pozytywne gesty lekarzy -dla odmiany

[agnieszkabryndza]

Zeby nie bylo , ze ich nie ma bo sa :)
szp.sw Zofii warszawa , dr Borowiecka (mysle , ze tu nazwiska sa na miejscu)
po diagnozie wady serca u mojego syna , jeszcze niewiadomo jaka , jeszcze nie
wiadomo jak sie skonczy , natychmiast izoluje mnie od matek zdrowych dzieci,
sama po godzinach organizuje szereg dodatkowych badan.
-szp AM Dzialdowska - Leszek Bec na ktorego krzycze niemilosiernie w
rozpaczy , znosi to wszystko , spokojnie wycisza mnie , przychodzi sam
porozmawac o d.. maryny kiedy moja psychika zaczyna wysiadac totalnie.B

[ania.silenter_exunruzanka]

Pisałam już o tym wielokrotnie, najczęściej na "Wcześniakach" - pani prof.
Helwich i jej zespół:). Kiedy Ola wahała się między życiem a śmiercią (sepsa)
widziałam prawdziwy smutek i prawdziwe łzy w oczach pielęgniarek opiekujących
się Olunią i w oczach pani profesor. I prawdziwą radość, kiedy się udało.
Pamiętam też słowa pani profesor sierowane do mojego męża, który kangurował
Olę, że bardzo mu do twarzy z dzieckiem:))). Czyli, można być wielkim
autorytetem medycznym i jednocześnie współczującym człowiekiem...
pozdrawiam

[odlipcadomarca]

To bylo juz tak wiele lat temu, ze nie mam pojecia czy ci lekarze jeszcze
pracuja ale nigdy nie zapomne profesjonalizmu, solidnosci, madrosci i
lagodnosci ze strony dwojki poloznikow na Komarowa - dr. Michal Powolny i dr.
Miroslawa Kowalska. Tam zreszta caly zespol lacznie z pielegniarkami byl na
medal.

[mharrison]

Szpital Bielański Warszawa

1. młody neurochirurg, który operował Alka

w poszanowaniu intymności (odrębny gabinet) wyjaśnia mi szcegóły operacji,
rozległość obrażeń, rokowania spokojnie bez pośpiechu pomimo iż na zegarze już
23. Na koniec dodaje: mózg dziecka jest cudowny. Wspomina że cuda się zdarzają.

2. pani anestezjolog z intensywnej terapii - piatek

cierpliwie tłumaczy stan syna, stan śmierci pnia mózgu i badania go
stwierdzające, procedurę transplantacyjną, kontaktuje się z ośrodkiem
transplantacyjnym. Opisuje parametry, zawartość kroplówek. Mówi prawdę. Jest
miła i ciepła.

3. pan anestezlolog - sobota

reanimuje mojego syna przez 50 minut. Otwiera drzwi cały spocony. Pytam czy
zatrzymanie akcji serca może się powtorzyć. Cierpliwie wszystko wyjaśnia,
informuje o nowych badaniach: zawartość potasu itp. Żegnamy się z z mężem z
Alkiem. PO kilku minutach jego serce znowu się zatrzymuje - reanimuje go wraz z
pielęgniarkami - po kilku minutach przestaje i ze smutkiem odwraca głowę w
naszą stronę...

4. pielęgniarki z OIOMU

przynoszą mi stołek, opuszczają ramę łóżka, bym mogła być bliżej Alka



Bardzo dobry wątek.
Proszę Was też bardzo o podawanie przykładów tzw. "dobrych praktyk" z jakimi
się spotkaliście w szpitalu. Może jakieś słowo, gest, które zapadły Wam w
pamięć.

[kaskazuza]

Doktor Borowiecka opiekowala sie Zuzia po urodzeniu. Wspominam ja bardzo
dobrze, do dzis pamietam jak wchodzila do sali i mowila "Ja do Zuzi" :) Od razu
tez zorganizowala ortodontow i skontaktowala nas z innymi "rozszczepowymi"
specjalistami...

[mamaadama4]

dr Melanowska - wydała zgode na mój całodobowy pobyt z Hanką - a nie było to
wtedy takie łatwe. dzieki niej spędziłam ostatnie dni z moja córką, budziłam
się z nia i zasypiałam.

[tygrysiatko1]

bardzo żałuję że ten wątk sięurwał bo głęboko wiarzężę jest jeszcze wielu
lekarzy którzy zapadl głęboko w pamięći każdego z nas jakimś miłym gestem...
proszępiszcie tu jeszcze... to daje pokrzepienie sercu że świat nie jest taki
zły i bezludzki...

[agablues]

Dr Waligóra z Działdowskiej. Powinno się na jego przykładzie szkolić studentów i
lekarzy, jak rozmawiać z rodzicami nieuleczalnie chorych dzieci i jak
przekazywać złą diagnozę.

Wszedł do sali, zamknął za sobą drzwi, zeby nikt nie przeszkadzał. Poprosił,
zebym usiadła ( czerwone światelko w mojej głowie, teraz jestem uczulona, jak
ktos mi mówi, zebym usiadła). Jesteśmy przy łóżeczku Igi, nie pamietam czy
miałam ją na rękach, ale w każdej chwili mogłam wziąć. Spokojnym głosem zaczyna:
"Niestety, nie mam dla pani dobrych wiadomości. Przyszły wyniki kariotypu pani
córeczki. Nasze podejrzenia potwierdziły się...." itd. Kilka słów o samym
zespole " Nie wiemy ile córeczka bedzie zyła, zwykle dzieci z tym zespołem
żyją....(...) Jest możliwość zabrania dziecka do domu, pod opiekę Hospicjum, tak
by ten czas, który państwu pozostał, można było spędzić w domu z dzieckiem.." -
i tu opis, jak wygląda życie w domu, pod opieką hospicjum. Wszystko wypowiadane
spokojnie, życzliwym, współczującym tonem, z należytą powagą. Na zakończenie
rozmowy - : "Czy chce pani jeszcze o coś zapytać?".

Dr Zofia Konarska z Działdowskiej. Tyle serca dla najbardziej chorych i
opuszczonych dzieci ... Na sali byłam tylko ja, inni rodzice nie mogli być, nie
widzieli, nie patrzyli na ręce, a jednak pani dr z ogromnym sercem i wielką
miłością zajmowała się tymi dziećmi. Ile razy zostawała po pracy. Nigdy chyba
nie widziałam jej, zeby wyszła o czasie z pracy.
Nie chcę mysleć, co by było, gdyby bezdechy Igi zdarzyły się na dyżurze innego
lekarza...

No i pielęgniarki. Najgorsze, ze nie pamiętam imion, zwłaszcza tej, która
zauważyła, ze Iga zszarzała i szybko zareagowała. Cały dzień biegała przy mojej
maleńkiej. Wtedy pozwolono mi zostać na noc, nawet mnie nie przekonywałay, ze
powinnam pojechać, odpocząć. za to zaproponowały wygodniejszy fotel.

[j0204]

Podzielam zdanie Agnieszki. sylwai też leżała na Działdowskiej, miała w swoim
czasie 3 lekarzy prowadzących.Na nic nie moge narzekać, naprawdę.
To co napisała Aga, potwierdzało sie u nas.
Pamietam dr. Waligórę, kiedy szedł na urlop - wszedł na naszą salę, popatrzył
sioe na mnie i podszedł do Sylwi. Pogłaskał ja po łapce i lekko sie usmiechnął.
Kiedy wrócił, był zdziwiony,ale i szczęśliwy, ze jesteśmy na jego oddziale.(bał
sie,z e mała umrze podczas jego nieobecności)

Potem przejęła nas dr.Grochowicz -tez nie na długo, bo szła na urlop (to był
czas wakcji), kiedy przyszła powiedzieć mi, ze idzie na urlop - płakała, bała
sie ze nie zastanie nas po powrocie. Na buzi sylwuni pokazała sie łezka -
telepatycznie czuła, ze jej lekarka odchodzi.

Dr. Konarska - wielkie ukłony w Jej stronę. Doprowadziła nas do końca pobytu w
szpitalu i oddala po WHD.Dużo mogłabym pisac na Jej temat, to jest lekarz z
prawdziwego powołania. Do tej pory mam z nią rewelacyjny kontakt.
Zosiu, jeśli podczytujesz nas - pozdrawiamy Cię mocno.

Nie może zabraknąć słów podziekowania i szacunku dla dr.Karwackiego - to dusza
człowiek. To były lekarz hospicjum, oddany, cierpliwy, zawsze uśmiechnięty
i ...........wiele można pisac.

dr.Joanna Szymkiewicz-Dangel, kardiolog. Ona jako pierwsza powiedziała mi o
hospicjum i dała nadzieję na bycie z Sylwunią w domu. Jestem Jje bardzo
wdzięczna za okazane ciepło i pełne zrozumienie.
Pani dr - chylę czoła, dziękuję.

[agablues]

j0204 napisała:


>
> Nie może zabraknąć słów podziekowania i szacunku dla dr.Karwackiego - to dusza
> człowiek. To były lekarz hospicjum, oddany, cierpliwy, zawsze uśmiechnięty
> i ...........wiele można pisac.

Nasz ukochany doktor :)) Tak samo ulubiony,jak Ksiądz :)

Pracował w hospicjum, straszył mnie róznymi atakami, padaczkami, męczył mi raz
Igę, bo koniecznie chciał jej zrobić zdjęcie. Czy myślicie, ze przychodził i ze
smutkiem kiwał głową nad naszymi dziewczynkami? Nie on. Jak pytałam go o rózne
czarne scenariusze - "krzyczał" na mnie, zebym się nie zajmowała głupotami (
Jola pamiętasz jak na nas krzyczał?). Ile radości i uśmiechu w tym lekarzu było.
ale kiedy trzeba było, potrafił spokojnie, w kółko cierpliwie odpowiadać na pytania.
Może to głupio zabrzmi, ale cieszę się, ze to właśnie on był na pogrzebie Igi (
zawsze są jakieś osoby z hospicjum, lekarz czy pielęgniarka).

>
> dr.Joanna Szymkiewicz-Dangel, kardiolog. Ona jako pierwsza powiedziała mi o
> hospicjum i dała nadzieję na bycie z Sylwunią w domu. Jestem Jje bardzo
> wdzięczna za okazane ciepło i pełne zrozumienie.
> Pani dr - chylę czoła, dziękuję.
>

Pani dr najbardziej jestem wdzęczna za to, ze uszanowała naszą decyzję, ze nie
będziemy robili badania kariotypu. Bez żadnego namawiania, odwoływania się do
rozsądku itp, po prostu przyjęła moją odpowiedź.
Aga

[monika_69]

Pozytywnych gestów nie nauczą zadne studia medyczne -wiem o czym mówię .Etyka
jest w programie studiów na pierwszym roku.A potem w dalszym procesie
kształcenia pozostają wzorce,które spotykamy na swojej drodze.Nie są one
zwiazane z wykonywanym zawodem ale z człowieczeństwem poprostu.Albo jesteś
zawodowym zimnym cyborgiem albo...kimś -kto potrafi pozostawić w sercach wielu
ludzi wspomnienie ciepła-nawet jeśli przekazywał lub uczestniczył w tragicznych
wadarzenia naszego życia.........Chylę czoła przed zespołem lekarzy pracujących
w klinice onkologii Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie.Pani prof.Danuta Perek w
rozmowie telefonicznej informującej o wykryciu nowotworu u Maćka i braku promesy
powiedziała-"przyjeżadżajcie -ważne dziecko ,potem papiery".Każdy z nas
chciałby zawsze słyszeć te słowa i mieć świadomość ich aktualności.Dr Bożena
Bagińska -Dembowska pozostała naszym medycznym autorytetem nie tylko w temacie
onkologii,-ale w temacie zdrowia Maćka-pani doktor przepraszamy...Przez rok
leczenia Maćka nie było złej pory na nurtujące rodziców problemy-dla dr
Agnieszki Brożyny,dr Moniki Drogosiewicz,drAnny Wakulińskiej,dr Jolanty
witkowskiej-Ożogowskiej.Gdybym miała przytaczać ich przyjazne gesty-musiałabym
opisywać każdy dzień ich pracy -a to chyba nie miejsce na hagiografie.

[lilan1]

witam was serdecznie,chciałabym na waszą listę wpisać nieżyjącego już prof.Wiktora
Brossa kardiologa ,dzieki ktoremu mojej mamie było dużo łatwiej przejśc przez
chorobe,operacje(jedne z pierwszych w Polsce na otwartym sercu) i dalsze
leczenie syna a mojego brata.Nie pamiętam prof. dobrze bo byłam mała ale
wspomniałam mamie o tym wątku i prosiła żebym napisała.Ja pamiętam tylko że byl
uśmiechnięty i zawsze miał bałagan na biurku. Mama żałuje tylko że w tamtych
latach nie było takiej techniki jak teraz.dziekuje za to ze moglam to napisać.

[nunu]

pani psycholog z patologii ciazy na Kopernika (Krakow)
Nie bylam zachwycona jak przyszla do mnie po postawieniu diagnozy. Nie jestem
osoba otwarta i nie mialam ochoty rozmawiac, ale teraz jestem wdzieczna za to co
mowila; ze niezaleznie od tego co sie stanie zawsze bede mama mojego Dziecka.
Przekazywala wszystkie przykre informacje spokojnie, naturalnie, usmiechala sie,
ale nie byla wesola.

[malomi]

A ja jestem wdzięczna lekarzom z Czerniakowskiej za uratowanie mi życia.
Mój pobyt w szpitalu można podzielić na przed i po. Przed, nie byłam
zadowolona, bo byłam kolejnym przypadkiem, trochę innym, bardziej uciążliwym.
Po moim "wypadku" i w trakcie spotkałam się z niesamowitą serdecznością, pomocą
ze strony większości lekarzy, pielęgniarek i salowych.
Jestem niesamowicie wdzięczna profesorowi który nic przede mną nie ukrywał,
lekarkom które siedziały przy mnie i ciężko "fizycznie pracowały" przy tym
cudownie mnie zagadując, pielęgniarkom które uśmiechem i dobrym słowem
probowały mnie wyciągnąć z "czarnych" myśli, pani salowej, która w
przeciwnieństwie do stereotypów bardzo mi pomagała.
Chciałabym wspomnieć również o studentach, którzy w tym czasie mieli praktyki.
Niesamowite dziewczyny i jeden mężczyzna, którzy siedzieli przy mnie non-stop
prawie, a dziewczyny ze mną płakały w najgorszych momentach. Dziękuje.

[mmmmmm2]

Z pobytu przed i po porodzie w szpitalu dziękuję dwum osobom z personelu
szpitalnego. Pielęgniarce która siedziała przy mnie w noc po cc dodając mi
troszkę więcej znieczulenia - była bardzo taktowna i delikatna, a także Pani
doktor - pediatrze która w smutny ale spokojny sposób informowała mnie co
chwila o kolejnych wylewach krwi u mojej córeczki - w końcu o tym, że musi ją
odłączyć od urządzeń. Ona naprawdę była strasznie smutna a chyba najbardziej ją
przygnębiało to, że nie wiedziała DLACZEGO tak się dzieje. Tej ciepłej i
delikatnej osobie należy się medal za taktowność i umiejętność przekazania tej
najgorszej dla matki wiadomości.
Ewa - mama Aniołka Julii

[1megan]

szpital na Czerniakowskiej - położna, która pomimo skończonego dyżuru została z
własnej woli ze mną do końca porodu, pani doktor anestezjolog, rozśmieszała
mnie do łez przez te kilka godzin przy porodzie swoim monthy pythonoskim
poczuciem humoru
szpital na Działdowskiej - i tak jak już wcześniej wspomniały i Aga i Jola,
przede wszystkim dwoje lekarzy; dr Jarek Waligóra - nie zapomnę nigdy jaką
czułością i delikatnością obdarzał Marinę i dr Zosia Konarska - to ponad
wszystko lekarz mojej duszy i moich niżowych nastrojów, przy niej było łatwiej
przechodzić te wszystkie narastające problemy z moim Dziobakiem, to zabawne -
pamiętam jak kiedyś siedziałyśmy z Anią - mamą chorego Michałka, którego
również prowadziła dr Konarska i stwierdziłyśmy że ona nas tak rozpieściła że
jak jej nie ma na oddziale to czujemy się wręcz opuszczone, chcę również
napisać o innych lekarzach których ciepło wspominam: Dorota Golicka, Małgosia
Grochowicz i Małgosia Dyląg i pielęgniarki oczywiście

[melka_x]

Wszyscy lekarze z którymi miałam do czynienia w Instytucie Matki i Dziecka.
Życzliwi, taktowni, cierpliwi, wyczerpująco odpowiadający na pytania.
Dzięki nim po ciągłym przeganianiu mnie od małej na Czerniakowskiej kolejne 6
tygodni życia Natalii mogłam spędzić niemal przyklejona do inkubatora. Nie
przeszkadzałam przy żadnych zabiegach (poza oczywiście blokiem operacyjnym) czy
czynnościach pielęgnacyjnych. Mogłam sama Natalię myć, mierzyć jej temperaturę
itd. Nie wypraszano mnie nawet w czasie obchodów, lekarze uważali, że mam prawo
się przysłuchiwać jak omawiają stan małej. Dzięki nim Natalia umarła na moich
rękach, a po śmierci dano nam kilka godzin na pożegnanie. Jestem też niezwykle
wdzięczna, że przykładali ogromną wagę do walki z bólem małej, oraz że
traktowali Natalię z szacunkiem należym człowiekowi, nieważne że tak małemu.

Niestety nie jestem w stanie wymienić wszystkich, ale szczególnie chciałabym
podziękować dr Martynie Woynarowskiej, lekarce prowadzącej Natalię, prof. Ewie
Helwich, dr Magdalenie Rutkowskiej, dr Dzwonkowskiej (mam nadzieję, ze nie
przekręciłam nazwiska) oraz dr Ewie Sawickiej, chirurg która trzykrotnie
operowała Natalię. Pamiętam też dobrze kardiolożkę, która odwiedzała Natalię po
tamponadzie serca, niestety nie mogę sobie przypomnieć nazwiska:(

Te same podziękowania należą się pielęgniarkom i salowym z oddziału prof.
Helwich za ogromną serdeczność i taktownie wyrażane współczucie.

Nie są to co prawda lekarze, ale muszę jeszcze wymienić wspaniałą psycholog, p.
Grażynę Kmitę oraz rehabilitanta Pawła Zawitkowskiego, który nauczył mnie jak
dotykać Natalię (to trudne w przypadku ciągle cierpiącego wcześniaka), by dotyk
obu przynosił nam przyjemność.

[connie1]

Bardzo , bardzo dziękuję Wam za ten wątek...
Pozdrawiam
Conka

[temeryszek]

Byliśmy w Poznaniu,na Polnej. W marcu tego roku. Ulcię przewieziono tam
karetką, niedługo po porodzie. My pojechaliśmy następnego dnia. Ta noc, gdy
byłam bez niej w szpitalu w Międzyrzeczu- dno rozpaczy. Dano mi osobną salę i
pozwolono, by został mąż. Za to dziękuję.
W Poznaniu rygor. Matki mogły przebywać na OIOMie całą dobę, ale ojcowie tylko
pół godziny dziennie. Okrzyczano nas pierwszego dnia, gdy zaczęliśmy czytać
nieprzytomnej Córeńce "Kaczkę Dziwaczkę". Za głośno. Za to przepraszam.
Ale siostry były cudowne. Siostra Jadzia - była u nas(w naszym sektorze) tylko
kilka razy, ale świadomość, że to Ona zostaje przy Uli na noc, była jak
lekarstwo dla mojej duszy. Wiedziałam, że będzie Ją przekładać, dobrze
opukiwać...
A siostra Agnieszka! Załatwiła u oddziałowej, że mąż mógł zakładać fartuchy,
które były tylko dla matek. Kiedy okazało się bowiem, że Ulcię trzeba
bodźcować, rehabilitować, uczyć ssać, połykać, dr Kroll pozwoliła, by Sławek
przebywał na oddziale jak najwięcej. Ja nie dałabym sama rady, a rehabilitantka
(serdecznie pozdrawiam Pani Iwonko) i logopedka mogły przychodzić tylko raz
dziennie - w dni robocze. Koszty każdego wejścia - fartuch kosztował 5 zł.-
były dla nas za wysokie. A wchodziliśmy na oddział kilka razy dziennie. Kiedy
mąż próbował chować płaszcz do torby (zostawiał ją w pokoju matek), został
okrzyczany. I to rozumiemy, ale nigdy nie potrafiliśmy zrozumieć pani doktor,
która twierdziła, że fartuchy nie są drogie. Może dla niej nie. My zarabiamy
niewiele, a chcieliśmy być z Córeńką jak najczęściej.
Dziękuję siostrom, których imion już nie pamiętam. Za opiekę nad Uleńką, za
wszystkie ciepłe słowa, za delikatność i siłę, którą w nas wlewały

[toman5]

Opowiem wam o lekarzu, którego wspomina moja matka. Już wówczas był bardzo
starszym panem profesorem. Mama miała ciężki poród - trwał trzy dni! Mama była
wykończona, a w tamtych dawnych czasach decyzje o cc podejmowano bardzo rzadko.
A więc, mama była wykończona, nie miała siły, salowa przyniosła zupę. Postawiła
na stoliku, wyszła. I ten pan profesor, bóg szpitala, usiadł przy mojej mamie i
mówiąc "zjedz trochę, dziecko" karmił ją łyżką.
Mama pamięta to po pół wieku.
Dziękuję, panie profesorze. Gdziekolwiek Pan jest.

[macieje]

Miód na serce!
Nadzieja dla świata!
Piszcie! PISZCIE!

Bardzo dziękuję :-)

[dororka]

Chciała bym pochwalić dwie panie. Lekarz pediatra opiekujaca się moimi dziećmi
tu na prowincji - Maria Marzyńska. Miła, ciepła, promienna, zawsze gotowa
przyjsc z pomocą, nigdy nie omawiała wizyty nawet, w swoim prywatnym czasie.
Lubię jej usmiech gdy bada dzieciaki - ona uśmiecha się cała sobą. Ale
najbardziej cenię to, że traktuje mnie jak partnera, wyjasnia kazda diagnoze i
propnowane leczenie, wspolnie podejmujemy decyzje co do terapii. Docenia moje
doswiadczenie i rozumie fakt, że nawet nie bedac lekarzem posiadam pewną wiedzę,
którą zdobyłam jako dociekliwy rodzic, chcacy jak najlepiej opiekowac się dziecmi.
Druga pani to ginekolog dziecięcy z Zespołu Opieki Nad Matką i Dzieckiem, przy
ul. Krakowskiej we Wrocku, Joanna Snopek. Przy niej również czułam, że jako
rodzic odgrywam wazną rolę w leczeniu dziecka. Nie traktowała mnie jak
prowincjonalnego głupka, ale jako osobę, która ma prawo wiedzieć cos o
schorzeniach, sposobach leczenia, etc.
Nie lubię u innych lekarzy wymadrzenia sie i wychodzenia z założenia, że
przecietny pacjent to imbecyl, funkcjonalny analfabeta, któremu nic nie warto
wyjasniać bo i tak nie zrozumie. Denerwuje mnie też brak szacunku dla moich
decyzji i stosowanie stereotypów w stosunku do pacjentów. Tym paniom to się
nigdy nie zdarzyło.

[aniao3]

Instytut Matki i Dziecka w Warszawie.

Dr. Jerzy Zwolinski. Napierw trafilam na niego na dyzuze w poronieniem w 5tc.
Niedziela, 23.00, w TV WOSP a ja zrozpaczona i zagubiona totalnie. Cieplo,
spokojnie wytulmaczyl mi ze tak sie zdarza i ze nie jest to moja wina. Byl
pelen taktu i wspolczucia, to dzieki niemu tak szybko doszlam do siebie
psychicznie.
A ponad rok pozniej na USG ogladal moja Malgorzatke i przez cale godzinne
badanie mowil mi co widzi zlego, ale tez co dobrego. Do konca dodawal mi
otuchy. Gdy juz wiadomo bylo, ze coreczki uratowac sie nie da mowil ze to nie
przekresla to szans na zdrowe dzieci w przyszlosci. Nie wiem skad on wie co
mowic, ale nawet przy najgorszych diagnozach potrafil dac jakis cien nadziei.
Nie wspominajac o jego ogromnej zyczliwosci i spokoju. Gdybym jeszcze raz miala
przechodzic przez tragedie, to tylko z nim...

Dr Tomasz Niemiec - szef poloznictwa. Rzeczowy, konkretny i mimo potwornego
zabiegania mial czas by do mnie zajrzec, spytac sie podczas wywolywania porodu
(trwalo to 2 dni) czy nic mi nie potrzeba. A juz po porodzie przyszedl by dodac
mi otuchy na przyszlosc. Zadnego moralizowania, zbednych pytan, po prostu
konkrety ktorych najbardziej potrzebowalam. Zreszta wszystie polozne i lekarze
ktorzy asystowali przy moim porodzie byli wspaniali, nie traktowali mnie jak
tredowatej, nie omijali szerokim lukiem tylko byli obok, pelni zyczliwosci i
ciepla.

Dr. Ewa Helwich i wszyscy na oddziale wczesniaczkow, gdzie wbrew procedurze
pozwolono mi wyjac Malgorzatke z inkubatora w pierwszych godzinach jej zycia.
Wiadomo bylo, ze nie da sie jej uratowac, ze to nasze pierwsze i ostatnie
kangurowanie... I jeszcze do konca zycia bede wdzieczna poloznej (nie pamietam
nazwiska niestety), ktora przyszla o 4 rano mnie obudzic, ze coreczka zmarla i
moge sie isc z nia pozegnac. To tak niewiele, a dla mnie tak wiele znaczylo...

Sciskam i zycze wam samych takich wspanialych ludzi po drodze
anka

[gandzia4]

Doktor Kostecka nasza kochana pediatra z Łęcznej, która potrafi odwiedzić w
szpitalu swojego małego pacjenta i prosi by zadzwonić do niej do domu dzień
przed Wigilią, żeby wiedzieć jak wyszły wyniki. Traktuje mnie jak sprzymierzeńca
w walce o zdrowie dziecka i potrafi podtrzymać na duchu. Pani doktor oby wszyscy
lekarze potrafili tak przejmować się swoją pracą.
Doktor Kożuchowska z DSK na Chodźki w Lublinie, rzeczowa, kompetentna i
potrafiąca rozmawiać z rodzicami. Pielęgniarki z DSK z oddziału patologii
noworodka, zabiegane ale zawsze uśmiechnięte i życzliwe.
Dopisujcie dziewczyny jeszcze.

[tygrysiatko1]

wczoraj przeczytałam cały wątek o "złych lekarzach i położnych"... i zrobiło mi
siętak strasznie przykro... moja mama jest chirurgiem dziecięcym i wiem że do
każdego dziecka (i rodzica a uwierzcie mi że Ci również potrafią dać się
strasznie weznaki personelowi szpitala) podchodzi z sercem i zawsze stara się
żeby zrobić wszystko co tylko można... ja studiuję położnictwo na AM i wiem że
robię to z powołania że jest to jedyny zawód przy którym stale jest się
świadkiem cudu... proszę wpiszcie tu te dobre gesty zachowania lekarzy
położnych pielęgniarek których jestem pewna też doświadczyliście... wiem że
może zamazują się one przy tak strasznych przeżyciach o których wczoraj
czytałam ale na pewno są!!!!!!!! naprawdę nie wszycy lekarze i personel
medyczny to potwory...

[amania]

Profesor Maria Respondek-Liberska z ICZMP w Łodzi. Dla niej Alicja była
dzieckiem, chociaż jeszcze nienarodzonym i już bez sznas na przeżycie.

Dr. Alicja Ceran z IMiDz na Kasprzaka - jak wyżej...poza tym zaopiekowała się
mną jak własną pacjentką, chociaż widziała mnie pierwszy raz.

Dr. Renata Jaczyńska (IMiDz) zrobiła mi zdjęcie buźki małej na USG. Śliczne i
jedyne...Poza tym była bardzo kochana.

Dr Emilia Brzezińska z Polnej w Poznaniu - była ze mną jeszcze w sali
operacyjnej, tuż przed cesarką. Dopilnowała, żeby Alicji nie męczyli za długo
niepotrzebnym intubowaniem, żeby mogła spokojnie umrzeć...

I wszystkie pielęgniarki z oddziału przy Izbie Pzryjęć, za troskę.

[alana5]

Jedne z najcudowniejszych osób jakie w życiu poznałam:
dr Ania Niezgoda z Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie,
dr Asia Załęska ze Szpitala Bielańskiego.
Poza tym cały personel oddziału dziecięcego w Szpitalu Bielańskim.
Dziękuję.