czyli rodzin wielodzietnych.

[Gość: annika]

Wiecie co mnie okropnie zbulwersowało? To, że sąsiedzi napisali donos, że
Karolina pracuje na czarno. Nic tylko zabić.

Tak niewiele trzeba,żeby pomóc

[Gość: jussy]

Wystarczy,że każdy z czytających ten artykuł wpłaci choćby 10 zł
(chociaż tyle) a będzie miał świadomość,że pomógł w ten sposób
osobie, która na tę pomoc w pełni zasługuje. Przecież na tym
świecie, w naszym kraju są jeszcze ludzie, którzy mają serca,
potrafią współczuć i pomagać- TO NIE BOLI. Pozdrawiam
wszystkich, którzy nie boją się pomagać.

[Gość: doro24]

Nie mam za duzo kaski, ale moglabym zaoferowac pomoc rzeczowa
(paczka: ciuszki, jedzenie, itp.). Wiem, ze nie jest to pomoc
idealna, bo kazdy sam najlepiej wie, czego potrzebuje, ale co
sie przyda, to sie przyda, a co nie tego nie trzeba uzywac. Czy
jest jakis adres (np. moze tej Fundacjii Pomocy Samotnej Matce)
na ktory mozna byloby przeslac cos Karolinie, tak zeby do niej
napewno doszlo???
Pozdrawiam
Doro