Niesmialosc ?

[tetika]

Sa rozne sposoby pokonywania niesmialosci. Walczycie z problemem? Jesli tak to w jaki sposob i z jakim skutkiem?
Jakie bariery nalezy w sobie przelamac , badz z iloma "upiorami" zmierzyc zeby nie wygladac na niesmialego?

[vidmo76]

Uwierzyć w siebie!!!
Powinno pomóc, no i trzeba improwizować, a reszta sama się pojawi.

[tetika]

Wiesz sa tacy co niekoniecznie wierza w siebie. Ogladalam dzis bardzo ciekawy program z wypowiedziami niesmialych.
Ciekawa bylam doswiadczen naszych forumowych "wstydkow".

[vidmo76]

A Ty myślisz, że co vidmo to zawsze taki śmiały był i waleczny.
Tylko zrozumiałem kiedyś, że jak się powie A to trzeba powiedzieć i B, a potem
to już się nie ma odwrotu.
Wychodzisz na wysoki most i......
Lecisz w dół mówiąc, że tylko raz się żyje!

[zarovich]

Nie można tak po prostu uwierzyć w siebie. Z dnia na dzień. Nawet długa praca
nad sobą może nie przynieść efektów. Jeśli ktoś ma głęboko utrwalony,
zakodowany, zaprogramowany obraz własnej osoby to zmiana jest bardzo bardzo
trudna. Jeśli ktoś jest bardzo nieśmiały, to wszelkie działania wymagające
choćby niewielkich kontaktów społecznych przychodzą mu z dużym trudem.
Ja obecnie z wieloma rzeczami sobie już radzę nieźle, ale to jest tak naprawdę
maskowanie własnego lęku. Coś robię, udaję że jest ok, ale czuję się
niekomfortowo. Obawiam się, że w trudnych przypadkach pewnego poziomu lęku nie
da się przezwyciężyć (no chyba że farmakologicznie) Najwyżej można go ograniczyć
do akceptowalnego poziomu, który w ogóle umożliwi podjęcie jakiegoś działania.

[claire.ampres]

Zaro, ja wierzę, że jeśli ktoś naprawdę nad sobą pracuje, jeśli sie zaweźmie, to
metodą małych kroków może dojść do poziomu normalnego funkcjonowania. I nie
mówię Ci tego, bo w książkach psychologicznych czy (jeszcze gorzej) różnej maści
poradnikach o tym piszą, tylko dlatego, że sama tego doświadczyłam i doświadczam
na własnej skórze. To jest proces bolesny i bardzo trudny. Człowiek często cofa
się do poprzednich stanów, nawet gdy zrobi parę kroków do przodu. Ale trzeba
próbować dalej a nie jęczeć, że coś się raz zrobiło i nie wyszło (to nie do
Ciebie personalnie). Trzeba walczyć z własnym strachem i wstydem, choćby nie
wiem co.

[zarovich]

Widzisz, tego nie da się zwalczyć całkowicie. Pewien poziom lęku, nawet w
banalnych, niegroźnych sytuacjach i tak zostanie. Nie będzie on na tyle wysoki,
żeby uniemożliwić działanie, ale nie zniknie całkowicie i co gorsza będzie
czynnikiem utrudniającym. Akurat wiem to po sobie. Są np. jakieś rodzaje
kontaktów społecznych, zupełnie niegroźne, których kiedyś nie byłem w stanie
wykonać a obecnie daję radę. Tylko, że choć mam z nimi do czynienia bardzo
często to jednak odczuwam lęk, niekiedy dość silny. To nie jest do
przeskoczenia, raczej trzeba się z tym pogodzić.
A co do pracy nad sobą....uwierz mi że próbuję, w dodatku nie sam.

[claire.ampres]

Wierzę Ci. A Ty mi uwierz, że wiem, o czym piszesz.

[tetika]

Ja obecnie z wieloma rzeczami sobie już radzę nieźle, ale to jest tak naprawdę maskowanie własnego lęku.


Zarovich a czego tak naprawde sie boisz?
Zupelnie nie jestem zlosliwa, ptam bo nie rozumiem.
Ja akurat zupelnie nie naleze do niesmialych i stanowie jakby drugi biegun i probuje pojac co kieruje toba w twojej niesmialosci.
Piszesz lek -

[zarovich]

Są ludzie którzy np. panicznie boją się niedużych, zamkniętych przestrzeni, czy
pomieszczeń. Czy potrafisz ich zrozumieć? Ja nie umiem. Dla kogoś kto nie ma
takiego problemu będzie to kompletnie niezrozumiałe. Przecież to tylko mały
pokoik, czego tui się bać? Sufit się nie zarwie, podłoga też nie, tlenu
wystarczająco dużo.
Z nieśmiałością (szczególnie w cięższych postaciach typu fobia społeczna) jest
trochę podobnie - próbujesz ten problem zrozumieć, ale będzie on dla Ciebie
zupełnie niemożliwy do pojęcia. Spróbujesz spojrzeć na to racjonalnie,
posługując się logiką i nic z tego nie wyjdzie.
Mogę Ci to wszystko wyjaśnić, ale całkiem możliwe, że będzie to dla Ciebie
zupełnie abstrakcyjne, niepojęte. I nie ma w tym nic dziwnego.

[srebrnalza]

> Są ludzie którzy np. panicznie boją się niedużych, zamkniętych
przestrzeni, czy
> pomieszczeń. Czy potrafisz ich zrozumieć? Ja nie umiem. Dla kogoś
kto nie ma
> takiego problemu będzie to kompletnie niezrozumiałe. Przecież to
tylko mały
> pokoik, czego tui się bać? Sufit się nie zarwie, podłoga też nie,
tlenu
> wystarczająco dużo.

Ale na podstawie swojego problemu, można próbować zrozumieć cudzy,
tyle że zależy jak bardzo elastyczni jesteśmy.
Problem jest barierą w nas, powstaje gdzieś w środku i najczęściej
nie bezpodstawnie i nie bez swojego źródła,
i fakt z racjonalnego punktu widzenia dla innych może być
niezrozumiały

[srebrnalza]

Kiedy byłam małym dzieckiem byłam bardzo, bardzo nieśmiała, potem
trochę się to zmieniło, może nawet dużo więcej niz trochę
Na pewno trzeba pokonać barierę samoakceptacji i strachu przed
brakiem akceptacji..
A swoją drogą ciekawe czy ja nadal wyglądam na nieśmiałą


z tematu nieśmiałości, może ktoś ze mną posłucha
nieboska.wrzuta.pl/audio/ap2oTVOSDPb/marcin_rozynek_i_boguslaw_mec_z_wielkiej_niesmialosci

[claire.ampres]

Z nieśmiałością trzeba walczyć na wiele sposobów i na wielu frontach. Po kolei,
małymi kroczkami walczyć z własnymi oporami, dbać o podwyższenie samooceny... bo
przecież nieśmiałe osoby zwykle mają ją zaniżoną. Starać się nie unikać ludzi...
szukać przyjaznych dusz (to nieocenione bogactwo pomocy). Być może zacząć od
netu, tutaj wyćwiczyć jakieś sytuacje w rozmowie z płcią przeciwną, a potem
próbować ich w realu... dużo by o tym mówić. Jedno jest pewne - niektórym
nieśmiałość przechodzi wraz z wiekiem dojrzewania, innych gnębi jeszcze długo
po. Ci drudzy mają do stoczenia naprawdę ogromną bitwę. Co tam bitwę... wojnę,
bym rzekła.

A mówię to na podstawie własnego doświadczenia

[tetika]

No dobrze my sie juz poznalismy i polubilismy i akceptujemy , a co mozna poradzic "wstydkom" ktore nas tu dopiero odwiedzaja?

[claire.ampres]

Wydaje mi się, że tu zahaczasz o trochę inne zagadnienie... ale może się mylę.
"Wstydki" obawiające się pisać na forum i tylko czytające wpisy widzą zwartą
grupę ludzi, do której trudno się przebić. Nawet gdy czasem coś spróbują
napisać, to zwykle są lekceważeni, a rozmowa i tak szybko schodzi na żarty
pomiędzy stałymi bywalcami. I to może zniechęcać. Tego nie widać, gdy się jest w
środku, ale bardzo jest to odczuwalne "z zewnątrz". Tu jest chyba pies
pogrzebany Bo nie wierzę, że ktoś się wstydzi tu odezwać. To raczej kwestia
tego, że nikt nie chce pisać w pustkę, bez żadnego odzewu.
W takiej sytuacji chyba nie im się należy jakaś rada (no, może ewentualnie
zachęta), a raczej już znającemu się gronu.

Ale w sumie nadal nie wiem, czy o to Ci chodziło ;D

[srebrnalza]

Ja na początku też bałam się odrzucenia przez "zwartą grupę ludzi",
ale teraz mam wrażenie, że ta grupa stale się zmienia. Już się
zamykam, bo psuję wątek
PS. Ale są osoby, które "weszły" w grono forumowiczów jakoś tak
bezboleśnie i szybko, tak mi się przynajmniej wydaje.

[tetika]

Srebrna nic nie psujesz, chcialam sprowokowac jakas sensowna dyskusje , bo nie umiem jak Wy lekko i dowcipnie pisac o niczym.

[claire.ampres]

I fajnie, Tetiko. Niedawno gdzieś tu napisałam, że nie wszyscy tu balangują
Ja zawsze lubię trzymać się trochę na poboczu, bo wtedy mam szersze pole
widzenia. No i też wolę sensowną dyskusję niż udawanie, że jestem tu ze
wszystkimi na wiecznej imprezie
Chyba dlatego ciągle czuje się, że jestem "spoza" (to a propos tego, co
napisałam na górze i tego, co dopisała Łezka).

[srebrnalza]

Lubię poczucie humoru, tyle że też do pewnych granic.
A potem przychodzi moment, w którym mam wrażenie, że coś tracę, że
tracę hmm.. jakiś sens i właściwie niewiele wynoszę, więc pomiedzy
żartami i całymi tymi imprezami fajnie jak będziemy rozmawiać o
czymś co daje do myślenia

[to.niemozliwe]

Trzeba podpatrywac innych, jak się zachowują, a także ćwiczyć
niekomfortowe sytuacje, żeby mieć wprawę i nie ulegać paraliżowi.
Np. wojna nie jest normalnym stanem zycia, ale na skutek treningu w
sprzyjających i przemyślanych warunkach z grupy ludzkiej tworzy się
zorganizowaną jednostkę ludzi zdolną do zadawania śmierci innym i
wzajemnego wspierania się. I to z nauczycieli, księgowych i
kierowców.. Czyli umiejętny trening jest podstawą zachowań.
TRENING !