samotność w tłumie.

[fabrizio_meoni]

Byłem z ukochaną. Najwspanialszą kobietą na ziemi. Wtedy wszystko wydawało sie
boskie, mądre i piękne. Potem trochę wyblakło aż do momentu rozstania. Po
rozstaniu wróciłem do starych nawyków, do kumpli, łażenia niewiadomogdzie,
spraw ogólnie banalnych. Nie mam teraz tak naprawdę nic. Czuję pustkę
wewnętrzną. Nie potrafię załapać najprostszych radości z życia. Chciałbym się
nimi dzielić. Z kimś, z Nią. Wiadomo - rozstania są trudne, potem się
zapomina, jednak ja nie potrafię, nie mam nikogo z kim mógłbym podzielić się
rannym kwileniem ptaszka, zielonością liścia na drzewku, liszką chodzącą po
moim spodniu. Są osoby próbujące pomóc- szacunek dla nich za to - ale mimo ich
starań pogrążam się coraz bardziej, mimo rozsądku, który mówi, że chyba dobrze
się stało skoro nie potrafiliśmy dać sobie tego, czego potrzebowaliśmy. Na sto
dwadzieścia procent wolałbym paść gdzieś w lesie i zostać uznanym za padłego
niż mieć świadomość, ze Zawiodłem, i że Nie Ma Już Nas.
Stąd pytanie płynie - nie wiem co działać - jak obronić się przed
nieuniknionym? w sensie - samotnością, strachem przed odrzuceniem, wszystkim.
ok pewnie zlejecie temat, jednak chciałem się podzielić.
Fabri.

[eluch_a]

Nie wiem, co ci powiedzieć. Może wyjdź z foruma do ludzi, tu już
zostały prawie same smęty. Dwa miesiące temu ktoś, kto był dla mnie
ważny, powiedział, że mnie nie chce. Nie boli mnie to, że tak
zrobił, boli mnie to, że nawet się nie zawahał. Moi znajomi mają
swoje życie, swoich chłopaków/dziewczyny, swoje zmartwienia. W
domu... w domu rodzinnym już dawno nie czuję się jak w domu. Ojciec
ciągle fuka na wszystkich dookoła, mama ma mnóstwo pracy - rozumiem.
Moja siostra, gdy co tydzień na 3 dni przyjeżdża do domu (akurat na
te trzy weekendowe dni, kiedy ja przyjeżdżam) absorbuje sobą
otoczenie bez reszty. Nie potrafię się komuś narzucać, zwracać na
siebie uwagi, łasić się o chwilę uwagi. Chcę, żeby pojawił się ktoś,
kto uzna, że warto się o mnie starać,walczyć, kto uzna, że czas ze
mną to nie czas stracony.
Nie wiem skąd we mnie przekonanie, że mój książę z bajki jednak
istnieje. Tylko jeszcze nie wie, że jest mój. Tamten sprzed
miesięcy... wmawiam sobie, że to on nie jest mnie wart, a nie na
odwrót. Powoli mnie się jakoś udaje. Samotność... kiedyś przejdzie.
Póki co, coraz częściej, kiedy siedzę na swoim poddaszu z jabłkową
herbatą, coraz częściej czuję się szczęśliwa. Sama ze soba.

[fabrizio_meoni]

Hmm. Bardzo piękne rzeczy piszesz, mimo iż smutne. Wiesz ja też często czuję
się ze sobą najlepiej, jednak mam chęć do dzielenia się każdą chwilą.
Mówiąc o forum - jestem wśród ludzi - stąd późne godziny mojego siedzenia przed
kompem. Impry, puby itp. Szczerze mówiąc mam dość - wolałem sceny z życia
codziennego - kolacyjka, kąpiel, spanko.
Samotność przeszła mi kiedyś - od dawna do niezbyt dawna, teraz na nowo
doświadczam. To straszna sprawa.
niefajneto o czym piszesz jedna znam to z własnego podwórka - kiedy przyjeżdżają
moi bracia i siostry - dom zamienia się w jeden wielki koszmar - mamma gotuje,
ja sprzątam a osoby dawno nie widziane zamieniają się w Świętych. blee
nie mam poddasza. mam swoje Miejsce na Starówce warszawskiej. i... komputer.
okno na świat.

[inka-inka-inka]

dzis przypadkiem trafilam ...przeczytalam od deski do deski i ...

xadasko.republika.pl/page6.htm

[fabrizio_meoni]

bardzo ładne. smutne tak naprawdę. ja mam po co żyć, lub przynajmniej miałem.
Teraz nie czuję sensu bez Dzielenia się. Być może mam jakąś rolę społeczną. Trudno.
Ale bez Niej... bez sensu

[gapuchna]

Elucha, ślicznie to napisałaś, wzruszająco.

[pechowy_kot]

Szczerze mówiąc nigdy nie potrafiłam się obronić, dlatego nie znam odpowiedzi na
Twoje pytanie. Ale wiem, że marzenia czasem się spełniają - doświadczyłam tego.

Chyba najlepsze co możesz zrobić to nie rozpatrywać ciągle zdarzeń z
przeszłości. Strach przed odrzuceniem i samotnością jest w każdym z nas, trzeba
nauczyć się z tym żyć. Może spróbuj komuś pomóc? Jest tylu ludzi, którzy
potrzebują innych... chociaż towarzystwa, rozmowy. Może to coś Ci da? Poczujesz
się potrzebny, doceniony, inaczej spojrzysz na siebie i świat? Trzeba tylko
chcieć...

Nie wiem czy to co napisałam ma sens, ale tak właśnie myślę.
A z własnego doświadczenia - jeśli masz być z Nią, to się stanie, za rok, dwa,
dziesięć lat... po prostu się stanie :) Żyj i ciesz się tym życiem bo mamy tylko
jedno.

pozdrawiam i powodzenia

[avital84]

Przede wszystkim to musisz zakończyć ten etap.
Z tego co piszesz to Ty wciąż o niej myślisz, kochasz ją.
Zamęczysz się w ten sposób. Musisz raz na zawsze odciąć się psychicznie od
wszystkiego co wiąże się z przeszłością, by zacząć nowy etap.
Nie myśl za dużo, a działaj, tak by nie było czasu na refleksje tego typu. Bądź
aktywny. Obierz sobie pewne cele. Rozwijaj pasję. Znajdź nową. Dobrze z drugim
człowiekiem może być tylko wtedy jeżeli umiemy żyć sami ze sobą. Jeśli jest
inaczej to znaczy, że bycie z kimś jest tylko strachem przed samotnością i nie
zawsze jest tym czym powinno być.

[vandikia]

Aktywuj się fizycznie, że tak powiem. Zadne puby, dyskoteki i
spotkania nie odprezaja tak jak zdrowy wysilek fizyczny, sport albo
praca na powietrzu.. moze trzeba komus ogrodek przekopac?
Pustka wewnetrzna to cos gorszego niz bol fizyczny, nie martw sie,
dopada wielu ludzi. Nie trzeba sie tylko poddawac temu uczuciu, a
probowac je zwalczac.

[jakub_234]

>Najwspanialszą kobietą na ziemi

wiesz, czujesz sie podle, bo nie jestescie juz razem, wiec nie
powiedzialbym, ze byla taka zajebista. Wrecz przeciwnie.


No, ale moja rada to taka, ze moze faktycznie pojdziesz gdzies do
lasu i niech cie wilki jakies zjedza. Jednego uzalacza mniej. Stary
wez sie w garsc, bo zadnej lasce nie bedziesz taki potrzebny.

[gapuchna]

Wsiąść się w garść - to akurat najlepsze, o można zrobić, jak wszystko zdycha w
człowieku! Pomyśl nim napiszesz.

[gapuchna]

Nie wsiąść tylko wziąć - moje gapiostwo, sorry.

[filipinka1212]

Czy przypadkiem nie jesteś DDA?Tak to jest gdy drugiego człeka
stawia sie na piedestale w centrum swego świata.Wspaniała
kobieta ...Samotność,opuszczenie ...