ciąża-bo nie chcę

[nora25]

Mam 32 lata,jestem mężatką od 2 lat i co...?
I nie chcę dziecka,nie mam takiej wewnętrznej potrzeby,nie czuję
tego. Jak widzę małe dziecko u znajomych to nawet nie chcę wziąć go
na ręce, robię to tylko z grzeczności. Mąż co jakiś czas lub przy
okazji gdy znajomi np.chwalą się że są w ciąży, pyta się mnie a
kiedy my? Nie wiem co ja mam mu odpowiedzieć, bo nie chcę?
Może wynika to z tego że po prostu się boję porodu i szpitala?
No ale co z tym zrobić? Bo z drugiej strony wiem że ze względu na
moje latka należałoby już próbować. Co radzicie? Może byłyście w
takiej sytuacji?

[cztery_koty]

ja nie wiem, ale jesli od dawna wiedzialas, ze raczej nie chcesz miec dzieci, to
chyba powinnas powiedziec o tym swojemu mezowi przed slubem. szczegolnie jesli
on cche miec dzieci. czy on wiedzial jakie jest twoje stanowisko w tej kwestii
kiedy braliscie slub?

[nora25]

Przed ślubem chciałam, a teraz coraz mniej chcę.

[cztery_koty]

hmm, rozumiem. to moze sprobuj sie zastanowic, co sie zmienilo? czemu wtedy
chcialas, a teraz nie?

[enith]

Zachodzenie w ciążę wbrew sobie jest złym pomysłem, zwłaszcza, że jak piszesz,
nie masz ku temu wewnętrznej potrzeby. Pytasz czy powiedzieć mężowi, że nie
chcesz dziecka, bo nie. Jak najbardziej powiedzieć ! Ileż chcesz go zwodzić? On
ma prawo wiedzieć o twoich odczuciach, o których, de facto, poinformować go
powinnaś jeszcze przed ślubem. Swoją drogą, nie zazdroszę. Sytuacja, w której
jedno z małżonków chce dziecka, a drugie nie, jest wg mnie bez wyjścia.

[mrs.solis]

Gdybym ja miala czekac na ten rozslawiony instynkt macierzynski to
chyba nigdy bym sie nie doczekala. Cudzymi dziecmi tez sie nie
zachwycam bo niby czemu mam to robic? Na dziecko sie jednak
zdecydowalam i nie zaluje decyzji chociaz jeszcze musze troche na
nia poczekac. Nie chcialam jednak sie znalezc w sytuacji,w ktorej
bym zapragnela dziecka,a byloby to juz nie mozliwe z racji wieku.
Taka decyzje niestety musisz podjac sama. Jesli absolutnie nie
wyobrazasz siebie w roli matki to sie nie decyduj.

[mag_may]

Ja byłam w identycznej sytuacji i może moje słowa będą w stanie Ci
jakoś pomóc.
Pominę tu kobiety, które nigdy nie chciały i nie chcą mieć dzieci,
bo to inna bajka.
Wydaje mi się, że są kobiety (a także mężczyźni), które po prostu
uwielbiają dzieci, od zawsze, roztkliwiają się nad nimi, zachwycają
itd. Lubią to całe pitu-pitu o "dzidziach" etc. Dla nich każde
dziecko jest śliczne, cudowne i słodkie. U nich słynny instynkt
występuje jakby samoistnie.
Ja należę do kobiet, u których ten "instynkt" nigdy się nie pojawił
i gdybym na niego miała czekać, to nigdy bym nie cieszyła się
potomstwem chyba.
Nigdy widząc inne dzieci nie miałam ochoty na to, żeby sama mieć
swoje. (Na zasadzie: "ojej, jaki fajny bobasek, może my też...?)
Aczkolwiek zawsze zakładałam, że będę i chcę mieć dzieci. Podeszłam
do tego raczej racjonalnie (bo wiek-miałam 30 lat, kiedy zaszłam w
ciążę) ale nie wbrew sobie! Po prostu uznałam, że nie będę czekać,
aż pojawi się impuls, że oto pewnego dnia pomyślę "chcę dziecko", bo
co, jeśli nigdy się nie pojawi? I całe szczęście, że tak zrobiłam,
bo teraz mogę się cieszyć 3-letnią córką, (którą kocham bezwzględnie
i ogromnie) ale nadal nie jestem fanką dzieci tak w ogóle i nie
rozpływam się nad nimi. Wewnętrzna potrzeba u mnie nie wystąpiła.
Jak już byłam w ciąży, to mi się odmieniło o 180 stopni ale nigdy
nie popadłam w "fasolkową" manię. Tzn. poczułam i miłość do dziecka
i radość z jego pojawienia się, ale nadal nie należałam i nie należę
do klubu "uwielbiających dzieci tylko dlatego, że to dzieci".
(Jedyne co u mnie się zmieniło wraz z posiadaniem dziecka, to
wyczulenie na krzywdę dzieci, choroby, przemoc itd.- za dużo pisania)
Teraz kwestia tego, czego Ty się obawiasz. Czy tylko porodu i
szpitala, jak piszesz? Jeśli tak, to zapomnij o tym. To jest kolej
rzeczy, konieczność i oczywistość. Nie ma co się rozwodzić nad tym.
Jedne kobiety rodzą jakby z marszu, inne mają ciężej, ale to jest
krótki okres życia tak naprawdę, globalnie patrząc. Kwestia wyboru
lekarza i szpitala, ew. położnej.
Natomiast jeśli masz inne obawy, to powinnaś je lepiej
przeanalizować i porozmawiać z mężem. Może jest coś, co sprawia, że
nie czujesz się w stabilnej, pewnej sytuacji, może to ma źródła
bardziej w psychice...
Reasumując, jeśli jest to tylko kwestia braku wewnętrznej potrzeby,
to nie myśl, że jest to coś, co zawsze się pojawia i jest normalne.
Bo może się nie pojawić i już.
Natomiast, jeśli jest to inna kwestia, jakiegoś strachu, obaw, to
musisz to przede wszystkim sama sobie określić, o co Ci chodzi.
Jeśli nadal zakładasz, że Twój mąż jest tym, z którym chcesz się
zestarzeć, spędzić resztę życia, mieć z nim dzieci, to do przodu,
nie ma co czekać w nieskończoność. Natomiast, byłabym sceptyczna do
wywalenia mu prosto z mostu hasła "nie chcę dziecka". Bo On może to
inaczej zrozumieć, niż Ty to czujesz. On może to odebrać, że Ty z
Nim nie chcesz miec dzieci, lub w ogóle nie chcesz miec dzieci itd.,
a chyba nie o to Ci chodzi? Njapierw przemyśl dobrze, co mu powiesz,
bo kurna On może źle to zinterpretować.
Co do samej ciąży i macierzyństwa, to nie są one wolne od obaw,
wahań, pytań i wątpliwości, niemal każdego dnia. Są także pełne
niewypowiedzianego szczęścia, radości, miłości i spełnienia.
Pozdrawiam i życzę właściwej decyzji:)

[lobuz.z1]

Madra jestes. Mnie sie przez to rozpadl zwiazek. Tak samo bylo.
Kobieta NIE CHCE i nie ma sily boskiej, aby to zrobic.

[iberia.pl]

nora25 napisała:

> Mam 32 lata,jestem mężatką od 2 lat i co...?
> I nie chcę dziecka,nie mam takiej wewnętrznej potrzeby,nie czuję
> tego. Jak widzę małe dziecko u znajomych to nawet nie chcę wziąć
go na ręce, robię to tylko z grzeczności.

to akurat rozumiem bo tez tak mam.

>Mąż co jakiś czas lub przy okazji gdy znajomi np.chwalą się że są
w ciąży, pyta się mnie a kiedy my? Nie wiem co ja mam mu
odpowiedzieć, bo nie chcę?

a przepraszam bardzo:nie rozmawialiscie na ten temat PRZED slubem???

> Może wynika to z tego że po prostu się boję porodu i szpitala?

byc moze

> No ale co z tym zrobić? Bo z drugiej strony wiem że ze względu na
> moje latka należałoby już próbować. Co radzicie? Może byłyście w
> takiej sytuacji?

rece opadaja, ze dorosla kobieta radzi sie obcych ludzi w kluczowej
kwestii zyciowej...

[ibelin26]

Wejdź na forum bezdzietnych z wyboru
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=49416 , chodź uprzedzam że
jest to raczej forum dla zdecydowanych przeciwników rodzicielstwa,
ale pojawiają sie tam też osoby z watpliwościami takie jak ty masz.

Polecam też artykuł w ostatniej Polityce "Smutna radość" o depresji
okołporodowej.

Napisz na priv jesli chcesz się wygadać

[izabellaz1]

A przepraszam przed ślubem tego tematu nie poruszaliście???

[modliszka24]

dla mnie dziecko daje spelnienie i uzupelnia rodzine .ja bardzo chce a Ty moze
powinnas porozmawiac szczerze z mezem moze on jakos by Cie przekonal swoimi racjami

[maretina]

nie lubilam dzieci. swoje kocham nad zycie. cudzymi sie nie
rozczulam, nie mam zapedow do seplenienia dzieciecym glosem, nie
czuje wewnetrznej potrzeby tarmoszenia kazdego malucha, nie zagladam
matkom do wozkow... a jednak uwazam, ze dziecko to cud nad cudy.
wiem o tym, odkad pierwszy raz przytulilam synka, odkad pierwszy raz
poczulam jego nieziemski zapach. teraz gdy zasypia wieczorem, to
patrze w ten boski obraz, to ciekawsze niz telewizor!:)

[izabellaz1]

maretina napisała:

> nie lubilam dzieci. swoje kocham nad zycie. cudzymi sie nie
> rozczulam, nie mam zapedow do seplenienia dzieciecym glosem, nie
> czuje wewnetrznej potrzeby tarmoszenia kazdego malucha, nie zagladam
> matkom do wozkow... a jednak uwazam, ze dziecko to cud nad cudy.
> wiem o tym, odkad pierwszy raz przytulilam synka, odkad pierwszy raz
> poczulam jego nieziemski zapach. teraz gdy zasypia wieczorem, to
> patrze w ten boski obraz, to ciekawsze niz telewizor!:)

Genialnie powiedziane. Popieram i potwierdzam :)

[mama_jasia_33]

Też nie miałam wewnętrznej potrzeby posiadania potomstwa, nigdy nie
brałam na ręce dzieci znajomych, wydawało mi się, że wszsytkie
niemowlaki śmierdzą kupą.

Za to bardzo lubiłam podróże, imprezy, spanie do południa :).
Decyzję o ciąży podjęłam, bo byłam już po "30tce" i, mimo wszystko
uważałam, że pełna rodzina jest jednak z dzieckiem.

...I gdyby ktoś 2 lata temu (a nawet rok temu - byłam wtedy w ciąży)
próbował mi powiedzieć, jakie uczucia towarzyszą matce, gdy bierze
swoje maleństwo na ręce, przytula, karmi, itp, nie byłby w stanie
żadnymi słowami wyrazić tego co czuję teraz :))).
Tych uczuć nie da się porównać do żadnych innych.

Tak więc nie przypuszczam, żebyś tu na forum mogła znaleźć poradę :).
I dodam, że na pewno też nie wszystkie matki przeżywają swoje
macierzyństwo z takim zachwtem jak ja.

[cioccolato_bianco]

przede wszystkim powinnas porozmawiac o tym z mezem. brak
porozumienia w tej sprawie nie wrozy nic dobrego