Związek z narcyzem

[natasza3022]

czy ktoraś z was byla w zwiazku z facetem, ktory okazal sie narcyzem?
jak to sie skonczylo?

[natasza3022]

Czytałam wiele o Narcyzmie..ale nigdzie nie znalazlam informacji,
czy moze on zakochac sie...wiem,ze ich zwiazki są krotkie, nie
angazują sie...ale czy ejst szansa ,ze mogą sie jednak zakochac?
Zatracic w innej osobie?

[sommernachtstraum]

jeśli ktoś patrzy tylko w lustro, to jakie jest prawdopodobieństwo, że zauważy -
i zakocha się bez pamięci - w kimś stojącym obok?

oszczędź sobie czasu i rozczarowania.

ok

[natasza3022]

jest jeszcze jedna sprawa: jak zachowuje se narcyz, od ktorego chce
odejsc ta druga osoba, albo gdy sam ją rzuca i ona wcale nie blaga
go o to by nie zrywal to wtedy oni jak reaguja?

narcyz pozwala odejsc bo to ponizej jego godnosci kogos zatrzymywac?
czy wrecz przeciwnie, kieruje sie zasadą: albo moja albo niczyja?
jest chorobliwie zazdrosny i zaborczy?

czytalam wiele artykulow i jest tam wiele sprzecznosci

[sommernachtstraum]

ale dlaczego sprowadzasz człowieka do jednej przegródki. on jest nie tylko
narcyzem, ma też sto tysięcy innych cech i doświadczeń z przeszłości, został
wychowany w jakiejś kulturze. i to wszystko zadecyduje o tym jak się zachowa. i
jeszcze okoliczności - nie tylko charakter.

tylko po co ci to przewidywać?

jeśli chcesz faktycznie od niego odejść - nie: sprawdzić, czy za tobą pobiegnie
- to jego zachowanie nie ma żadnego znaczenia, prawda?

[natasza3022]

nie. po prostu czytalam artykuły i doczytala sie roznic,
rozbieznosci w diagnozie narcyza i jego funkcjonowania w zwiazku
i chce wiedziec jaka jest prawda
mysle,ze masz troche racji mowiac ,ze wiele zalezy np od
okolicznosci?

myślę, że na siłe sama szukasz tych różnic

[cytrynka_ltd]

aby znaleźć coś, co pomoże utrzymać siebie w tej iluzji.
jeśli masz świadomość, że coś jest nie tak, to jest to właśnie najwłaściwszy
moment, aby sobie pomóc i zerwać tę "relację".
tak naprawdę narcyz potrzebuje porządnej terapii.
tylko ktoś naprawdę silny może z narcyzem sobie poradzić.

[wanilinowa]

natasza3022 napisała:

> nie. po prostu czytalam artykuły i doczytala sie roznic,
> rozbieznosci w diagnozie narcyza i jego funkcjonowania w zwiazku
> i chce wiedziec jaka jest prawda

te różnice nie wynikają ze sprzeczności, a z tego że te artykuły nie opisują
jednej i tej samej osoby. a zatem nie znajdziesz tam odpowiedzi czy czeka Cię
przyszłość z panem X

[cytrynka_ltd]

przecież on "kocha" tylko siebie:)
a, miłość nie polega też na zatraceniu się.
na pewno nie zdrowy związek.
kobiety mają tendencje do zatracania się.

[natasza3022]

w jednym artykule przeczytalam, ze idealna partnerka dla narcyza to
kobieta-narcyz, tez nie angazująca sie, niezalezna
w innym natomiast, wyczytalam, ze oni wybieraja kobiety slabe,
ulegle, by móc dominowac, uzalezniac sie...bo zwiazek z narcyzem
przetwac moze dlugo o tyle, o ile bedzie wszystko na warunkach
narcyza]

wiec jak jest naprawde?

[cytrynka_ltd]

i co takie dwie narcystyczne osobowości mogą sobie dać nawzajem?
jest narcyz kompensacyjny, ale tylko na własną zgubę.
nie ma związku z narcyzem.
jest tylko zaspokajanie jego potrzeb kosztem drugiej osoby. jeśli ktoś jest w
toksycznym związku z takim człowiekiem, to musi przede wszystkim zastanowić się
nad sobą. dlaczego ma tak niskie poczucie wartości i nawet gardzi sobą? bo tak
wygląda "związek" z narcyzem. gorzej jak jeszcze to jest osobowość
narcystyczno-perwersyjna. a, jak mu znudzi się, to i tak ją rzuci.
problemem współczesnego społeczeństwa jest, że jest coraz więcej narcystycznych
osobowości.

[natasza3022]

narcystyczno perwersyjna czyli jaka?

[sekwojadwa]

Nie obiecuj sobie,że go zmienisz.Jestem w takim zawiązku już 20
lat.W obecnej chwili żyjemy obok siebie.Partner starał się
zmienić,ale na krotko i tak wracał do swoich nawyków.Jeżeli masz
jeszcze wpływ na swoje życie,to odejdz.Zycie z narcyzem jest pasmem
upokorzeń.Taki człowiek jest bardzo zakomplesiony i za wszystko wini
partnerkę.

[natasza3022]

dlaczego sie nie rozwiodlas ? nie pozwalał ci odejsc?

[sekwojadwa]

Nie rozwiodłam się z powodow finansowych.Gdybym była
samowystarczalna finansowo,to bym o pozwolenie nie
pytała.Odeszłabym,bo na ugodowe rozejście się z narcyzem nie ma
mowy.Pracuję,zarabiam na swoje życie i tak musi zostać,bo na
wynajęcie mieszkania mnie nie stać,a jeszcze są dzieci na utrzymaniu
i tu muszę przyznać,że to on głownie utrzymuje dzieci.

[natasza3022]

tzn moj post miałby po tym postem, ale zle kliknelam

[natasza3022]

a mozesz wymienic inne jego cechy, ktore swiadczą o tym,ze jest
narcyzem?
A czy pojawialy sie u twojego męża jakies paranoje, urojenia,ze go
zdradzasz?
Byl zazdrosny? Czy jest atrakcyjnym facetem?

[wanilinowa]

naprawdę nie ma jednej odpowiedzi. a artykuły w kolorowych pisemkach nadają się
do kibla.. i nie mówię o czytaniu.

[manoeuvre]

u mnie skończyło się źle, tzn. po moim zerwaniu, wiedząc, że ma
szansę na powrót, bo nadal mi na nim zależy (były warunki, których
nie chciał zaakceptować, wypierając się swoich wyskoków), poczekał
na odpowiedni moment, żeby odwrócić kota ogonem i powiedzieć: możemy
być tylko znajomymi. To w dużym skrócie, po drodze wiele prób
manipulacji z jego strony, na które się niestety nabierałam,
wzbudzanie we mnie poczucia winy, itp., itd. Smutna historia.

[natasza3022]

tzn nie chcial do ciebie wrocic bo go urazilas tym zerwaniem, ale
nie chcial sie totalnie odciac bo chial byc twoim znajomym
dobrze zrozumialas?

[manoeuvre]

coś chyba w tym stylu

[natasza3022]

ale po co chce byc znajomym? ty go znasz lepiej

[manoeuvre]

no widzisz, do niedawna nadal się łudziłam, że jest uczucie, ale to
chyba tylko próba kontroli sytuacji z jego strony. Wie, że wciąż mi
zależy, nie potrafię ukrywać uczuć, i chyba rośnie mu ego od tej
świadomości. Kurczowo trzymałam się wersji optymistycznej (tzn.coś
się wyjaśni wreszcie, nastąpi jakis przełom i będzie możliwe
porozumienie), ale już nie mam złudzeń.

[natasza3022]

tzn,ze chcial miec kontakt z tobą? nie chcial go tracic? tak mowil/?

[manoeuvre]

długa historia, nie chcę jej teraz na nowo przeżywać, może kiedyś
pogadamy na privie. Ja do końca nie wiem, czy to narcyzm, to tylko
moje domysły.

[natasza3022]

chetnie porozmawiam na privie , odezwe sie niedługo

[manoeuvre]

zapraszam :)

[natasza3022]

napisalam ci maila:)

[cccykoria]

www.forum.niebieskalinia.pl/viewtopic.php?p=2118&sid=e22130ac868c3570aa68fb804b6cc677

Tu znajdziesz odp

[ruth.benedict]

hej, nie wiem czy to się pokrywa z medyczną terminologią, ale ja
właśnie leczę rany po krótkim związku z kolesiem, którego mogłabym
chyba tak nazwać.

to był taki człowiek, który projektował sytuacje, wymyślał sobie na
przykład wyjazd albo jakieś wyjście, albo ogólnie - związek i takie
gotowe "ubranko" zakładał na mnie nie pytając co ja na to. to trochę
jak takie odpustowe plansze z wyciętą dziurą na twarz: wszystko jest
już namalowane, a ty tylko wsadzasz twarz w dziurę i pozujesz do
zdjęcia. tak to trochę wyglądało. wszystko było cudownie do momentu
w którym jego scenariusz nie pasował do mojej aktualnej sytuacji.
wcześniej wszystko było super, romantycznie, cudownie, ja się
zakochałam...
teraz zastanawiam się czy nie robił tego wszystkiego, żeby móc
popatrzeć w lustro i powiedzieć, że jest się naprawdę fajnym facetem.
poza tym był strasznie wrażliwy na swoim punkcie - ciągle go coś
obrażało albo raniło. Czasem ja coś mówiłam a potem on twierdził, że
mówić a miałam na myśli b i że to b właśnie go zraniło, chociaż u
mnie a znaczy a a b - b.

rozstaliśmy się bardzo niedawno, ja ciągle dochodzę do siebie i
ciągle mnie boli.

[ruth.benedict]

okej, pardon, poczytałam sobie trochę o narcyzach i on się nie
mieści w definicji.

[natasza3022]

moim zdaniem, sugerując sie twoim opisem-on ma cos w sobie z narcyza

[hotally]

Mój facet jest w związku ze Mną. Zaakceptował ;]

[jasny_dzien]

Z kobietą, coś na kształt związku. Osobowość narcystyczna z elementami
borderline. Skończyło się antydepresentami... po mojej stronie.

[natasza3022]

współczuje:(

[manoeuvre]

jasny_dzien napisał:

> Z kobietą, coś na kształt związku. Osobowość narcystyczna z
elementami
> borderline. Skończyło się antydepresentami... po mojej stronie.

Możesz podać jakieś przykłady zachowania takiej osoby?

[jasny_dzien]

Patologiczne manipulowanie bliskimi

[manoeuvre]

ale nie zdaje sobie sprawy, dlaczego cierpi, tak?

[jasny_dzien]

'Mój' przypadek zdaje sobie sprawę, ale nie może przestać. To bardzo
inteligentna osoba.

[manoeuvre]

'Mój' też jest bardzo inteligentny, ale idzie w zaparte. Twierdzi,
że nie ma sobie nic do zarzucenia, że odpowiada tylko przed swoim
sumieniem, itd.
Może tylko przede mną tak gra, a sam sobie zdaje sprawę, że coś jest
nie tak. Już się nie dowiem.

[natasza3022]

spr poczte

[manoeuvre]

dla mnie to info? Jeśli tak, to nic jeszcze nie dotarło. Pzdr.

[natasza3022]

moj narcyz wręcz przeciwnie, PRZEPRASZAŁ, dziekowal
Ilekroć zrywal, mowil PRZEPRASZAM.
czul sie winny ale musial zerwac
Albo to byla zwykla gra...zrywal by upokarzac, biegac za nim, a
slowo przepraszam, (napisane w smsie) bylo tylko po to bym
zauwazyla,ze ma wyrzuty sumienia?

[alexik007]

Wiem, o czym piszesz, bo z kimś takim spędziłam dwa lata. Nie opisując
szczegółów, o których nie chcę nawet myśleć,bo kosztowało mnie to bardzo dużo, z
czystym sumieniem mogę powiedzieć jedno:nie czuł się winny,nie miał wyrzutów
sumienia.Jedyną osobą winną w jego oczach jesteś Ty.Tak przynajmniej było w moim
przypadku.Zrywał, żeby upokorzyć,żeby poczuł się lepiej, bo ktoś tak o niego
zabiega,tak się stara, tak go prosi.To tylko gra.Zwykła manipulacja.Może być
miły, kochany, uprzejmy i słodki aż do bólu.Zna słabe punkty drugiej osoby i
używa ich tak długo jak może,żeby jeszcze coś z tego dla siebie uzyskać.Przykro
mi tak pisać o kimś, kogo tak pokochałam, za kim nadal tak tęsknię,ale on nie
kocha drugiej osoby,kocha siebie.Jeżeli jest miły, kochany tzn.niestety, że
czegoś potrzebuje.Musiałam naprawdę dużo znieść, żeby to zrozumieć.Kiedy się to
pojmie i samemu pożegna się z taką osobą, jest łatwiej.Bo on zawsze wraca,kiedy
zaczyna znowu Cię potrzebować i trzeba być na to przygotowanym.Naprawdę on nie
ma wyrzutów sumienia, nie czuje się winny, bo on po prostu nie myśli o tym, co
czuje druga osoba, myśli o sobie.To przykre,ale prawdziwe.Czy można mu pomóc,
czy on może się zakochać?Wydaje mi się, że nie.Miłość wymaga dawania,oddania
siebie drugiej osobie, a dla niego to za dużo.Jest z kimś, bo np. to dobrze o
nim świadczy,bo ta osoba z jakiegoś powodu zwiększa jego atrakcyjność, powoduje,
że czuje się lepiej.Kiedy przestaje spełniać ten warunek, odchodzi i tyle.

[alexik007]

U mnie też w końcu pojawił się temat niezrywania kontaktu,znajomości itd.Też
długo liczyłam,że coś się wyjaśni.W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że to
czysta manipulacja,że on czuje się lepiej, widząc jak jeszcze bardziej się
upokarzam,bo widać było, że nadal go kocham.O wcześniejszych
upokorzeniach,graniu na moich emocjach i codziennym mówieniu mi o tym, jaki on
jest śliczny, wspaniały i jak się wszystkim podoba nawet nie chcę już myśleć.O
życiu na karuzeli:raz na górze, a raz głową o ziemię też nie.Bardzo smutna
historia, która nigdy nie powinna się zdarzyć.Teraz staram się o tym myśleć jak
o filmie, który obejrzałam i wyszłam z kina.Zdecydowanie nie wart był
obejrzenia.On się nie zmieni.Mój też mi to obiecywał.Teraz myślę, że to też była
manipulacja.Wiedział, co powiedzieć,żeby na mnie wpłynąć.Od takich osób trzeba
uciekać.Jak najszybciej i jak najdalej.

[manoeuvre]

większość z tego brzmi bardzo znajomo ... Poważne, nieuleczalne
zaburzenie osobowości to ostatnia rzecz, o jakiej bym kiedyś
pomyślała. On sam mówił o sobie, że ma trudny charakter, a że ja też
chyba do 'łatwych' nie należę, cierpliwie czekałam, myśląc
(interpretacji było wiele), że ten dystans itp. wynika może z
ostrożności, bo kiedyś się sparzył i boi okazać uczucia.

[alexik007]

Mi mówił tylko,że kiedy ktoś go czymś zdenerwuje, to potrafi być naprawdę
okropny,ale nigdy nie pomyślałabym, że jego zachowania to zaburzenie
osobowości.Różnie to tłumaczyłam, ale nie tak...Teraz czasami myślę,że powinnam
inaczej z nim postępować,inaczej się zachowywać,bo kiedy nadchodziły te
momenty,gdy było dobrze,to było naprawdę dobrze.Ale skąd mogłam wiedzieć, że to
sytuacja inna niż wszystkie?Wszyscy mi mówią, że mało kto by tyle
wytrzymał.Walczyłam do samego końca,ale przegrałam i nie mam już siły.Chciałabym
tylko zapomnieć i wrócić do normalności,ale tak do końca normalnie chyba już nie
będzie.

[natasza3022]

tzn,ze on wróci do ciebie> Czujesz to?
Z twojego wpisu zrozumialam jedno: ONI WRACAJĄ TYLKO WTEDY JAK
CZEGOŚ POTRZEBUJĄ

PRZYKRO MI ze cie to spotkalo. Nie da sie latwo zapomniec, ale
pomysl o tych, ktore wyszly za takich za mąż....:(

Ja jestem:-))

[kwiaty.polskie]

Mój facet jest nie tylko narcyzem ale też próżnym i pysznym typkiem
granatem od rzeczywistości oderwanym. Co prawda do wszystkich
czterech wad ma pewne prawo i są one nawet w jakiś tam sposób
wytłumaczalne ale... "Ale" pozostaje. Czasem wkurza mnie jak jasna
cholera ale mimo to go kocham. Bo wady ma tylko cztery a zalet wiele.
Owszem, narcyz może się zakochać.Do narcyza potrzebna
jest "instrukcja obsługi":-))) Otóż typka zostawiamy samego sobie,
niech się nacieszy własnym towarzystwem.Po odpowiednim okresie
odosobnienia pozwalamy mu się przez chwilę ucieszyć naszym
towarzystwem. Wtedy otrzymujemy pełną przemianę narcyza w
czułego,wspaniałego faceta. I tak w kółko. Na dłuższą metę okiełznać
się tego nie da ale na jakiś czas działa.
Jak ktoś nie ma ochoty na zabawę to niech sobie da z narcyzem
spokój:-))

[alexik007]

Dokładnie, zgadzam się.Tak to właśnie wygląda.On znika, a potem znowu się zjawia
i wtedy jest najwspanialszą i najczulszą osobą na świecie(przez jakiś czas
oczywiście), a potem znika znowu, zachwoując się przy tym jak najokrutniejsza
osoba na świecie.I tak w kółko."Mój" tak ma już od baaaaaaaaaaaardzo dawna.Teraz
też się po dwóch miesiącach odezwał, bo już się widocznie sobą nacieszył i był
gotowy na powrót,ale że mi to już dało bardzo w kość, bo każde takie rozstanie
traktowałam bardzo poważnie,to nie byłam zbyt pozytywnie nastawiona, więc sobie
darował,ale stwierdził, że nie chce kończyć wszystkiego między nami definitywnie
i że zobaczymy jak będzie, dlatego nie chce tracić ze mną kontaktu.Początkowo
się na to zgodziłam, bo go kocham,ale potem zdałam sobie sprawę z tego, że nie
dam rady,że na dłuższą metę tak nie wytrzymam, dlatego napisałam,żeby dał mi raz
na zawsze spokój.Czy czuję, że teraz znowu się odezwie?Nie wiem.Intuicja mi
podpowiada,że to bardzo możliwe.Szczerze mówiąc boję się tego.

alexis...dokladnie ja tak mialam

[natasza3022]

Mowił mi to samo co tobie, ze "Ale nie chce tracic z tobą kontaktu"
Czyli co?
Jak mojego wręcz wymuszalam, zeby mi przysiągł ,ze to ostatni raz,
zeby to byl definitywny koniec, to stwierdzil smutnym głosem "Nie
potrafie:( Nie umiem ci obiecać,ze to koniec"
I co??? I jak takie cos ma sie odbierac?

[natasza3022]

A potrafisz przewidziec jego reakcje , gdy powiesz mu,ze poznalas
kogos, z kims sie spotykasz? Moj powiedzial,ze moge sie zkism
spotykac, ze mam mu o tym nie mowic, woli nie wiedziec bo go to
bedzie "bolało"
I co ty na to?

[alexik007]

Masz nie mówić, bo będzie go bolało?W moim przypadku, ja napisałam, że nie chcę
mieć z nim kontaktu,bo to dla mnie trudne,że chcę sobie normalnie ułożyć życie z
kimś innym.Nie odpowiedział, dał spokój,ale potem miałam małą "demonstrację
siły" z jego strony.Nie jestem w stanie przewidzieć, jak by się zachował.Myślę,
że czuje się bezkonkurencyjny i wie, że go nadal kocham.U mnie to jest
generalnie bardzo złożona historia, bo znamy się od dziecka.Już wtedy byliśmy
"parą".Potem on przez cały czas wracał jak bumerang,odzywał się do mnie itd.
itp., ale ja unikałam kontaktu.Dopiero na studiach zaczęliśmy się spotykać.Przez
cały ten czas on nikogo nie miał.Wiem na pewno.Powiedział mi wtedy, że nigdy nie
sądził, że się zakocha i że zawsze będzie sam.Razem z nim przeżyłam najcięższy
okres w jego życiu, o którym nie chcę pisać.Nie wiem, co myśleć.Czasami myślę,
że to jakieś fatum nade mną krąży i stąd jakoś nie chce mi się wierzyć, że to
koniec,choć obiecał, że jeśli będę chciała, to zniknie z mojego życia.W każdym
razie i w moim i w Twoim przypadku jest to raczej coś, co nie ma żadnej
przyszłości i żadnego sensu,choć tak trudno w to uwierzyć.

[natasza3022]

skoro ci nie odpowiedzial tzn,ze trzyma cie w niepewnosci, moze
narcyz chce abys byla mu ciagle wierna i czekala, nie masz prawa z
kim innym bo to zdrada
Nawet twoje pragnienie,ze chcesz o nim zapomniec pewnie go urazilo
no bo jakim prawem. Ale oni mają takie wielkie ego i to jest chore,
chore ego
Ile juz czasu teraz sie do ciebie nie odzywa? A moze zmiana nr tel
pomoze? tak zeby nie mogl cie odnależć?

No a moj, tak powiedzial, bedzie go to bolało. Wiem, chore co/?

[alexik007]

A teraz się nie odzywa od zaledwie kilku dni.W najbliższym czasie będzie miał
parę okazji, żeby to zrobić. Mam nadzieję, że nie skorzysta.W każdym razie
wyczucie ma idealne,bo zawsze się pojawia, kiedy zaczyna się układać.Pewnie masz
rację i faktycznie go uraziłam samą myślą o tym, że mogę być z kimś innym.W
końcu,gdzie znajdę kogoś lepszego.O zmianie numeru myślałam.Na razie
poczekam.Może sobie darował.Obie mamy prawo do szczęścia i mam nadzieję, że
niedługo takie znajdziemy.Tak, to wszystko jest chore.

[alexik007]

U mnie było jeszcze oczywiście, że miał kilka pomysłów,ale widzi, że to bez
sensu,skoro ja tak sądzę i nie jestem pewna, czy chcę żeby był w moim życiu po
tym jak postępuje, to w takim razie się usuwa.A jak napisałam:no dobrze,czyli
kończymy to raz na zawsze,definitywnie, to odpowiedział, że on nie chce zrywać
kontaktu ze mną i że zobaczymy co będzie dalej.Wydaje mi się, że i w Twoim i w
moim przypadku, to takie utrzymywanie kontroli nad nami, żebyśmy nie ułożyły
sobie życia z kimś innym, zwyczajna manipulacja.Obaj wiedzą, że ich kochamy, a w
ten sposób np. mówiąc, bo mnie to będzie bolało,bo ja pomyślę, pobudzają do
myślenia i uniemożliwiają zapomnienie o nich.W końcu każda z nas siedzi teraz i
się zastanawia: o co chodzi?A chodzi chyba o to, żebyśmy, kiedy któryś z nich
odezwie się za jakiś czas, nadal czekały.A to bez sensu, bo tak można czekać do
końca życia. I tak naprawdę na co czekać?trzymaj się:)

[natasza3022]

ty tez sie trzymaj i daj znac, czy sie odezwal.
A moze jest tak jak mowilas: wcale ich to nie boli, tylko sprawdzają
czy nam zalezy. Moze ich to nie boli wcale...

[alexik007]

Jasne, dam znać, choć nie sądzę,żeby w najbliższym czasie się odezwał.Raczej
poczeka dłuższy czas, chyba że już znalazł kogoś innego, kto będzie go podziwiał
i "lepiej rozumiał".A nie boli ich na pewno, bo to niestety tylko taka gra, więc
nie ma się co łudzić.Naprawdę chciałabym, żeby było inaczej, ale prawda jest
taka, że boli tylko Ciebie i mnie.Im jest teraz dobrze.

[delayla]

Ja nie.
Ale znajoma była z kolesiem, który kazał do siebie mówi per "bóg", chyba wiadomo
jak się skończyło..
a że kolesia znam i ja (właściwie dzięki mnie się zapoznali) to wiem, że to był
narcyz nad narcyzy.
Jak go rzuciła to gadał "Jak ona mogła!? KAŻDA kobieta oddała by WSZYSTKO żeby
spędzić ze mną chociaż 30min, a ona mogła mnie mieć całego kiedy tylko
chciała... blablabla"

najs:D

[natasza3022]

i jak to sie skonczylo jak go rzucila? Probowal ją odzyskac?
Skoro to narcyz, to powinien bo jego wybujałe ego nie pozwala nikomu
odchodzic

[blacklili]

Przeczytaj sobie ksiażkę ,,Gdy kochasz mężczyznę który kocha siebie"
(autora nie pamiętam niestety) Naprawdę polecam!

[delayla]

> i jak to sie skonczylo jak go rzucila? Probowal ją odzyskac?
> Skoro to narcyz, to powinien bo jego wybujałe ego nie pozwala nikomu
> odchodzic

No nie... stwierdził tylko, że ona i tak nie była go godna oraz wszędzie każdemu
ją obsmarowywał... Najbardziej podobał mi sie jego tekst:
"KAŻDA dziewczyna oddałaby WSZYSTKO, żeby spędzić ze mną chociaż 10 minut, a ona..."
Poza tym ogólnie cienko u niego z dziewczynami z tego co widzę...

[matinka03]

Wiej na kilometr zanim będzie za późno. Związek z narcyzem to jedno
pasmo udręk, kłamstw, oszukiwania, zwodzenia, manipulacji. Gdy się
takiego kocha to żyje się latami złudzeniem, że on się zmieni ale to
tak jak z alkoholikiami.Nałóg rzuca 1 na 100u. Potrzeba psychologa,
terapeuty lub innej fachowej pomocy, której on wcale może nie chcieć
przyjąć. Uciekaj dziewczę póki czas.

[nadiaaaa]

nie wiem, czy skończyło. Na razie to mogę powiedzieć tylko tyle, że od jutra
biorę antydepresanty. Po roku po rozstaniu pytanie skierowane w moją stronę:
"czy ja go kocham?", uspokoił się, że tak i zupełnie dał spokój, potem jeszcze
pytanie "czy możemy się spotykać od czasu do czasu" i koniec, u niego spokój, u
mnie znów ból. Plątał się i nie wiedział, przyznawał otwarcie że nie wie czy
chce czy nie chce, czy to możliwe, czy niemożliwe żebyśmy żyli razem. Po trzech
tygodniach udręk wzajemnych stwierdził, że jednak niemożliwe, że musimy szukać
szczęścia osobno. Ale jednocześnie nie mógł znieść tego, że nie chcę go więcej
widzieć. On też się leczy antydepresantami. Sama się gubię i nie wiem czy to
narcyz czy borderline, nie wiem. "Studia" nad tym tematem zajęły mi ostatnie 3
miesiące,zmarnowane 3 miesiące życia. Jestem zmęczona i mam dość. A na pytanie
czy go kocham, odpowiadam tak, ale co z tego. Na razie za bardzo się nim
zaopiekowałam, znudził się, potrzebuje ekscytacji i wrażeń! I co? Po raz kolejny
odfrunie gdzieś, zafascynuje się, a potem szybko oklapnie, może za pół roku coś
do mnie napisze i tyle. Dość już tych smutków, mówię dość!

[alexik007]

pisałam tu jakiś czas temu,więc stwierdziłam,że napiszę jak to dalej wyglądało u
mnie.Zgodnie z tym, co sądziłam, niedługo potem się zjawił i stał się najczulszą
i najwspanialszą osobą na świecie.Na bardzo krótko oczywiście.Któregoś dnia po
prostu dostałam chłodnego smsa o nieistotne jakiej treści.Postanowiłam
zareagować inaczej, czyli nie zareagować.Po dwóch dniach sam napisał,że on tak
nie może, że musimy się spotkać,że nie wie sam,dlaczego tak robi i że znowu
krzywdzi mnie bez sensu.A po dwóch dniach znowu,że on robił wszystko, ale chyba
nic z nas nie będzie,że chyba się starał, ale chyba to za mało.Chyba...A
wszystko było dobrze.Chciał porozmawiać.Zgodziłam się.Chciał wiedzieć, co mu
chce powiedzieć,czego może się spodziewać.Powiedziałam,że mogę mu to przekazać,
ale tylko osobiście.I od tamtej pory nic, cisza...Teraz zajmuje się sobą, ma
gdzieś znowu wyjechać, coś tam robi.Ma problem.Kocham go. I co z tego?Nawet nie
płaczę tym razem,nie biorę nic na uspokojenie.Nie myślę.Trochę nie wierzę, że to
moja historia i mój świat.Wiem,że niedługo się odezwie,że wróci,że powie mi to
samo.A najzabawniejsze w tym wszystkim jest to,że nie jestem w stanie zaręczyć
jak się zachowam,bo on zawsze potrafi mnie przekonać.W sumie nadal jesteśmy
razem.Jeszcze.Kolejna przerwa, jakby on to określił.Postanowiłam,że wykorzystam
ten czas po to,żeby stać się silniejsza,żeby już się nie dać.Na razie nie
jestem.Wstyd się przyznać,ale nie jestem.Ale też nie rani mnie jego zachowanie,
bo teraz wiem,że to nie moja wina.Takie błędne koło.

[cioccolato_bianco]

zerwaniem:)

[nadiaaaa]

dzięki za podpowiedź, zerwaniem się zakończyło;)
i trzeba to sobie w końcu wyraźnie powiedzieć - ZERWANIEM, ale co tam ogólnie i
generalnie to fajnie jest:)

Faceci na tym forum są pozbawieni narcyzmu :)

[myinspire]

Wymień swego obecnego na jednego z forumowiczów i Twój problem się
rozwiąże... (nie mam na myśli siebie)

[slim7]

Tak, ja byłam. Skończyło się tragicznie.
Narcyz jest zawse ściśle powiązany z egoizmem.
Mój narcyz przede wszystkim uważał siebie za idelanego potencjalnego partnera dla każdej kobiety, które zakochiwały się i zaczynało im zależeć już po kilku randkach, a ten je zmieniał jak rękawiczki.
Co odbijało się na naszym związku w ten sposób, że o sobie i swoich zaletach i sukcesach mówił często i z dumą, jednocześnie bagatelizując moje. Nie mogłam się pozbyć przeswiadczenia, że on uważa, że jest wyjątkowy, a ja przeciętna i dlatego ja powinnam spełniać wszystkie jego zachcianki, bo on może sobie zaraz 10 takich jak ja znaleźć. Oczekiwał całkowitego oddania i poświęcenia (bo przecież inne tak robiły). Do dzisiaj pamiętam jego słowa: "bo inne kobiety, wstawały specjalnie wcześnie rano i sprawiało im przyjemność zrobienie mi śniadania i patrzenie na to ,jak ja je zjadam i jak się krzątam szykując do pracy, a ty śpisz". Na wszystkie komplementy reagował słowami "wiem".
Np. "kochanie, jeszcze nikt mnei tak dobrze nie pieścił" on na to "wiem".
Najlepsze było to, że wtedy kłamałam...
Często też poruszał temat, że chce mieć już niedługo dzieci, ale nie dlatego, bo je lubi, albo lubi się z nimi bawic, tylko tak dla samego "miecia"(bo jak tu nie rozprzestrzeniać tak wspaniałych genów).
Mój charakter do uległych nie należy (wręcz przeciwnie) i to właśnie go pociągało, bo narcyz to bardzo często też zdobywca. No to się starał, starał i starał przez rok. A jak tylko się wystarał i w końcu przestałam być nieufna i się zaangazowałam na całego, zamieszkaliśmy razem itp... to ok miesiąc póżniej złapałam go na umawianiu się z inną na masaż.
Narcyz oczywiście może się zakochać, ale będzie to może 1/4 siły miłości jaką może Cię obdarować przeciętny facet.
Moja rada: UCIEEEEEEKAAAAĆ.

[suzi26]

niesamowite, ja słyszę dokładnie to samo!!!

[nirvana.online]

Ja też byłam w takim związku. Facet był czarujący i miły dopóty,
dopóki nie miał pewności czy mi zależy. A jak już tą pewność zdobył
zaczęły się jazdy.
Przestał mnie szanować, celowo prowokował kłótnie (o byle co), żeby
móc zniknąć na 2-3 tygodnie (w tym też czasie obskoczył swoich
kumpli, odwiedził „koleżanki”). A potem wracał do mnie jak gdyby
nigdy nic sie nie stało. W późniejszym czasie doszedł jeszcze
szantaż emocjonalny i kłamstwa w żywe oczy mimo, iż np. został
przyłapany na gorącym uczynku.
Jestem osobą raczej otwartą, cierpliwą i miłą a że on to wyczuł więc
zaczął to wykorzystywać.
A teraz? Mnie odstawił na dolną półkę (chyba mam być rezerwą) i
poszedł do rozwódki z 2 dzieci twierdząc, że „twarda z niej sztuka i
wogóle ona taka super, bo doskonale się rozumieją”. Ale ze mną
kontakt chciał mieć bo czasem pisał smsy....masakra.
Ciekawa jestem czy rozwódka będzie jego ostatnia kobieta – skoro
jest taka twarda itp. Czytając wypowiedzi forumowiczki slim7
podejrzewam że nie. Każda, nawet najtwardsza kobieta kiedyś mięknie
prawda? Czy się mylę?

No w każdym razie tacy faceci to psy ogrodnika, samemu nie wezmą a
komuś nie dadzą. I powiem Wam drogie koleżanki, że dopóki pozwalamy
na powroty, dajemy jakąkolwiek nadzieję np. na spotkanie, dobry seks
itp to oni nie odejdą. Zatem jeśli chcemy ratować siebie musimy
wziąźć sprawy w swoje ręce i odciąć się.


p.s. Bo niby w imię czego mamy się poświęcać i czekać na kogoś kto
zwyczajnie z nas kpi

[suzi26]

może się zakochać w sobie. Tkwie w takim związku i to jest
koszmar.95% uwagi poświęca sobie, swoim potrzebom, zachciankom,
marzeniom, 4,5% poświęca pracy, bo przecież jest świetny w tym co
robi, 0,5% na resztę - dom, rodzinę bliższą dalszą.
Odradzam takie związki !!!

[pijawka_lekarska]

Byłam kiedyś w takim związku. Odmiana "ja" we wszystkich siedmiu przypadkach.
Jak się skończyło? Narcyz ze mną zerwał, tłumacząc, że nie dorósł do poważnego
związku, że jestem dla niego za dobra, oraz...że chciałby więcej czasu poświęcać
na swoje hobby. Po kilku miesiącach zapragnął wrócić do mojej skromnej osobie,
ale już było za późno, zresztą miałam już nowego chłopaka - mojego obecnego
narzeczonego.

[nastja]

witam! piszę tu po raz pierwszy ale mam nadzieje że przyjmiecie moją
skromną osobę bez ceregieli:)
Własnie wyprowadzam się od narcyza. dzisiaj pakuję pierwsze walizki.
narcyz wyjechał na tydzień "zeby na to nie patrzeć, bo będzie
cierpiał". btw to on zerwał. ale też chce miec ze mną kontakt.
ponad cztery lata "związku" - była nawet mowa o ślubie i dziecku, co
prawda różnie to się wszystko miedzy nami układało - bywało cudownie
a bywało i tragicznie. zerwania i powroty, raz się nawet
wyprowadził. oczywiście potem wracał i prosił o przebaczenie, mówił
że chce być tylko ze mną i chce abym była matką jego dzieci. (on już
po rozwodzie, dwójka dzieci z czego małzeńskie jedno a
pozamałżeńskie drugie). To były takie okresy "na haju". Potem
pojawiała się np rozmowa o ślubie i on mówił że tak naprawdę to nie
jest na to gotowy. potem kłótnie na byle jaki temat - pretekst
zawsze sie znajdzie - i rozstanie. jego sposób na mnie - karanie
milczeniem, oddaleniem, ostentacyjne rozmowy przez telefon ze
znajomymi o różnych problemach - tak, zebym słyszała, że z nimi może
i chce na ten temat pogadać a ze mna nie bo nie jestem tego warta.
początkowo tak właśnie myślałam - ze nie staram się do końca, że nie
jestem wartościowa i ze jego złe samopoczucie to moja wina.
skończyło się terapią. moją. postanowiłam być silna i odbudowałam
poczucie własnej wartości. no i wtedy tak naprawdę jazdy sie
zaczęły. bo przestał się liczyć tylko on, zaczęłam czegoś wymagać.
Potrafił powiedzeć, że podoba sie co drugiej kobiecie którą spotyka,
ze kilka znich chciało dla niego rzucić wszystko - męża, rodzinę,
pracę żeby być z nim (czyt. służyć mu) a ja śmiem czegoś wymagać. w
koncu sam poszedł do psychologa. był tylko na jednym spotkaniu,
nawet mi o tym nie powiedział zanim poszedł - byłam na tygodniowej
delegacji. a ja w miedzyczasie ośmieliłam się powiedzieć coś nie po
jego myśli i zerwał. teraz uciekł a ja się dzisiaj pakuję. i wiecie
co jest najgorsze? wiem, że jeśli przyszedłby do mnie, przeprosił,
poprosił o kolejną szansę to ja pewnie bym się zgodziła. wszystko
mnie boli w środku i płaczę od trzech dni bo pokochałam go całą mocą
ale wiem że nie mamy szans na normalność w związku.

[nadiaaaa]

Wiem, co czujesz. Rozumiem doskonale. Ja też kocham swojego narcyza. I czuję, że
nikogo tak nie kochałam, choć uwierz mi przeżyłam już wiele. Jest miłością
mojego życia. Ale on najwyraźniej źle znosi to, że okazuję mu jak bardzo mi na
nim zależy. Mówi, jeżeli mnie kochasz to pozwól mi żyć swoim życiem. I też
cierpi, że nam się nie udało. Dla normalnych ludzi to nie do pomyślenia,
przecież jak cierpi, to znaczy, że też mu zależy, ale nie potrafi przy mnie
trwać, za cholerę nie potrafi. Wróci mu jak przez długi długi czas nie będę nic
okazywać. I zastanawiam się czy jest sens być z kimś, kto nie pozwoli mi się
zbliżyć do siebie. Bo to taka gra. Tu nie można pozwolić sobie na szczerość.
Osoba taka jak my musi cały czas kontrolować sytuację, kombinować, aby nie
rozwaliło się wszystko przez głupi przypadek. Kto ma na to siłę?! Każda próba
zbliżenia się, to wielkie ryzyko rozstania. Po półtora roku od rozstania ciągle
o nim myślę, od rana do wieczora. I nic na to nie pomaga, nic. Przyjaciele już
nie chcą o nim słyszeć, nikt nie pozwala mi o nim mówić. Zgadzam się z innymi,
zgadzam się ze sobą, że to nie ma sensu. Na logikę wszystko rozumiem. Ale co z
tego.Jacyś faceci się pojawiają, a ja odrzucam każdego i nie chcę innego.
Ostatnio pomagają antydepresanty. Rozpaczliwy ból jest stępiony i nie dociera do
końca. Polecam. Wiem, że czas goi rany. Wiem, że kiedyś mogę zapomnieć. Trwam w
zawieszeniu. Staram się zająć sobą. Ale ciągle wierzę, i nie potrafię odpuścić.
I wiem, że mogę wybaczyć mu wszystko. Pozdrawiam. Trzymajcie się!

[alexik007]

Też rozumiem.Też wiem jak to jest.Też kocham.Nigdy w życiu nie czułam się tak
pogubiona i zdezorientowana.Długo myślałam,że ze mną jest coś nie tak. Wiele
razy obwiniałam się, a to wszystko kosztowało mnie już tak wiele,że nie pamiętam
nawet jak to jest, gdy jest normalnie.Nie chciałam wierzyć, że to narcyzm.Do tej
pory do końca w to nie wierzę,ale wszystko tak bardzo się zgadza, tak pasuje, że
chyba nie ma innej możliwości.Tak, jakby w jednym człowieku były dwie osoby:
dobra i kochana, a potem nagle w jednej chwili zdystansowana, chłodna, daleka,
bo coś było nie tak, bo zły nastrój, bo mu się znudziło, bo musi pobyć teraz sam
ze sobą, więc znika.A potem znowu się zjawia, nagła przemiana, bo mnie kocha, bo
beze mnie to wszystko nie ma sensu, bo chce chociaż móc mnie widywać.Najpierw
mówi, że chyba znowu mnie krzywdzi, potem, że chyba nic z nas nie będzie, potem
odkręca wszystko. Chce rozmawiać, potem nie chce.Milczy.Dystansuje się.Nie wiem,
czy wierzyć w jego smutek i ból, że nam się nie udaje.A kiedy próbuję odejść
ostatecznie, zniknąć, kiedy staję się niedostępna, on od razu bardziej się
stara, zbliża się. Kiedy mu zaufam, kiedy jest już dobrze, stabilnie, on znowu
się cofa, milczy.Po raz pierwszy zachowałam się wobec niego inaczej: na
milczenie odpowiedziałam milczeniem, na dystans dystansem, na chłód
chłodem.Jakby mi nie zależało, a przecież zależy.Tęsknię.A to taka gra,która w
ogóle mnie nie bawi.A najgorsze jest to, że wiem, że powinnam odejść,zmienić
numer telefonu, a nie potrafię.Jak można mówić komuś, że się go kocha, że się
chce z nim być, a potem tak się oddalać?Zabawne, bo nadal jesteśmy razem.Ja nie
odeszłam.On też nie.Cały problem tkwi w tym, że nawet się do mnie nie odzywa.A
ja boję się tego momentu, kiedy się odezwie, bo znowu zaboli.Wiem, że każda
osoba, która nie miała styczności z kimś takim powiedziałaby, że oszalałam, że
powinnam uciekać i zawsze to sobie obiecuję, zawsze kiedy wraca, opieram się jak
mogę, a potem się poddaję.Wiem, że to bez sensu. Ja naprawdę to wiem. Ja to
rozumiem.A to i tak nic nie zmienia.Tak bym chciała, żeby było normalnie i tak
nie mogę pogodzić się z tym, że nigdy nie będzie.Może któregoś dnia odejdzie do
kogoś innego i wtedy nie będę miała innego wyjścia jak się z tym pogodzić.I też
odtrącam innych.Nie zwracam na nich uwagi, a on nie daje o sobie
zapomnieć.Myślę, że tym razem też odejdzie i może nawet już nie wróci.Bo tym
razem nie ma już na kogo zrzucić winy, ani do czego się przyczepić, ani czego
zmienić.Musiałby po prostu uznać, że on taki jest, a tego nie zrobi nigdy.Wiem,
że jemu nie jest wcale źle.Wiem, że zajmuje się teraz sobą, swoimi potrzebami,
że jak najdalej odsuwa od siebie myśl, że coś jest nie tak i że tak naprawdę nie
jest świadomy tego jak bardzo mnie rani. A ja nie wiem, co ze sobą zrobić.Nie
wiem jak dałam się w to wciągnąć. Nie sądziłam, że pokocham kogoś aż tak.Tak
bardzo chciałabym zapomnieć, wykasować z pamięci, z serca, z życia. Nie
umiem.Boli.Pozdrawiam wszystkich w podobnej sytuacji!

[nastja]

nadiaaa jak masz ochotę pogadać to napisz do mnie na pocztę gazetową.

[nadiaaaa]

Nastja, napisałam maila:) doszedł?

[nastja]

nadjaaaa - odpisałam.

[alexik007]

Po dwóch latach związku z taką osobą, mogę powiedzieć tylko jedno:trzeba
uciekać,uciąć wszelki kontakt,uciekać, w nic nie wierzyć, w obietnice zmiany,
naprawy, wizje wspaniałego życia.Tego nie będzie nigdy.Trzeba gdzieś głęboko
wbić sobie do głowy, że on kłamie, że manipuluje, że to tylko gra.Można z nim
żyć, ale na jego warunkach, według jego planu, bo każde zdanie odrębne, każda
własna opinia nie jest w stanie przejść.Znam go od dziecka i nigdy nie
przypuszczałabym, że to będzie taki człowiek, nigdy nie myślałabym, że to będzie
taki koszmar.On nie zdaje sobie sprawy z tego jak rani, krzywdzi.Nawet, kiedy
mówi, że o tym wie, kłamie. On się nie zmieni. Nie chce się zmienić. Chce, żeby
zmienili się wszyscy wokół niego, ale nie on.Jemu jest wygodnie tak jak jest. Po
co to zmieniać?Przeżyłam liczne rozstania i powroty, upokorzenia, zawody, z
wielu rzeczy zrezygnowałam, wiele odpuściłam. Zostałam z niczym.Zostałam z
miłością do kogoś, kto nigdy nie kochał nawet w 10% tak jak ja i ze
świadomością, że muszę się ratować, bo zniszczę sobie życie. Zostałam z
zawiedzionym zaufaniem, ze zniszczoną psychiką. Nie będzie lepiej. Będzie
gorzej. On za każdym razem będzie gorszy, będzie więcej wymagał.Boli tak jak nic
nigdy nie bolało.Boli każde wspomnienie.Wiem, że jeśli w najbliższym czasie nie
znajdzie kogoś na moje miejsce, to mimo swoich obietnic, wróci, odezwie się
znowu, bo będzie czegoś chciał, potrzebował, a ja będę musiała mieć siłę, żeby
się nie poddać, ogromną siłę.Wiem, że jeśli ulegnę, sytuacja się powtórzy, a ja
będę cierpiała jeszcze bardziej, bo za każdym razem to boli mocniej.Wiem też, że
jeśli dam się w to znowu wciągnąć, to będzie trwało nieustannie, dopóki on nie
znajdzie kogoś, kto będzie bardziej odpowiadał jego oczekiwaniom i potrzebom.
Wiem, że zrobi to bez najmniejszego wahania.Boję się. Boję się wszystkiego.
Życia, które mnie czeka. Tego, że już tak nie pokocham. Boję się wiadomości od
niego i tego, że któregoś dnia go spotkam. Boję się, że nie dam sama rady.Boję
się, że nie zapomnę.Cała jestem strachem i niepewnością. Cała jestem rozbita na
miliony kawałeczków.Trochę się rozpisałam, ale jeśli ktokolwiek z was zauważy,
że osoba, z którą jest, jest narcyzem i jeżeli to będzie się potwierdzać, to
niech ucieka tak szybko jak tylko się da. Później jest tylko gorzej, tylko
trudniej. Im bardziej się w to wikłamy, tym trudniej jest się wydostać. Nie ma
nadziei i szansy na to, że on będzie inny. Nie ma.Nie będzie jej też za miesiąc,
pół roku, rok, ani pięć lat.Nie będzie jej nigdy.Będzie manipulacja, ciągłe
sprawianie bólu, dystansowanie się, karanie milczeniem, brak rozmowy, będzie
chodzenie na palcach i zastanawianie się, co tym razem zrobiło się nie tak i
czytanie w myślach, czego on tym razem oczekuje, o czym myśli. Ja wiem, że bywa
też cudownie, że dla tych chwil chce się żyć i czekać i trwać, ale to są tylko
chwile, które z czasem stają się coraz krótsze i rzadsze. Dobrze jest tylko na
początku.Nie łudźcie się. Nie wracajcie do niego, choćby nie wiem jak się tego
chciało. Nie wierzcie mu, choćby nie wiem jak bardzo się tęskniło. Ja uwierzyłam
wiele razy. Teraz żałuję i cały czas powtarzam sobie:dla niego to tylko gra, on
mówi to, co chcę usłyszeć.Boli samo wyobrażenie tego, że on będzie z kimś
innym,ale wiem, że nie mogę z nim być, że jeśli będę, to on mnie zniszczy, nawet
nie zdając sobie z tego sprawy. Chyba nie będę już tu pisać, bo wygląda na to,
że moja historia z narcyzem się kończy, bo musi się skończyć.Walczyłam o niego i
myślałam, że mogę coś zrobić, że on się zmieni, że ja się dopasuję. Przegrałam.W
związku z nim chyba nie można wygrać. Nie chcę pamiętać niczego. Nawet tych
dobrych chwil, które się zdarzały.Za bardzo boli. Nie wiem, kiedy przestanie.

masakra wam powiem

[nirvana.online]

Ja też byłam w takim związku. Facet był czarujący i miły dopóty,
dopóki nie miał pewności czy mi zależy. A jak już tą pewność zdobył
zaczęły się jazdy.
Przestał mnie szanować, celowo prowokował kłótnie (o byle co), żeby
móc zniknąć na 2-3 tygodnie (w tym też czasie obskoczył swoich
kumpli, odwiedził „koleżanki”). A potem wracał do mnie jak gdyby
nigdy nic sie nie stało. W późniejszym czasie doszedł jeszcze
szantaż emocjonalny i kłamstwa w żywe oczy mimo, iż np. został
przyłapany na gorącym uczynku.
Jestem osobą raczej otwartą, cierpliwą i miłą a że on to wyczuł więc
zaczął to wykorzystywać.
A teraz? Mnie odstawił na dolną półkę (chyba mam być rezerwą) i
poszedł do rozwódki z 2 dzieci twierdząc, że „twarda z niej sztuka i
wogóle ona taka super, bo doskonale się rozumieją”. Ale ze mną
kontakt chciał mieć bo czasem pisał smsy....masakra.
Ciekawa jestem czy rozwódka będzie jego ostatnia kobieta – skoro
jest taka twarda itp. Czytając wypowiedzi forumowiczki slim7
podejrzewam że nie. Każda, nawet najtwardsza kobieta kiedyś mięknie
prawda? Czy się mylę?

No w każdym razie tacy faceci to psy ogrodnika, samemu nie wezmą a
komuś nie dadzą. I powiem Wam drogie koleżanki, że dopóki pozwalamy
na powroty, dajemy jakąkolwiek nadzieję np. na spotkanie, dobry seks
itp to oni nie odejdą. Zatem jeśli chcemy ratować siebie musimy
wziąźć sprawy w swoje ręce i odciąć się.


p.s. Bo niby w imię czego mamy się poświęcać i czekać na kogoś kto
zwyczajnie z nas kpi. Nie pozwalajmy na to by nas nie szanowali

[slim7]

>"Czytając wypowiedzi forumowiczki slim7
> podejrzewam że nie. Każda, nawet najtwardsza kobieta kiedyś mięknie
> prawda? Czy się mylę?"

Tak, kazda kiedyś zmięknie, pod warunkiem, że jej zacznie zależeć, a nie będzie to tylko facet na tzw "klina", albo zapchaj dziurę.
No, jest jeszcze druga możliwość, że będzie miała tak zrytą psychikę przez takich dupków, że juz zawsze będzie szukała dziury w całym i trzymała na dystans.
Generalnie trzeba się trzymac z daleka od facetów-zdobywców. Dla których kobieta przy boku jest jak samochód. Czyli z czasem trzeba wymienić na lepszy model. Ładniejszy, młodszy itd...
No właśnie, tylko po czym poznać, że facet, z którym się umawiasz to jeden z nich, skoro na początku są tacy cudowni? Ostatino mam wrażenie, że każdy facet, który osiągnął zbyt szybko ponadprzeciętny sukces finansowy traktuje kobietę jak dodatek-kwaitek do butonierki, lub chodzacy inkubator+dodatek, kwiatek do butonierki.

[nirvana.online]

Slim7 masz rację co do tego żeby trzymać się z daleka od facetów-zdobywców. Taki
facet jest dobry tylko na przelotny romans (który na dodatek zakończy kobieta) a
nie na poważny związek.
A po czym poznać takich? Pytanie trudne, na które nie ma w sumie recepty.
Może warto zwrócić uwagę na przeszłość takiego człowieka pod kątem jego
poprzednich związków - ich ilości i jakości, a może też nie bagatelizować
sygnałów ostrzegawczych na temat jego osoby, które płyną czasem z zewnątrz, a
które to my kobiety często ignorujemy.... Trudno powiedzieć.

Natomiast co do tej rozwódki z 2 dzieci to... uważam że opcje są 2: albo on
znudzi się nią albo ona nim. Bo stałe związki z takimi facetami są zwyczajnie
niemożliwe.

A ja? No cóż...on mnie odstawił na dolną półkę, ale znalazłam w sobie na tyle
siły, żeby odpuścić go sobie. Nie zabiegać, nie prosić, nie starać się, nic.

[delayla]

Znałam jeden taki związek, z czego i z nią i z nim byłam w tym czasie dosyć blisko.
On kazał jej na siebie mówić per "bóg" (to oczywiście tylko jedna z tysiąca
chorych rzeczy z tego związku).
Oczywiście długo razem nie pobyli, a jak ona zerwała on ją wyzywał, twierdził,
że i tak był dla niej za dobry itepe itede...

[bakejfii]

Sluchaj moja droga.Jego kara nie ominie.Masz to jak w banku.A napewno bedzie
straszna.W tej chwili tego nie rozumiesz, lecz kiedy juz sie otrzasniesz
podziekujesz niebiosom,ze Cie ochronily .Wiem co mowie. Tak ,ze nie boj
zaby.Dobrze,ze przejrzalas na oczy.Tak trzymaj dziewczyno. Bedzie dobrze.Aja
nigdy sie nie myle.Achoj.

[trzeciblizniakalik]

Drogie Panie tak sie sklada, ze i wy macie sklonnosci nie rzadko narcystyczne :) moim zdaniem jedyne lekarstwo to sklonic taka osobe do pojscia do psychologa/psychiatry, tylko jak to zrobic skoro jest taka zarabista :/