mareczekk77
10.01.09, 13:08
Pies jest jak dziecko. Jest niewinny. Owszem, psy rozrywały ludzi na strzępy w
obozach śmierci, ale tak zostały uwarunkowane i wytresowane. To człowiek jest
tego winien, nie pies. Pies jest nie tylko niewinny, ale i naiwny jak dziecko,
i staje się taki, jak chce tego człowiek. To człowiek swoja agresją zmienia
psa w bestię, a nigdy pies człowieka.
Prowadzone badania naukowe niezbicie wykazały, że kawalerzy krócej żyją niż
żonaci. A kawalerzy z psem żyją dłużej niż żonaci. (i prawdopodobnie znacznie
przyjemniej).
Kawalerzy samotni żyją najkrócej, a Ci z psami i żonami dłużej. Czemu?
To nie tylko zasługa spacerów z psem, które zmuszają statystycznego
"kanapowego" mężczyznę do opuszczenia telewizora, a w przypadku żonatych do
wyjścia z domu na świeże powietrze ("by nie zwariować od gderania tej starej
jędzy"). Człowiek który jest sam, jest skazany na dłuższe przebywanie sam ze
sobą. Nasze myśli, których przeciętny człowiek nie jest w stanie kontrolować,
a które miotają nami na wszystkie strony (chodzi o stany emocjonalne)
sprawiają że będąc sami sięgamy do pamięci. W 99% nie przypominamy sobie
miłych chwil, ale te złe, nieprzyjemne, sytuacje które nas zraniły.
Z upodobaniem przeżywamy w głowie wydarzenia w trakcie których byliśmy
oszukiwani, upadlani, porzucani. Rozkoszujemy się nimi, napawamy świadomością
bycia ofiarą. Oto nie jesteśmy nikim, liczymy się, nas też napadli! w trakcie
tych wspomnień płoniemy gniewem, nienawiścią, frustracją, chęcią zemsty. Gdy
siedzimy i o tym myślimy, rośnie nasze ciśnienie krwi, nasze ciało zalewa
adrenalina, ponieważ nasz mozg nie rozróżnia czy mamy walczyć bo wspominamy
scenę walki czy też naprawdę istnieje zagrożenie życia.
Te hormony przygotowujące nasze ciało na walkę i ból, znieczulają nas i
aktywizują, są przeznaczone do spalenia w trakcie intensywnego wysiłku mięśni,
podczas gdy my siedzimy, a te substancje niszczą nam organizm. I już nie
chodzi tu o zniszczenia naszego ciała, ale o to ze co to za przyjemność
siedzieć w weekend na kanapie, i zaciskać pięści w bezsilnym gniewie,
wspominając nieprzyjemne wydarzenia. Jesteśmy w ciepłym, bezpiecznym miejscu,
a tak naprawdę umysłem jesteśmy w piekle.
Ludzie pod wpływem hormonów stresu, są zwyczajnie pod wpływem narkotyków. Moi
czytelnicy którzy się kiedyś bili na pieści, zapewne znają ten stan w trakcie
bójki, kiedy jesteśmy uderzani przez przeciwnika z całej siły pięściami po
twarzy, i odczuwamy to jako zaledwie muśnięcia - a przecież każde takie
uderzenie to bardzo silny ból. No właśnie - w trakcie walki jesteśmy
znieczuleni, wpadamy w stan szoku. To dlatego ludzie po bardzo silnym urazie
nie czują bólu przez pewien czas, kiedy na przykład ich stopa czy ręka w
tragicznym wypadku jest odcięta. Szok to oczywiście hormony, które nas
"narkotyzują".
Nasz mózg jak już wspomniałem, nie rozpoznaje czy my sobie wyobrażamy ten
stan, czy jest on tu i teraz naprawdę. (Sprawdź to sama mierząc sobie puls).
Kiedy wyobrażamy sobie jak zostaliśmy zranieni, oszukani, nasze ciało jest
"pod wpływem". To co postrzegamy będąc w tym stanie jest znacznie zawężone,
nie jesteśmy w stanie dostrzec i zanalizować logicznie nawet kilku szczegółów
otoczenia. Ludzie którzy ciągle wspominają swoje tragedie życiowe, są,
delikatnie mówiąc, naćpani. Są bardziej odporni na ból, rozdygotani, i prawie
na pewno szybciej niż jest to zapisane w ich genach umrą na udar mózgu, kiedy
to jakaś żyłka w mózgu nie wytrzyma, pęknie, a człowiek który uwierzył że jest
ofiarą, zostanie sparaliżowany i spędzi resztę życia zaśliniony, bełkocząc coś
czego nikt nie zrozumie, i wyjąc z bólu od odleżyn.
Byłeś kiedyś w szoku po nerwowym zdarzeniu? pamiętasz jak mało widziałeś wokół
siebie? to jest wlaśnie zawężenie świadomości.
Druga strona medalu - gdy sięgasz pamięcią do pięknych momentów, gdy obcujesz
z kwiatami, pięknymi kobietami, bawisz się ze zwierzątkami, podziwiasz zachody
słońca, a wspominasz tylko urocze momenty życia, gdzie zwycieżałeś i odnosiłeś
sukcesy, Twój organizm wytwarza hormony szczęścia, na przykład endorfiny. Te
hormony powodują rozluźnienie ciała, znaczny spadek ciśnienia krwi, lepsze
dokrwienie organizmu, czyli wpływają niezwykle zdrowo na organizm. Ale to nic
- człowiek zadowolony, radosny, czuje ze żyje. Jego życie ma sens. Ludzie
szczęśliwi mają zwykle rozszerzoną świadomość - widzą więcej szczegółów w
otoczeniu, szybciej je analizują, są inteligentniejsi w każdym teście na
inteligencję.
Z tego co napisałem, wypływa kilka bardzo ważnych wniosków.
Człowiek który daje Ci rady życiowe, duchowe, a sam jest zestresowany jest
oszustem. Jak człowiek który cały czas jest naćpany przeciwbólowymi hormonami,
widzi bardzo mało wokół siebie bo szok ogranicza jego zdolność percepcji, cały
jest napięty i zastraszony, skulony w sobie, rozedrgany, w swoim umyśle
wspomina z rozkoszą jak został napadnięty czy obrażony - jak taki człowieczek
może Ci dać coś wartościowego? czego Cię nauczy? to dlatego Ci co chcą
naprawdę pomagać innym, muszę najpierw pomóc sobie, a potem dopiero brać się
za innych. Po tym poznacie prawdziwego mądrego człowieka który może wam
wskazać pewien kierunek w życiu. Ja zanim zająlem się pracą z ludźmi,
medytowalem przez 15 lat pragnąc poznać siebie, a nie innych. I co się
okazało? że tam w środku, wszyscy jesteśmy tacy sami. To tylko maska jest
inna, mechanizm jest zawsze taki sam. Dojście do tego mechanizmu, nazywane
jest oświeceniem, przebudzeniem.
Albo gdy tacy ludzie Cię krytykują, obgadują - czy to jest warte przejmowania
się? czy warto korzystać z takich uwag nieszczęśliwych, przerażonych ludzi?
Rozróżniaj w życiu, albowiem nie każde złoto co się świeci.
Drugi wniosek, znacznie ważniejszy. Gdy ktoś Cię skrzywdzi, nie wybaczając tej
osobie tak naprawdę uderzasz w siebie. Nie dość ze ktoś uderzył w Ciebie, to
później Ty sam całymi latami niszczysz się i swoje życie. Wybaczenie
krzywdzicielom jest tylko i wyłącznie w Twoim interesie, a trzymanie w sobie
tych jadowitych wspomnień jest nienawiścią do siebie. Owszem, trzeba
zanalizować to co się stało, ale nie trzymać tego w sobie. Ludzie w trakcie
terapii często uświadamiają sobie, jak nieświadomie prowokowali swoją mową
ciała do napadów na siebie, wtedy wybaczenie pojawia się niejako samo z siebie.
Musisz też wiedzieć, że myśląc o krzywdzie której doznałaś, promieniujesz w
około siebie poczuciem bycia nikim, ofiarą. Ci co żyją z nieszczęścia innych,
wyczuwają takie osoby, i atakują. Rozpaczając, stajesz się tarczą strzelniczą
na poligonie strzeleckim.
Ludzi którzy żyją rozmyślaniem o przeszłości, szokuje fakt że pojawiają się na
poligonie strzelniczym życia z wielką tarczą na czole, i wszyscy do nich
strzelają jak do kaczek. I dobrze. Może jak ból stanie się nie do wytrzymania,
zaczniecie myśleć ze coś może z wami jest nie tak - i tak jest w istocie
kochani. Wam nie trzeba nowych cech charakteru, nowego auta, domu - wy już
jesteście wspaniali. Ale w trakcie wychowywania uwierzyliście w to że
jesteście nikim, że nic nie umiecie, nie dajecie sobie z niczym rady, ze
jesteście winni wszystkiemu, że sex jest brudny i zły, że radość jest
niepoważna a prawda daje tylko kłopoty - i tak jesteście traktowani. Gdzieś w
sercu, czujesz czytelniku że mam rację. Skąd te ciągłe poczucie winy niemalże
za wszystko? czemu uważasz się za śmiecia? nie masz tego dość?
Wiec rzuć to wszystko! co Ci dała Twoja cala życiowa wiedza, Twoje poglądy,
przekonania? co Ci dały, skoro jesteś w punkcie życia, gdzie płaczesz po
nocach? gdzie poczucie sensu życia, szczęście, satysfakcja, sukcesy, marzenia,
gdzie to wszystko się podziało? Wszystko co masz teraz w głowie, nie jest
Twoje, i nadaje się jedynie na śmietnik. Spokojnie - Twoje poglądy i wierzenia
to nie Ty prawdziwy - Ty w to tylko uwierzyłeś.
No i sami widzicie, co wy macie ze mną. Miało być o psach, a skończyło się na
wykładzie. Dać mi klawiaturę, a zaraz mni
