Pan i władca

[prom_do_szwecji]

czytając wątek o feminizmie przyszlo mi do glowy, że ja chyba nie
znam żadnej pary wśród swojej rodziny i przyjaciół, która
funkcjonowalaby na zasadzie facet-praca-kariera, kobieta-dom-
umozliwianie facetowi rozwoju zawodowego. Wszędzie partnersko
jest...może to dlatego, ze po prostu ja tak żyje i dlatego mam
takich przyjaciół, czy może dlatego, że taki sztywny podział
obowiązków to już przeżytek?

[sabriel]

Ojej co za sielanka...
No to ja znam sporo.
Związków "partnerskich" niestety nie widzę w swoim otoczeniu.Układów
gdzie obydwoje pracują znam wiele. Ale nie uważam je za model
partnerski bo kobieta dodatkowo zasuwa jeszcze w domu, a "pan mąż"
czeka na podanie mu obiadu i zrobienie wszystkiego za niego.

[prom_do_szwecji]

ja wracam z pracy wieczorem. mój facet wieczorem wychodzi do pracy.
Jak wchodzę do domu mam obiad na stole i zakupy w lodówce. Rano
przed praca wrzucam pranie, on później rozwiesza. Jest dobrze. I
nigdy nie bylo walki o podział obowiązków. Jakoś samo się tak zrobiło

[sabriel]

No to, to ja rozumiem :)))

Ale nie wszędzie jest tak różowo.W wielu domach faceci nie są
domyślni,a kobiety nie robią nic żeby to zmienić.
Poza tym nadal mocno pokutuje zasada-"domem zajmuje się
kobieta", "to należy do kobiecych obowiązków".

[prom_do_szwecji]

by mój chłop czekał na obiad zanim wróce to by z głodu padł...Mówi
się, że są takie rodziny. Ja nie znam. I w dodatku wychowywałam się
w domu w którym mama pracowala, a tata zajmował sie dziećmi

[doloresa]

Widzisz, u Ciebie chyba po trosze ten układ z facetem wziął się
stąd, że ze względu na nietypowy tryb życia inaczej się po prostu
nie dało ;)
Gdybyście oboje pracowali w systemie 9-17, może wyglądałoby to
trochę inaczej...? Tak tylko zgaduję...

[prom_do_szwecji]

raczej nie, bo mój facet nie lubi mojej kuchni i w dodatku uważa, że
tylko on zrobi dobre zakupy. ja wiecznie kupię jablka czy marchewkę
nie w tym sklepie co trzeba

[doloresa]

No to przyznam szczerze, że takiego typa to ja w życiu swoim nie
spotkałam ;)
Facet i zakupy bez karteczki, z dokładnym wskazaniem, w którym
sklepie rzeczony towar powinien zostać zakupiony i jakimi cechami
powinien się charakteryzować = katastrofa :)))
Mój się już trochę wyrobił, ale zajęło to lata...!

[prom_do_szwecji]

ja właśnie dostaje takie karteczki jak zostaje wysłana po zakupy ;)

[doloresa]

Świat stanął na głowie! ;)))

[prom_do_szwecji]

jak ja ganiam po jablka na drugi koniec osiedla, to też tak sobie
myślę ;)))

[nekomimimode]

jesu , nie wyobrażam sobie żeby ktoś nie potrafił zrobić zakupów

[doloresa]

Zrobić zakupy to mój zrobi, tylko bez karteczki jakoś nie potrafi
zakupic dokładnie tego, o co go poproszę ;)
Tak już ma.

[nekomimimode]

no to normalne , ja też potrzebuję karteczki jak mam kupić więcej
niż 3 , 4 rzeczy. mój za to nie czego efektem są nieplanowane miłe
niespodzianki ;)

[doloresa]

Jak mojemu nie dawałam karteczek i wysyłałam na duże zakupy do
marketu, to przywoził tony jakichś dziwnych produktów, z których
większość potem musiałam wyrzucać, bo nie byliśmy w stanie tego we
dwójkę przerobić :)))
Podziękuję za takie niespodzianki ;)

[nekomimimode]

na szczęście najczęściej robi niespodzianki jedzeniowe

[doloresa]

No mój też, dlatego muszę wyrzucać - bo się ch*lerstwo
najzwyczajniej w świecie psuje! :)

[nekomimimode]

w moim przypadku nie ma możliwości żeby batoniki się zepsuły =D

[doloresa]

:D
Mój głownie kupuje jogurty, maślanki, serki i inne takie. Bo trzeba
się zdrowo odżywiać :D

[nekomimimode]

to też ale bardzo się z tego cieszę bo też się nie zmarnuje
chyba ,że któraś by się gdzieś ukryła ;)

[nekomimimode]

nawiązując- dziwne ,że wciąż panuje przekonanie,że faceci są
bardziej konkretni

[doloresa]

No może i są, ale nie w sprawach tak do bólu przyziemnych ;)
Mój na przykład do każdego problemu małżeńskiego podchodzi jak do
zadania do wykonania - postawienie problemu (ale nie jakieś tam 'bo
ja się martwię', 'bo ja się boję', itp., tylko KONKRETNIE właśnie) -
poszukiwanie rozwiązania - wdrażanie rozwiązania w życie. Nie ma
mowy o rozmowie dla samej rozmowy, nie rozumie sformułowania 'bo ja
muszę się wygadać'. Wszystko musi mieć cel ;)
Ja troszkę bardziej emocjonalna jestem :)

[prom_do_szwecji]

też sobie nie wyobrazałam, ze nie umiem robić zakupów ani gotowac
do czasu az zamieszkalam z Promem. Teraz wolę robić zakupy tak jak
on chce. Ostatnio nie tknął ani jednej mandarynki, bo kupiłam nie w
tym sklepie, co trzeba. Chimery ma chłopak, ale da sie z tym żyć.
Zwłaszcza, ze zakupy robie pewnie z raz na tydzień

[goblin.girl]

> ja wracam z pracy wieczorem. mój facet wieczorem wychodzi do pracy.

Przy takim rozkładzie dnia to logiczne. BTW, kiedy się widzicie na dłuzej?
My pracujemy teoretycznie w dzień, ale ponieważ rozliczamy się z efektów
wykonanej pracy, a nie czasu jej wykonywania, wiec tak naprawdę to dość umowne,
od której do której pracujemy. Kwestie prac domowych załatwia ten, kto ma wiecej
czasu. Ostatnio ja, bo z praca mam luźniej. Kiedy siedziałam długo nad robota,
miałam obiad podstawiany pod nos na biurko.

[prom_do_szwecji]

czas dla siebie to gdzieś od 23.30 do 2 w nocy i rano tak do 11. I
weekendy

[goblin.girl]

Wszędzie partnersko
> jest...może to dlatego, ze po prostu ja tak żyje i dlatego mam
> takich przyjaciół, czy może dlatego, że taki sztywny podział
> obowiązków to już przeżytek?

W dzisiejszych czasach mało kobiet może sobie pozwolić,żeby w ogóle zrezygnować
z pracy, ale jeśli staje się przed wyborem - jedno poswięca wiecej czasu na dom,
rezygnujac z awansu zawodowego, drugie - poświeca wiecej czasu na karierę, żeby
wspiać się wyżej i zarabiac więcej, to najczęsciej to drugie jest meżczyzną.
Chciałabym zauważyc, ze to też jest paretnerstwo, o ile obu stronom odpowiada
taki układ i ządna nie czuje się ograniczana ani nadmiernie obciążona. Takie
układy znam, głownie w środowisku naukowym, z którym jestem blisko związana.

[prom_do_szwecji]

pewnie, ze jak takim ludziom jest dobrze, to niech tak żyją. Ich
sprawa. Przecież każdemu chodzi o to, zeby byc szcześliwym

[funny_game]

Chodzi tylko o to, żeby każdy mógł żyć i funkcjonować w związku tak, jak tego
potrzebuje. Jeśli ktoś jest szczęśliwy dbając o dom, to łaj not?

[prom_do_szwecji]

nie chodzi mi o szczęście tylko o istnienie. Nie neguję żadnego z
ukladów, na to jestem za leniwa. Pytam tylko o istnienie

[funny_game]

Tak, takie szczęśliwe stadła istnieją. A warunkiem tej, hłihłi, szczęśliwości
jest uznanie, że każdy z tych modeli samorealizowania się (praca i dom) sa
równorzędne. I nie ma panów lub pań władczyń.

[prom_do_szwecji]

generalnie o szacunek do drugiego człowieka chyba chodzi

[funny_game]

:)
Tak i to w bardzo szerokim ujęciu. I o szacunek dla jego pracy, czy przynosi ona
korzyści materialne czy niematerialne.

[prom_do_szwecji]

i wartosci człowieka z powodu istnienia a nie robienia

[funny_game]

Ciekawe, czy z teorii też tak wszyscy ładnie obryci jak my :DDD

[prom_do_szwecji]

nie watpie ;))))))))

[stedo]

To jak się ma to twierdzenie do opinii negatywnej o facecie, który tylko
"istnieje" w domu, i współczucia dla kobiety, która w tym domu "robi"?

[tezromantyczka]

Ja też nie znam ani jednej takiej pary, dlatego dyskusje na ten
temat uważam za sztuczne, a dodatkowo nudne.

[doloresa]

Hmm, ja znam kilka takich par...
Moja dobra przyjaciółka z czasów studenckich (bardzo zdolna, po
dwóch fakultetach), po urodzeniu dziecka rzuciła pracę, żeby
siedzieć z małą w domu. Zachwyciła sie byciem pełnoetatową matką. Po
roku urodziła drugą córkę i wciąż ocieka szczęściem :)
Mojej bratowej też tak było źle zostawiać syna z opiekunką jak
wychodziłą do pracy, że najpierw przeszła na pół etatu, a teraz, jak
jest drugi raz w ciąży, zupełnie zrezygnowała z pracy zawodowej.
Obie są utrzymywane przez dobrze zarabiających mężów. I jeszcze
jedna ważna rzecz - każda z nich realizuje się również
intelektualnie, że tak powiem. Bratowa eksternistycznie kończy
studia doktoranckie, jeździ na różnego rodzaju zjazdy i konferencje,
a jednocześnie realizuje swoje sportowe pasje (basen, bieganie,
rower). A przy tym dba o dom, z pomocą opiekunki. Czasem zazdroszczę
jej takiego życia...

[goblin.girl]

Bratowa eksternistycznie kończy
> studia doktoranckie, jeździ na różnego rodzaju zjazdy i konferencje,

a czy czemuś to służy, poza realizowaniem jej ambicji? ;) logiczne jest, ze po
doktoracie następuje dalszy rozwój naukowy. Akurat wsród tych par, co znam, jest
kilka kobiet, które porobiły doktoraty "do szuflady" albo obroniły sie i pracują
na stanowiskach technicznych, bo taki model życia sobie obrały. Rozwój naukowy
wymaga poświęcenia dużo czasu, a one wybrały dom i rodzinę.

[doloresa]

Pewnie za parę lat wróci pełnoetatowo na uczelnię, chociaż w sumie
to rzeczywiście chyba sama jeszcze nie jest pewna...Może być tak, że
wybierze dom i dzieci, może być tak, że takie życie ją zmęczy. Czas
pokaże.
Ja przyznam, że jak mam ciężki dzień w pracy i sobie pomyślę, jak
marnie zarabiam, to mi się marzy: facet zarabiający krocie, ja
zajmująca się spacerami z psem i czytaniem książek, a także
nadzorowaniem pani sprzątającej ;)

[modliszka24]

to jest przyklad moich rodzicow ale oni sa zadowoleni i zyja pelnia zycia

[wielo-kropek]

Obowiazki zawsze wynikaly i wynikaja z potrzeb. Dlaczego mowisz
sztywnych. Wszystko zalezy od ludzi. Jak ktos chce je usztywniac
to beda sztywne. Moga byc rownie dobrze luzne.

[ann.k]

Ja znam kilka takich małżeństw, ale one mimo wszystko bardziej
pasują do opisanego przez Ciebie modelu "pan i władca". Bo kobiety
nie pracują, bo mąż im zabronił iść do pracy argumentując, że on
jest po to facetem, żeby ona nie musiała nic robić. Co ciekawe nie
znam żadnego modelu ze szczęśliwą żoną dbającą o dom. Te układy,
które ja znam mają jeszcze gosposię i opiekunkę do dziecka, więc
żona zajmuje się spotkaniami z koleżankami jak ona niepracującymi,
kluby fitness, salony piękności, itd... Takie żony muszą być
zawsze "wystrzałowe", żeby się mąż miał z kim pokazać.

[justysialek]

Ja bym tego nie odczytała, jako sztywny podział obowiązków.
To nie tak, że mój mąż kazał mi siedzieć w domu, bo on się musi
realizować. Taki ukad tez może być partnerski. Patner to nie jest
tylko ten, który robi dokładnie to samo co ja!
On lubi swoją pracę, dla niej przeprowadziliśmy się do innego
miasta. Spędza w niej dużo czasu, wraca wykończony ale jest
szczęśliwy. Dlaczego miałabym mu tego zabraniać?!
Moja praca nie wymaga tak wielu poświęceń, ani tyle czasu (choć
płacą marnie) ale też daje mi dużo satysfakcji. Więc naturalne jest,
że skoro mam więcej czasu to zajmuję się też domem. A on, jak wróci
to i tak pomaga, nie marudząc. Nikt nie czuje się uciskany, zmuszany
do niczego itp. Ja taką sytuację w pełni akceptuję i dobrze mi z
tym. Osobiście nie czuję potrzeby spędzania w pracy 10h dziennie, a
praca w domu nie jest dla mnie utrapieniem.
Dodam, że jestem szanowana, moje zdanie bardzo się liczy (w zasadzie
większość domowych decyzji podejmuję ja - bo wszystko sama
załatwiam). Prowadzę domowe finanse i nie jestem z nich rozliczana.
Ostatnio sama zrobiłam kosztorys remontu i mąż go "zaakceptował"
nawet nie oglądając zbyt dokładnie tuż przed podpisaniem (biedak,
nie wie, co go czeka ;-). I jemu też to pasuje, on nie znosi
planowania, wyliczania itp.
Mąż szanuje moją pracę, nie uważa mnie za gorszą, nie uważa, że to
są moje za...ane obowiązki. Nigdy nie dał mi odczuć, że jest moim
panem i władcą. To reakcje innych są takie. To inni (znajomi,dalsza
rodzina, obcy) sprawiają, że czuję się "kurą domową". I takie wątki
jak ten...