Pogrzeb

[neko.li]

Jak ważny jest pogrzeb??
Tzn. jak istotną rolę odgrywa obecność lub nieobecność najbliższej rodziny,
np. dorosłego dziecka? Chodzi mi o wymiar taki bardziej duchowy, czy jest to
aż tak istotne? A jeśli ktoś nie ma siły być na pogrzebie własnego rodzica i
chce pojechać gdzieś daleko, to wynaturzenie? grzech?

[tygrysio_misio]

dla umarlego to juz nie ma znaczenia...co najwyzej rodzina obgada...bo trzeba
miec cos do obgadania, inaczej jezyk uschnie

[niebieski_lisek]

> dla umarlego to juz nie ma znaczenia...co najwyzej rodzina obgada...bo trzeba
> miec cos do obgadania, inaczej jezyk uschnie

Nie zgodzę się. Dla mnie pogrzeb to pożegnanie. Ja nie chciałabym umierać ze
świadomością, że nie będzie nikogo bliskiego przy mojej trumnie. To by było
takie samotne. Az mi sie smutno zrobiło jak sobie wyobraziłam taką scenę ;p

[tygrysio_misio]

nie trzeba umierac z taka mysla...ale po umarciu juz mysli nie ma..wiec i zal
nie jest

[niebieski_lisek]

A skąd wiesz co jest po?

[iberia.pl]

wszystko zalezy od tego czyj to jest pogrzeb, w jakich
okolicznosciach osoba zginela, jakie byly jej relacje z
najblizszymi.
W tej delikatnej materii dla generalizowania nie ma miejsca.

[hellohell]

nie wiem, nie przerabiałam, ale byłam na pogrzebie mojego chłopaka.
Zawsze bałam się widoku trupa ale jego chciałam zobaczyć
żeby..zidentyfikować zwłoki bo myślałam że jego była jak mi
powiedziła że nie zyje to mnie wkręca. poważnie

[kol.3]

Już były takie dyskusje na forum i to dość gorące.

[kol.3]

Nie ma siły być na pogrzebie? czy po prostu łatwiej jest dać nogę?
Uciec. Z tym drugim to często się spotykam.

Hm...

[lilian101]

tak w sumie to chyba nikt z zyjacychnie wiem, czy dla zmarlego ma
znaczenie czy bliskamu osoba jest na pogrzebie. Osobiscie, mysle, ze
nie ma. Znaczenie ma , czy i jak mysli. Znaczenie ma dla osob
trzecich, obecnych na pogrzebie, ale czy w tym przypadku, nalezy sie
przejmowac opiniami innych. Nie sadze.

[nekomimimode]

co to za neko?

[rlena]

Moim zdaniem, jest to tylko i wylacznie wybor tej osoby, i nie
powinno byc w tej kwestii zadnej presji. Pytanie brzmi o spoleczny
wymiar tego wydarzenia, i czy dana osoba poradzi sobie z presja
spoleczna, (moze zgorszeniem i odrzuceniem),bo niektorym ludziom nie
miesci sie w glowie,ze zalobe mozna przezywac na wiele roznych
sposobow..

[neko.li]

Tak, być może to jest ucieczka. Lub wygoda. Lub jedno i drugie...
Pożegnanie było kilka dni wcześniej w szpitalu... i to beznadziejne przeczucie,
a może świadomość?
Nie obchodzi mnie zdanie rodziny (zdanie,presja, itd.), chcę wiedzieć czy to
jest złe, nie chcę robić zle, nie chcę żeby to do mnie wróciło.
Pewnie uciekam, pewnie jestem wygodna, wyrodna?

[rlena]

Teraz juz musisz sobie sama na to odpowiedziec i podjac decyzje.

[jendza1]

Nie rozpatrywalabym tego (chyba) w kategoriach dobra i zla.

Mysle, ze takie uczestnictwo to 'uczynek milosierny co do ciala' - swoisty
rodzaj dopelnienia, akt milosci 'do konca'.
Troche tak, jakby odprowadzic na dworzec kogos kochanego, kto wyjezdza...

WIesz, nie mam wprawdzie takiego doswiadczenia, ale wielokrotnie czytalam o
cierpieniu ludzi, ktorych zmarli bliscy z jakiegos powodu nie mogli zostac
pochowani.
Ten brak pogrzebu/grobu jest w doswiadczeniu utraty bliskiego jednym z
najtrudniejszych jego wymiarow - koszmar 'nie ma konca'.
Tymczasem mozliwosc pochowania to 'zamkniecie', ale zarazem i 'otwarcie' - jedno
z fundamentalnych doznan ludzkiej egzystencji.

Mysle, ze lepiej bedzie dla CIebie, w wymiarze wewnetrznym, duchowym, w sercu -
jesli pojdziesz. Do nikogo nie musisz sie odzywac, z nikim rozmawiac. Byc tam
dla osoby, ktora odchodzi - i dla Ciebie.

[stokrootka40]

Trzeba być z różnych względów;
-bez tego trudno tak naprawdę pożegnać się ze zmarłym
-ból po stracie zbliża do siebie rodzinę
-dla tych,którzy stoją nad grobem bardzo ważna jest obecność i wsparcie rodziny
i przyjaciół. Moja przyjaciółka z pewnych względów(nie związanych ze mną) nie
była na pogrzebie mojego ojca. Kilka miesięcy później zmarła jej mama, poszłam
na pogrzeb i wtedy moja przyjaciółka zrozumiała, że bliscy w tym momencie są
ważni i uznała,że nic nie usprawiedliwia nieobecności w takiej chwili i przeprosiła.
Naucz się na cudzych błędach,nie popełniaj własnych w tak ważnej kwestii.

[nexstartelescope]

To nie jest takie łatwe - idziesz na pogrzeb bliskiej osoby, bo w
ten sposób sie symbolicznie żegnasz, okazujesz szacunek czy inne
brednie.
Pogrzeb to przede wszystkim traumatyczne przezycie, szok, źródło
dodatkowych cierpien. Dla mnie społeczny nakaz uczestniczenia w
pogrzebach to nieludzki zwyczaj. Powiedzmy, ze umiera Ci (odpukac!)
ukochany mężczyzna, jeszcze kilka dni temu przytulałaś się do niego,
patrzyłas w oczy, a teraz musisz oglądac, jak zasypują jego
(ukochane) zimne ciało ziemią, odcinają Cie od niego. Kazą w kilka
minut przyjąc do świadomości, ze juz go wiecej nie zobaczysz, nie
dotkniesz, nie usłyszysz od niego ani slowa, bezlitosnie Ci to
uświadamiają, karząc patrzec na ta sztuczną ceremonię. Byłam na
kilku pogrzebach, w tym jednej bardzo bliskiej osoby i wiem, co się
czuje w takiej chwili. Bliscy nie są pogodzeni z tym, ze trumna w
kilka dni zniknie na zawsze pod piachem i nie dopuszczają mysli ze
tak musi byc (w przeciwienstwie do rozsadnie myslacych pozostalych
uczestnikow pogrzebu). Wiem, ze wedlug wiekszosci religii cialo to
tylko nieważne opakowanie, ale spróbuj wytlumaczyc to osobie, ktora
musi pochowac kogos bliskiego. Nakaz patrzenia na to wszystko jest
chorym pomysłem, moim zdaniem najblizsze osoby mają jak najbardziej
prawo do nie pojawienia się na pogrzebie.
Jeśli ktos sam tego potrzebuje, jak najbardziej powinien się
pojawic, ale jesli wynika to tylko z oczekiwan pozostalych ludzi i
jest spelnieniem ich wymagan,to jest to po prostu okrucieństwo.

[jendza1]

Zrozum - nie chodzi o to, co sobie pomysla inni, albo tez - czego ci inni
wymagaja w konkretnym momencie.
Mozliwosc pogrzebania, godnego pogrzebania ciala zmarlego to niezbywalny element
ludzkiej egzystencji, powracajacy w kazdej religii, kazdej kulturze. Czemu, jak
myslisz?

POza wszystkim - gdy sie uczestniczy w 'ostatniej drodze' na tej ziemi osoby
najblizszej, to ta smierc MA SZANSE dotrzec pelniej do serca i swiadomosci -
tych, ktorzy pozostaja.
Znam zbyt duzo ludzi, ktorzy ODMOWILI uczestnictwa w pogrzebie, by moc tak
naprawde ODMOWIC przyjecia faktu, ze kochana osoba zmarla. Czyli teraz zyja fikcja.
I marne maja szanse, by te fikcje urealnic.

[nexstartelescope]

Jasne, czyli jeśli ktoś nie był na pogrzebie bliskiej osoby, to
nigdy nie przyjmie do wiadomości, ze ona nie zyje? To nie jest takie
proste, prędzej czy później kazdy sie godzi ze smiercia, ale czy sam
do tego dojdzie, czy zostanie brutalnie zmuszony przez publiczne
nakazy to różnica, zwlaszcza dla kogos, kto i tak okropnie cierpi po
stracie. Mówsz, ze znasz osob,które zyja fikcją, bo nie były na
pogrzebie. Ja znam kobietę, która zostala zmuszona przez rodzine do
obecnosci na pogrzebie męza (poślubionego 2 miesiące wcześniej), na
pogrzebie zachowywała się jak dzikie zwierzątko, krzyczała,
zagłuszała księdza, wyrywała się, zeby nie pozwolic zasypac trumny.
Później przez tydzien do nikogo się nie odzywala, patrzyła tępym
wzrokiem i powtarzała w kółko zdanie "gdzie ty jestes?". Do tej pory
nie ma z nią normalnego kontaktu, leczy sie psychiatrycznie.
Zaznaczam, ze przed pogrzebem zachowywała się normalnie, byla
zrozpaczona, ale dawala sobie rade.
Jak widzisz, skutki uczestniczenia w pogrzebie, ceremoni jakby nie
patrzec brutalnej i traumatycznej, zależą od danej osoby, dlatego
będę się upierac,ze decyzja o uczestnictwie w niej powinna nalezec
tylko i wylaczmie do samego bliskiego. jesli dla kogos to jest
sposób, zeby pozegnac kogos i przyzwyczaic sie do straty, ok. Ale
nie mozna zakladac, ze kazdy da sobie z tym rade i ze to bedzie dla
niego dobre.

[marzeka1]

"A jeśli ktoś nie ma siły być na pogrzebie własnego rodzica i
chce pojechać gdzieś daleko, to wynaturzenie? grzech?"- nie, ale dla mnie to nienormalna sytaucja.Większość pisze tu teoretycznie, ja pochowałam już -niestety!- dwoje rodziców, po prostu dla mnie niebycie na ich pogrzebie byłoby czymś niewyobrażalnym. Kompletnie miałabym w nosie zdanie rodziny, ale niepójście na pogrzeb własnego rodzica, gdy nie ma przeszkód, a rodzic był normalną matką/ojcem jest brakiem szacunku, ot, splunięcie na grób.Może mocna, ale tak uważam.

[jendza1]

nexstartelescope napisała:

> Jasne, czyli jeśli ktoś nie był na pogrzebie bliskiej osoby, to
> nigdy nie przyjmie do wiadomości, ze ona nie zyje?

NIe, inaczej: wiele osob nie idzie na pogrzeb bliskiej osoby, BO NIE CHCE
przyjac do wiadomosci, ze ta osoba nie zyje. A jesli nie chce - to nie przyjmie.
NIgdy.

Wiesz, piszemy o dwoch roznych rzeczach. Autorka watku pytala, czy niepojscie na
pogrzeb jest zlem, grzechem itd.
Czyli - zajmuje ja kwestia, 'czym' jest pogrzeb.
I tu staram sie pomoc, wspolnie namyslec, zrozumiec.

Przez mysl mi nie przeszlo - i nie przejdzie - by kogokolwiek zmuszac do udzialu
w pogrzebie, czyli na pewno nie - Autorke watku. No bo, poza wszystkim, jak:)?
Nadto - jesli by mnie ktos chcial zmusic, w wypadku, gdybym to ja nie chciala -
tez bym sie nie dala, bo taka decyzja to wewnetrzna sprawa kazdego z nas.
Czyli - tu sie zgadzamy.

Nie zmienia to faktu, ze pogrzeb jest, czym jest, ze ma w zwiazku z tym swoj
wymiar w kazdej religii i kulturze. Kazdego czasu.
Jest traumatyczny. Narodziny tez sa. Wiele momentow zycia sprawia, ze nie
wytrzymujemy, tracimy chec do uczestnictwa w zyciu, uciekamy - w choroby
psychiczne tez.
Tylko ze nasz eskapizm nie zmienia ksztaltu rzeczy.

Aha - Rodzina Katynska walczy od ponad 60 lat o godny pochowek swoich zmarlych.
Hm, o wiele bardziej traumatyzuje brak pogrzebu...

pzdr
j

[demonii.larua]

Jeśli więź z rodzicem była silna, pogrzeb wbrew pozorom może pomóc zamknąć
pewien rozdział w życiu dziecka - co z tego że dorosłego, to wciąż dziecko. Może
nie zawsze od razu jest efekt, ale z opowieści osób które nie uczestniczyły w
pogrzebie bliskich - tych najbliższych wiem, że z perspektywy czasu żałują... To
nie wynaturzenie, to strach pewnie.
A gdyby sytuacja była odwrotna... ów rodzic nie chciałby pójść na pogrzeb
dziecka. W sumie tak naprawdę to indywidualna decyzja, ludzie różnie przecież
reagują na śmierć. Zawsze można wziąć pigułę na uspokojenie.

[zoofka]

ktoś dobrze napisał. Dla zmarłego nie ma to znaczenia. Liczą się tylko poglądy
rodziny.
Dla mnie osobiście pogrzeb nie ma wymiaru duchowego. Wolę zapamiętać zmarłego
tak, jak żył. Pożegnać go mogę samotnie, kiedy będę na to gotowa - paląc mu
znicz. Rozpacz rodziny w czasie ceremonii w pomieszaniu z ciekawością innych
przybyłych na pogrzeb (bo gapie są zawsze) stanowi dla mnie dawkę ciężką do
zniesienia.

Oczywiście ulegam naciskom rodziny i uczestniczę w tych uroczystościach. Mam
swoja opinię, ale nie chcę urazić uczuć innych osób, które kochały zmarłego.

Ja sama chciałabym być spalona, i żeby oprawa tego obrządku była bardzo skromna.
A jak juz ktoś będzie czuł potrzebę pożegnać sie ze mną, będzie mógł zrobić to w
bardziej intymnych warunkach - paląc mi znicz.

[sabriel]

Wszystko zależy od tego jak bliski jest nam zmarły, w jakich byliśmy z nim
relacjach.Nie wyobrażam sobie nie iść pożegnać kogoś kto był mi bliski, kogo
kochałam.
W czerwcu zmarła mi babcia(byłam z nią bardzo związana) :(
Nawet przez myśl mi nie przyszło, że mogłabym nie uczestniczyć w jej pogrzebie.
Nie wiem, jakoś nie znajduje zrozumienia w tłumaczeniu, że ktoś może nie mieć
siły iść na pogrzeb.Wiadomo, że takie uroczystości są bardzo przykre,ciężko się
w nich uczestniczy,są łzy.
Nie znam nikogo kto by lubił chodzić na pogrzeby,ale jest to ostatnie nasze
pożegnanie ze zmarłym, wyraz szacunku dla niego.

Do Jendzy

[rlena]

Podabaja mi sie twoje wypowiedzi. Daly mi do myslenia, i nawet
troche zweryfikowalam swoj poglad. Dzieki.
rlena

ja dzieki:) -

[jendza1]

czesto mi brakuje poczucia sensu mego pisania...
CHoc z drugiej strony - czytam wypowiedzi ludkow i tez sie weryfikuje...

pozdrawiam:)!
j

[kol.3]

Każdy pisze na podstawie własnych doświadczeń. Ja bym proponowała
odejść od wysokich idei i spojrzeć na tę sprawę z praktycznego
punktu widzenia.
Ja na przykład jestem szczególnie uczulona na ludzi ( a spotykalam
ich niemało), którzy w obliczu choroby/śmierci bliskich (podkreślam -
bliskich) uciekają się do różnych sposobów, żeby się nie włączyć do
pomocy, nie pomóc choremu/umierającemu wymawiając się, że oni za
bardzo przeżywają i nie mogą pomóc, muszą akurat pilnie wyjechać
itp. Wygląda na to, że ktoś innny powinien wykonać całą czarną
robotę, polegającą na chodzeniu do szpitala, asystowaniu przy
śmierci, podcieraniu leżącemu tyłka i zorganizowaniu później
pogrzebu. Spotkałam się z opinią, kiedy wymigująca się osoba
powiedziała, że ona jest zbyt wrażliwa, żeby chodzić do szpitala, a
inni to niech chodzą, bo oni są mniej wrażliwi (czytaj gruboskórni).
Osoby takie bardzo chętnie wskazują innym (tym co naprawdę coś
robią), co jest ich moralnym obowiązkiem, podkreślają jak to one
chorego/zmarłego kochały, ale do szpitala/ na pogrzeb nie pójdą.
Gardłują przy tym tak, że gdyby ktoś z boku tego posłuchał
pomyślałby, że to właśnie one robią najwięcej.
Nie oceniam ludzi, którzy z powodu zbyt wielkiego bólu w obliczu
śmierci ukochanej osoby nie potrafia się opanować i uczestniczyć w
pogrzebie. Sprawa indywidualna.
Skoro jednak moja ukochana osoba musiała mieć odwagę i siłę aby
stanąć oko w oko ze śmiercią - nie mogłabym mieć mniej odwagi i nie
mogłabym nie być na pogrzebie. Taka jest moja filozofia życiowa.

[nexstartelescope]

kol.3 - nie ma co porównywac nieobecności na pogrzebie od
nieobecności przy kochanej osobie podczas jej choroby, walki ze
śmiercią. To zupełnie inne rzeczy. Nie wyobrażam sobie, zebym
opuściła kogos bliskiego w tak trudnych chwilach, znalazłabym siłe,
zeby wspierac go psychicznie nawet, jesli byłabym kompletnie
załamana, jestem tego pewna. Natomiast uczestnictwo w pogrzebie to
zupełnie inna kwestia - pogrzeby są dla żywych, nie dla zmarłych,
chowanemu w tej chwili juz jest wszystko jedno. Pewnie, ze dobrze,
jesli w pogrzebie uczestniczy cala rodzina, mnostwo przyjaciól - ale
tylko, jesli robią to dla siebie, nie dla innych ludzi, rodziny.
Mnie nie zależy na tym, zeby najblizsze mi osoby musiały mnie żegnac
podczas ceremoni pogrzebu, moga to zrobic w samotnosci na cmentarzu,
w dom, jak chcą. Kiedy umiera ktoś bliski i tak jest bardzo cięzko,
człowiek jest zrozpaczony, jesli nie czuje się na siłach, zeby
pójśc, oglądac jak zasypują umarłego, nikt nie powinien go zmuszac -
ani ludzkie gadanie, ani wymogi kulturowe. W tym momencie najcięzej
jest bliskim, nie samemu nieboszczykowi, więc to im powinno okazac
się wyrozumiałośc.
Co do załatwiania formalności związanych z pogrzebem - to nie to
samo co sam pogrzeb,ktory jest traumatycznym przezyciem. Załatwienie
trumny, mszy itp. to jednak nie to samo, co sam pogrzeb. Zresztą nie
widzę nic złego w tym, ze ktos z dalszej rodziny zajmie się formalną
stroną pochówku, odciązy najbliższych. Dla mnie to, ze matka
powierza sprawy dot.pogrzebu dziecka komus innemu nie jest żadnym
zaprzeczeniem miłości czy szacunku.

[kol.3]

To co napisałam częściowo wynika z moich niedawnych doświadczeń
kiedy miałam do czynienia najpierw z chorobą a potem ze śmiercią i
spotkałam się z takimi postawami w rodzinie i wśród znajomych. Nie
pierwszy raz zresztą. Masz jednak rację, że choroba to co innego, a
pogrzeb to już tylko forma i nie ma co porównywać.

[kol.3]

I jeszcze - ludzie nie dlatego nie uczestniczą w pogrzebach, że jest
im ciężko, że sprawa ich przerasta. Po prostu mają to gdzieś.

[nexstartelescope]

kol.3 napisała:

> I jeszcze - ludzie nie dlatego nie uczestniczą w pogrzebach, że
jest
> im ciężko, że sprawa ich przerasta. Po prostu mają to gdzieś.

Nie zgadzam się. na pewno jakas czesc ma gdzies, ale są tez tacy,
którzy naprawdę nie są w stanie pójśc. Nie ma co wrzucac wszyskich
do jednego worka, zwlaszcza, jesli dokleja się taką niezbyt
pochlebną opinię. Zresztą - jaki by nie nył powód nieobecności, jest
to sprawa tylko tej osoby, a nie obserwatorów.

Jak najbardziej nalezy być na pogrzebie!

[indygo-only]

Kiedyś, w przyszłości ta osoba może tego żałować, że nie uczestniczyła w tym
ostatnim, ostatecznym pożegnaniu, choć to czasem bardzo, bardzo trudne :(

[mnop2]

jejku, a ja myślałam, że mam sobie pogrzebać...
a tu tak na poważnie, nie... no szacun!

[8n]

ja nigdy nie byłam na żadnym pogrzebie i nigdy nie będę.

mama jakoś to przezyje.

[nexstartelescope]

a jesli nawet nie przezyje, to jeden kij ;)