Miłość Mirosława Sośnickiego

[martta37]

Nie tak dawno przeczytałam „Miłość, tylko miłość” Mirosława
Sośnickiego. Ta powieść zrobiła na mnie ogromne wrażenie.
Przeczytałam ją jednym tchem. Tak jak Szymon Hołownia (jeden z
recenzentów książki) popłakałam się kilka razy. To bardzo mądrą i
głęboka książka. Aż żal ją odłożyć, kiedy skończy się czytać.


Sięgnęłam po wcześnie powieści Mirosława Sośnickiego. Z wielkim
wzruszeniem przeczytałam „Wzgórze Pana Boga” To opowieść o ojcu,
który nagle stracił syna. To opowieść o tym jak pokonać rozpacz, jak
odzyskać radość. To książka stała mi się bardzo bliska. Nie tak
dawno zamarła moja mama (ciągle mi jej brakuje). Jakoś nabrałam
większej ochoty do życia po tej książce.


Inaczej ma się sprawa z „Astrachowką” Stan wojenny. Wybory moralne.
Karkołomna gra w pokera. I miłość. Silniejsza od wszystkiego.
Mieczysław Orski porównał tę książkę do „Ciemności w południe”
Koesstlera. A o. Jacek Bolewski podczas prezentacji „Astrachowki”
porównał prozę Sośnickiego do prozy światowej klasy pisarza
Władima Nabokowa.


Wszystkie powieści Sośnickiego czyta się jednym tchem. Fragmenty
powieści, recenzje można znaleźć na stronie www.wydawnictwomtm.com

Jeżeli na tym portalu są osoby, które znają prozę Sośnickiego, z
przyjemnością z nimi porozmawiam. Jestem po "brzegi napełniona
Sośnickim".

Pozdrawiam

Marta

[boenna7]

Chciałam popełnić samobójstwo. Cudem mnie odratowono. Po wyjściu ze
szpitala moj kolega podrzucił mi do czytania "Wzgórze Pana Boga"

To opowieść o ojcu, który nagle stracił syna i szuka sensu życia. Po
przeczytaniu wzrosła we mnia wiara w ludzi i świat przestał wydawać
się tak okrutny.

Nie chcę opowiadać swojej historii. Powiem tylko, że bardzo dużo
zawdzięczam tej książce.

[halas1961]

Nie znałam wogóle tego autora.
Zupełnie niedawno przeczytałam "Wzgórze Pana Boga", a potem za kilka
dni "Milość tylko miłość".
W ubiegłym roku po cieżkiej walce z chorobą nowotworową odeszła moja
córka. "Wzgórze..." to ksiązka, ktora bardzo mnie poruszyła. To
książka w której tak wiele wspólnych zdarzeń i sytuacji. Takie same
mysli, poszukiwania.
Książka moze dać osobie w podobnej sytuacji pewna nadzieje, ze mozna
wyjsc z cierpienia, ze warto, ze jest sens we wszystkim co nas
dotyka.CZasem mimo wiaryw Boga i w jego decyzje nie moge go
zrozumiec, a tak bardzo bym chciala. Autor potrafil przkazc
doslownie i dokladnie wszystko co czlowiek czuje po stracie dziecka.
Poza tym czytalo sie jednym tchem. Książka odmeinna od innych
wspolczesnych, ksiazka taka jakiej ja osobiscie dawno, dawno nie
czytalam. Pelna ciepla, wskazujaca droge, ijak pisalam dajaca
nadzieje.
A "Miłość tylko miłość"...Po pierwsze kiedy przeczytałam prolog
poczułam ogromny niepokój i bałam się dalej czytac. Naprawde sie
bałam. Czułam w dziwny sposób, ze ta książka moze poruszyc w jakiś
sposób moje osobiste przeżycia związane z choroba córki, z rakiem...
A przeciez nic nie ma w prologu o raku....Przeczytałam prolog i
zamknęłam książkę. Oglądałam bardzo długo okładkę. Taki sam storczyk
jak u mojej córeczki na cmentarzu. Dorodny, dumny, odporny na
wszelkie zmiany pogody. Juz miesiąc tam stoi i nic go nie rusza, ani
deszcz, ani wiatr, ani ludzie... Tak sobie rozmyślałam. Potem myslę:
to tylko książka, czego się boisz, to tylko książka, najwyżej
zamkniesz, otwórz...
Otworzyłam. Zaczełam czytac. Było wiele momentów, ze chciałam
zamknąc i nie czytac dalej, bo kojarzyło mi się wszystko ze swoimi
przezyciami. Znów wiele identycznych sytuacji., jak w moim życiu...
Jednak czytam , bo co bedzie dalej, co dalej się wydarzy, czy będą
razem , czy odnajdą miłośc, a storczyk , co bedzie myslał storczyk.
Wydaje mi sie, ze bardzo trudno jest napisac książkę w której obrazy
tworzone w myslach, w snach, w marzeniach i rzeczywistość są ze sobą
spójne, nie nudzą i tworzą historię, która przemawia do czytelnika,
zachwyca go i nie chce sie odrywac od czytania, jest się złym, że
zadzwonił telefon, bo ta książka tak wciąga, tak sie chce ją dalej
czytać. Autorowi sie udało. W kazdym razie ja tak czytałam. Udało
sie rowniez przekazac to co najwazniejsze.Miłośc jest najwazniejsza.
Joanna to wie, wie juz od jakiegos, czasu ale boi się o swojego
Jakuba.Tak po ludzku się boi. Chce wchodzic w uklady z Bogiem,
oddac połowę swego zycia, przekupic Boga (jak ja) do momentu aż
pojmuje, ze smierci przeciez nie ma, ze obojetne co się stanie jej
Jakub wciąż bedzie zył, jej miłość wciaż bedzie żyła. Nawet jesli on
bedzie u Boga to jednak bedzie tanczyl na weselu Darii, to jednak
będzie obok, przeciez nie przestanie jej kochac. A wiec miłość ktora
nie umiera, ktora trwa.
To co najwazniejsze - miłość.
Poza tym autorowi udało sie przenieść mnie do srodka tej historii,
Byłam tam , widzialam to samo co Joanna, czułam to samo co Joanna,
szłam tym samym korytarzem szpitalnym i czułam zapach rumianku.
Widziałm oczy Natalii i jej mrugnięcia. Widziałam Jakuba. Było mi
zimno i gorąco. Razem z nimi planowałam wyjazd do Nowego Jorku...
Tym, którzy nie czytali, polecam gorąco. Ksiązka wydana przez
wydawnictwo MTM.


Halina S.