Trzecia droga Stachury

[Gość: Bea]

Zrozum, to co powiem
Spróbuj to zrozumieć dobrze...

[she8]

Mówisz do mnie
opowiadasz...
kolorowa maskarada

[Gość: ktos_z_netu]

życie jest bogate (...)
blednie przy nim sama śmierć

lol, tego się nie zapomina :)

Antycypacja

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Czy ten odcinek "Zmienników" Barei nie jest satyrą na stachuromanię?

Kultowy pisarz Jan Oborniak, którego dzieła cytowała cała Polska, umiera.
Rozkręca się ogólnokrajowa histeria. "Dalej wypadki toczą się już w zawrotnym
tempie: Ministerstwo Kultury zamieszcza nekrolog na dwie szpalty, Gminna Rada
Narodowa przemianowuje nazwę ulicy, zespół taneczny przybiera jego imię,
wydawnictwo chce wreszcie wydać jego książkę, a reżyser Barewicz nakręcić film."
Potem okazuje się, że Oborniak sfingował swoją śmierć.
www.zmiennicy.com/odcinki/11.html
www.zmiennicy.com/postaci/inne/jan-oborniak.html

Skoro już o antycypacji mowa...

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

...to ciekawa jestem, którego z dzisiejszych wieszczów polskiego postmodernizmu
będą wyśmiewać krytycy za 30 lat?
(Już w widzę te oburzone komentarze internautów: Ależ redaktorze! Ja się na nim
wychowałam! Ja jemu zawdzięczam to, kim jestem! :-))) )

Stachura to nudziarz.

[ajmax]

Życie jest zbyt kolorowe, żeby poświęcać je Stachurze. Takie
mądrości możemy znaleźć wszędzie, w najmniej oczekiwanych
miejscach. "Ludzie coraz częściej podróżują, bo są nieszczęśliwi i
nie potrafią cieszyć się tym, co mają na miejscu". To nie jest tekst
z 1979 roku, tylko z ostatniej Gazety Telewizyjnej Pawła "Konjo"
Konnaka. Stachurofanom przesyłam krzyżyk na drogę i życzę powodzenia
w Bieszczadach.

...

[saszenka2]

"Z nim będziesz szczęśliwsza,
Dużo szczęśliwsza będziesz z nim
Ja, cóż-
Włóczęga, niespokojny duch,
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko"
Uwielbiam tę piosenkę w wykonaniu Starego Dobrego Małżeństwa.

Trzecia droga Stachury

[Gość: gkalewski]

Niestety te czasy minęły. Polak romantyczny ustąpił miejsca Polakowi
brokerowi, trenerowi, agentowi ubezpieczeniowemu...I ten wszechobecny
materializm!!! Kaska, kaska, te mantry wypowiadamy codziennie, nawet przez
sen...Sprzedałem samochody dostawcze, jeżdżę rowerem, odwrócili się ode mnie
koledzy, uważają mnie za wariata. Dałem ludziom w firmie możliwość
współrządzenia, decyzje podejmujemy kolektywnie. Jesteśmy jedną wielką rodzin.
Nie muszę być jak moi koledzy ekonomem i kapo w jednym!!! To mi zostało z
tamtych lat, ale takich jak ja jest już niewielu...Nawet koledzy ze studiów
podorabiali się, i teraz "noszą" głowy wysoko...Ale ich życie to ułuda, widzę
jak się męczą, aby utrzymać wysoki poziom życia. Jak "gniotą" swoich
pracowników, jak stają się wyzuci se wszystkiego - roboty w garniturach...Sted
z tym właśnie "walczył"...Jego wolność określała jego twórczość. A teraz tzw.
literaci "zniewoleni" przez układy środowiskowe, liżą stopy państwowych
urzędasów, mecenasów z bożej łaski pożal się boże...I tak koniec naszego
świata zgotujemy sobie sami. Robimy to codziennie...

[blackdoggy]

Też chcę tak kroczyć przez życie. Z tym, że ja dopiero zaczynam studia.
Materialiści mnie przerażają.

[Gość: Anatol]

Bożesz ty mój.
Tak to widzisz? :-)
Stachura był jednym z bardów mojej młodości obok Cohena czy Kaczmarskiego.
Ale do głowy by mi nie przyszło by pisać, że
"Polak romantyczny ustąpił miejsca Polakowi
brokerowi, trenerowi, agentowi ubezpieczeniowemu..."
Polak romantyczny nikomu nie ustąpił bo nigdy nie dominował.
Ja pamiętam wieczory przy gitarze i rozmowy po świt ale pamiętam też, że Ci, którzy słuchali Stachury czy Cohena byli w przytłaczającej mniejszości.
Dla większości idolami były zespoły typu Modern Talking a szczytem marzeń były dzinsy z Peweksu.
Ludzie potrafili się upodlić dla dóbr, na które dziś nie zwróciliby specjalnej uwagi.
Jeśli wydaje ci się , ze 25-30 lat temu wszyscy czytali Stachurę (czy też słuchali SDM) to się po prostu mylisz. Wystarczyło wyjść poza środowisko inteligenckie (w szerokim tego słowa znaczeniu) i okazywało się, że nazwisko Stachura nic nikomu nie mówi.
Nie utożsamiaj swojego środowiska z ogółem społeczeństwa.
Byłem w zeszłym roku na koncercie Cohena.
Nie wiem ilu tam było agentów ubezpieczeniowych, brokerów, trenerów. Nie pytałem.
Wiem, ze Cohen wypełnił halę Torwaru skuteczniej od niejednej młodzieżowej gwiazdy.

[Gość: Adaś]

Racja, racja.
Nie wątpie w wartość twórczości Stachury. Pierwsze moje spotkanie z
jego utworami to początek lat 90-tych. A jednak pamiętam z moich lat
szkolnych zupełną inność, odmienność moich rówieśników, niezbyt
przygotowanych do przełomu i początków kapitalizmu. Pokolenia.
Każde ma takich bardów i czarodziejów na jakich zasługuje. Kult
Stachury nie był masowy, to fakt. Stykam sie dzisiaj z ludżmi którzy
mają "pięcioksiąg" na półce i wolę z nimi porozmawiać niż z tymi,
którzy nigdy o Stachurze nie słyszeli.
Trudna sprawa, bo dotyka własnej indywidualnej percepcji i odbioru
czyjejś twórczości. Stachura uwodzi być może dlatego, że w jego
wrażliwości był zachowany ten moment przejścia między młodością a
dorosłością, który odpowiada za dojrzałość jako wyrzeczenie się
ideałów i stępienie zmysłowości na rzecz banalności. Włóczęga i moje
własne do niej tęsknoty odpowiadają za ten rodzaj niespełnienia i
nienasycenia, który każę gonić za celem w nadzieii, że za zakrętem
ukaże się objawienie i rozjaśnienie, albo przynajmniej doznamy
nowych wrażeń, które bedą dla nas nagrodą za wytrwałość.
I z czego tu się tłumaczyć? Że każdy mocniej odczuwający
poszczególność swojego istnienia ma przebłyski w których otwiera
się, ukazuje cała jaskrawość świata?
Wiersz 'Esse" Miłosza, "Zdumienie" Szymborskiej czy osoba Michała
Kątnego u Stachura, ale ten moment jest chwilowy, intuicyjny.
Lepiej zagłuszyć, czy wiciszyć kiedy boli, ale i podtrzymać, nie
starcić go z oczu, balansować na tej linie wierszem, piosenką i
włóczegą.

Być może jest to niedojrzałość, chęć zostania wiecznym młodzieńcem,
ucieczka od odpowiedzialności i od życia.
Grzech?
Pewnie w cywilizacji rynkowej grzech wielki i niewybaczalny do
wypominania i obśmiewania.
Niestety.
Reszta w dzisiejszych czasach dowolna ale nie wieczna włóczęga...

[Gość: dzul]

I co? I wylazi z kazdego kata prymitywna dialektyka. Albo jestem stachurofilnym
wrazliwcem snujacym sie po Bieszczadach czy innych Kujawach, albo cynicznym
kapitalista bezmyslnie goniacym za kasa. Wystarczy wybrac wzorzec i juz nie
musze myslec, nie musze decydowac bo kazdy wybor dyktuje mi ideologia.
Cale szczescie, ze zycie nie jest takie proste. Zanudzilby sie czlowiek na smierc.

[okrutnik1]

proponuję poczytać Pogodzić się ze światem - trochę mniej
romantyzmu, a więcej egzystencjonalizmu...

[takajednatam]

Gość portalu: gkalewski napisał(a):

> Niestety te czasy minęły. Polak romantyczny ustąpił miejsca
Polakowi
> brokerowi, trenerowi, agentowi ubezpieczeniowemu...I ten
wszechobecny
> materializm!!

Witaj, hej, co Ty opowiadasz?
Gdzie przyszło Ci teraz żyć? Nic ciekawego w życiu nie widzisz,
tylko ludzi spragnionych mamony?
Ech, okrutnie zapuściłeś swoje życie jeśli jedynie takie horyzonty
teraz dostrzegasz.

Życzę Ci zobacz więcej, dalej, obszerniej. Nic nie minęło, zupełnie
nic. Jedynie ludzie się zmienili.

Pozdrawiam
M.

[Gość: gkalewski]

No właśnie, ludzie się zmienili, a to niestety ludzie, a nie ufoludki tworzą
rzeczywistość, budują wątki. Totalnie poddani jesteśmy presji zarabiania
pieniędzy (nie mówię o Sobie, ale o moich znajomych,jako dziennikarz jestem na
tzw. minimum socjalnym, pogoni za lepszą pracą, kredytami, itp...Ja tego nie
wymyśliłem, żyję tu i teraz. Wszyscy, ci, którzy tworzyli moje pokolenie
50-latków, albo czują się "wypaleni", zmęczeni, albo siedzą i "odcinają kupony."
Większość zaprzedała się władzy (rządzą teraz Wrocławiem, nie sprawują władzę,
ale zauważcie "rządzą i dzielą"). I to co kiedyś było poszukiwaniem wolności,
absolutu, niechby nawet było immanentną sprawą naszej wyobraźni,to teraz już nie
istnieje. A losy Stachury rozpatrywane są jak nierealny prześwietlony
film...Rzeczywistość ich przerosła, ideały padły, wartości też. Kiedyś
spotykaliśmy się aby pogadać, teraz prawie, że załatwiamy interesy. Tu odczyt,
tam spotkanie...kultura skomercjalizowała się, a "korytko" jakie oferują władze
jest wąskie i cienkie, stąd tłok przy nim "łokrutny"...

Trzecia droga Stachury

[zdanka1]

Tak sobie myslę, ze dla tych, którzy urodzili się po smierci
Stachury jego tesksty dotarły trochę inaczej, bo przez muzyke -
głownie własnie Stare Dobre Małzeństwo.Wysżła z tego czesciowo jakaś
ilosc ludzi, któzy spakowali manaty i pojechali na jakieś zadupia w
Bieszczady, a poniewaz samym krajobrazem nie da sie zyć, to wracali
po 5 latach, bo hodowla owiec to moze niekoniecznie:).Chociaz pewnie
jacyś zostali, skoro spokojnie zyje sobie w Polsce pare pustelnic i
pustelników, to i dla takich "starczy miejsca pod wielkim dachem
nieba" .
To samo nie przydarzyło sie Wojaczkowi, choc jak na mój gust, był
siebie i swojego pisanie o wiele bardziej świadomy warsztatowo. No
ale moze i bardziej hermetyczny, bo nie tworzył utopii raju natury
na zadupiu.

"Trzeba mieć talent, by dostrzec go u innych."

[Gość: bejdula]

Ten artykuł kipi od prześmiewczości. Jest tendencyjny, nastawiony na
całkowitą krytykę, wybiórczy w przytaczanych opiniach - a to
świadczy o małym profesjonaliźmie pana Nowackiego bądź o ewidentnym
zamiarze prowokacji. Pyta Pan, kto czyta Stachurę po 30 latach. Z
wielką pewnością siebie stwierdza Pan, że nie udało się zaszczepić
nowemu pokoleniu miłości do cudnych manowców. Otóż, ja jestem żywym,
osiemnastoletnim przykładem na to, że jednak się da - i nie jestem
ani "ignorantem i gó...arzem", ani grafomanką znajdującą pocieszenie
w "ściemie zwanej życiopisaniem", a bynajmniej nie trawi
mnie "młodzieńczy smutek istnienia". Takie bezparodonowe i naiwne
hasła czynią ten artykuł wręcz obraźliwym - zarówno dla samego
Steda, jak i dla czytelników, którzy nie godzą się na
nalepkę "zawiedzionego nieudacznika", wlepianą im na ślepo za
szacunek dla twórczości Stachury. Twórczości, która była ŻYCIEM
PISANA - a doprawdy jest to godne pokłonu, bo niewielu podejmuje
trud i ryzyko bezkresnego poświęcenia się czemukolwiek.

Stachura był Człowiekiem, który bezsprzecznie wzleciał na
doprawionych sobie z mozołem skrzydłach, a niektórzy do dziś z
przerażającą zawziętością wykierowują w jego stronę lusterka.
Sted i dla nich miał odpowiedź:
"Lecz pamiętajcie
wy, o twarzy małpio-kreciej
nie wszystko się topi
od blasku lusterek"...

[Gość: Carus T.L.]

Zgadzam się, żenujący artykuł. Do tego to przemycanie ideologii GW:
"kontrdyskurs rozbijający IPN-owską narrację historycznoliteracką" i obowiązkowe
akapity o donoszeniu. A do tego - kto dał temu nędznemu krytykowi prawo do
stawiania zdań typu "Takich niedających się obronić opinii formułowanych przez
zakochanych krytyków pojawiło się przez 30 lat sporo"? Albo o tym, że jakieś
przekonania o wartości dzieł Stachury są "poglądem ekscentrycznym"?
Ekscentryczna to jest "Lala" Dehnela, którą ten pisarzyna tak wynosi pod niebiosa.
Coraz większy niesmak wywołują te niby "światopoglądowe" artykuły w GW...

[saszenka2]

Moim zdaniem ten IPN był tu zupełnie zbędny. On nie dowodzi o
profesjonalizmie autora tekstu. Nie podoba mi się to, że dzisiaj
każdy chce każdego prześwietlić. Nawet Sted, którego uważa się za
poetę przeklętego, który kroczył własną drogą, który tworzył przede
wszystkim wiersze pisane życiem, musi zostać rozliczony z tego, czy
donosił. Jak to się ma do jego wierszy? Czy każdego, któremu dane
było żyć w PRL-u, będziemy lustrować? Skąd w niektórych taka
potrzeba lustracji?

Trzecia droga Stachury

[Gość: fan]

3xw stachuriada pl - zyjemy, dzialamy i mamy sie dobrze.

Trzecia droga Stachury

[Gość: kinga]

Co za popaprany artykuł. Otóż, drogi autorze, ja wychowałam się na
Stachurze, zestarzeć się nie zdążyłam, a moje dzieci-jakoś bez
specjalnego nacisku z mej strony- również słuchają piosenek Stachury
i czytają jego wiersze.
Kolejny niespełniony "dziennikarz"...ziewać się chce, czytając ten
artykuł.

Trzecia droga Stachury

[Gość: Plastec]

Jak popelnil samoboja , to znaczy, ze poczul sie niepotrzebny!!!

mylisz sie

[Gość: das spiel ist aus]

on nie mial wyboru

polska obojetnie jaka zawsze byla chlewem
a on nie chcial byc swinia

Trzecia droga Stachury

[Gość: [e-mail]]

Oj, a ja mam lat 19 i nie mogę wyjść z podziwu nad jego twórczością.
I stylem życia. On tyle wiedział o trawie! o przyrodzie! O zyciu! Po
prostu wiedział o wszystkim za dużo. Dlatego nie chciał już żyć. Ale
ta jego legenda, te jego wiersze wyśpiewywane wciąż na nowo, to jest
piękne, to trzeba pielegnować! pozdrawiam wszystkich fanó Steda:)

[...]

[Gość: das spiel ist aus]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Trzecia droga Stachury

[Gość: smutas]

Dolaczam sie do innych komentarzy mowiacych, ze artykul jest tendencyjny.
Dodalbym jeszcze - nieprofesjonalny. Autor to chyba jednak bardzo teskni za
komuna :-)
Akapit o peerlowskiej kulturze powala glupota. Jasne, ze w PRLu istnialo
zjawisko "kultury gminnej" ale jak mozna zazwac to zdobycza PRLu? Czyzby moj
dziadek za sanacji, dzialajacy w amatorskim teatrze, spiewajacy w chorze ( o
dziwo swieckim) tez byl produktem realnego socjalizmu? Takie byly czasy. W
wielu wypadkach lepsze dla kulury. Malo radzia, prawie wcale telewizji (PRL)
to ludzie zajmowali sie tym co "im w duszy gralo", czyli sami tworzyli.
A Sted... to po prostu CZUL, i potrzfil o tym pieknie pisac :-)

"Ale chodzi o coś ważniejszego: siłą rzeczy zostajemy pouczeni, że literatura
polska lat 60. i 70. - na te dwie dekady przypada aktywność poety - była
konstrukcją złożoną i wielobarwną, że obok "salonowo-warszawskiej" istniała
także twórczość gminna, szeroki ruch amatorski, jedna ze zdobyczy -
autentycznych - peerelowskiego modelu funkcjonowania kultury."

Trzecia droga Stachury

[Gość: AAAAA]

Gdyby żył miałby dziś 72 lata.Byłam wczoraj na koncercie w teatrze
Kamienica- sala wypełniona po brzegi,mnóstwo 20-30 latków,
oczywiście także starsze roczniki,nowe aranżacje trudnych tekstowo
poeamtów, wielokrotne bisowanie.
Bo poezja Stachury nie jest wbrew pozorom gloryfikacją życia
na "zadupiu" ale werbalizacją odwiecznych tęsknot i rozterek duszy
ludzkiej,docieraniem zarazem do głębi,autentyczności i prostoty, i
nowe pokolenia odnajdują się w niej bez trudu.

[saszenka2]

Odnajduje się bez trudu, ten, kto do tej poezji dotrze, bo ona
opowiada o odwiecznych, uniwersalnych problemach, wątpliwościach.
Zmieniają się czasy, pojawiają się coraz to nowe osiągnięcia
techniki, ale ludzie działają wg pewnych stałych mechanizmów. Wielu
wciąż usiłuje z życia uczynić teatr, a drugiego człowieka traktuje
jak psa, za którym płacze, dopiero wtedy, gdy go zabraknie.

Trzecia droga Stachury

[Gość: lemon]

druga połowa lat 80tych, empik... kolejka od rana... SĄ... tym razem
nie papier toaletowy ale książki... Gombrowicz, Kundera, Hłasko i
dzinsowy stachura...bieg do domu... wypieki na twarzy (w końcu to
jeszcze było liceum).. czytam, mijają godziny, długie, noc, rano...

Po drugim tomie odkładam wszystko "Dzinsową kolekcję"... nuda,
pseudoegzystencjalna...

Autor ma rację... nie ma tu wielkich uniwersalnych wzlotów
intelektualnych, przebiją kompleksy i chęć wielkości okraszone
grafomanią...

Dodatkowo każde "dzieło" trzeba umieścić w kontekście ekonomicznym,
historycznym, społecznym i politycznym...

Ale piosenki były fajne...

Trzecia droga Stachury

[grek.grek]

Tyle słów i wymyślnych fraz, żeby napisać : pisarstwo Stachury to g.wno, jego wyznawcy to szczyle bez finezji, a w ogole to : ch,j na grób PRL-owi, który go wylansował, którego ciągle jest reliktem, więc należy go odbrązowić, zawstydzić jego czytelników i naśladowców i uchronić przed chorobą na Stachurę następne pokolenie wychowywane w czystości ideologicznej ?

czy w tym chorym kraju już nic nie da się napisać bez kontekstu politycznego : bez patrioci IPN kontra patrioci nie-z-IPN, PiS kontra PO, komuchy kontra styropian ?

Nie kochalem Steda,choc dobrze Go znalem

[block-buster]

Czesto przyjezdzal do Olsztyna.Smierdzacy droga,przepity,glodny,ale
z blaskiem w oku.Najpierw fascynowal swoja prostota,jego poezja byla
taka swojska,wrecz sasiedzka,jego Siekierezada,to tesknota za zyciem
w stylu Londona.Slabe to bylo,ale dalo sie czytac.Zreszta nie bylo
internetu i kazda nowa ksiazka byla wydarzeniem.Znielubilem Stachure
po pierwszej probie samobojstwa.Wtedy zrozumialem,ze facet jest
chory psychicznie.Mial co chcial,robil co lubil,a jednak rzucil sie
pod lokomotywe.Juz po udanej probie znienawidzilem go.Bo wydal mi
sie tchorzem.Uciekl nie wiadomo bylo przed czym.Moze przed samym
soba...

Nie wiedzialem, ze tak wielu zna Stachure...

[szczery.usmiech.grabarza]

Przeczytalem stachure w 1993 roku Melbourne, Australia. Dal mi tych
5 ksiazek (faktycznie maja takie okladki jinsowe) pewien znajomy
Polak, bo ktos mu je podarowal z Polski, a on za bardzo nie mial
czasu czytac. Dostal za to ode mnie butelke whiskey.
Ksiazki oblozylem je folia, ale kartki zaczely wypadac... slaby
klej, a moze od ich wielokrotnego czytania.
Te ksiazki zrobily dla mnie wrazenie.

Mialem malo lat jak wyjechalenm z Polski, ale dobrze pamietam
pociagi i podrozowanie nimi. Mam w Australii wszystko o czym taki
smiertelnik, jaka moze zamarzyc... tylko ze juz nigdy nie pojade
takim pociagiem i nie juz nie poslucham ludzi w przedziale, a moze
teraz nawet porozmawiam z nimi...
Dajcie sobie z krytykowaniem tego pisarza. Po co to robic?

[Gość: ania]

Prosze przyjechać na wakacje do PL :) I pociagi i ludzie w
przedziałach sie znajdą:) Najlepiej w Bieszczady :)

[aga999929]

Mylisz objaw choroby z człowiekiem,jego postawą wobec życia i
twórczością.Samobójcze próby były objawem choroby. Z tego co piszesz
wynika,że należy miećpretensję dochorego na zapalenie płuc,że kaszle.

[Gość: pako]

ja wiem że mogłeś poczuć się obrażony że on nie chciał co ty byś chętnie przyjął
i był szczęśliwy ale nie robił tego na pokaz, specjalnie- nie był psem ogrodnika.
Miał depresję, widział nas ludzi jako drzewa powalone, jego choroba nie
pozwalała zobaczyć dalej, zobaczyć nadziei w zbawieniu. czy można mieć o to do
niego żal?

[Gość: labrador]

Znielubilem Stachure
> po pierwszej probie samobojstwa.Wtedy zrozumialem,ze facet jest
> chory psychicznie.

Dziwna rzecz nie lubic kogos z powodu choroby! Czy bys tez napisal,
ze kogos nie lubisz bo ma np. zapalenie wyrostka robaczkowego?

[nessie-jp]

> Wtedy zrozumialem,ze facet jest
> chory psychicznie.

I za to go "znielubiłeś"?! Wstrętne. "Znielubić" kogoś za chorobę, za dopust
losu, za coś, przed czym w tamtych czasach nie było jak się bronić (tylko
alkoholem, zapić się na śmierć, tak popełnić samobójstwo

[Gość: h2so4]

Widać nie wiesz co to DEPRESJA...

[Gość: ....]

Jakbyś znał Steda tak dobrze jak piszesz, wiedziałbyś, przed czym
uciekał...

Media go zapomiały. My nie.

[irma223]

"...ustąpił miejsca brokerowi, trenerowi, agentowi ubezpieczeniowemu"...

Nie tak! Zawód to zawód - sposób zarabiania na życie.

I nie przekreśla wrażliwości.

Wszystkie 5 tomów "Dzieł zebranych" Stachury mam na półce, kiedyś znałam na
pamięć i na wyrywki. Czasem zaglądam jeszcze i poczytuję. Częściej - po prostu
sięgam do pamięci. Stachura miał specyficzny język - trochę go przejęłam i
posługuję się nim na stałe.

Nie żyję z pisania i nie piszę. Nie żyję z rąbania lasów.
Żyję z czegoś innego, ale Stachura częściowo mnie ukształtował. Tak, jak wielu
z mojego pokolenia. A my to staraliśmy się przekazać naszym dzieciom.

Że w mediach Stachura jest już nieobecny i zapomniany to inna sprawa. My go
nie zapomnimy nigdy.

Stachura w teatrze Na Ochocie

[Gość: slavik222]

Przez pewien czas w Teatrze Machulskiego ,,szła" przy pełnej publice
SIEKIEREZADA.
Myślę,że oceny autora tego artykułu są zbyt płytkie...

[camel_3d]

ja slucham glownie w wakonaniu starego dobrego malzenstwa...

Trzecia droga Stachury

[Gość: wojtaszko]

nie jest za późno...

Trzecia droga Stachury

[migdal34]

Ja czytam Stachurę i bardzo go lubię. "Siekierezada" jest doskonała. Od Stachury możemy uczyć się otwartości na uczucia i delikatności, mimo przeciwności losu.

[wkkr]

Jasne, on to nie Masłowska pupilka wylansiona przez Agorę.

Trzecia droga Stachury

[Gość: observator]

Zjadliwy artykul, typowy dla polskiego inteligenta, pelen zali o to, ze
publicznosc w pewnym okresie czytala nie to co powinna, a jednoczesnie
satysfakcji, ze popularnosc Stachury minela. Beatnicy w USA sa cenieni i
popularni, nie rozumiem tej pretensji na rasowy intelektualizm, ktory w PL-
owskim wykonaniu jest apodyktyczny i kruchy

Bzdury

[rwakulszowa]

Głupi artykuł. Tak głupi i wredny że nie warto go komentowac !.
Pytanie do autora - kto dziś czyta Hłaskę albo Iredyńskiego ? A
przeciez to świetni pisarze. Masłowska może im buty czyścić !

[Gość: pytajnik]

A kto to jest Masłowska?

[Gość: frąd]

To taki trochę lepszy Dehnel.

Trzecia droga Stachury

[ralkom]

Ciekawa dyskusja się wywiązała. Myślę że dobrze to świadczy o wartości twórczości Steda. Dziś kiedy minął kult, pozostali ludzie, którzy naprawdę jego dokonania cenią i to co napisał jest dla nich bardzo ważne. Wielu z nas, piszących komentarze, ma podobne podejście do życia jak on. Osobiście wcale nie cieszy mnie ten fakt, może jesteśmy inni, wyjątkowi ale życie jest dla nas trudniejsze - próbujemy ujrzeć je w całej jaskrawości, a niełatwe to. Sam nadal szukam wolności, trudno ją znaleźć...

Trzecia droga Stachury

[Gość: istota]

Tutaj trochę informacji biograficznych o lubelskich latach Stachury:
www.stachura.tnn.pl

Trzecia droga Stachury

[Gość: mcbet]

Ze co? Ze "Siekierezada" za prosta?
A to napiecie, gdy kompan Peresady odpowiada lesniczemu na przesmiewcze
pytanie dotyczace jego nieszczesliwej milosci?
A te zwykle chwile opisane zwyklym jezykiem - a dzieki temu cudowne jednak?
A humor?
A... szkoda gadac.

Mam 31 lat i sam siegnalem po Stachure. I nie uwazam, ze jest to tylko guru
sentymentalnych mlodziencow. Cenie jego proze i poezje na rowni z wielkimi.

Poza tym... zdarzylo mi sie napic wodki z poetami jego pokolenia i wypic
herbatke z synem i zona Bruna Milczewskiego w kalinkowej dulebie... :)
O - tu o tym powspominalem:
malab.blox.pl/2009/07/Wpis-bardzo-nierodzinny.html

Trzecia droga Stachury

[Gość: autor]

Artykuł poniżej pewnego poziomu. Intelektualnego. Kategoryczne sądy na temat
obecnej popularności/rozpoznawalności tekstów Stachury oparte na... no
właśnie, na czym? Bo wydaje mi się, że na niczym.
Również pochodzę z pokolenia, które tą twórczość poznawało głównie z piosenek
SDM - wywarła na mnie wrażenie, gdy miałam lat osiemnaście i ciągle mi w
duszy gra, gdy mam ich o dziesięć więcej.

[Gość: Hahaha]

droga gazeto, kultu masłowskiej to na pewno nie będzie:DDDDD