książki o samodzielnym spaniu

[esi1]

szukam książek dla dzieci poruszających ten temat (w jakikolwiek sposób). Mój
4,5 latek nie chce sam spać i chcę "przerobić" z nim ten temat między innymi z
jakimiś książeczkami.

[abepe]

Hehe, ja też zaczynam mieć dosyć siedzenia przy Grzesiu aż zaśnie, na szczęście
przychodzenie w nocy powoli zanika.
Zbieram siły na podjęcie decyzji o przyuczeniu go do samodzielnego zasypiania
(tzn. o powrocie do tego zwyczaju, bo kiedyś zasypiał sam). Teraz, kiedy jestem
pewna, że nie chodzi o lęk przed ciemnością i inne strachy - mogę to zrobić z
czystym sumieniem. Raczej nie będę się posiłkowac książeczkami, tylko mężem:))
Ktoś musi go odprowadzić dziesiąty raz do łóżka (jak przychodzi to z całą
pościelą i pluszakami:))
Ale z książek - może coś, gdzie mama czyta dziecku na dobranoc, całuje w
policzek i wychodzi? "Całus na dobranoc"? Hest? Byle nie "Pora spać,króliczku",
bo tam mama ma niezłą przewałkę z królikami:))

[aleksandraszpura]

w "Niutusiu" jest coś o spaniu.. Niutuś slyszy dziwne dźwięki i dowiaduje się że
to zasłonka łopoce, drzwi skrzypią, woda kapie.. troche wyjaśni że nie ma czego
się bać. Jest jeszcze "Piotruś boi się duchów" - Piotruś nie moze zasnąć, prosi
mamę żeby nei zamykala drzwi (zostawia nawet światło na przedpokoju), slyszy
dziwne hałasy i boi się że to duchy.. :)
Ja jestem na etapie amberków więc tylko to mogę polecić :)

[abepe]

aleksandraszpura napisała:

> w "Niutusiu" jest coś o spaniu.. Niutuś slyszy dziwne dźwięki i dowiaduje się ż
> e
> to zasłonka łopoce, drzwi skrzypią, woda kapie.. troche wyjaśni że nie ma czego
> się bać. Jest jeszcze "Piotruś boi się duchów" - Piotruś nie moze zasnąć, prosi
> mamę żeby nei zamykala drzwi (zostawia nawet światło na przedpokoju), slyszy
> dziwne hałasy i boi się że to duchy.. :)
> Ja jestem na etapie amberków więc tylko to mogę polecić :)

A ja bym akurat z tymi jednak uważała, bo jeżeli dziecko chce spać z rodzicami
nie ze względu na strach tylko z innych powodów - może znaleźć dodatkowy
argument, że nie może samo.
Grześ na przykład nie mógł spać sam, bo ...psych szczekały na ulicy:))

[aleksandraszpura]

no tak może rzeczywiście jako, że nie mam dzieci nie powinnam na ten temat się
wypowiadać :) za mało jeszcze o nich wiem :)
ale to były jedyne książeczki które znam a są związane w jakiś sposób ze spaniem..

[abepe]

Ojej, Olu, nie o to mi chodziło:)) Pisz, pisz, każda uwaga jest cenna. Może ja
nie mam racji z moimi?:)) Każde dziecko jest inne:))

[jacobina]

Hipopotam jest o samodzielnym spaniu!!! Nie pamiętam autora, w maerlinie tej
książeczki wciąż nie ma ale fgdzieś tu o nia pytałam. A potem obejrzałam w
Empiku i bardzo ale to bardzo mi się podoba i zamierzam ją sama nabyć droga
kupna i do tego niecnego celu wykorzystać :D.

[mamalina]

jacobina napisała:

> Hipopotam jest o samodzielnym spaniu!!!

Anna Moszynska - tekst
Dorota Loskot-Cichocka - rysunki

na stronie Siedmioroznej mozna sobie zobaczyc, jak inny - i tez ciekawy - ten hip. od DLC nosorozca w
Muchomorze...

[i2h2]

A on dla jakich dzieci? Bo przyznam się, że tylko obrazki miałam okazję
obejrzeć ;-)

[joa8]

o zasypianiu jest też "Całus na dobranoc" Amy Hest. O tym, że miś Sam nie może
sam zasnąć, ciągle czegoś chce od mamy, a okazuje się, że ona zapomniała o
całusie :-) Taka książka o wspólnych rytuałach, pomagających w samodzielności.
O przestraszonym nocnym odgłosami chłopczyku jest też "Kazio i nocny potwór"
wydawnictwa Wytwórnia.
Jest też "Kamyczek. Dobranoc", ale to chyba już za dziecinna lektura dla 4,5
latka :-)

[i2h2]

Jest jeszcze w temacie spania "Już pora spać, Łukaszku", ale nie pamiętam, w
jakiej konfiguracji Łukaszek jest zaganiany ;-)

[i2h2]

Jeszcze link:
www.merlin.com.pl/frontend/towar/354442
Pozdrawiam

[caca33]

Nad to wszystko, co polecano wyżej, w moim przekonaniu - nie do przecenienia
jest książka Iwony Chmielewskiej "O wędrowaniu przy zasypianiu". Wcale nie
idzie mi o to, iżbym podlizywała się autorce albo wydawnictwu. Po prostu jest
to niebanalna propozycja i zacheta do odbycia podróży przed snem. Takiej
podróży, po której niesforne i żądne przygód paluszki (na marginesie - to
wyjątkowe pośród innych propozycji potraktowanie (personifikowanie) jakiejś
części ciała) mają już dosyć i padają ze zmęczenia. Wartość tej ksiązki jest
wieloraka: po pierwsze - jest to książka autorska (rzecz niemal nieobecna na
rynku dla dzieci), po drugie obrazy niosą ogromną dawkę ważnych w kulturze
wzorców wyobrażeniowych (króli Durera itp), co jakby 'mimochodem' wprowadza
(już nie paluszki, a dziecięcego odbiorcę) w kulturę i sztukę. Są jeszcze inne,
o których za dużo musiałabym pisać.
Jak się teraz zastanawiam, to książka wymaga znacznie wiecej od rodziców
(wymaga być może orientacji w tcy kolażach i rozmowy o tym), niż posostałe
polecane książeczki - być może dlatego nie staje się popularna.
Słyszałam nawet opinie, że za mało w niej tekst... Hmmm... Być może. Tekst w
niej jest tylko pretekstem do tej podróży. Co się podczas niej dzieje zawiera
się w narracji wizualnej. Rodzice zwykle nie mają takich kompetencji, by wraz z
dziećmi czytać obrazy. Ba, nawet nie chce im samym uczyć się tego, nie mówiąc
już o uczeniu dzieci.
Taka gmina...
eM.

do caca'y

[abepe]

Może więc jakiś przewodnik dla rodziców niekompetentnych? Jeszcze tej książki w
rękach nie miałam ale mnie zaintrygowałaś.

[pszczolamaja]

Jako rodzic doskonale, gruntownie, wzorcowo, bezwstydnie i do szpiku kości
niekompetentny w zakresie narracji wizualnej i tego wszystkiego, o czym tak
profesjonalnie piszesz, również chętnie zostanę poddana działaniom edukacyjnym.
Czekam na wskazówki, bo książka jest interesująca, tylko że zdecydowanie nie
wydobyłabym z niej takiego bogactwa treści, o którym wspominasz.

[abepe]

Ponawiam prośbę, bo weszliśmy w posiadanie książki. Tyle, że jeszcze nie
mieliśmy okazji czytać jej przed snem (od czwartku o każdej porze dnia, także o
6.30 na tapecie "Sen, który odszedł":)
Małgosiu -proszę tylko o jakies hasła - wrzucę w wyszukiwarkę.
Czy pisząc o "królach Durera" miałaś na myśli
upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d6/Albrecht_D%C3%BCrer_005.jpg ??

[i2h2]

Niewykluczone, że Gosia ma problemy z netem - przynajmniej niedawno tak było. A
ja przed takim tekstem otwieram podwoje bromby.pl - można będzie z ilustracjami
umieścić.

kto mnie namówił na tę książkę????

[abepe]

Na myśli mam "O wędrowaniu...", oczywiście. Dziś w nocy musiałam walczyć z
Grzesiem (śpi ze mną, bo ma anginę) bo rozpinał swój śpiworek, wyciągał gołe
stopy i coś tam bredził o paluszkach!!!

"O wędrowaniu..."-jak czytać?

[abepe]

Chciałam już jakiś czas temu taki wątek stworzyć, bo jakoś nie miałam sposobu na
czytanie tej książki.Przeczytaliśmy dwa razy i Grześ więcej nie chciał.
Dziś postanowiłam spróbować jeszcze raz - na dobranoc. Grześ wyciągnął ze
śpiworka stópki, ustawiliśmy książkę tak, żeby widział paluszki. Czytając -
sprawdzaliśmy, który paluszek się w co zamienił. Dużo było przy tym chichotów,
bo przecież paluszki sa takie wrażliwe na łaskotanie. No i Grześ wreszcie zaczął
prawidłowo liczyć do...9 (bo po 9 zawsze było 5, widocznie oststni paluszek musi
być piąty:)
Będziemy zabawę powtarzać na pewno.

A u Was - jak wygląda czytanie tej książki?

[abepe]

Jeszcze raz o "O wędrowaniu przy zasypianiu".
Dziś Grześ postanowił pójść spać w dzień. Wyciągnął stopy spod koca i wręczył
odpowiedną lekturę:)) Nadal liczy ...8,9,5:)) Ale tylko na paluszkach u stóp,
hehe. Bez nich myli się juz po 4:))Mam nadzieję, ze do zerówki mu przejdzie,
głupio będzie jak w szkole wyciągnie stopy na stół:))
Po przeczytaniu wcale nie poszedł spać - okazało się, że na stole czekały już
"Pechowy nosorożec" i "Dlaczego triceratops miał rogi":)))

[zawsze_wolna_nilka]

Żadnego czytania przed snem:-))) Zdzierałabym gardło godzinami, dziękuję
bardzo. Lektura działa na moje maluchy pobudzajaco, a liczenie paluszków nie
jest aż tak wyczerpujace:-) Czytam im przed kolacją i kapielą, przed samym snem
tylko przytulanki i zapewnienia o obustronnych goracych uczuciach, ewentualnie
zażegnywanie konfliktów;-)
O spaniu czytałam im w ciągu dnia, żeby przed samym snem nie ożywić nową
opowieścią, a tylko przypomnieć, jak to dzielnie główny bohater poszedł spać:-)

"Kamyczek", "Mis Olo", "Niutuś", "Już nie boję się ciemności", Magiczna
książeczka "Dobranoc", "Idzie niebo ciemną nocą"- takie dla malutkich dzieci,
bo lęki nocne to ten kawałek funkcjonowania psychiki, który
wymaga "dzidziusiowego" traktowania.
Dobrze się złozyło, ze obaj chłopcy przechodzili to jednocześnie: młodszy swoje
pierwsze dwulatkowe senne emocje, a starszy własnie te 4,5-latkowe nocne
strachy, kiedy wyobraźnia nakarmiona wydarzeniami, posłyszanymi rozmowami
dorosłych, telewizją i opowieściami przedszkolaków nie pozwala samemu wytrwać w
łózku do rana:-)
M.

[abepe]

U nas czytanie przed snem jest rytuałem ograniczonym w czasie - Grześ wybiera
książkę/książki albo rozdział/rozdziały i już wie, że nie ma negocjacji.
Oczywiście nie zdarzyło mu się, żeby zasnął w trakcie czytania. Aktywizuje się
pięknie:)) Wczoraj czytali z tatą i czytali a potem ja zostałam wezwana, żeby
wysłuchać streszczenia i kilku pytań (na które nie znałam odpowiedzi, bo jeszcze
"Komety nad doliną Muminków" nie czytałam). Potem nagle Grześ odwrócił się na
drugi boczek i zasapał:))

A lęki nocne jeszcze przed nami. Na pewno się coś młodemu śni, bo budzi sie o
różnych porach z różnymi refleksjami (większośc dotyczy książek) ale nie zaczął
przychodzić do nas ze strachem.

Moim koszmarem z dzieciństwa było goniące mnie stado wilków. Teraz mam
inne:))Doskonale odzwierciedlają stan mojej psychiki.
A Wasze koszmary z dzieciństwa?