Pytanie do jedynaczek i jedynaków

[sandrunia87]

Boicie się samotności? Czasem nad tym myślę i obawiam się, że nie
będzie kiedyś przy mnie nikogo na prawdę bliskiego.
Mój chłopak ma trójkę rodzeństwa w tym młodszego brata, który
poszedłby za nim w ogień. Ja jestem sama i choćbym miała kiedyś
męża, to uważam, że nigdy niewiadomo, jak z nami będzie. A
przyjaciele to co innego..czasem są a czasem ich nie ma.

[avvg]

No właśnie przyjaciół się ma zawsze, w przeciwieństwie do koleżaneczek
od ciasteczek i zakupów. Przynajmniej się z człowiekiem nie pokłócą o
spadek.

[sandrunia87]

Masz rację. Często rodzeństwo nie jest takie wymarzone i nie dbające
tylko o własny tyłek. A przyjaciel to przyjaciel. Tylko, że w
dzisiejszych czasach trudno o trwałą przyjaźń. Bo ludzie wyjeżdżają
za granicę, do innych miast, gonią za pieniędzmi albo są zapracowani
a kontakty się zamazują lub robią się rzadsze. Niezawsze tak jest,
ale często, przynajmniej ja tak to odbieram.
Zauważyłam też, że u kobiet wygląda to inaczej jak u mężczyzn. Oni
tworzą trwalsze związki. I rzeczywiście liczą w nich na siebie
nawzajem.

[ursz-ulka]

Ja nigdy nie potrafiłam stworzyć prawdziwej przyjaźni z nikim,
zawsze sama. Zawsze wśród dorosłych. To jest przykre, gdy przychodzą
twoje urodziny, a dzwoni tylko facet z życzeniami... Ewentualnie
ktoś sobie przypomni i esa napisze... Jedynakom jest bardzo ciężko,
mało kto to zrozumie.

[trypel]

ursz-ulka napisała:

> Jedynakom jest bardzo ciężko,
> mało kto to zrozumie.

Mów za siebie proszę :)

[oposka]

trypel napisał:

> ursz-ulka napisała:
>
> > Jedynakom jest bardzo ciężko,
> > mało kto to zrozumie.
>
> Mów za siebie proszę :)
>


no właśnie ;-)

[ursz-ulka]

ok, racja. Mi jako jedynaczce jest ciężko i nie spotkałam ludzi
(oprócz jedynakow) którzy by zrozumieli pewne specyficzne relacje
które tworzymy między rodzicami i między całą resztą świata.

[trypel]

nie zauważyłem zadnych specyficznych relacji u mnie. Może jestem nietypowym
jedynakiem?

[nine_cloud]

ja jako jedynaczka nie potrafiłam nigdy zrozumieć relacji jakie się ma z bratem
czy siostrą. bardzo mi to zaczęło przeszkadzac, kiedy np.mieszkałam przez kilka
miesięcy ze współlokatorami i drażniły mnie ich ślady obecności. Zawsze
przyzwyczajona do tego że wszystko wokół jest moje nie potrafiłam znieść kiedy
ktoś przestawia w łazience mój szampon lub buty w przedpokoju.

[avvg]

> ja jako jedynaczka nie potrafiłam nigdy zrozumieć relacji jakie
się ma z bratem
> czy siostrą. bardzo mi to zaczęło przeszkadzac, kiedy
np.mieszkałam przez kilka
> miesięcy ze współlokatorami i drażniły mnie ich ślady obecności.
Zawsze
> przyzwyczajona do tego że wszystko wokół jest moje nie potrafiłam
znieść kiedy
> ktoś przestawia w łazience mój szampon lub buty w przedpokoju.

Ja mam tak samo - mimo że mam rodzeństwo:)

[tygrysio_misio]

a ja tak nie mam w ogole,mimo,ze nie mam rodzenstwa

ba! niecierpie byc sama w domu...czuje sie wtedy jak wilk w klatce

[gapuchna]

Podepnę się pod urszulkę. Jest coś specyficznego w byciu jedynakiem. I brak jest
chyba normalności, jaka wypływa z faktu, że kiedy rodzice mają kilkoro dzieci,
to muszą jakoś swój czas i zainteresowanie podzielić w miarę po równo. Jedynak
jest non stop z rodzicami. Myślę oczywiście o emocjonalnej bliskości. To nie
jest do końca zdrowe.
Nie, nie jest dobrze być jedynakiem.

[tygrysio_misio]

wiekszej bzdury w zyciu nie slyszalam

[gapuchna]

No to znaczy, że sklasyfikowałaś jednym zdaniem moje realne problemy. Cóż,
rozumiem, ze jesteś mądrzejsza ode mnie....

[tygrysio_misio]

tak i to wielka bzdura

napisalas "Jest coś specyficznego w byciu jedynakiem."

a bylo trzeba napisac: jest cos specyficznego w byciu mna

roznica jest znaczna...nie mozesz klasyfikowac pewnej grupy tylko ze wzgledu na
swoje przezycia...bo wiesz: rownie dobrze jakas jedynaczka gwalcona przez ojcia
moglaby napisac,ze byc jedynakiem ejst ciezko, bo jest sie gwalconym...

[gapuchna]

Byc moze zbytnio uogólniłam, ty zaś dosadnie uszczegółowiłaś. Ty pozostaniesz
przy swoim, a ja przy swoim zdaniu.

[tygrysio_misio]

ja tylko dostosowalam sie do Twojego spojrzenia na cala grupe poprzez pryzmat
swoj...i wyszlo mi,ze z jedynakami wcale nie ejst tak jak piszesz...wrecz jest
zupelnie na odwrot...

gdybym chciala napisac uwzgledniajac tez innych ludzi... napisalabym to zupelnie
inaczej

[gapuchna]

Nie wiem, obserwuje osoby będące jedynakami, czasem rozmawiam, mają podobne do
moich odczuć.

[sandrunia87]

Wszystko zależy od rodziny, a przede wszystkim rodziców i tego jak
wychowają dziecko. Ale im mniej świadomie będą to robić tym bardziej
będą woje dziecko przywiązywać do siebie.
Ja miałam taką sytuację i mam ją do dziś...przesadnie się o mnie
martwią i to bywa nie do zniesienia. Czasem bym chciała mieć młodsze
rodzeństwo na ktorym by skupili swoją uwagę...

[drinkit]

oposka napisała:

> trypel napisał:
>
> > ursz-ulka napisała:
> >
> > > Jedynakom jest bardzo ciężko,
> > > mało kto to zrozumie.
> >
> > Mów za siebie proszę :)
> >
>
>
> no właśnie ;-)


No własnie:)

[intothesun]

Hmmm jakbym czytał o sobie..

Rodzeństwo mam - siostrę. Niestety zamknięta w sobie i raczej na tematy osobiste
nie sposób z nią rozmawiać bo zaraz ucieka. Tym bardziej o problemach.

Zawsze jednak jest moja ukochana, która wszystko zapełnia.
A przyjaźń.... chyba mam zbyt trudny charakter ;-) co nie znaczy że nikt mnie
nie lubi - wręcz przeciwnie. To ja trzymam dystans.

[trypel]

Nie boimy sie.

[ursz-ulka]

Do samotności sięp przyzwyczaiłam, ciągle sama. Choć bolą niektóre
sytuacje życiowe, bo masz tylko siebie. W moim przypadku siebie
przeciw rodzicom, którzy się ode mnie odwrócili.
Czytałaś książkę "jedynacy" - autora nie pamiętam, ale z wyd.
santorski. Polecam, otwiera oczy na wiele aspektów jedynactwa.

[sandrunia87]

Nie czytałam, ale chętnie sięgnę po tę książkę:)
Właśnie czasem o to chodzi, że gdy rodzice się odwrócą to nie ma już
nikogo.
Poza tym, tak zmieniając trochę temat, to przez moje jedynactwo
zabardzo nie umiem rywalizować. Zawsze w domu miałam tylko osoby,
które były nade mną, które wychowały sobie poddańcze dziecko.
Dopiero teraz z tym walczę i staram się podnieść swoje poczucie
wartości.
Nie zgodzę się, że jedynacy nie potrafią się dzielić, bo jestem
raczej typem, który oddałby wiele innym. Tak samo jest z moim
rozpieszczeniem. Kompletnie nie rozumiem tych stereotypów.
Wszyscy ludzie są czasem wymagający ale jeśli przy tym są jedynakami
to stwierdza się, że to jest tutaj przyczyną.
Jednak to ludzie, którzy mają rodzeństwo często nauczeni są
wyrywania sobie nawzajem i przywłaszczania ciuchów, zabawek i
innych. Nie generalizuje, ale często to zauważam.

[ursz-ulka]

Też nie umiem rywalizować. Generalnie długo miałam problemy z
relacjami z ludźmi. Nie potrafilam odczytywać ich intencji. Bardzo
bałam się kłótni.
Z dzieleniem to samo co ty- jestem osobą, która potrafi i spotkałam
bardzo wielu jedynaków, ktorzy umieją dawać. Rozpieszczana też nie
byłam, musiałam cierpliwie czekać na coś od rodziców, gdy inne
dzieci dostawały od ręki. MOi rodzice aż za bardzo uważali by mnie
nie rozpuścić.

[erba]

ursz-ulka napisała:

Bardzo
> bałam się kłótni.

O! Mam tak samo. Ciekawe...

Co do rozpieszczenia, to znaczenie ma raczej postawa rodziców a nie liczba
rodzeństwa.

[evrin]

dopisuje sie. Nie potrafie rywalizowac i klucic sie - mowie o sytuacji twarza w twarz. Dlatego poniekad moj maz to moje przeciwienstwo :) razem sie dopelniamy. osobiscie uwazam jedynactwo za swego rodzaju uposledzenie spoleczne i sama nigdy nie zrobie tego wlasnemu dziecku :)

[ursz-ulka]

A ja długo właśnie nie umiałam wyrażać swojego zdania. A teraz?
Cholera... Jak zaczynam to skończyć nie moge.... Zamiast nieraz
ugryźć się w język...

[teklana]

Hm,jestem jedynaczką,teraz mi z tym dobrze.W dzieciństwie róznie
bywało.....Wtedy samotność dokuczała,najbardziej w dni świąteczne
kiedy koleżanka wpaść nie mogła...Jako nastolatka przyjaciól miałam
zawsze wielu,drzwi się nie zamykały,potem jednak w wiekszości
przypadków drogi nasze sie rozeszły.Wtedy było
smutniej.Najważniejsze przyjaznie pozostały,nowych
przybywa....Rodzina?Skupiam sie na swojej,stety pozostajac póki co
przy jednym dziecku-ostatniego słowa nie powiedziałam ;-)
Samotności sie nie boję ;-)

[messalina2.dwa]

Żaden problem mój mąż i ja jesteśmy jedynakami i bardzo nam to
odpowiada. Nasz syn również jest jedynakiem i tak pozostanie.

[oposka]

sandrunia87 napisała:

> A przyjaciele to co innego..czasem są a czasem ich nie ma.


nie nieprawda i nie zgadzam się z tym przyjaciele sa to osoby
szczere i od serca na które zawsze mogę liczyć . Zawsze ,
wszędzie i o każdej porze dnia i nocy .

[trocineczka]

Nie. Czasem nawet mam na kilka samotnych dni, ochote ;)

[sundry]

No nie wiem,czy to taki plus,moja koleżanka przez lata nie odzywała
się do brata mieszkając razem z nim.Ja byłam jedynaczką przez 10
lat,moi bracia chorują na FAS i nie wiem,czy w przyszłości będę
chciała utrzymywać z nimi bliskie kontakty.Dla mnie lepszy
sprawdzony przyjaciel niż rodzeństwo.

[mrsnice]

jestem jedynaczką i zawsze bylam z tego dumna. Moje dziecko też jest
jedno, z założenia. I jak patrzę na siostrę mojego męża, to bije się
piętami w tyłek z radości, że moja mama mi takiego "szczęścia"
oszczędziła!

[galee]

ja nie jestem jedynaczką, ale mogę coś dodać od siebie. Pomiędzy mną moją
siostrą jest duża różnica wieku, mamy też zupełnie odmienne temperamenty,
charaktery, lubimy inne rzeczy. nigdy się specjalnie nie dogadywałyśmy, z wyżej
wymienionych powodów, mimo że ja jako dużo młodsza bardzo zabiegałam o jej
akceptację. Teraz obie jesteśmy dorosłe. Mimo tego, że mój kontakt z siostrą,
(znacznie lepszy niż kiedyś) jest nadal nie tak bliski jak by mógł być, to mam
zakodowane w umyśle, w podświadomości że ona JEST. i że będzie dla mnie zawsze,
w trudnych chwilach, takich naprawdę dramatycznych, niczego nie jestem bardziej
pewna jak tego że ona zrobi dla mnie wszystko i vice versa. Mogłabym dać sobie
za to uciąć rękę, że zrobiłaby wszystko. Po prostu to wiem, czuję, to jest
gdzieś w genach, taki odruchowy mechanizm. Z przyjaciółmi to działa na innej
zasadzie. Mam przyjaciółkę, wspaniałą, od kilkunastu lat, nie zawiodłyśmy się na
sobie nigdy, bywały chwile traumatyczne w których pomogłyśmy sobie stanąć na
nogi, mimo że czasem wybuchały kłótnie, wiem że mogę na niej polegać, nie
wyobrażam sobie by ta przyjaźń mogła być jeszcze bliższa. Tylko że jest jednak
pewna nieuchwytna granica. Kiedy porównam te dwie relacje - bez najmniejszej
wątpliwości, przyjaciółka jest mi bliższa w życiu codziennym, czasami wręcz
czyta mi w myślach. Tylko że...no właśnie, gdy pojawi się punkt zapalny, być
może kiedyś, którego nasza przyjaźń nie przetrwa, choć wiele ma już za sobą, to
rozstaniemy się jak obcy ludzie. Pewnie z ogromnym żalem, pięknymi
wspomnieniami, goryczą i łzami, ale rozejdziemy się i będziemy starały o sobie
nie myśleć, zapomnieć o tej więzi. A siostra...mimo tej niezbyt bliskiej
relacji, nadal nią będzie, na zawsze i do śmierci. To powiązanie genetyczne
jednak się odczuwa, gdzieś głęboko ono jest w nas wrośnięte, nawet po najgorszej
burzy, ona nadal tą siostrą będzie. Nie znam się na genetyce, na psychologii,
mówię po prostu w jaki sposób to czuję. Mój narzeczony jest jedynakiem. Całe
życie bardzo się z tego cieszył i nadal jest zadowolony - i ja to rozumiem.
Więcej uwagi od rodziców, brak konieczności dzielenia się nimi, ale jedynak, z
racji bycia jedynakiem nie jest w stanie sobie wyobrazić tej abstrakcyjnej
więzi, która istnieje nawet gdy układy nie są dobre. I nie ma czego żałować,
oczywiście, bo tego nie zna, chyba że tęskni się za towarzyszem zabaw, ale
przecież rodzeństwo często bardzo się różni, nie muszą się wcale lubić tak na
prawdę. Nie chodzi mi o potępienie posiadania tylko jednego dziecka, w żadnym
razie, to ma mnóstwo plusów i dla rodziców i dla dziecka, jedynacy wcale nie
muszą być stereotypowymi rozpuszczonymi tworami które nie potrafią się odnaleźć
w społeczeństwie i chcą być wiecznie na świeczniku (choć znam takie przypadki
jedynaków) to już zależy głównie od rodzica jaki będzie jego jedynak. Od
rodziców też w dużej mierze zależy jak silna będzie więź między rodzeństwem, ja
nie zamieniłabym faktu posiadania siostry na jakiekolwiek stężenie uwagi
rodziców, na lepszą sytuację materialną, mimo że żarłyśmy się niemiłosiernie.
Ale to ja, być może nie każdy tak to odczuwa, nie wiem.

[sandrunia87]

Właśnie o to mi chodziło. Rodzina jest w stanie przetrwać więcej i
zawsze tą rodziną pozostanie. Kiedy byłam troszkę młodsza miałam
wielu przyjaciół. Teraz powyjeżdżali i trochę się te kontakty
rozeszły (choć nadal uważam, że to osoby, z którymi mogę sobie od
serca pogadać). I dla przykładu podam sytuację, że gdybym teraz
nagle została bez mieszkania, głupio by mi było zwrócić się do nich
o to, czy by mnie przenocowali do póki nie znajdę sobie mieszkania.
U mnie jako jedynaczki istnieje przeświadczenie, że powinnam sobie
ze wszystkim poradzić sama i nawet nie miałabym odwagi poprosić o
pomoc. Wydaje mi się, że do siostry z którą się mieszkało i dzieliło
dom byłoby łatwiej się zwrócić.

Z innej beczki....mój chłopak mieszkał z trójką rodzeństwa i jego
zainteresowania nauczył się pielęgnować w takim otoczeniu. Teraz ma
do mnie pretensje, że nie mamy wspólnych pasji i obraza się, że ja
swoich pasji nie chcę z nim dzielić. Poza tym mam raczej samotnicze
zainteresowania (np książki). Ale i na gitarze nie potrafię pograć z
nim bo ja lubię skupić się na nauce nowego utworu. Tak samo z innymi
rzeczami. Nastawiona jestem na samotnictwo i w nim czuję się swojsko
(niekoniecznie szczęśliwie ale czasem nie potrafię inaczej).

[poecia1]

Nie boję się i dla mnie jedynactwo nigdy nie było żadnym problemem.
Wręcz przeciwnie, nadal widzę prawie same pozytywy tego stanu:)

[bertrada]

Nie boję się. Co więcej cieszę się, że nie mam rodzeństwa, zwłaszcza jak patrzę
na rodzeństwa, które użerają się między sobą o majątek, o to, komu więcej się
należy, kto juz dostał a kto nie, kto ma się rodzicami zajmować, jak długo i za
czyje pieniądze. Mało jest takich rodzin, które trzymają się razem i wspierają.
Poza tym rodzina to rodzice i dzieci. I trzymają się razem dopóki rodzice żyją a
potem to ich kontakty robią się weselno pogrzebowe o ile mnie pożarli się
wcześniej o spadek.

A jeśli chodzi o samotność i umiejętność współżycia i rywalizowania z ludźmi,
egoizm itp to to są cechy wrodzone a nie nabyte. Jak ktoś jest dupa to i 10
rodzeństwa mu nie pomoże, bo zamiast walczyć z nimi to będzie ich popychadłem. A
jak ktos jest zaborczy, egoistyczny i władczy to nawet ja ma te 10rodzeństwa to
zostanie liderem stada i zawsze będzie miał to co chce.

Poza tym posiadanie rodzeństwa nie zawsze oznacza posiadanie rówieśnika w domu.
Jak między dziećmi jest duża różnica wieku, to jest to tak jakby było kilkoro
jedynaków w domu.

[sandrunia87]

> A jeśli chodzi o samotność i umiejętność współżycia i
rywalizowania z ludźmi,
> egoizm itp to to są cechy wrodzone a nie nabyte

Nie wiem z jakiej książki to wyczytałaś, ale to bzdura. Człowiek ma
sporo cech wrodzonych, które wcale nie muszą się budzić i takich,
które nabywa jedynie w procesie socjalizacji oraz wychowania.

[bertrada]

Wychowanie to ściema. Genów nie zmienisz, podobnie jak wszystkich cech
osobowości, które są uwarunkowane genetycznie. A do nich zaliczany jest egoizm,
cechy przywódcze, skłonność do rywalizacji, poddańczość itp.

[yotka5]

jestem jedynaczką i nigdy tego nie żalowałam...a wspaniałe relacje z
rodzenstwem to czesto - niestety- mit, znam wiele rodzenstw w
roznym wieku, zaczynajac od moich ciotek, wujkow (siostry, bracia
moich rodziwcow), przez rodzenstwo znajomych, chlopaka ... i jakos
nie widze, zeby sie wzajemnie wspierali, raczej jest ciagla
rywalizacja... a to raczej przykra sytuacja jak np brat rzuca w
siostre nozami kuchennymi...albo tekst mojego kolegi "patrzcie, ta
dziwka moja siostra idzie" ... a potem klotnie o pieniadze i 'bo
tobie rodzice wiecej pomagali" itp

[yotka5]

a co do samotnosci...owszem, tego boję się najbardziej...ale
rodzenstwo nie ma tu raczej nic do rzeczy...sa zapewne ludzie,
ktorzy ze swoim bratem/siostra maja super relacje i wtedy to napewno
jest cos wiecej niz przyjazn i takim osobom moge zazdroscic, ale
poniewaz takich osob jeszcze nie spotkalam - predzej czy pozniej
zaczynaja sie klotnie o pieniadze, podzial majatku itd - wiec nie
zazdroszcze...bo miec rodzennswto i wiedziec, ze NIE MOZE sie na nie
liczyc to tez chyba ciezka sytuacja...

[gapuchna]

Ale jesteś dość samotna wobec na przykład śmierci rodziców. Bardzo boję się tego
momentu. Bo jestem z tym ompletnie sama.

[tygrysio_misio]

a majac rodzenstwo ciagajace Cie po sadach w sprawach majatkowych, nie bylabys
samotna?
pozatym...mozesz zalozyc wlasna rodzine...

[gapuchna]

Mój ojciec ma sześcioro braci. Nikt nikogo po sądach nie ciąga. Sa zżyci ze
sobą. Jak umierała babcia, odliczyli się wszyscy i każdy czymś się zajął. Jak
umierał najmłodszy z nich - znów byli razem. Z rodzinami. Widzisz - ja mam taki
wzorzec posiadania rodzeństwa i dobra, jakie to w życiu oznacza.

[tygrysio_misio]

ja mam przyklady zupelnie inne... wiec jednak wnioskiem jest to,ze nie ma
roznicy czy jest sie jedynakiem czy nie...i patrzenie na czlowieka przez pryzmat
rodziny standardowej (taka jaka sobie wymyslimy) jest totalna glupota

[gapuchna]

Nie. Ponieważ jest pewna standaryzacja życia, która wypływa z powszechnych
wzorców. Jak w tym wyświechtanym przysłowiu - wyjątek potwierdza regułę.

[tygrysio_misio]

poniewaz jest pewna standaryzacja mozna rowniez powiedziec ze" kobiety sa
glupsze od mezczyzn, nie nadaja sie jako kierowny, nie potrafia czytac map, nie
nadaja sie na politykow, bo sa glupsze...wyjatek czyni regule prawda?

ale pewnie jak kazdy standaryzacje uwazasz za sluszna tylko wtedy kiedy Ci
pasuje tak uwazac

[ursz-ulka]

TAk, to mnie też przeraża. Ostatnio przeżyłam dużą tragedię dla
mnie - poroniłam dziecko w 4 miesiacu ciązy. I brakowało mi w kimś
oparcia. Były rzeczy, które chciałam omówić z kimś innym niż facet i
mama, ale z kim?

[gapuchna]

Ja mam jeszcze inny problem. Nie umiem go opisać na tyle, by nie wszystko
odsłonić, a tak półgębkiem nie potrafię. Tyle powiem, ze już sama nie wiem,
która skrajność jest lepsza/gorsza. Wiem jedno - jestem kompletnie sama wobec
problemów. Mój ostatni facet też był jedynakiem i obserwując go, utwierdziłam
się w swoim.

[sandrunia87]

mnie też myśl o tej chwili wręcz przeraża:(

[evrin]

jestem jedynaczka i ostatnio myslalam dokladnie o tym samym. gdy umra moi rodzice, to zostane sama. mam meza, ktorego bardzo kocham ale to jest inny rodzaj wiezi rodzinnych i do rodzicielkich czy braterskich porownac przeciez nie mozna. w pewnym momencie zabraknie tego pierwiastka bezpeczenstwa, ktory daje rodzina, ktora jest z toba od zawsze. mam nadzieje, ze gdy nadejdzie taki moment, bede na takim etapie zycia, ze podejde do sprawy inaczej i poczuje sie w pelni czescia mojej nowej rodziny :)

moja mama jest jedynaczka, jej rodzice odeszli wczesnie, gdy miala 18 lat. miala i ma przyjaciolki ale to sa inne wiezi, w jej opowiesciach czulo sie przejmujacy bol samotnosci, ktorego zaden przyjaciel nie ukoi.

Wiem, ze z rodzina to najlepiej na zdjeciu ale... mysle ze jednak wiecej jest udanych relacji braterskich czy siostrzanych niz tych zlych. wspolny dom, rodzice to cos co wiaze na zawsze i mimo wszystko. mam taka nadzieje, chcemy z mezem dwoje dzieci :)

[oczarka]

ja mam dwie siostry (starsze) i niczego nie żałuję. nie wyobrażam
sobie żebym miała z nimi kłócić się o pieniądze!!!!! i nie wyobrażam
sobie żebym nie miała rodzeństwa. wszystko zalezy od tego jaka jest
rodzina, jacy sa ludzie. jeśli ktoś jest pazerny na kasę to będzie
się kłócił czy to z rodzeństwem czy z kim innym, nie ma to znaczenia.

[teklana]

Walecznym albo siejest, albo nie,nie znam sie na tym czy geny maja
na to wpływ czy też nie.Wychowanie natomiast ma napewno,ale też nie
zawsze.Długo byłam "ciapciakiem"posłusznym rodzicom........ale życie
pisze różne scenariusze a człowiek potrafi sie dostosować do każdej
sytuacji tak jak i w każdych warunkach zyć-"takie to już bydle";-)
A jeśli chodzi o związki miedzyludzkie-moje zdanie jest takie,że czy
są wiezy krwi czy też nie można się z kimś przyjaznić na zabój lub
na wieki kogoś znienawidzieć ;-)

[drinkit]

Nie boje sie. Szczerze mówiac to nie spotkalam sie z rodzenstwem,
ktore "idzie za soba w ogien". Raczej kłotnie o spadek, spychanie
obowiazku opieki nad starszymi czlonkami rodziny, kwasy. To nie
regula, oczywiscie, ale to mityczne "wspieranie sie" jest wg mnie
tak samo prawdziwe jak przyslowiowa samotnosc jedynakow. Czyli
nieprawdziwe.

[aalleexxaa]

bycie jedynakiem nie jest takie fajne jakby się mogło niektórym wydawać.ja
osobiście żałuję, że nie mam rodzeństwa, mój mąz tak samo i jest mi z tym
nienajlepiej dlatego ja chciałabym mieć dwójkę dzieci - po to aby kiedyś jako
rodzeństwo mieli siebie , a nie zostali sami....

[agaoki]

ja nie boję się samotności własnej, lecz samotności mojego dziecka, które nie
będzie miało kuzynostwa, którego ja sama w dzieciństwie miałam bardzo dużo i
byliśmy bardzo blisko, więc nie brakowało mi rodzeństwa. co prawda jest dwoje
dzieci od strony męża, ale one są już duże, a nasze dziecko jeszcze się nie
urodziło - będzie duża różnica wieku. pozostają jeszcze dzieci kuzynostwa, z
którym na szczęście mam bliski kontakt, więc mam nadzieję, że nasze dzieci też
będą się spotykać, lubić, odwiedzać.
liczę też na moją rodzinkę kiedy będę już staruszką, nie będzie rodziców, być
może męża też... mam nadzieję, że nadal będziemy się spotykać z moim kuzynostwem
oraz ich rodzinami.

[diamondbeach]

Ja wolę więzi z wyboru a nie z przymusu. Przyjaciele to osoby,którym ufam i
wierze w ich lojalność. Z rodzeństwme róznie bywa.