sama w obcym kraju

[dorisnoday]

mam 24 lata i mieszkam od prawie dwoch lat poza polska (nie sa to wyspy).
przyjazd do tego kraju zawsze byl moim marzeniem, to kraj poludniowy, ludzie
sa radosni, otwarci...

teraz jestem od prawie roku w zwiazku z facetem, ktory mieszka tutaj juz 10 lat.
on ma tu swoje zycie, historie, ja NIC...
czuje sie jak gowno, studia prawie skonczylam, nie mam tu znajomych (moi
jedyni 'znajomi' sa rowniez w stalych zwiazkach wiec spotkania wiadomo, ze
mamy ograniczone).
pracuje tylko w weekendy, wiec mam zdecydowanie za duzo czasu. staram sie
podrozowac, robie foty, ale to wszystko robie SAMA. on pracuje po 8 h dziennie...
dzis np po pracy poszedl z kolegami na piwo i do tej pory nie wrocil.
kiedys nie mialam z tym problemu, zwlaszcza w polsce, a teraz mnie to dobija,
sprawia ze bardziej czuje sie sama, bezuzyteczna, niechciana i nielubiana.
i wiem, ze nie moge mu nic zarzucic (logiczne, pracowal wiec chce odreagowac,
zwlaszcza ze caly weekend sie klocilismy)...
zalamuje mnie oja sytuacja, samotnosc, zycie, ktore prowadze jest typowe dla
singla...
jest mi smutno...
spacerowalam teraz, od polnocy do drugiej w nocy po miescie, liczac ze mnie
potraci samochod i umre, przynajmniej nie bedzie problemu..
myslalam tez o powrocie do polski, ale wiem ze nie o to chodzi, bo w polsce
mialam podobne problemy...
chodze tutaj na terapie, ogolnie pomaga,ale nie moge sie pozbyc tych dolow,
ktore niszcza mi zycie:(
przepraszam, post smetny i nudny, musialam sie wyzalic:((

[bertrada]

A nie możesz wrócić jak ci tam źle? Albo znaleźć sobie jakiejś pracy
w tygodniu albo zapisać się na studia albo na jakiś kurs? A może
masz poprostu depresję i potrzebny jest ci lekarz i leki a nie
rozmyślanie dlaczego jest tak a nie inaczej.

[dorisnoday]

mam zdiagnozowana deprese i chodze tutaj do psychologa...
tylko ze nastpna wizyte mam za 3 tygodnie.
wiem, ze kursy mi pomoga, tydzien temu skonczylam jeden jezykowy i naprawde
dobrze mi zrobil, poznalam ludzi (ale nie na tyle, zeby dzwonic do nich o
polnocy i sie umowic:D)...
teraz pojade z NIM na 2 tygodnie do polski wiec teraz nie moge zapisac sie na
zaden kurs...
ale wiadomo, ze bym chciala i wiem, ze MUSZE... ale to dopiero od lipca (w lipcu
zaczne prace na caly etat).
to straszne:( nie wiem jak mam zyc dzisiaj, to okropne, bo wczoraj bylam
przekonana, ze zycie jest piekne, ze kocham, ze ufam, ze JA JESTEM SZCZESLIWA,
ale teraz, nagle wszystko sie ryplo...
i mam taka ochote sie ciac, po brzuchu, po ramionach, czuje potrzebe wyrzucenie
na zewnatrz tego bolu ale nie moge...
wiec dostanie sie JEMU i bedzie dostawalo, az mnie znienawidzi i zostawi...
juz traci cierpliwosc, mowi mi, ze nie moze mi pomoc, sie klocilismy z mojego
powodu non stop i teraz jak wroci bedziemy sie znow klocic, bo zbyt samotna sie
czuje, zeby isc spac...zaraz forumowicze pojda spac i zostane sama, sama, sama...
:((((

[bertrada]

Psycholog ci nie pomoże. Potrzebujesz psychiatry i leków
antydepresyjnych. Jak wrócisz do zdrowia to skończą się twoje
problemy i odnajdziesz sens życia.

[dorisnoday]

do psychiatry tez dostalam skierowanie, ale je ZGUBILI.
stwierdzilam, ze to byloby upokarzajace tak sie upominac o wizyte u psyciatry
(na skierowaniu mialam napisane: okaleczanie sie) i to olalam...
tak czy inaczej szybko tam nie dotre... musze cos zmienic teraz, sama, tej nocy,
bo inaczej chec ciecia sie bedzie silniejsza... myslalam, ze 2godzinnym spacerem
zapomne, ale nie:(

[bertrada]

Koniecznie musisz iść jeszcze raz po skierowanie. A tam gdzie jesteś
to nie jest to lekarz pierwszego kontaktu? Jak sie inaczej nie da to
idź prywatnie. Jakby to chodziło o jakąkolwiek inna chorobę np.
nadczynność tarczycy to nie zastanawiałabyś sie i jakoś dotarła do
endokrynologa.

[stedo]

Ty ewidentnie jesteś chora.Koniecznie idż do psychiatry, bo twoje zachowania są
autodestrukcyjne.Niszczysz związek,niszczysz siebie.Masz przecież
perspektywy.Kończysz studia, zaczynasz pracę, w najbliższym czasie spotkasz się
z rodziną.A ty tu piszesz o samookaleczaniu. Obiektywnych powodów nie masz.To
choroba.Weż się poważnie za leczenie.Trzymaj się.

Nie słuchaj idiotyzmów

[widokzmarsa]

Nie trzeba ci żadnych proszków. Zaczniesz z proszkami i 50% będzie po tobie.
Większość terapii prochami jest bez sensu a prochy tylko zniszczą twój organizm.
Ja bym do żadnego psychiatry nie szedł a na proszki nie zgodził się. Chyba że
chcesz dać zarobić koncernom farmaceutycznym i lekarzowi który za recepty jeździ
na Karaiby.

[areyoubetter]

Daj znać jak przetrwałaś noc. Jeśli w mieście, w którym jesteś, jest duży
dworzec to radzę ci pójść tam, wybrać jakąś kawiarenkę i wypić kawę gapiąc się
na ludzi. Pobaw się w odgadywanie ich życia, ich historii. Nie myśl o sobie,
wyobraź sobie, że jesteś np. reżyserem, pisarzem. To dobrze robi na takie doły
spowodowane bezczynnością, nadmiarem czasu, samotnością. Taka duża ilość bodźców
zrównoważy uczucie pustki. Spróbuj, to działa. Nie martw się. Głowa do góry.
Pozdrawiam. Anka

[taki_s_obie]

dorisnoday

nie wyjdziesz z tego jezeli nie znajdziesz sobie jakiegos zajecia/pasji, ktora ciebie pochlonie i wypelni czas poczuciem dobrze wypelnionego obowiazku i wlasnej przydatnosci.

jezeli bedziesz liczyc tylko na niego jestes zgubiona, znajomych/przyjaciol tez tak latwo nie znajdziesz. jestes tam "obca", a ze prawdopodobnie masz tez wymagania intelektualne wiec byle kogo nie zaakceptujesz.

jak wyglada twoja znajomosc jezyka? to zazwyczaj pierwsza bariera w trudnosciach z adaptacja.

postaw sobie jakis REALNY cel, ktorego osiagniecie jest trudne ale mozliwe i konsekwentnie daz do niego. sama zobaczysz, ze z czasem bedzie coraz latwiej i pewne, teraz dalekie sprawy, zaczna byc osiagalne. a w ogole jest jakas taka regula piesci, ze na asymilacje w obcym srodowisku potrzeba min. 5 lat (jezyk, zwyczaje, praca, znajomi, znajomosc ukladow).

zycze wytrwalosci szczescia.

[mikolaus]

Pierwsze pytanie:czy kochasz tego goscia? jesli nie to zacznij zycie
od nowa, jesli tak pogadaj z nim o problemach, jesli mu na Tobie
zalezy to Ci pomoze.
W kazdym kraju sa jacys polacy.jesli masz problemy ze znalezieniem
znajomych zaangazuj sie w pomoc jakiejs organizacji polonijnej,
ewentualnie jakiegos innego miejscowego non profit.Doksztalcaj sie,
idz na uniwerek.Przeciez jesli planujesz zycie w tym kraju musisz
sie tutaj zakorzenic.Praca i seks to nie wszystko o czym mozesz sie
przekonac czytajac posty niektorych sfrustrowanych trzydziestek na
tym forum.
Poza tym skoro zaczynasz prace to na pewno poznasz nowych ludzi.
Z jakiego wogole miasta piszesz?
pozdr

[angel70958]

Czesc,
jak czytam co napisałaś to tak jakbym czytała o swoim zyciu.Przez 4
lata mieszkałam za granicą i czułam się identycznie jak Ty.Miałam
facetów ( głównie z tego kraju) i zawsze czułam się tak,że to sa
ich znajomi i ich kraj.Miałam swoje kolezanki ale one z czasem też
kogoś poznawały, wiec nie miałysmy tak duzo czasu dla siebie i
czułam się bardzo samotna.Marzyło mi się,żeby iść na kawe do mojej
mamy albo babci,żeby mieć duzo znajomych i czuć się u siebie.Ogólnie
jestem osobą bardzo towarzyską i lubianą ale to nie ma
znaczenia.Takie jest życie na obczyznie niestety.Bardzo mi
przykro,że tak sie czujesz ale musze Ci powiedzieć, że to
normalne.Wiem,że łatwo powiedzieć ale ja radze Ci powrót do Polski(
oczywiście po skończeniu studiów i innych rzeczy,ktróe chcesz tam
doprowadzić do konca).Ja zastanawiałam sie nad powrotem przez 2
lata , wróciłam i jestem mega szczęśliwa.Po prostu jesteś u siebie,
nie musisz na siłe organizowac sobie czasu bo tutaj znajomi i
rodzina sami sie wklejają w Twoje plany.To naprawde fajne
uczucie.Wiem,że to bardzo radykalne i niejeden powie " uciekanie od
problemu, najłatwiej wszystko rzucic i wrócic do Polski".Jednak to
wcale nie jest takie łatwe.Życie jest za krótkie, nie marnuj czasu w
miejscu, w którym zle się czujesz.Powodzenia, buziaki i trzymaj
sie.I pisz jak sie czujesz dzisiaj.

[angel70958]

Aha,teraz doczytałam,ze masz stwierdzona depresej.Wracaj kochana do
Polski.Gdzie dojdziesz do siebie szybciej niz w kraju, wsrod rodziny
i bliskich?!!Osobiscie uwazam ze psycholog lub psychiatra jak
najbardziej jest wskazany, depresje sie leczy.Ten kto napisal,zeby
nie chodziła na terapie widocznie nie ma pojecia czym jest
depresja.To nie jest zwykly dół, to jest choroba duszy, którą nalezy
leczyc.Wszystko bedzie dobrze.Masz rodzine w Polsce,prawda ?

[stedo]

angel70958 napisała:

> depresja.To nie jest zwykly dół, to jest choroba duszy, którą nalezy
> leczyc.
Depresja to jest właśnie nie choroba duszy/bo to zwykły dół spowodowany
czynnikami zewnętrznymi/ a choroba mózgu, gdzie na skutek wadliwych przemian
biochemicznych zostają wydzielane nieodpowiednie substancje a nie ma tych
pozytywnych, co ma wpływ na taki a nie inny nastrój.Jest to przeważnie
niezależne od wpływów zewnętrznych,mogą one być tylko katalizatorem, a nie
przyczyną. Środki farmakologiczne mają tą sytuację unormować, a terapia
psychologiczna ma znaczenie wspomagające,ale przy klasycznej depresji nie wystarcza.

[dorisnoday]

dziekuje wam bardzo za odzew...

moj chlopak wrocil nad ranem, ja ogladalam wciaz film, wiec porozmawialismy, on
mnie przytulal i mowil to samo co wy i to co wiem sama: ze musze znalezc jakas
pasje i skupic sie na niej.

jezyk znam praktycznie perfekcyjnie, koncze filologie hiszpanska (jestem w kraju
hispanojezycznym).

wiem, ze jestem chora, bo tego uczucia nie moge opanowac... ale nie chce brac
prochow, boje sie ze to bedzie mialo negatywny wplyw na intelekt, zmieni moj
charakter albo ze wzgledu na moja przeszlosc (mialam kilkumiesieczny okres
intensywnego kontaktu z narkotykami) moglyby miec zly wplyw.
chociaz psycholozka non stop mnie namawia na wizyte u psychiatry.

wiem, ze musze sie czyms zajac, wczoraj np wsiadlam do pierwszego lepszego
pociagu i pojechalam do innego miasta, zwiedzalam, robilam zdjecia...zawsze cos...
teraz tez staram sie robic zdjecia, uwielbiam to, ale tez sie czuje taka
bezuteczna, bo nie widze ich piekna (niektorzy mi mowia, ze kilka jest super,
ale ja tego w ogole nie widze).

do polski na razie nie chce wracac (choc wiadomo, ze o tym mysle czasem), bo
wiem ze to nie o polske chodzi. jak bylam w kraju i zaczelam studiowac w innym
miescie, o wiele wiekszym niz moje rodzinne to czulam sie identycznie: sama.
moze troche mniej, bo nie myslalam wtedy o okaleczaniu...
problem jest we mnie, a nie w otoczeniu, bo ono teoretycznie jest idealne:
otwarci i ciepli ludzie, duzo slonca, kochajacy aczkolwiek czasem niecierpliwy
partner, aktywny zawodowo i artysta, kochajacy rodzice w kraju, duzo wolnego
czasu...ALE...

dziekuje wam bardzo za odzew

[stedo]

No to widzisz, same pozytywy obiektywnie.Czyli problem w biochemii mózgu.Idż do
psychiatry/masz chyba uprzedzenie/powiedz o narkotykach,dowiedz się o wpływie
ew. leków, porozmawiaj, a potem podejmiesz decyzję co dalej.O ile wiem to leki
na dłuższą metę nie wpływają na intelekt, może przejściowo. A jak jest teraz to
większa destrukcja i to bez szans na szybką poprawę. Jak Ci to pomoże to
odwiedzaj to forum częściej by pogadać w swojskich klimatach.Tu duży ruch,prawie
na okrągło,zawsze ktoś siedzi,/rzadziej tylko między 2gą a 7mą/ z kim można
ponarzekać lub powygłupiać się.Do dzieła dziewczyno.Najgorszy to marazm a w
Twojej chorobie to klasyka oprócz autodestrukcji.Pozdrawiam;))

[dorisnoday]

stedo, bardzo ci dziekuje, naprawde.
jak wroce z polski postaram sie o skierowanie do psychiatry...

[bertrada]

Do psychiatry nie trzeba skierowania. A tam gdzie jesteś też na
pewno ci ktoś pomoże. Jak się wstydzisz to idź do lekarza
rodzinnego. Oni też sobie z depresjami radzą. Depresja to taka sama
choroba jak nadczynność lub niedoczynność tarczycy czy nadnerczy.
One też powodują zmiany nastroju a jakoś nikt tego nie leczy terapią
zajęciową i znajdywaniem sensu życia. Depresja to nic innego jak
analogiczna przypadłość tylko zlokalizowana w mózgu. Masz niedobór
jakiegoś neurohormonu i stąd te zaburzenia. Jak zaczniesz brać leki
to wszystko wróci do normy. Wygooglaj sobie coś o depresji i
przestań mysleć stereotypami. Antydepresanty nie obniżają sprawności
intelektualnej ani nie otumaniają.