Żebranie o miłość

[Gość: nights]

Żebrałyście kiedyś o miłość? Jakie uczycia temu towarzyszyły?
Co czułyście po za bezradnością, zażenowaniem i łzami spływającymi na twarz?
Czy był ten charakterystyczny ucisk w piersi i poczucie ,że spada się na dno
studni? Wrażenie ,że świat się kończy?
Co było dalej? Napiszcie proszę, niech zobaczę,że jest ktoś jeszcze kto czuje
podobnie.

[Gość: kobieta]

tak, ja
przez kilka lat

nic się nie zmieniło
tylko mnie coraz mniej

[starowinka40]

Wrazenia dokladnie takie:-( A potem bylo jeszcze gorzej, bo taka wyzebrana
milosc to nie jest milosc, tylko ochlap i na dodatek koscia w gardle stanie.
Zreszta, czy jak sie komus da to cos z łaski, to czy to jest milosc? Chyba
tylko litosc dla zaplakanej baby, ktorej sie nie kocha, a jest sie zbyt slabym,
zeby ja zostawic we lzach... Nigdy wiecej! Mam nauczke nawet i na sto lat
samotnosci...

[pajdeczka]

Nie żebrałam, bo nie leży to w moim charakterze. Żebrano natomiast mnie o
miłośc i to też jest przykre, kiedy musisz powiedzieć "nie".

[Gość: Chmurka]

Tak, niestety...
Albo nawet i dobrze, bo znam to uczucie!
Nie powiem,ze tak nie wolno,bo jest sie ponizanym i upokarzanym!
Gdy uczucie jest tak strasznie silne,to ma sie gdzies dume i honor,wlasne
poczucie godnosci. Ale to trzeba przezyc,przejsc przez to. I to nie jest zle.
Wyrzucamy z siebie wszystkie emocje, blagamy, prosimy, placzemy,
obiecujemy...I wtedy widzimy reakcje partnera. Czesto tez okazuje sie jaki on
jest naprawde. Czy na poziomie czy zwykly cham!
Ale to przechodzi! ZAWSZE! W tym momencie to koniec swiata /tak bylo u mnie
po 3 latach/, ale po pol roku bylam zdrowa! Sama rozpacz trawala z miesiac.
Ale cala reszta jak zal, rozgorycznie, nieufnosc, zlosc na wszystkich facetow,
trwalo to pol roku.
Nie zaluje,ze blagalam i prosilam i ryczalam. Dalam upust swoim emocjom i nie
dusilam tego w sobie.
Teraz jestem szczesliwa u boku kogod nowego. A od tamtej pory minely nieco
ponad dwa lata i ja nie mam pojecia co sie z nim dzieje.
Rozgorycznie,zlosc,nienawisc minela. Pozostal ogromny sentyment...i zal za
jego zachowanie!
Ale gwarantuje,ze minie!
I choc to glu^pie powiedzenie to prawdziwe "
tego kwaiatu to pol swiatu"
Pa

[Gość: Marta]

nie wiem jak tak mozna, ja mogę grzecznie prosic, ale o żebranie jestem za
dumna.

[Gość: kobieta]

Nie bierz tego dosłownie.

[Gość: Marta]

ale ja nie biorę tego dosłownie, też napisałam w przenośni a mialo to oznaczać
że mam pewne granice. jak wygląda żebranie o miłosc widziałam nie raz

[Gość: kobieta]

Obyś nie musiała tego przeżywać.
Ja też myślałam,że jestem za dumna.

Pozdrawiam

[Gość: Marta]

Miałam okazję móc to przeżywać , na szczęście w porę zmądrzałam , nie wiem czym
to można usprawiedliwić, sorry.

[charade]

Hmmm, no miałam kilka razy ostre zjazdy na punkcie jakiejś tam zawiedzionej
miłości. Owszem, ryczałam do spuchnięcia oczu, cierpiałam przez jakis czas i
czułam się koszmarnie, jakby mi odjęli jakąś część ciała, ale żebrać o miłość ?
No co Wy. Po prostu poryczałam, pocierpiałam i zerwałam wszelkie kontakty - to
najlepsze wyjście z sytuacji i przyśpiesza gojenie sie ran. Nie rozumiem jak
można żebrać o miłość, w ogóle chcieć być z kimś, kto cię nie chce. Ja wiem
doksonale, że to odrzucenie strasznie boli, ale jak to jest, przecież to udręka
i bezsens być z kimś, kto was odrzuca ! Wytłumaczcie mi trochę mechanizm
takiego postępowania, bo go nie rozumiem. Znam dziewczynę, która była
rozpaczliwie zakochana w facecie, który raz ją zwodził, potem olewał i do tego
spotykał się równolegle z inną babą, czego nawet nie ukrywał. Wszyscy to
widzieli, ona w końcu przejrzała na oczy, ale dalej się z nim spotkała ! Miał
ją na pstryknięcie palcem.

Jak to jest możliwe ???

[leatisia]

Nigdy w życiu. Co to za miłośc skoro trzeba o nia błagać? Lepiej zacisnąć zęby
i zachować godność i dumę.

[Gość: kobieta]

Miłość traktujesz jako tylko i wyłącznie wzajemną.A nie zawsze tak jest.
I o tym chyba mówimy.

[Gość: nights]

Nie patrzcie na to z perspektywy wakacyjnej miłości, czy też nawet
wielomiesięcznego związku. Weźcie sobie garb w postaci kilkunastu lat razem,
wspólnych dzieci, domu, wszystkiego....chyba poza marzeniami.

[charade]

No dobrze, ale jak to się stało, że wylądowałaś w tak długim związku, w którym
nie było miłości z jego strony ?

[Gość: kobieta]

Kto?Ja?
Ja nie lądowałam nigdzie.
Ja wyszłam za mąż kochając i będąc kochana.
Wam się wydaje,że małżeństwo to pasmo uniesień.
Do czasu.

[leatisia]

Gość portalu: kobieta napisał(a):

> Miłość traktujesz jako tylko i wyłącznie wzajemną.A nie zawsze tak jest.
> I o tym chyba mówimy.
Wiem i taką też miałam na myśli, dlatego takie zebranie jest tak poniżające.

[Gość: Lena]

Myslę, że nie zrobiłabym tego nigdy. Należę do osób które wbiłyby zęby w ścianę
i wyły ale nie poniżyły się. Nawet nie chodzi o "cudze oczy" ale głównie o
własne. Ja w trudnych sprawach zawsze myslę o sobię przyszłościowo to znaczy o
tym jak wszystko będzie wyglądało np. za 5 lat i taka perspektywa napawa mnie
ogromnym optymizmem. Może po prostu z natury jestem optymistką ... a może mam
zakodowaną pewną powściągliwość.

[Gość: nights]

Leno , jeszcze dwa lata temu podpisałabym się pod twym listem.
Jak wylądowałam w tym związku? Z wielkiej obustronnej miłości.
Czy miłość tak jak wędlina ma termin przydatności do spożycia?

[Gość: Lena]

Może i ma. Bierzemy "towar" zaślepieni bo używalność jest bezterminowa,
układamy na półce w domu i cieszymy się, że mamy a on się zepsuje. Czasem nie
pasuje on do do wystroju wnętrza ale raczej skłonni jesteśmy zmienić to
wnętrze, czasem widzimy "ukryte wady" ale udajemy,że ich nie ma a czasem po
prostu upadnie i się rozbije. Czasem my sie zmieniamy, zmienia się nasz "gust".
Nic nie stoi w miejscu. Zawsze staram się zmieniać to co mogę, oswoić to czego
zmienić nie mogę i najtrudniejsze ... odróżnić jedno od drugiego.
W Twojej sytuacji ja pomyslałabym : czy nawet jeśli cos bym wyprosiła czy
potrafiłabym zaufać, uwierzyć i wybaczyć. Jak moje życie w tym wyproszonym
układzie może wyglądać za rok, dwa, pięć. Jeśli nie widziałabym tego dobrze -
nie widziałabym w ogóle.
Spróbuj tak popatrzeć. Ile przed Tobą jeszcze dobrych nieznanych spraw. Z
całego serca zyczę Ci spokoju i optymizmu :))))

[Gość: nights]

Leno, było pięknie, zrozumienie, miłość, zaufanie,wspólne dążenie do celu,
jedno wspierało drugiego. Kilkanaście lat, to długo?
Już nie jest. Jak dalej żyć?
Marzyło mi się wspólne starzenie się. Nic z tego nie będzie.
Rozumiem,że po tylu latach miłość może osłabnąć, ale jest jeszcze zaufanie,
lojalność w stosunku do drugiej osoby. Tak myślałam.

[Gość: Lena]

Najtrudniej jest, gdy nie było żadnych symptomów rozpadu, gdy jedną ze stron
dopadł tak zwany "grom z jasnego nieba" i ta druga strona służy za
piorunochron. W związkach w których jest trochę dobrze a trochę źle, zaufanie
jest takie nie do końca - rozstanie może być spodziewane.
Rozumiem, że jesteś w ogóle nie przygotowana, bezbronna i rozpaczliwie
próbujesz obudzić się ze złego snu. A czy wybaczyłabyś gdyby teraz wrócił? Co
byłoby za rok? Może trochę czasu potrzebowałabyś by zrozumieć, przewartościować
i uczuciowo trochę sie odsunąć i ... może sama odejść.

[Gość: desmonddekker]

ja tez






chociasz jestem facetem

[Gość: baba]

Raz mi sie to zdarzylo. Na usprawiedliwienie powiem, ze mialam wtedy 15 lat.
Na szczescie obiekt mial dosc zdrowego rozsadku, aby postawic na swoim, bo
inaczej upokorzenie byloby nieporownywalnie wieksze, a cierpienia dluzsze.
Nie wiem o konca, czy tego zaluje. Moze gdybym nie zebrala, a on by odszedl,
wyrzucalabym sobie, ze gdyby... to moze...
Jestem wlasciwie wdzieczna za to, ze rozstalam sie z paroma moimi
narzeczonymi, bo gdyby nie to, nie wyszlabym za mojego meza...

[Gość: Chmurka]

Czytam i widze jak wiekszosc z was zarzeka sie,ze nigdy absolutnie nigdy nie
zebrala,nie zebrze i nie bedzie zebrala o milosc!
Primo: zebranie to przenosnia,jak zauwazyla jedna z forumowiczek
Secundo: ile z was zostalo porzucone z dnia na dzien,bez widocznych wczesniej
symptomow?
Tertio: i ile z was traktowalo ten zwiazek na cale zycie?

To tak latwo pisac,ze nigdy,absolutnie!
Sama tez nie pochwalam takiego zachowania. Ale wydaje mi sie,ze czasem taki
bol trzeba uzewnetrznic.Trzeba tez miec obok siebie bratnia dusze,ktora
obiektywnie i we wlasciwym momencie powie "dosc!Nie pros go wiecej"
W pewnych granicach to nie jest ponizanie,ale walka o zwiazek.
Ja rozmawialam ze swoim eks ponad godzine przez telefon,kiedy powiedzial mi,ze
miedzy nami koniec.Staralam sie zrozumiec co sie stalo,bo to byl wlasnie ten
grom z jasnego nieba. Fakt,ze wtedy wlasnie odebralo mi rozum,godnosc i
pewnosc siebie.Prosilam o szanse dla nas polykajac lzy! Powiedzial,ze
przemysli sprawe! Na drugi dzien obudzilam sie i powiedzialam sobie i moim
bliskim,ze nie chce o nim wiecej slyszec ani rozmawiac jak zadzwoni.
Bolalo,ale dalam rade.
Co chce przez swoja historie przekazac to to,ze jakie te uczucia by nie byly
sa ludzkie! Jestesmy wrazliwi, kochamy i dlatego tak boli rozstanie!
Na koniec chcialabym jeszcze dodac,ze tak naprawde to po jakims czasie ta
osoba,ktora prosilismy o druga szanse,nawet nie bedzie o calym zajsciu
pamietac. Wspolne drogi sie rozejda i czas zatrze te slady...Zostanie co
najwyzej zal, jakis sentyment /jesli to byl dobry zwiazek.../
Poza tym rzucanie drugiej osoby wcale nie jest latwiejsze. Gdy ja oznajmilam
swojemu bylemu /innemu/,ze odchodze to on tez chcial bym zostala. Walczyl
przez niemal pol roku. I co najwazniejsze:nie stracilam dla niego
szacunku,ze "zebral"o moja milosc! Nie uwazalam,ze sie poniza i upokarza! Bylo
mi po prostu strasznie przykro,ze sprawiam mu bol i ze nie moge mu pomoc.

[Gość: gepart czester]

tak,
choc zupelnie nie bylo warto
dzis to wiem
a scisk w piersi minie i znow bedziesz mogla lekko oddychac:)
glowa do gory

Gość portalu: nights napisał(a):

> Żebrałyście kiedyś o miłość? Jakie uczycia temu towarzyszyły?
> Co czułyście po za bezradnością, zażenowaniem i łzami spływającymi na twarz?
> Czy był ten charakterystyczny ucisk w piersi i poczucie ,że spada się na dno
> studni? Wrażenie ,że świat się kończy?
> Co było dalej? Napiszcie proszę, niech zobaczę,że jest ktoś jeszcze kto czuje
> podobnie.

[Gość: curry1]

ech...
niestety
dziś cieszę się, że nie wyszło.
ryczałam w samotności, nie błagałam wprost, ale pozwoliłam sobie na zachowanie,
o które nigdy bym się nie podejrzewała
wszystko trwało ponad pół roku (szarpanina, łzy, wspólne sypianie)
W końcu powiedziałam sobie dość.
I mimo, że było, minęło i nie żałuję, że tak się stało, to nawet po latach, gdy
wam to piszę, czuję skurcz w żołądku.
ech...