nie chce mi się żyć

[dusinka]

Mój mąż jest alkoholikiem, ja jestem współuzależniona. On wie o swim, ja o
swoim uzależnieniu, tylko co z tego... On ie potrafi (nie chce) teraz
przestać, bo ma problemy, to prawda że ma i na jego miejscu też chciałabym
być od tego jak najdalej. Za trzy miesiące sytuacja jego picia sama się
rozwiąże (na pewno pił nie będzie, nie chcę pisać dlaczego, ale to pewne-nie
będzie miał możliwości). Ale mi źle jest teraz. Gdyby nie to że mam małą
córeczkę i jestem w ciąży chyba bym odeszła ( nie tylko od niego, ale
całkowicie). Przygotowuję się do roli samotnej matki, ale nie wyobrażam sbie
tego. Nienawidzę siebie jak pomyślę jaką krzywdę wyrządziłąm dzieciom,
sobie, jemu-wszystkim, decyduując się na zajście w ciążę.
Od dłuższego czasu kiedy tylko wraca z pracy zasiada przed piwkiem i to trwa
do wieczora. Jak go zostawić, jak sobie z tym poradzić. Jak żyć bez środków
do życia bez niego? Nie chcę żyć!

[hepik1]

Zajrzyj tutaj:
alkoholizm.com.pl/forum/viewforum.php?f=3
ktos zapewne sie szybciej odezwie.Pozdr

[Gość: stachu34]

"On ie potrafi (nie chce) teraz przestać, bo ma problemy,"
Ja pierwsze słyszę,że piwko rozwiązuje problemy...Ty się z tym zgadzasz bo
napisałaś dalej "to prawda że ma i na jego miejscu też chciałabym
> być od tego jak najdalej." Ejjjj,Dusinko...zastanów się nad tym...
"Za trzy miesiące sytuacja jego picia sama się rozwiąże (na pewno pił nie
będzie, nie chcę pisać dlaczego"...W życiu różnie bywa,my domyślamy się jak ta
sytuacja sie rozwiąże...
A TY,moja kochana - nie użalaj się nad sobą, tylko zacznij coś ze sobą
robić.Jesteś w tej chwili w depresji i nie pogłębiaj jej.Idź do lekarza,da Ci
leki,a to poprawi Twój nastrój.Wtedy zastnowisz się co dalej...A jak będziesz
miała ochotę,to będziemy dalej gadać...Napewno jeszcze ktoś sie
odezwie...Pozdrówka....

[dusinka]

Dzięki za rady. Widzę, że wiesz już o mnie wszystko... Że jestem naiwną
idiotką, ze wierzę w rzeczy niemożliwe. Myślisz że jak piszę, że za trzy
miesiące nie będzie pił, to jest to oparte na mojej wierzew jego silny
charakter? Nie, nie będzie pił, bo nie będzie miał takiej możliwości, czy mu
się to będzie podobało czy nie. Ale prawdę mówiąc to nie ma to dla mnie
wiekszego znaczenia, bo czuję że z nas i tak już nic nie będzie.. Szkoda tylko
że tak późno to odkryłam :( Masz prostą receptę na rozwiązanie moich problemów.
Wiem że mam depresję, ale czy widziałeś lekarza który pozwala kobiecie w ciąży
ją leczyć? Wiem że lekami łatwo można sobie pomc (to nie moja pierwsza
depresja).

[Gość: stachu34]

„Myślisz że jak piszę, że za trzy miesiące nie będzie pił, to jest to oparte na
mojej wierzew jego silny charakter?” nie, dokładnie nie!! I to napisałem
wyraźnie, że domyślam się jak będzie wyglądała rezygnacja Twojego męża z picia.
Ale skoro już... to zastanawiałem się nad Twoim problemem i wydaje mi się, że
bierzesz na siebie nadmiar odpowiedzialności za to wszystko. Tym bardziej
potrzebna jest pomoc specjalisty, tym bardziej że jesteś w ciązy. Natomiast
sam problem uzależnienia jest marginesem.

[dusinka]

po raz kolejny mówię, że to nie jest jego decyzja, tylko okoliczności, które mu
to uniemożliwią. Ale rzeczywiście nie w tym rzecz. Nie zamierzam tu rozwiązywać
jego problemów, tylko własne..

[Gość: stachu34]

...a ja piszę,po raz trzeci!!!Wiem,że to nie będzie jego decyzja o zaprzestaniu
picia.
To doskonały pomysł,aby rozwiązywać tu...swoje problemy.Powodzenia...

[andsin]

Piszesz, że za 3 miesiące nie będzie pił ? Nie wierz w to. Nie nastawiaj sie tak
pesymistycznie jesteś jeszcze młoda życie jest przed Tobą. Masz znajomych,
rodzinę a i ludzie zupełnie obcy Ci pomogą. Trzeba tylko wytrwałości i wiedzieć
gdzie szukać.

[andsin]

Nie bądź taka pesymistyczna, ale też nie wierz, że Twój Mąż za 3 miesiące
przestanie pić. Jeśli sam nie będzie chciał nie pić to tak. W innym przypadku
nic i nikt do tego go nie zmusi. Żadna sytuacja rodzinna, finansowa czy
jakakolwiek inna nie zmusi do zaprzestania picia.

[Gość: ola]

chyba, że ma planowany zabieg w szpitalu...

[dusinka]

coś w tym rodzaju

[Gość: stachu34]

Wydaje mi się,że nie o zabieg chodzi...
Jest wiele miejsc,gdzie naprawdę trudno o alkohol, i cały problem tego dotyczy.
Takie mam wrażenie,ale...

[Gość: Patryk]

Ludzie wychodzą po kilkuletnich wyrokach (i kilkuletniej wymuszonej
abstynencji...teoretycznie) i pierwsze swoje kroki kieruja pod sklep
monopolowy.Zmuszenie kogoś do zaprzestania picia niczego nie załatwi.Picie
napędza chorobę alkoholową-choroba napędza picie.Błędne koło można tylko
przerwać,samo się nie zatrzymuje.

[Gość: Sixtus]

Nie przejmuj sie. W wiezieniach wielu ludzi, początkowo pod przymusem, pozniej
sami , juz bedac na wolnosci rezygnuja z picia. Bedzie to dla niego dobra
okazja, aby przyjrzal sie swojemu pijanemu zyciu.
Twoja sytuacja natomiast SAMA sie nie poprawi. Ja radze zglosic sie po pomoc do
fachowcow. Sama nie dasz rady.
Uzalac sie tez mozesz - tylko pomysl, co to przynosi twojemu rozwijajacemu sie w
Tobie, dziecku..? I jak jego przyszlosc bedzie wygladala, jesli nic
konstruktywnego nie zrobisz?
pozdrawiam
Sixtus

[Gość: ANDSIN]

Ja będąc w szpitalu 5 dni przez 3 nie piłem. W dniu przyjęcia wypiłem i w dniu
wypisu już od południa piłem. W sumie 3 dni abstynencji w ciągu całego roku.

[dusinka]

Po co tutaj przychodzicie, po co się wypowiadacie? Nikt z Was nie chce mi
pomóc. Skupiacie się tylko na tym czy on rzeczywiście przestanie pić czy nie, I
co takiego może być przyczyną, może pójdzie na zabieg, może do więzienia, może
wyjedzie na kontrakt, może ja jestem naiwna, może się zaszyje... A to jest bez
znaczenia.
Rady w rodzaju "musisz udać się do specjalisty" też są raczej żałosne. Tyle to
i ja wiem, nie wiem jak to zrobić w praktyce, ale chyba już nie będę na Was
liczyć.. A szkoda, bo sądziłam, ze ktoś się zainteresuje moim problemem, że
znajdę tu wsparcie, bo wprawdzie chęci życia nie mam, ale posiadam poczucie
obowiązku życia i za mało odwagi żeby je sobie odebrać. Miałam nadzieję że ktoś
mi będzie chciał pomóc, ale Wy wolicie snuć domysły, komentować, oceniać.
Pozdrawiam i dziękuję.

[lulla-j]

Jakiej pomocy oczekujesz ?
Na forum możesz dostać słowa ... nic więcej .

Konkretna pomoc to konieczność wyjścia z domu , pójścia do ludzi , którzy
zajmują się osobami w trudnej sytuacji . Czy jesteś w stanie wyjść z domu , czy
już jest tak żle , że nawet to jest ponad Twoje siły ?
?

[dusinka]

Ja żyję pozornie normalnie, wyhodzę z domu-przecież muszę wychodzić z
córeczką na spacery. Ale nie mogę wyjść do ludzi, nie mam z kim porozmawiać.
Żyję w obcym mieście, nie znam tu NIKOGO. Nie wiem nawet w jaki spsób szukać
tzw. "klubów wsparcia". Wksiążce telefnicznej nic, w internecie nic, a przecież
nie wyjdę na ulicę i nie będę pytać przechodniów. Wstyd mi rozmawiać o tym z
kimkolwiek. Pomyślałam że to forum będzie dobrym miejsem, ale tutaj trafiłam
tylko na ciekawskich, którzy zajmują się domysłami.. Jak bym powiedziała, że
mam problem, bo nie radzę sobie z sobą, a przy okazji napomknęła tylk że mój
mąż idzie do więzienia, to zaraz pojawiłyby się pytania jakiego przestępstwa
dokonał, a nie na czym polega mój problem. (Dodam-dla ciekawskich, że mój mąż
nie jest przestępcą) Nie wiem czego się spodziewam pojawiając się tutaj, ale na
pewno nie wścipstwa. Może przyjaciela..

[lulla-j]

Wydaje mi się , że rozumiem .

Zacznę od tego ... nie bój się . I tak stanie się tylko to , co ma się stać .
Strach paraliżuje . Odbiera realne spojrzenie na rzeczywistość .
Nawet , jeśli to obce miasto i obcy ludzie , nie żyjesz na pustyni .

Jeśli chcesz , napisz do mnie na skrzynkę .

Bądź dobrej myśli .

[Gość: Ja]

Dusinko,zajrzyj proszę na stronę www.tecza.akcjasos.pl
tam znajdziesz pomocne adresy.
Pozdrawiam

[alina66]

DUSINKA
nie wiem gdzie mieszkasz, ale poszukaj w swoim mieście Poradni Zdrowia
Psychicznego albo zapytaj w Narodowym Funduszu Zdrowia, gdzie jest poradnia-
tam powiedzą Ci, gdzie masz się udać, ja mieszkam w takim 30- tysięcznym
mieście, i jest u nas poradnia , AA i Al-Anon, u Ciebie albo w pobliżu Ciebie
na pewno też. Głowa do góry, poradzisz sobie. Jestem samotną matką (wprawdzie
moje "dzieciątko" ma już 16 lat, ale to to samo - tylko problemy inne), i ...
wiem, że sobie poradzisz. Nie wyrządziłaś swoim dzieciom krzywdy- dałaś im
zycie, troszczysz się o nie, - odpuść sobie ..
Nie oskarżaj się tak strasznie- robisz sobie tym krzywdę.
Dasz radę.
Pozdrawiam

[dusinka]

Dziękuję za wsparcie i konkretne rady. Mam nadzieję że tym razem uda mi się coś
znaleźć..