Ach Ci Rodzice....

[maolga]

Czy zauważyłyście, że często najtrudniej dogadać się z rodzicami naszych
wychowanków?
Czasami aż opadają ręce.
Jest wielu bardzo pomocnych rodziców to fakt, ale są tacy, że nie mogę ich
zrozumieć.

[maolga]

Jako przykład podam przygotowanie przedstawienia- dla niektórych osób to horror
przygotować strój dla swojego dziecka, a chyba nikt nie wpadnie na pomysł aby
pomóc przy dekoracji.
Drugi- sprawa estetyki sali. Nie wspomnę o ładnych zasłonkach, pastelowych
ścianach,ale kwiaty w sali.I te doniczkowe i te cięte.Czy tak trudno o to
zadbać? Moje dzieci jak poproszę potrafią przynieść jeden kwiatek z działki -
tak dają im rodzice.

[verdana]

Oczywiście, ze horror! Gdy masz troje dzieci, dwa etaty wszelkie wymagania
szkoły, które angażują sporą ilość mojego czasu są 'nie do przeskoczenia'.
Szczególnie, ze wielu nauczycieli zadaje tego typu prace na przedwczoraj - a ja
muszę zaplanować je sobie co najmniej na tydzień wcześniej.

[skarolina]

maolga napisała:

> Jako przykład podam przygotowanie przedstawienia- dla niektórych osób to
horror
>
> przygotować strój dla swojego dziecka,

Tak, to horror - jeśli ktoś nie umie szyć, nie ma zdolności plastycznych, ani
nikogo w rodzinie, kto mógłby w tym pomóc, a funduszy na ewentualne
wypożyczenie stroju z wypożyczalni brak, to przygotowanie stroju na
przedstawienie czy zabawę karnawałową staje się horrorem.
O czasie nie wspomnę, większość rodziców pracuje, a już dawno skończyły się
czasy, kiedy pracowało się do 15.
Może by tak trochę tolerancji wobec uczniów i ich rodziców?

[asialub1]

Ja współczuje nauczycielkom klas 0-3 czy przedszkolanką. Dzieci sa tak małe, że
same nie potrafia wielu rzeczy zrobicnp narysować, uszyc cos z okazji
uroczystości szkolnych a rodzice nie maja czasu lub udaja ze nie maja. Wtedy
cała praca spada na barki nauczycielki, która tez ma rodzine i obowiązki w domu
wobec własnych dzieci. na dodatek dyerktor patrzy na ręce i chce widziec same
efekty nie ważne jakim kosztem.
Swoja droga czytając opinie Verdany we wszystkich tu postach widać,że bardzo
nie lubi nauczycieli mimo, że sama pracowała w tym zawodzie kiedyś. Widac
zapomniała jak to juz jest w tym zawodzie. Punkt widzenia zalezy od punktu
siedzenia. To tak jak z Polakami, ktorzy wyjezdzaja za granice i po roku juz
nie wiedza jak po polsku mówić ( znam takie osoby, az przykro patrzeć).

[izzo]

A ja podziwiam nauczycielke mojego syna (kl. II SP), ze jest rowniez "pomocna" -
tzn. stara sie pomoc dziecku, zrozumiec jego zachowanie, a takze chce jej sie
rozmawiac z rodzicem na ten temat, a nie tylko informowac rodzica, czego
dziecko nie umie. Nie unika rodzicow, nawet jak niczego od nich nie chce. Wg
mnie nauczyciel, ktory, jak napisala maolga w innym temacie (Rodzice), "nie
umie lub nie lubi rozmawiac z rodzicami" nie ma zadnego prawa oczekiwac od nich
jakiejkolwiek pomocy. Mam porownanie, bo moja corka ma w przedszkolu
nauczycielke (na szczescie sa dwie), od ktorej slyszalam przez rok non-stop: a
dzisiaj Asia nie chiala robic tego a tego, a dzisiaj cala grupa robila to a to,
a Asia nie itd. itp. Nie rozumiem, jak nauczyciel moze przez rok nie powiedziec
nic dobrego o dziecku w wieku 5 lat, tym bardziej jesli wie doskonale, ze
dziecko jest w nowej grupie i moze miec problemy z dopasowaniem do reszty
(zwlaszcza ze jest z konca grudnia i w sumie najmlodsze w grupie). Cos takiego
niestety zniecheca do jakiegolowiek wzajemnego kontaktu nauczyciel-rodzic.

[judytak]

też zauważyłam taką ciekawą rzecz: zwłaszcza z nauczycielami małych dzieci (w
przedszkolu, w pierwszych klasach podstawówki) bardzo, bardzo trudno mi się
dogadać czasami...

jak moja Duża była w pierwszej klasie (a ja w ciąży z Małym, pracowałam na cały
etat, a jakże, w domu byłam o 18-tej), nagminne było, że "Pani powiedziała, że
na jutro trzeba mieć (plastelinę, nowy zeszyt, itp.)", dziecko w ryk "ale jak
nie będę miała...?", a ja się wściekałam "a nie można było tego powiedzieć trzy
dni wcześniej?"

potem się poprawiło - ale głównie dlatego, że dziecko się nauczyło z tym żyć
(pożyczała potrzebne rzeczy od koleżanek, kupowała sama sobie po drodze, no i
uwierzyła mi, że niektóre rzeczy można zastępować innymi)

na każdym jednym zebraniu Pani zaczyna od pretensji - że tak złej klasy jeszcze
nie miała, żeby tak mało rodzice się angażowali, i że powiedziała to już
dzieciom - no, ręce opadają...

kiedyś przez pół zebrania wałkowaliśmy temat, czy ktoś z tatusiów się zgłasza
na Świętego Mikołaja - mówię, widzi pani, że są same mamy, nikt nie może
przecież obiecywać za kogoś innego, a ona dalej swoje...

jak się czymkolwiek nie zgadzam, uważam, że jest inaczej, proponuję, żeby było
inaczej itp. (na zebraniu dla rodziców, a nie przy dzieciach!), jest to
odbierane jako osobisty atak, nie usłyszałam jeszcze żadnego rzeczowego
argumentu w odpowiedzi...

powyższe przykłady dotyczą nauczycielki, z której generalnie jestem bardzo
zadowolona, moje dziecko też - po prostu przez ostatnie dwa lata nie odzywam
się na zebraniach...

pozdrawiam
Judyta

P.S.
ja w domu też mam kwiaty z działki, co w tym złego?
J.