Straciłam nadzieję!!!

[a.z.1]

23.03. mój synek skończył 3 latka i nic się nie ruszyło:(( święta były
koszmarem bo spotkaliśmy się z dziećmi młodszymi od mojego synka i wszystkie
mówią a on nie - to był dla mnie koszmar!!! Logopeda, neurolog, pediatra
mówią, że wszystko jest ok i trzeba czekać, ale ile???????????????????Ja już
straciłam resztki nadziei, a najgorsze, że zaczynam winić za to męża (on
zaczął mówić jak skończył trzy lata), potrafię być niemiła dla dziecka...Nie
radzę sobie z tym już - tylko nie piszcie że jestem wyrodną matką - sama o tym
wiem....Dodam, że jeśli chodzi o inne rzeczy - jest ok; młody rozróżnia
kolory, marki samochodów, umie pokazać na palcach jeden, dwa tylko nie
mówi....tzn mówi bo buzia mu się nie zamyka, ale w większości mówi po
swojemu..Aha ostatnio nauczył się rozróżniać duzy - mały..Tylko co z tego jak
nie mówi tyle co powinien????Ja mam totalnego doła i już sobie z tym nie radze....

[mamamisiasia]

u nas bylo to samo. W dodatku synek zaczal chodzic do przedszkola i
tam sie zaczela jazda z przedszkolanka. Malpa myslala, ze jak nie
mowi, to moze go bezkarnie sprac po pupie. Moj zaczal mowic zdaniami
jak mial 3,5 roku (ale zrozumiale dla otoczenia jak mial 4 lata)i to
dopiero mu sie zdecydowanie ruszylo po terapii. teraz ma 4,5 i
naprawde fajnie mowi, ale pozostaly mu rozne zachowania; np: nie
powie, ze cos chce, tylko zaczyna marudzic lub plakac, bo tak
wczesniej robil. W przedszkolu tez byl jedynym nie mowiacym
dzieckiem- nie potrafil mowic, ale tez znal marki, kolory, liczby,
alfabet (np. gdy z krzeselka odpadla kartka z imieniem, to potrafil
pokazac o ktore dziecko chodzi).

[izzy69]

Ja mam to samo. Ciągle nerwy. Młoda się drze bo nikt jej nie rozumie. Wokoło
wszystkie dzieci mówią. Ciągle tylko ćwiczenia i jeden temat - mowa. SI,
logopedzi,przedszkole,IQ - to wszystko o dupę roztrzaść - nic nie pomaga.
Jestem zdołowana, zła na cały świat i nie chce mi się żyć.

[kropelka16]

Wiem co czujecie. Przeszłam to samo. Moja córka ma teraz 7,5 lat. zaczęła mówić
jak miała 4 lata, pełnymi zdaniami jak miała 5 lat. Dalej jej rozwój przebiega
wolniej ale idziemy do przodu. Dodam, że córka jest pod kontrolą psychologa,
logopedy, po 2,5 roku SI, Thomatisie, teraz bioeefetback, cały czas intensywna
terapia pedagogiczna i nie stwierdzono żadnej choroby. To co mogę poradzić to
uzbroić się w cierpliwość. Na wszystko potrzeba czasu
i nie ma złotego środka na rozwój mowy, a wasze nerwy udzielają się dzieciom. Z
upływem czasu widzę, że wszystkie nasze działania miały wpływ na mowę mojej
córki, tylko to niestety nie jest jak podanie tabletki i musi potrwać. Życzę
cierpliwości i optymizmu.

[olka794]

A mój synek ma 5,3 latka i 16 marca wymówił swoje pierwsze słowa nawet po
swojemu mówił bardzo mało. Także jeśli ja nie straciłam nadziei to Ty tym
bardziej nie powinnaś. Ile ja bym dała żeby mój synek w wieku 3 lat mówił po
swojemu.... Także głowa do góry i uśmiechać się bo smutkiem nic nie zdziałamy!
Pozdrawiam!

[marzenak35]

mój syn do 3 lat mówił jedynie ma - ma . nie wiem czy to miało coś
wspólnego ale po przeleczeniu na pasozyty zaczął coś mówić . Po
swojemu i tylko ja go rozumiałam. Od 2 miesięcy chodzimy do
logopedy i więcej spotykamy się z dziećmi żeby zrodziła się
potrrzeba mówienia. Syn się nie przejmuje że mówi po swojemu . Pani
logopeda wyjaśniła mi ze kazde dziecko ma swój indywidualny tok
rozwoju i w tym wieku nie ma co się przejmować . Należy stwarzać
dziecku dużo okazji do mówienia,organiziować zabawy z innnymi
dziećmi bez MAMy .Najlepiej mobilizują do mówienia rówieśnicy.
Dziecko potrzebuje duzo wrażeń, wyjścia, wycieczki, teatr, spacery,
zoo, cyrk,moze zwierzątko do domu, sklep zooologiczny, coś co
zadziala na wyobrażnię -dziecko zechce przemówić , opowiedzieć . U
nas mały chetnie się rozgadywał gdy zostawiałam go z babcią, bo
przy mnie nie chciało mu sie mówić , bo ja go przecież rozumiem.
Pozytywne działanie mają gry typu memo, domino z kolorami .I nie
można zmuszać do mówienia bo się zniechęci, zestresuje .Pozdrawiam
i zyczę powodzenia .

[izzy69]

Łatwo mówić ....

[a.z.1]

Właśnie..............:((((

[210369.b]

Spokojnie moja mała pierwsze zdanie powiedziała jak miała prawie 4
latka.Przeczytaj moja historie na Optymistycznie -ja tez.
Głowa do góry,ja też myślałam zy nigdy nie nadejdzie ten dzień.
pozdrawiam

[evilkka]

doskonale cie rozumiem. Mój synek trzy tygodnie temu skończył 3
latka i z mowa jest bardzo kiepściuchno. Mówi mało, niezrozumiale,
duzo po swojemu. idzie powolutku do przodu, ale ciagle jest daleko,
daleko za rowiesnikammi. Niby chodzimy do logopedy, ale te spotkania
są guzik warte, bo na zajęciach mały kompletnie się blokuje i mówi
tylko "nie" albo "koniec", w ogóle nie współpracuje. mam troche
wyrzuty sumienia, bo nie wiem, moze cos przeoczyłam? byliśmy tylko u
neurologopedy jak mały miał 2,5 roku, stwierdziła że wszystko jest
ok, teraz chodzimy do logopedy - ale to nic nie daje. mam wrażenie
że mały nie tylko z mową jest do tyłu. jest ruchliwy, wesoły, lubi
bazgrać farbami czy plasteliną, lubi budować z klocków, ale nie
rozróżnia kolorów, nie potrafi liczyć, nie rozróżnia cyferek, jest
mniej "rozgarnięty" od rówiesników, mniej potrafi, mniej wie. Nie
wiem czy gdzieś powinnam z nim sie udać? A może zmienić logopedę?
Troche tez dobija mnie moja tesciowa, która ciągle porównuje mojego
synka ze swoją drugą wnuczką, która jest od niego 1,5 roku młodsza,
a juz mówi zdaniami i recytuje wierszyki.... poradźćie co robić?

[kasia_de]

pytanie - z jakiego powodu dzieci nie mówią? jeśli jest to
tzw "proste opóźnienie mowy", to spoko, mowa w zasadzie
praktyucznie sama się pojawia, czasem po 4 roku życia. Ale same tego
nie zdiagnozujecie, a przyczyn może być mnóstwo.

Najbardziej prawdopodobne przyczyny to zaburzenia o charakterze
autystycznym , wiem, to brzmi dramatycznie, ale jeśli jest mało
nasilone (a tak podejrzewam, skoro nikt na pierwszy rzut oka nie
wydał diagnozy "autyzm"), można bardzo dziecku pomóc i za 2-3 lata
nikt nie pozna że dziecko ma jakiś problem.

Ja, z własnego doświadczenia, mogę powiedzieć tylko tyle - nie
czekajcie z założonymi rękami. Jak dziecko będzie miało 5 lat i
nagle zaburzenia będą widoczne (na tle rówieśników to wtedy duża
dysproporcja) to już będzie znacznie trudniej je zwalczyć niż u 3-
latków.

Moje dziecko wydaje się całkiem normalne (3 lata i 3 m-ce),
przytula, utrzymuje kontakt wzrokowy, tylko mowa kiepska i
wykonywanie poleceń ciężko idzie.

Psycholog i logopeda twierdzą kategorycznie że to nie autyzm i
wygląda to tak, że ja im muszę udowodnić, ze to jednak jest autyzm o
słabym nasileniu, choć to dla mnie trudne, bo chyba wolałabym, żeby
to oni mieli rację. Dodatkowo wymaga ode mnie dużo czasu na
dokształcenie.

Bardzo trudno uzyskać rzetelna diagnozę. W zasadzie, jeśli się
samemu ma świadomość, że to może być coś poważniejszego, to ta
diagnoza nie jest konieczna, ale trzeba z dzieckiem pracować,
znaleźć dobrych specjalistów i leczyć. Nikt tego za was nie zrobi. A
diagnoza może sie przydać - pozwala uzyskać lepszą pomoc.

A złość na dziecko (ja wiem że jest ciężko, też tak mam) niczego nie
daje. Musicie mieć świadomość , że bez waszej cieżkiej pracy dziecko
samo nagle nie stanie się wygadane.

Jeśli specjalista nie umie dziecka zachęcić do pracy, to trzeba
znaleźć innego. Teściów olać - moi genialni teściowie uważają, że ja
zwariowałąm, ciągam dziecko po konowałach, a to nic takiego, na
pewno będzie mówić, bo przecież słyszy.
Ostatnio jak im mąż opowiadał przez telefon o kosztownej terapii, to
stwierdzili, że mamy do nich syna przywieźć i zostawić na jakiś
czas, oni "będą z nim rozmawiać, to się dziecko zaraz mówić nauczy".
No debile i tyle. TO co, my z nim nie rozmawiamy czy jak?

[evilkka]

jakbym słyszala moich teściów: wg nich nie rozmawiamy z dzieckiem,
nie czytamy, nie dbamy o niego , to przez nas ciągle choruje
(ostatnio 2 razy przez prawie rok), nie umiemy sie nim zająć, a
jakbyśmy zawieźli go do nich, to byłby to juz mały geniusz ;)
dzięki dziewczyny za słowa otuchy, jestescie kochane! Gdzie powinnam
się udać? do neurologa, psychologa, audiologa? I od dziś szukam
innego logopedy. Czy zajęcia SI są refundowane, czy tylko odpłatne?

[fogito]

Ja bylam u wszystkich wymienionych przez Ciebie specjalistow.
Najpierw byl neurolog, potem audiolog, potem logopeda i psycholog.
Za wszystkie wizyty placilam, zeby bylo szybciej.

[kasia_de]

w Warszawie w Ośrodku Wczesnej Interwencji jest SI refundowana, ale
nie tak łatwo się tam dopchac

[izzy69]

Moja miała robione WSZYSTKIE badania. Chodzimy 3 razy w tyg. do neurologa,
jeździmy na SI i na hipoterapie, masujemy buzie, rączki, nóżki, czytamy
książeczki, chodzi do przedszkola, obecnie jesteśmy na turnusie reh.
CO JESZCZE ???????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ja już nie wiem !!! Nie mam siły. Nie śpię po nocach.
jeszcze trochę i zwariuję. Naprawdę.


ps. dodam ,że rozumie wszystko, ale jak prosimy by coś powtórzyła to mówi "NE".

[kasia_de]

Izzy, a jaka jest DIAGNOZA?

3 razy w tygodniu do neurologa? po co tak często? czy pomyliło ci
się z logopedą?

A od jak dawna te wszystkie terapie? może trzeba poczekać, dać
trochę czasu? albo zastanowić się nad skutecznością tych
specjaliztów.

Moje dziecko zaczyna po malutku (bardzo malutku ;-) mówić, ale
próbuje rozmawiać z wszystkimi tylko nie z ... logopedą. No i mimo,
że pani ta uchodzi za dobrego fachowca zastanawiam się nad zmianą,
bo to jest marnowanie czasu...

[izzy69]

Oczywiście ,że chodziło o logopedę. Mam bardzo głowę nabitą i czasem pisze nie o
tym o czym myślę.
A diagnoza ... opóźnienie psycho - ruchowe. Tak umownie. Miała WNM i asymetrię .
Rehabilitowana od 4 m.ż. Ruchowo wszystko dobrze, umysłowo też, rozumienie
dobre, słuch dobry. A nie mówi.
Spróbuję jeszcze jednego logopedę wprowadzić. Ale już naprawdę nie daje rady.
Nie wiem jak mam jej pomóc. Cały czas myślę o tym co będzie jak ona nie zacznie
mówić nigdy.
Do logopedy chodzi od roku.

[biaemi]

kasia_de, przeslesz mi namiary na fachowego logopede?,bo pamietam,
ze jestes z W-wy, chyba, ze ostatecznie nie polecasz tej osoby
zdecydowanie.

[kasia_de]

niestety sama szukam, jak znajdę to się podzielę, obiecuję.
OWI nie polecam

[kropelka16]

3 letnie dziecko wcale nie musi umieć liczyć, cyferek i kolorów. Tu akurat
jeszcze ma czas. Wizyty u logopedy często w przypadku małych dzieci tak
wyglądają tzn. dzieci mało współpracują ale należy chodzić choćby po to aby
przyzwyczaić dziecko do takich zajęć. Często to długi proces i ciężko znaleźć
odpowiedniego logopedę do małych dzieci. Na pewno trzeba pracować i nie czekać
bo czas upływa na niekorzyść dziecka. Super dla małych dzieci jest SI, odchodzi
stres dla dziecka, że coś musi robić / przecież tam się tylko "bawi"/. Jak
dziecko może recytować wierszyki skoro nie mówi. Jasne każdy by chciał. Nie
każde dziecko, które nie mówi w wieku 3 lat ma głębsze problemy, a autyzm to już
naprawdę nieliczni. Słyszałam o sytuacji jak pani neurolog po 5 min wizyty
stwierdziła u dziecka autyzm tylko dlatego, że nie mówi. Niestety to nie takie
proste. Dziecko oczywiście nie ma autyzmu. A jeśli dziecko ma problem głębszy,
który wcześniej czy później zostanie zdiagnozowany to i tak trzeba pracować
to was nie ominie. Głowa do góry, idzie wiosna wszystko sie budzi więc może i
dzieciaki przemówią.

[trojakowamama]

Oj, u mnie też dół za dołem i to razy trzy:( Moje dzieci 9.03
skończyły 3 latka i nic...:( Ich opóźnienie w mowie sięga 1,5 roku.
Chociaż i tak spotykałam 18 miesięczniaki, które komunikowały się
lepiej niż moje:( Nikt nie postawił dianozy, psycholog i logopeda
nakazują czekać...tylko na co?:(

[fogito]

NIe czekac tylko diagnozowac we wszystkich mozliwych kierunkach, bo
czas ucieka i im dalej tym gorzej. Nasz syn w wieku 2,5 mial
zdiagnozowany niedosluch tylko dlatego, ze ja nie posluchalam
profesora z Kajetan, ktory probowal nam wmowic, ze wszystko jest ok.
Nie bylo i po zalozeniu aparatow za granica dziecko zaczelo mowic po
dwoch tygodniach.
Jesli trafiacie na kiepskich lekarzy lub terapeutow to szukajcie tak
dlugo az znajdziecie kogos kompetentnego. Nikt nie powinien wam
wmawiac, z trzeba czekac. Nawet w przypadku prostego opoznienia
moawy dobrze jest chodzic z dzieckiem do logopedy. Dobry logopeda
moze zdzialac cuda a zlego najlepiej sobie darowac. Jesli dziecko
nie wspolpracuje to nie wina dziecka tylko terapeuty.

[agnieszkaep]

Uważam, że NIE WOLNO tracić nadziei.
Wiem to z własnego doświadczenia.
Mój syn zaczął mówić mama i kilka słów dopiero w wieku 4 lat i 3 msc.
Baardzo długo czekaliśmy.
Wcześniej mówił coś po swojemu, prawie nie zrozumiale dla mnie, miał własne
nazwy ale pierwsze słowa pojawiły się po 4 urodzinach.
Chodziłam po specjalistach, ciągle szukałam lepszego, innego, nigdy się nie
poddałam (chociaż były chwile,że myślałam, ze zwariuję)
A teraz...
synek idzie jesienią do I klasy... a byli tacy,którzy mówili, że to nie będzie
możliwe.

Nie poddawajcie się :)

[fogito]

Gratuluję i tak trzymać. Matkom nie wolno się poddawać, bo dzieci
maja tylko nas.

[a.z.1]

Mój trzylatek zaczął mówić !!!!!!!!!!!!!To stało się tak - skończył 3 lata i nic
tzn. pojedyncze słowa i duzo duzo po swojemu. Minęly dwa miesiące i ruszyło -
mój syn powtarza wszystko, w ciągu miesiąca zaczął mówić mnóstwo nowych
słów!!!!!Trzeba wręcz uważać z przekleństwami:)))Nie jest to jeszcze taka
regularna mowa pełnymi zdaniami ale młody stara się budować zdania ....Potrafi
powedzieć: mamuś chce piciu!!!!!!!!!!!!!!!!!JESTEM PRZESZCZęśLIWA - bez terapii,
po jednej wizycie u logopedy sam zaczął mówić!!Zaczynam wierzyć, że każde
dziecko rozwija się rzeczywiście w swoim indywidualnym tempie!!!Więc nie
martwcie się - na wasze dzieci też przyjdzie czas!!!

[olka794]

Cieszę się razem z Wami. Mój synek zaczął wypowiadać pierwsze słowa w wieku 5,5
roku właściwie to zaczął powtarzać wszystko o co go poprosiłam. łzy mi ciekły po
policzku , to był piękny dzień! Pozdrawiam!

[izzy69]

Fajnie. Ciesze sie z Wami.
Moja w środę skończyła 3 lata i nic. Jestem zdruzgotana,upewniłam się, że z mowy
nic nie będzie.

[olka794]

Jak to się upewniłaś? Zrobiłaś jakieś dodatkowe badania? Przecież piszesz w
swoich postach że malutka wszystko rozumie i jednak coś tam powie, a mój syn nie
rozumie wszystkiego ma autyzm a zaczął powtarzać więc nie wiem skąd u Ciebie
taki pesymizm? Swój lęk przekazujesz dziecku. Pozdrawiam. I wierzę że będzie
dobrze!!!!

[izzy69]

moja nie chce nic powtarzać, wogóle nie ma potrzeby mówienia. Wiem co piszę.

ALE SIę ROZKRęCIł!!!!!!!!!!!!!!!

[a.z.1]

Dziewczyny moje dziecko w ciągu 2 miesięcy zrobiło niesamowite postępy-
powtarza, mówi mnóstwo nowych słów i próbuje budować zdania!!!!Nie martwcie sie
jesli u nas poszło to i u Was będzie dobrze!!!!!!!!!!!

[izzy69]

A ja przestałam mieć nadzieję. Nic nie wskazuje na to,żeby miało cokolwiek,
kiedykolwiek ruszyć.
Po prostu ja już nie wierzę. Poddałam się. Nie chodzimy już nigdzie.

[fogito]

Ale co Ty piszesz Izzy! Przeciez twoje dziecko ma dopiero trzy lata!
Jest na poczatku drogi a nie na koncu. Nie wolno Ci sie poddawac.
Moj synek w wieku 2,5 mial wykryty niedosluch i dopiero wtedy
zaczelismy chodzic do logopedy. Ja wiem, ze u Was problem pewnie
lezy gdzie indziej, ale przeciez nie mozna czekac z zalozonymi
rekami. Zrobcie sobie wakacyjna przerwe od terapeutow i wroccie do
nich po wakacjach.
Wiem, ze jest Ci ciezko, ale poddanie sie to najgorsze wyjscie.
Pozdrawiam i zycze nabrania nowych sil w czasie wakacji.

[a.z.1]

Izzy ale u nas ruszyło jakieś dwa miesiące po trzecich urodzinach!!!Wiec nie
poddawaj się - jej czas na pewno też nadejdzie!!

DO IZZY 69

[andaef]

KOBIETO, co Ty piszesz?!!!!!!!!!!!!
jak juz nigdzie nie chodzicie, to szanse, ze mala zaczenie mowic,
jest znikoma,
moja w wieku 3 lat tez nic nie mowiala, w wieku 4 teaz nic, a teraz
mowi juz troche, jeszcze nie dla wszystkich jest zrozumiala ale juz
coc mowi!! tyle ze ma od 3 lat terapie, logopede ma 3 razy w
tygodniu, do tegoi jest wspomagana lekami,
a problemy z tym, zeby mowic ma wielkie, bo ma ciezka padaczke
(lekooporna) z wyladowaniami glownie w lewej polkuli, w czesci
skroniowej i czolowej, czyli nie powinna w ogole mowic, oczywiscie,
w okresie, kiedy atakow jest bardzo duzo nastepuje regres, ale nie
siadam i nie mowie, nic z tego nie bedzie, tylko Z NIA CWICZE i
CHODZE NA KOLEJNE ZAJECIA!!!!!!!!
Jak czytam Twoje posty, to sie zastanawiam, czy Ty naprawde jestes
matka dziecka, ktore nie mowi, czy to nie czasem jakas sciema,
jesli naprawde masz dziecko z problemami, to proponuje wizyty u
psychologa dla dziecka (co jest oczywiste, chyba wszystkie dzieci z
takimi problemami maja taka terapie) i DLA CIEBIE, bo z takim
nastawieniem nie pomagasz dziecku a wrecz szkodzisz,
pozdrawiam
A.

[nanadomi]

Ja również nie chodzę już nigdzie a mam tu na myśli wszystkich tych
lekarzy,którzy bezkarnie rozkładali ręce bo nie widzieli problemu. Powiedziałam
dość biegania po wizytach i skupiłam się wyłącznie na pracy w domu i z dwoma
logopedami. Doktorów odpuściłam tym bardziej ,że z główką i ciałem jest wszystko
w porządku.Ja rozumiem Cię,ale nie powinnaś pisać tak o swoim dziecku,które co
dopiero skończyło 3 latka. Ja mam córkę,która ma 5,5 roku i jest na etapie mowy
u dwulatka-i co ty na to???Tak więc głowa do góry i nie chcę czytać więcej
postów typu STRACIŁAM NADZIEJĘ bo to jest kompletnie bez sensu. Są gorsze
rzeczy na świecie niż opóźnienie mowy a i ludzie sobie radzą ,bo muszą i mają
dla kogo żyć.Tak więc głowa do góry i uśmiechaj się często-uśmiech pomaga na
wszystko.Pozdrawiam NanaDomi

Do A.Z.1

[nanadomi]

[izzy69]

Do psychologa to my chodziłyśmy regularnie i u psychiatry nawet z nią byłam.
Logopedów miała już z 5. Wszystkie wizyty zaczęłyśmy jak miała rok i 9 mies.
Skoro wszyscy rozkładają ręce i żadne terapie "domowe" nie skutkują to nie ma
sobie już chyba co nadziei robić. Daję codziennie IQ, zdobyłam w końcu Nootropil
i tez dupa.
Cicho i głucho.
Bez powodu bym nie pasowała.

[fogito]

jesli logopedzi rozkladaja rece to znaczy ze mialas doczynienia z
kiepskimi logopedami. Moze poszukaj kogos, kto naprawde ma
doswiadczenie w trudnych przypadkach. Co do wizyt u psychologow i
psychiatry to one maja chyba na celu ocene rozwoju dziecka i nie sa
terapiami jako takimi. Moze powinnas udac sie do osrodka
prowadzacego terapie sensoryczna - ale tylko takiego z atestem. Moze
jest jakas blokada, ktora takie cwiczenia sensoryczne beda w stanie
zniesc.

[izzy69]

Ale ja nie wiem gdzie znaleźć dobrego logopedę. Jedna kobieta wydawała sie
sensowna ale zaszła w ciążę i musi leżeć, bo ponoć zagrożona. Na SI jeździliśmy
kilka miesięcy, ale nic nie dawało, zresztą Amelka nie ma ponoć zaburzeń SI.
Posłaliśmy ją do przedszkola, kupiliśmy labradora, chodzimy do teatru, jeździmy
do ZOO, dużo malujemy,lepimy, ćwiczymy. Próbowaliśmy jakiś porąbanych rytmogestów.
NIC,po prostu NIC nie pomaga, beznadziejny przypadek. Wiem co piszę.

[fogito]

dobrego logopede mozna znalezc poprzez osrodki jakie funkcjonuja w
waszej okolicy. My mamy dobrych surdologopedow z poradni dla dzieci
niedoslyszacych. Chodzimy rowniez prywatnie, zeby zwiekszyc liczbe
zajec. Wszyscy spotkani przez nas logopedzi to ludzie z duzym
doswiadczeniem jesli chodzi o prace z malymi dziecmi.
Co do SI - terapia powinna byc wieloplaszczyznowa skoro tak naprawde
nie macie zadnej diagnozy. I powinna trwac rok, zeby mozna
powiedziec, ze nic nie dala. Ma ona na celu pomoc w ogolnym rozwoju
dziecka wiec na pewno nie zaszkodzi, jesli oczywiscie macie jakis
dobry osrodek w okolicy.
Nie wiem jakie badania robiliscie, ale czy bylo EEG, tomograf
komputerowy, badanie sluchu, laryngolog, neurolog...?
Nie wiem, czy cie to pocieszy ale w podstawowce siedzialam w lawce z
dziewczynka, ktora zaczela mowic jak miala 4 lata. W latach 70 tych
nie bylo szans na pomoc, wiec rodzice czekali i sie w koncu
doczekali. A ona nie roznila sie niczym od innych dzieci.
Zycze cierpliwosci i mam nadzieje, ze niedlugo bedzie lepiej.

[mia80]

Ja cię rozumiem izzy. U nas też nie jest i chyba nie będzie rózowo.
Wszyscy mówili "czekać" i doczekałam się narazie może ze 20 słów
(2,2 lata). Zaczęliśmy latanie po lekarzach jak mała miała 8 m-cy.
Nie gaworzyła wcale do około roku. Nawet nie głuzyła. Też wszystko
rozumie, jest sprawna ruchowo, śliczna, kochana, wiele ma mi do
powiedzenia. Wiem, bo próbuje się komunikować, ale głównie są to
gesty, piski i kilka słów, którymi operuje. Wiele kosztuje mnie
każde wyjście do piaskownicy... Jestem pewna, że to alalia, choć nie
mam jeszcze diagnozy. Chodzę do logopedy 1 x w tyg., dużo ćwiczę z
nią w domu, jesteśmy po 4 butelkach IQ i 3 nootropilu. Mowa nie
posuwa się do przodu. Normalnie wyć się chce. Zadaję sobie mnóstwo
pytań. Dlaczego my? Dlaczego to moje dziecko będzie miało zmarnowane
życie? Wstaję rano z łóżka tylko dla niej. Bo muszę. Choć najlepiej
przeleżałabym w łóżku cały dzień. Płaczę codziennie. Rozwala mi się
przez to małżeństwo. Ale nadal walczę o moje dziecko. Właściwie od
początku. Najpierw rehabilitacja (ONM i asymetria), teraz ta mowa.
Jestem już zmęczona, tylko tym żyję, o niczym innym nie myślę,
niczym się nie cieszę, ale jeszcze wierzę.

[izzy69]

Mia80 u mnie jest to samo. Każdy dzień to mordęga. Nie mogę patrzeć na mówiące
dzieci.
Logopedów tez szukaliśmy w specjalnych placówkach np. w poradni
psychologiczno-pedagogicznej , w centrum pomocy dziecku niepełnosprawnemu itp.,
ale oni nic nie umieją.
Amelka miała robione EEG, tomograf, rezonans, wszystkie możliwe badania słuchu.
Często chce nam coś powiedzieć, ale ja nie wiem o co jej chodzi i wtedy gryzie
sie po rączkach i wali główką w ścianę albo podłogę.
Ja też uważam ,ze moje dziecko będzie miało zmarnowane życie, bo pewnych rzeczy
już nigdy się nie nadrobi niestety.

[izzy69]

Badania u laryngologa miała robione( u trzech różnych bo ja nie wierze lekarzom)
a do neurologa chodzimy co ok. 4 mies.

[andaef]

skad jestes? moze bedziemy mogly podac Ci namiary do jakis
specjalistow?
dlaczego twierdzisz, ze specjalisci nic nie umieja? efekty terapii
przychodza nie po miesicau, dwoch czy trzech pracy z dzieckiem ale
po roku, dwoch a nawet trzech czy czterech........
u nas efekty trzyletniej pracy dopiero teraz widac jak mala ma 5,5
roku, jej mowa jest na etapie 2,5 letniego dziecka, ale juz cos mowi
i zaczyna skladac zdania.......
jesli Amelka gryzie siebie, wali glowa w podloge, to potrzebuje
dodatkowo terapii psychologicznej, u nas jest tak, ze prawie
wszystkie dzieci niemowiace (czesto brak mowy wynika z innych
zaburzen, czesto brak mowy powoduje te zaburzenia) sa objete
dodatkowo TERAPIA psychologiczna i pedagogiczna.
nie chce Cie martwic, ale jak Twoja mala ma zachowania autoagresywne
moze dojsc jeszcze agresja do innych i trwajace godzinami histerie
(u nas w czasie takich histerii lataly stoly i krzesla) i z tym
samej bedzie Ci ciezko sobie poradzic...
Ja mam nadzieje, ze swoich teorii o tym, ze Amelka nigdy nie bedzie
mowic, ze bedzie miec zmarnowane zycie i ze nic jej nie pomoze nie
mowisz przy niej.
I prosze Cie nie pisz tutaj wiecej, ze Twoje dziecko nie ma szans.
Bo tak nie jest. Kazde dziecko ma szanse. Amelka jest MALA I MOZESZ
JESZCZE BARDZO DUZO Z NIA ZROBIC. Ale w kazdej terapii jest
potrzebna KONSEKWENCJA.
Niektore dzieci na forum zaczely mowic w wieku pieciu, szesciu,
siedmiu lat, niektore w wieku siedmiu lat dalej mamja problemy, ale
ich rodzice nie zalamuja rak tylko dalej walcza i robia wszystko
zeby tym dzieciom pomoc!!
MUSISZ ZACZAC WIERZYC, ze Amelce sie uda, jak nie teraz to za rok,
dwa, trzy.
Ja rozumiem, ze kazdy rodzic, ktory ma dziecko chore lub z
problemami ma czasami chwile zwatpienia, zalamania. Ja tez mam.
Zwlaszcza wtedy, kiedy choroba znow powraca, ze zdwojona sila i
nieszczy wszystko co udalo nam sie osiagnac.
Ale po takich chwilach trzeba wziasc sie w garsc. Ty od miesiecy
caly czas tylko piszesz, ze nie masz nadziei, ze malej sie nie uda,
ze bedzie miec zmarnowane zycie......
Zacznij dostrzegac jej malultkie sukcesy. Chwal ja czesto. I badz
usmiechnieta mama, ktora wierzy w mozliwosci wlasnego dziecka......

[izzy69]

Jestem z Częstochowy.
Amelka cały czas jest bardzo grzecznym i uśmiechniętym dzieckiem, a denerwuje
się tylko wtedy gdy jej nikt nie rozumie. Cała tą sytuacja jest ogromnie
frustrująca dla nas wszystkich.
I wcale nie uważam, że jak zacznie mówić za trzy-cztery lata to będzie kolorowo.
Według tego co słyszę coraz częściej, dzieci mają iść do szkoły w wieku pięciu
lat. W przypadku mojej Amelki to już za DWA lata. I co jeśli przez te dwa lata
nie zacznie mówić? Na normalną szkołę nie ma szans.
Co innego jak dziecko nie słyszy, ma problem z rozumieniem, z aparatem mowy, ale
skoro u Amelki wszystko jest niby w porządku , a nie mówi, to pewnie mówić nie
będzie.

[fogito]

to jest bledne zalozenie. Skoro wszystko jest w porzadku to bedzie
mowic.

[peresia]

Myślę Izzy, że To wy jako rodzice macie większy problem z akceptacją
braku mowy u Amelki, niż sama Amelka.
Może zacznijcie od siebie - od wizyty u psychologa.
Inaczej Amelka rzeczywiście nie ma szans....

[ewa.paterek]

kochana siostrzyczko
wiem, że to Ty ... intuicja i na pewno mnie nie myli. Obojętnie jakby nie było,
wycie nic tu nie pomoże. Masz śliczną, rezolutną i bardzo mądrą dziewczynkę w
domu, więc bądź dla niej uśmiechnięta. Na pewno nie służy jej to, gdy widzi
swoją mamę przygnębioną z depresją u boku. Na razie nic nie jest wiadome na
pewno. Trzeba poczekać, przynajmniej ten rok. Jeśli okaże się, że w przeciągu
tego roku zacznie mówić, skopię Ci tyłek. Jeśli jednak, Niusia będzie miała
opóźnioną mowę, to też nie będzie katastrofa. Wiem, że każda matka chce, aby jej
dziecko było zdrowe. Jednak jeśli masz rację i będzie to alalia, to nic tego nie
zmieni. I nie zgadzam się z tym, że oznacza to, że będzie miała zmarnowane życie
!!! A co mają powiedzieć rodzice dzieci z porażeniami, niepełnosprawnych ???
Dzieci z alalią niejednokrotnie również zaczynają mówić. Wiadomo, że zasób słów
nie jest taki, jak u zwyczajnie rozwijającego się dziecka. Jednak może prowadzić
normalne życie, jak ja i Ty, a nie mieć je zmarnowane !!! Wiem na pewno jedno, w
takim stanie, w jakim jesteś teraz, na pewno jej nie pomożesz. Dlatego musisz
wyjść z tego dołka, udźwignąć się właśnie dla niej, dla Niulki. Będzie
potrzebowała Cię silnej. Więc weź się wreszcie w garść, przestań czytać te posty
na forum i inne artykuły, bo sama widzisz, że do niczego dobrego to nie prowadzi
!!! Musisz wierzyć i być dobrej myśli ... Ja wierzę - Ewa

[ewa.paterek]

poprzedni post skierowany był oczywiście do Ciebie

[iwpal]

>izzy69 napisała:
Na SI jeździliśmy> kilka miesięcy, ale nic nie dawało, zresztą
Amelka nie ma ponoć zaburzeń SI.<

Jezeli nie ma zaburzeń SI, co po co jeździliście na zajęcia?
A moze jest źle zdiagnozowana? I terapia nie była nakierowana na jej
rzeczywiste deficyty i potrzeby?
Kilka miesięcy to ZA MAŁO! na efekty, a moze nie dostrzegasz małych
kroczków, które czyni Twoje dziecko?
W inny poście pisałas,że gryzie, uderza głową itp - to może byc
wskaźnik zaburzeń SI - tylko dobra diagnoza może pomóc.

[iwpal]

izzy69 napisała:
> Moja w środę skończyła 3 lata i nic. Jestem zdruzgotana,upewniłam
się, że z mowy> nic nie będzie<

Jakie badanie moze upewnić, ze 3-latek, który wszystko rozumie - nie
będzie mówić?
Czy w MR wyszło, że ma zanik płató skroniowych, czy w badaniu słuchu
wyszło, ze jest głuchota obstronna głuchota, czy neurologopeda bądź
neuropsycholog stwierdził zaburzenia o typie afazji?

[fogito]

sorki, ze sie wtrace, ale teraz nawet dzieci gluche mowia po
wszczepieniu implantu ;)

[izzy69]

Ale moja jakoś nie chce mówić. Nie wiem czemu. Nikt nie wie. Próbowałam różnych
rzeczy - stąd SI - i nic. Denerwuje sie dlatego,że nie jesteśmy jej w stanie
zrozumieć. Mnie też to frustruje.
I naprawdę bym bardzo chciała ,żeby ktoś/coś jej pomogło. Ale mam oczy i widzę,
że nie może mówić z jakiegoś względu. Co z tego,że badania wyszły dobrze skoro
nie mówi.

[fogito]

no to moze jeszcze poszukajcie specjalistow, ktorzy mogliby postawic
diagnoze. Lekarz lekarzowi nierowny.
W naszym przypadku nawet najlepszy profesor w W-wie nie zauwazyl, ze
dziecko ma ubytek sluchu i pomimo moich niepokojow nie wyslal nas na
badania. O wszystko walczylam sama az w koncu zdiagnozowalam dziecko
za granica. Nawet w tak prostej sprawie lekarze nie byli w stanie
pokierowac nami i zlecic wlasciwe badania.

nadzieję mmieć warto!!!

[magdalen1]

Już bardziej podczytuję niż piszę na forum. Kilka lat temu byłam
zdecydowanie aktywnniejsza. Również pojawiały się posty typu "już
nie dam rady..." "nigdy nie bedzie mówił...". Myliłam się. Mamy
kilka diagnoz, mam watpliwości co do kazdej. Syn ak miał 3,5r.ż. nie
rozumial jak go prosiłam żeby podał byty. To był prawdziwy koszmar i
dramat. Aż mi sie nie chce myslami do tamtego czasu wracać.
Niejednokrotnie spotykałam się na forum z ogrmną pomocą ale również
i krytyką. Bardzo dziękuję tym, którzy mnie wtedy wspierali,.
Nauczyłam się brać poprawkę na to co czytam w internecie. terapia
nadal trwa. Obecnie moje dziecko dziecko zdało do II klasy. Odbiega
od rówieśników, ale miłość i akceptacja czyni cuda. Przykro jest mi
cztać o beznadziejnych specjalistach (choć wiem, że tacy bywają) ale
często jest tak, że po prostu brak porozumienia między dziecko-
terapeuta. Wtedy należy szukać innego. Dla jednego bedzie wspaniałym
fachowcem a inny zmiesza go z błotem. Trzeba mieć rezerwę do
wszystkiego. Pamiętam jak mi mówiono, ze jestem nadopiekuńcza,
dziecko za dużo ma zajęć i wiele, wiele innych miłych i mniej miłych
rzeczy. Nadzieję mieć trzeba. Nie wiemy co się dzieje w tej małej
główce. Mózg jest plastyczny - niejednego zaskoczył. Nie można tylko
spocząć. Teraz z perspektywy to wiem. Tylko dzięki mojej
determinacji, terapii i miłości dziecko jest w szkole masowej i mimo
swiadomości jeszcze wielu przeszkód robimy swoje.
KOCHANI!!!! Szczerze wierzę że nasze dzieci zaczną mówić. Mój syn
jest tego żywym dowodem.
Przypominam, że w wieku 3,5 coś bełkotał i nie rozumiał nas wcale.

magdalen1 dziękuję za te słowa!

[mia80]

Każdy taki post dodaje mi sił i daje nadzieję, której z każdym dniem
ubywa. Dziękuję, że pomimo tego, że czasy, które wspominasz są
odległe, jeszcze tutaj zajrzałaś i dałaś nam tę nadzieję.

magdalen1

[mia80]

Napisz prosze jakie są objawy charakterystyczne przy alalii. Czy
brak koncentracji, nieumiejętność samodzielenego jedzenia, budowania
wieży z klocków, ślinienie? Czy nie koniecznie?
Moje dziecko mówi kilka słów, nie mówi poza tym w swoim języku,
posługuje się głównie gestami i piskami, ale wszystko rozumie i nie
ma powyższych objawów. Jak było u twojego synka? Czy teraz mimo
wszystko mówi?

[magdalen1]

O matko! Tyle sie napisałam i mnie internet wywalił :(

nadzieję mieć warto!!!

[magdalen1]

Nie potrafię opisać jakie są objawy alalii. Co prawda taką diagnozę
też mieliśmy, ale każdy przypadek jest inny. Mamy również nmpk
(niedokształcenie mowy pochodzenia korowego). Jak by tego nie
nazywać są to zaburzenia neurologiczne, cun. Nazewnictwo
doprowadzało mnie swego czasu do szału. Różne regiony polski różnią
się nieco. Już mi przeszło.
Wracając do syna:
Miał problemy z koncentracją, z jedzeniem, z emocjami(do
dzisiejszego dnia), bawił się sam, albo się denerwował jak próbował
z nami czy rówieśnikami . Wydaje mi się, ze ślinienie nie ma takiego
znaczenia w przypadku alalii. Idealnie wyczuwał nasze emocje,
gesty, mimikę. Tym nas zresztą zmylił jeśli chodzi o brak
rozumienia. Dokładnie obserwował nasze gesty, wzrok i dzięki temu
potrafił coś zrobić. Zawsze słyszałam, że zdaje sobie sprawę z
trudności i dlatego jest taki labilny emocjonalnie. Piski, krzyki
były na porządku dziennym. Miał bardzo dziwny język. Ja w nocy
płakałam, a w ciągu dnia kombinowałam co by ty jeszcze, gdzie by tu
jeszcze. Nie chciałabym sobie zarzucić, że coś przeoczyłam. Choć
pewne rzeczy zorganizowałabym inaczej. Do południa w przedszkolu, po
południu zajęcia. Czasem jego jedyny odpoczynek był w samochodzie
między zajęciami. Miałam jedną zasadę – w wakacje WOLNE OD WSZELKICH
ZAJĘĆ.I o ile w ciągu roku nie widziałam zmian, to po wakacjach małe
kroki były. Dla mnie to były milowe kroki do przodu.
Obecnie mówi. Uczymy się odmian, mylą się rodzaje, pracujemy nad
szeregiem szumiąco - syczącym, wpada mu już r. Uczymy się czytać,
czytać z rozumieniem tekstu (to najtrudniejsze). Ćwiczymy tabliczkę
mnożenia (tego wymaga program szkolny). Z całą odpowiedzialnością
twierdzę, że warto pracować nawet gdy nie widzimy efektów. One
niestety czasami przychodzą po bardzo długim czasie.
Jeśli piszę chaotycznie to przepraszam, ale chciałam jak najwięcej
napisać.

znalazłam wątek o alalii

[magdalen1]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=17669&w=13601055

di izzy

[evilkka]

absolutnie nie wolno ci tracic nadziei!!!!!! Na zdjęciach twoja
córcia jest pogodnym, rozumnym dzieckiem i nie wolno ci sie
załamywać! Mój synek do 3 urodzin nie mówił prawie nic. Teraz ma 3
lata i 5 mies i mowa ruszyła ładnie. Tez miałam chwile zwątpienia i
pytałam Boga dlaczego to właśnie moje dziecko jest opóźnione???? Bo
różnica z rówieśnikami była i jest ogromna, ale ciągle idziemy do
przodu! jeszcze nie tak dawno mały nie mówił prawie nic, a teraz
zaskakuje nas takimi słowami jak "dziób" czy "wkrętak". Róznicę
widac, bo w przedszkolu nie chce uczestniczyć w zajęciach, nie bawi
się z innymi dziećmi, jest wyraźnie do tyłu, ale wierzę że kiedyś to
sie wyrówna. Tylko trzeba pracować i ćwiczyć z dzieckiem! I cieszyć
się nawet z najmniejszego sukcesu!!!!

[izzy69]

Ja wiem, że ona tak na zdjęciach wygląda, ale w rzeczywistości jest bardo trudna
i ciężka. Nie ma chęci czegokolwiek się nauczyć, spróbować. Jej się nie chce.
Poszłyśmy dzisiaj na dwór z takim autkiem a akumulator inne dzieci na podwórku
dużo młodsze podleciały, pojeździły same, a Amelce się nie chce. Bo trzeba pedał
nacisnąć, bo nie daj Boże skręcić (to jest sztuka nie do nauczenia). Najlepiej
siedzieć i patrzeć. W końcu był krzyk, płacz i powrót do domu.
I tak samo jest z mową, wiem że umie powiedzieć różne słowa, ale nie chce jej
się. Woli siąść w kącie i płakać, ale nie.
Dlatego czarno to widzę, bo jak chęci brak to nic nie osiągniemy.

[olka794]

Wiem o czym mówisz. Mój synek nabrał chęci dopiero jak skończył 5 lat. Wcześniej
wszystko było koszmarem. Nie chciał powtarzać, ćwiczyć itd. A teraz jest chętny,
chociaż nie lubi żeby ćwiczenia trwały zbyt długo. Mi jedna logopedka
powiedziała że jeśli on nie chce ćwiczyć to nie ma sensu go zmuszać nawet jak ma
5 lat. Ale ciągle trzeba zachęcać. Bardzo długo czekałam na ten moment kiedy
zacznie powtarzać słowa i się doczekałam. Życzę Ci tego samego. Pozdrawiam.

do olki794

[ag-ha]

Witaj,
mam synka, która właśnie kończy 5 lat.
Zaczął chciec powtarzać. Zniekształca wiele słów, ale wiele tez
powtarza bezbłędnie. Czy moge zadać Ci kilka pytac na temat pracy z
twoim synkiem ale na priva?
Mój email:[e-mail]
Odezwij sie prosze
Aga

[olka794]

Nie wiem czy ta wiadomość doszła. Może lepiej na gg? mój numer 5358802

do olki794

[ag-ha]

Hej,
nie mam gg.
A może Skype lub MSN Messanger?
pozdrawiam

[olka794]

Cześć Aga. To napisz na mojego e-maila [e-mail], wymienimy się
doświadczeniami. Serdecznie pozdrawiam. p.s. Pisałam na twój adres ale chyba coś
nie doszło:(

do izzy69

[alicja0]

Dopiero teraz wpadłam na ten wątek. Dawno pisałaś, więc nie wiem czy
tu zaglądasz.
Moja córka w wieku 2 lata i 9 miesięcy mówiła tylko wybrane sylaby
np. ze słowa lampa, mówiła "pa" i w wielu innych słowach
wybierała "pa", bo tak było łatwiej. W takim stanie mowy oraz z
wielką niezgrabnością ruchową (ma obniżone napięcie mieśniowe i
zaczęła samodzielnie chodzić w wieku 2 lat) trafiła do przedszkola
integracyjnego Montessori we wrześniu 2007. W takim przedszkolu jest
mniej dzieci przypadających na jedną wychowawczynię, jest też
logopeda 2 razy w tygodniu, oraz SI raz w tygodniu. Jednocześnie
córka miała przez bodajże pół roku, dwa razy w tygodniu
psychomotorykę, która w sumie była w pewnym sensie podobna do SI,
przy czym, nie była to terapia 1 na 1, ale kilkoro dzieci i 2 panie,
które prowadziły zabawy, piosenki ruchowe itp. i dużo samodzielności
w ubieraniu itp. I po takim roku przedszkolnym, dziś córka ma 3
lata i 9 miesięcy i buduje zdania. Nadal ma niewyraźną mowę, ale to
są już konkretne zdania, przemyślane, proste, z brakami, ale są to
zdania. Twierdzę, że konktakt z dziećmi mówiącymi (ale w przyjaznej
atmosferze) wmusza na dziecku konieczność porozumiewania się. Córka
długo nie mówiła, ale w końcu zaczęła i było to po 3 urodzinach.
Szczerze, nie wiem dokładnie kiedy, nie patrzyłam w kalendarz czy
dziś są jej 3 urodziny. Wiem, że jakiś czas po urodzinach, bo moja
mama na to zwróciła uwagę. Dziś córka chodzi 2 razy do logopedy.
Wkrótce powinnam wrócić do zajęć SI, ale na razie dałam wolną rękę.
Jeśli u Twojej córki nie zdiagnozowano jakiś konkretnych wad słuchu,
budowy narządu mowy, alalii itp. to naprawdę jest szansa, że zacznie
wkrótce mówić. Mojej córce ze wzgl na obniżone napięcie mięśniowe
też nic się nie chciało i nie chce robić, bo wszystko ją szybko
męczy. Jednocześnie ma nadwrażliwość dotykową, więc też jak za coś
się bierze, to delikatnie, tak by nie wysilić się zbytnio, by nie
włączyć za wiele siły - nie jest w stanie wykonać pewnych ruchów,
które wykonuje już jej prawie 2 letni zdrowy brat. Tą nadwrażliwość
i niechęć do wysiłku dobrze niweluje właśnie terapia SI. I w ogóle
różne ćwiczenia z córką, które wymagają pewnego nacisku w trakcie
zabawy itp.
Dobry terapeuta.. Ja trafiłam do dobrej neurologopedy, kiedy córka
miała 2 lata. Przez pół roku ćwiczyłyśmy raz w tygodniu, ale kobieta
zrobiła na mnie tak dobre wrażenie, że następni logopedzi mieli
trudność, aby w moich oczach dosięgnąć poprzeczki kwalifikacji,
jakie postawiła ta pierwsza logopeda. Szczytem beznadziejności
logopedycznej była niestety logopeda z Centrum Zdrowia Dziecka,
która od niespełna 3 letniego dziecka wymagała uwagi jak od 7 latka
prowadząc nudne ćwiczenia. Szybko zrezygnowaliśmy, bo strata czasu.
Ćwiczenia logopedyczne, zwłaszcza z małym dzieckiem muszą być
świetną zabawą, bardzo różnorodną, bo dziecko się szybko nudzi.
Logopeda musi mieć kontakt z dzieckiem, sympatyczną atmosferę
wzbudzać i mieć wyobraźnię, aby z różnych banalnych rzeczy
wyczarowywać coraz to ciekawe zabawki. Nasze pierwsze zajęcia z
neurologopedą to nie były ćwiczenia przed lustrem jak w CZD, ale
zabawa z muzyką, zabawa w segregowanie rzeczy, odnajdywanie
podobnych obrazków, gdzie to logopeda mówiła patrząc na dziecko, a
ono z czasem podejmowało nędzne próby powtarzania sylab. Dlatego
sorry, ale nie mogę czytać, że tak szybko się zniechęciłaś i
poddałaś. W ogóle nie rozpatruj zaburzeń mowy córki w kategoriach
walki oraz "co to się stanie, jak nie będzie mówiła". To nie ma być
jakaś koszmarna walka, to ma być staranie i wysiłek i uwaga z Twojej
strony, aby korzystać z różnych dobrych metod i specjalistów,
zarazem nie tracąc czasu na niepotrzebnych lekarzy. Jesteś z
Częstochowy, ja z Warszawy. Na zajęcia z psychomotoryki przyjeżdżała
mama z córką aż z Bieszczad tzn.przyjechała na kilka tygodni i
zrobiła jej intensywną terapię - trochę przesadziła moim zdaniem, bo
dziecko musi mieć czas ułożyć sobie w głowie, to co dostaje na
zajęciach, ale chcę przez to powiedzieć, że warto raz na jakiś czas
spróbować pojechać do dobrego specjalisty, na terapię z dobrą opinią.
A jeśli Twoja córka nie nadrobi zaległości tak szybko, jakbyś
chciała, to co się stanie? Życie sobie zmarnuje?? Nie wszystkie
dzieci muszą wyrosnąć na ludzi sukcesu. Nie wiem, może Ty osiągnęłaś
w życiu wiele w takim pojęciu jak to się na ogół przyjmuje: praca,
prestiż, majątek.. Ale czy to jest wyznacznikiem szczęścia? Niech
Twoje dziecko, a później nastolatek itd. będzie szczęśliwy. Jeśli
faktycznie miałaby nigdy nie osiągnąć takich zwyczajowych ludzkich
sukcesów, to zadbaj przynajmiej o to, aby była samodzielna na tyle
na ile potrafi, - przepraszam, że tak z grubej rury, ale : zapewnij
jej rodzeństwo, które w przyszłości jej pomoże w życiu.
I niech dziecko będzie szcześliwe, bo ma kochającą mamę,która cieszy
się z jej dziecięcych sukcesów. Przecież córka rozwija się
wielopoziomowo, nie tylko mowa jest przedmiotem rozwoju - chwal ją
za wszelkie drobne sukcesiki - to się jej należy od Ciebie jako
matki.
NIe poddawaj się w taki sposób, że obrażasz się na świat, opuszczasz
ręce i dalej nic. Zweryfikuj swoje dotychczasowe działania, zaplanuj
co warto robić i co ma sens, żeby nie rozdrabniać sił i energii na
zbędne terapie i ćwiczenia. Moim zdaniem, warto korzystać
systematycznie z dobrego logopedy (dobrego tzn. który ma dobry
kontakt z córką, który potrafi zaangażować dziecko do zabawy) oraz
znaleźć zajęcia psychomotoryki lub SI i na tym poprzestać.
Jednocześnie zapewnić córce duży dostęp do dzieci (przedszkole, klub
malucha). I spróbować nawiązać kontakt z własnym dzieckiem tak, aby
się rozumieć. Do tego nie są potrzebne słowa, ale dużo dobrej woli.
Czasem niektórzy posługują się piktografami lub bobomigami, aby
dziecko mogło wyrazić swoje potrzeby i zostać zrozumianym - bez
słów. Skoro psychicznie rozwija się normalnie, to nie powinno być
problemu, aby załapała możliwość wyrażania się przez obrazki czy
gesty. Tak neurologoeda uczyła moją 2 letnią córkę na początku, aby
obrazek kojarzyła z konkretną rzeczą czy czynnością (podobnie gesty)
i kiedy córka chciała coś, to posługiwała się tymi obrazkami i
gestami. TO zawsze jest jakaś forma komunikacji, a to ogranicza
frustrację z powodu niezrozumienia.
Życzę dużo cierpliwości i akceptacji, że nie wszystko jest tak,
jakbyśmy chcieli, ale przecież i w takich sytuacjach można znaleźć
wiele radości.. a jeśli dziecko nie będzie "kimś wielkim tego
świata".. byle byłoby szcześliwe i miało poczucie, że jest kochane,
to zniesie nawet trudne warunki życiowe - w ogóle moim zdaniem warto
ludzi uczyć do tego, aby potrafili znosić trudne sytuacje w sposób
dzielny, a nie załamując ręce, bo tylko to pierwsze pomoże im być
radosnym i szcześliwym mimo trudności.

[padaw]

Do "alicji0":
Witam! Wspomniałaś o logopedzie w CZD, czy była to może dr.Musiał?
Również jestem rozczarowana po wizytach u logopedy w CZD,
nuda,brak "ikry" pani logopedy i wizyty trwające po 10 min. Szukam
kogoś konkretnego i z podejsciem do dziecka...Na jezdzenie tam
szkoda mi i dziecka i czasu.

[alicja0]

padaw napisała:

> Wspomniałaś o logopedzie w CZD, czy była to może dr.Musiał?
>
Ja akurat trafiłam na Wiśniewską (byłam dwa razy - kompletny brak
kontaktu z dzieckiem np. kazała jej dmuchać na wiatraczek, jak moje
dziecko w ogóle nie rozumiało o czym ona mówi). Najwyraźniej nie
jedna tam logopeda jest taka "średnia" :(
A podobno wszyscy (?!) logopedzi w CZD to neurologopedzi.. Akurat,
już to widzę.
Co prawda, słyszałam też, od ludzi, z którymi nie mam już niestety
kontaktu, że oni trafili w CZD na jakąś dobrą neurologopedę, z
której byli zadowoleni, więc nie wszyscy logopedzi w CZD są tak ...
hm.. "średni".

[izzy69]

Dzięki Alicja za Twój post. Przeczytałam go bardzo dokładnie.
Napiszę może, jak to jest teraz u nas - Amelka ma 3 lata i 3 mies. Chodzi do
przedszkola, zwykłego , państwowego (Montessoriańskiego u nas nie ma) , chodzi
na reh. ruchową, hipoterapie, wczesne wspomaganie, oczywiście logopeda,
neurologopeda, sala odkrywania świata, często odwiedzamy magiczna krainę.
Szczerze mówiąc na dobrego logopedę jeszcze nie trafiłam (jeździliśmy także poza
Cze-wę), ale szukam uparcie. Wszyscy logopedzi opierają sie głównie na zabawie ,
a wg.mnie to strata czasu. Amelka doskonale wszystko rozumie, dopasowuje obrazki
już dawno, segreguje, zna figury geometryczne, pokazuje na palcach (do 5) ile
czego jest, nazywa litery, rozróżnia lewo-prawo. Jej problem polega na tym , że
w jakiś sposób nie umie stworzyć wyrazów. Powtarza litery, sylaby, ale nie umie
ich złączyć. Powie np. "k-o-t", "k-ot", "ko-t", ale kot nie umie. Nie próbuje w
ogóle powtarzać po logopedzie, ani po kimkolwiek. Włącza się we wszystko prócz
mowy. Robimy ćwiczenia naprzemienne na współpracę półkul, ale nic. Powtarzam
logopedom, żeby na tym się skupili, ze tu jest problem, ale jak grochem o ścianę
- w kółko śpiewania i układanki. Zgroza. Jeszcze najlepiej wpływają na nią
ćwiczenia przed lustrem.
Ja bym wolała wiedzieć, jaka jest przyczyna jej niemówienia, bo wtedy można
działać w określonym kierunku. A tak niby wszystko jest dobrze ale dziecko nie
potrafi wyrzucić z siebie słów.

ps. temat rodzeństwa dla Amelki to dla mnie drażliwa sprawa, bo niestety od
kilku miesięcy same niepowodzenia :(((((((((((((

[alicja0]

Witaj! Faktycznie dużo Twoja córka ma zajęć (do przedszkola
Montessoriańskiego chodzić nie musi:))
To o czym piszesz, że córka nie potrafi złożyć wyrazu z głosek to
jak sobie poczytałam, nazywa się brak syntezy słuchowej, i chyba
wiąże się z mikrouszkodzeniami mózgu.
tu ciekawy (dla mnie) artykuł:
www.literka.pl/rozwijanie-procesow-orientacyjno-poznawczych,artykul,12555,drukuj.html
Ja oczywiście specjalistą nie jestem żadnym, ale kiedyś byłam z
wynikiem tomografii mózgu córki u pewnego znanego neurochirurga i
powiedział mi, że choć u córki są wyraźne zmiany w mózgu, to umysł
dziecka jest plastyczny, i te "komórki" wadliwe może nie
funkcjonują, ale ich zadania przejmują inne "komórki",że
rehabilitacja (a zajęcia z logopedą też są rehabilitacją w pewnym
sensie) i wszelkie kierowane aktywności ruchowe stymulują mózg do
pracy. On sam widział już w swej karierze osoby, które nie miały
dużej części mózgu (tak się urodziły), a funkcjonowały w
społeczeństwie jak zdrowi ludzie, tylko mieli okazję mieć badanie
głowy i to wykazało ich wadę (ludzie po wypadkach).
Dlatego moim skromnym zdaniem, jeśli Twoja córka ma może jakieś
uszkodzenie mózgu, które powoduje duże trudności w nauce mowy (w
końcu mówi litery, sylaby, ale póki co nie łączy ich w wyrazy), to
warto dalej ten mózg ćwiczyć. I może jednak jakaś psychomotoryka lub
SI - to są ćwiczenia konkretnie, zwłaszcza SI kierowane na pracę
mózgu.
Moja Kaśka jest z początku grudnia czyli zaczęła mówić jakieś
wyrazy, a nie tylko wybrane sylaby, mając ponad trzy lata (może 3
lata i 1-3 miesiące?). Dziś ma 3 lata i 9 miesięcy i jak pisałam,
zaczęła budować zdania.
Wiem, że nie u każdego tak się droga plecie. Moja koleżanka ma 4
dzieci, 3 zdrowych dzieci, a czwarte dziecko dziś ma ponad 4 lata i
zaczęło nieśmiałe próby wydawania z siebie dźwięku. Mówi dziś
wyrazy, ale bardzo, bardzo nieczytelne tj. niewyraźne. Chodzi z nią
tylko do logopedy. Jak będę miała okazję to podpytam czy już coś
zdiagnozowali, choć sądzę, że nie, bo nie miała poważniejszych badań.
Piszę o tym, bo być może kwestia zbadania dokładnego gdzie leży
przyczyna może za wiele nie wnieść w proces uczenia mowy. Po prostu
jedna rada - stymulować.
Mimo iż zajęcia z logopedą wydają Ci się bez sensu, bo to zabawa, ja
jednak stawiałabym na to, że tak ma być. Ćwiczenie naprzemienne
możesz robić sama z córką np. raczkować dużo i namiętnie po
mieszkaniu (tu dużo daje SI).
Psychomotoryka, na którą chodziła przez pół roku Kasia to była
zawsze stała liczba tych samych zabaw, różnych, ale stałych.
Śpiewania (śpiewały panie, a dzieci niektóre się włączały, Kaśka po
kilku miesiącach zaczęła powtarzać bełkotliwie pojedyńcze wyrazy)
połączone z zabawą ruchową, potem rysowania, układanki itp. Nic
wyjątkowego, a jednak to stymuluje dziecko do rozwoju.

Nie rozwiążę oczywiście Twojego kłopotu - nie dam cudownej recepty
na mowę córki. Jednak myślę, że warto iść dalej w tym kierunku, co
masz. A co do bobomigów itp. Ja też obawiałam się, że córka będzie
się nimi posługiwała, bo wygodniejsze, zamiast uczyć się mówić.
Owszem, tak to działa, ale zwróć uwagę na to, że takie bobomigi
znałabyś tylko Ty i córka, natomiast z resztą świata musi rozmawiać.
Te bobomigi mają być pomocą, aby dziecko się nie frustrowało, że
jest niezrozumiane, ale nie mają zastąpić nauki języka. Ja leniwa
trochę jestem, więc nauczyłam się dosłownie kilka gestów + kilku
piktogramów i trochę to pomogło w sensie kontaktu, bo do mowy nadal
daleko było.... Pewno z Tobą córka wówczas by nie rozmawiała, bo
skoro można bobomigami... ale z innymi musiałaby.
A sprawa rodzeństwa - wiem, rzuciłam z grubej rury, przepraszam.
Wcale nie jest łatwo się zdecydować, a potem jeszcze faktycznie być
w ciąży. Ja akurat miałam bardzo długi okres starania się o dziecko,
a kiedy urodziła się Kasia, to przynajmniej na krótki czas "worek
się otworzył" i posypało się... (druga ciąża szybko obumarła, ale
trzecia ciąza to Maciek). Życzę Ci, aby spełniły się plany zarówno
co do Amelki jak i rodzeństwa, ale najwięcej życzę Ci spokoju i
pogody ducha, abyś mogła patrzeć na całą sytuację jak na rzeczy
trudne, ale takie z ktorymi da się normalnie funkcjonować..

[izzy69]

Amelka miała badany mózg - usg, tomograf, eeg i rezonans i wszystkie badania
wyszły dobrze tzn. nic nieprawidłowego nie wykazały. Na SI jeździliśmy kilka
miesięcy, efektów jednak nie było, a musieliśmy jeździć daleko ( u nas nie ma
SI). Amelka nie ma zaburzeń integracji sensorycznej (konsultowałam to z różnymi
specjalistami) więc jeździć po to żeby jeździć było bez sensu.
Moja Amelka to jest taki egzemplarz , ze nie ma co z nią wchodzić w bobomigi,
wyrazy dźwiękonaśladowcze itp. bo jak załapie to jej to wystarcza.
Miała taki etap półtora/rok temu, że oprócz tata, mama itp. było słówko "ENE" .
Ene było na wszystko - chciała pic pokazywała na kubek i ene, bajka - stała pod
telewizorem z płyta i ene, pod huśtawką ene.
W czasie buntu dwulatka było przez łzy
eneeneneneneneEEEEEEEEEEEEEEENNNNNNNNNNNNNNNEEEEEEEEenenenene itd.
Nie mogłam tego ździerżyć i mówię " chcesz bajkę to powiedz "baja", chcesz jeść
to "am" a jak nie umiesz to chociaż "daj". Przestałam całkowicie reagować na
ene i teraz pięknie mówi "baja", "daj", "am" itp.
Ja mam ochotę sprawdzić jej słuch jeszcze raz. Niby słyszy dobrze, miała
badania, ale nic innego nie przychodzi mi do głowy.
Eh ta niewiedza jest najgorsza.

[alicja0]

izzy69 napisała:

> Miała taki etap półtora/rok temu, że oprócz tata, mama itp. było
słówko "ENE"
> .
> Ene było na wszystko - chciała pic pokazywała na kubek i ene,
bajka - stała pod
> telewizorem z płyta i ene, pod huśtawką ene.
> W czasie buntu dwulatka było przez łzy
> eneeneneneneneEEEEEEEEEEEEEEENNNNNNNNNNNNNNNEEEEEEEEenenenene itd.
> Nie mogłam tego ździerżyć i mówię " chcesz bajkę to
powiedz "baja", chcesz jeś
> ć
> to "am" a jak nie umiesz to chociaż "daj". Przestałam całkowicie
reagować na
> ene i teraz pięknie mówi "baja", "daj", "am" itp.
>

A jeśli tak, to ona jednak mówi :)
Syn moich znajomych (dziś 1 kl gimnazjum) jak był mały to tylko
mówił "yyyyyyyyyyy" jak coś chciał. Rodzice w lot odczytywali
to "yy" i gesty dziecka, więc dziecko nie miało motywacji do
mówienia.
Do przedszkola nie mówił nic poza tym "yyyyy". Idąc do zerówki oraz
pierwszej klasy szk podstawowej "mówił" tak źle, że tylko rodzice i
osoby, które długo z nim przebywały były w stanie zorientować się o
co mu chodzi. To po prostu był bełkot z lekka przypominający jakieś
słowa. Rodzice w końcu nieco się przestraszyli czy ich dziecko (poza
tą mową rozwijał się dobrze) nie zostanie przeniesione do szkoły
specjalnej i zaczęli terapię logopedyczną. Synek był uparty, nie
chciał ćwiczyć. Koszmar. Pamiętam, jak przychodziłam do nich, że w
sumie to mało kiedy rozumiałam co on do mnie mówi. Jesli bywałam
częściej, to zaczynałam rozumieć. Jeśli miałam przerwę kilka
miesięcy, to ten bełkot znów był nieczytelny.
Dziś chłopak jest duży, mówi jak każdy chłopak czyli robi jakieś
błędy językowe, ale w normie. Trochę mówi niewyraźnie, ale
odwiedzając ich co kilka miesięcy rozumiem go doskonale, w
przeciwieństwie do niektórych dorosłych, więc dziś z tamtych
problemów w sumie nie ma śladu.
Tak naprawdę chłopaka do ćwiczeń logopedycznych przekonały trudności
w kontakcie z kolegami w szkole. Dzieciaki zaczynały sobie żartować
z niego, nie mógł powiedzieć tego co chciał i żeby to bylo
zrozumiałe dla innych. Była z nim jazda, ale zaczął w końcu ćwiczyć
(w samotności, ukryty przed wzrokiem innych).
Ile rodzice się nastresowali.. Chłopak tez, ale dziś naprawdę jest
OK, zero kompleksów, wysportowany, paczka kumpli itd.
Jeśli Twoją córkę przekonują takie ostre metody, że musi powiedzieć
(cokolwiek, byle inaczej niż ene), to prędzej czy później życie ją
do tego zmusi i będzie mówiła. Nie jestem oczywiście prorokiem, ale
patrząc na sytuację "z boku" i pamiętając problemy znajomych, to tak
sobie myślę, że dopiero "ból i łzy" zmotywują Twoją córkę do nauki
mowy.
Ja takie bunty i upór u mojej Kaśki też muszę często pokonywać "na
siłę". Może akurat nie dotyczy to mowy, ale np. jedzenia i picia. Ze
wzgl na obniżone napięcie nic praktycznie nie żuła i piła długo
przez smoczek. Odmowa butelki ze smoczkiem i przeskoczenie na kubek
ze słomką (u neurologopedy udało jej się załapać ideę picia przez
słomkę) to był horror. Przez 3 dni prawie nic nie piła, bo nie
chciała pić przez słomkę. Podawałam jej płyny łyżeczką, ale ile
można. Przetrzymałam, ale zestresowana byłam, że ją odwodnię. Moja
mama się obraziła wtedy na mnie, że morduję dziecko. Ale inaczej się
nie dało. Podobnie z jedzeniem - albo jesz takie jedzenie, albo nic.
Wtedy dopiero bierze się za samodzielne jedzenie. Generalnie - nic
nie chce robić samodzielnie i szuka ofiary, która zrobi to za nią.
Mruga oczkami i ładnie prosi: "pomóc Kasi". Dlatego rozumiem, że tu
musisz być twarda i wymusić mowę sprawdzoną metodą "nic nie
rozumiem".Ja u Kaśki też tą metodą wymuszam wyraźniejsze mówienie,
bo jej się po prostu nie chce mówić wyraźnie. Jak "nie rozumiem" to
nagle zaczyna mówić lepiej, a potem znów wraca do ulubionej,
leniwej, niechlujnej wymowy. Trudno. Życie ją zmusi do mówienia. Z
tego co się orientuję, to w przeszkolu nie ma przebacz i jest tam o
wiele samodzielniejsza niż w domu. Każda mama to chciałaby nieba
przychylić swemu dziecku, ale chyba jednak twarde życie tak naprawdę
motywuje do rozwoju.. przynajmniej niektóre uparte dzieci ;)

[alicja0]

a co do badań słuchu, to ja też miałam taką fazę, że może Kaśka źle
słyszy. Takie badanie słuchu przesiewowe, co to robią z kasy
Orkiestry Owsiaka, wychodziło OK. Myślałam, że może ona generalnie
słyszy, ale może nie wyłapuje "niuansów" dźwięków. Wpierw zbadałam
krtań i struny u foniatry. Wyszło, że budowa jest OK i działa OK.
Wydębiłam więc skierowanie na ABR (dziecko ma spać snem naturalnym,
na uszy dostaje słuchawki, na głowę elektrody i badają reakcje na
dźwięki o różnym natężeniu wysyłane przez słuchawki). Wyszło
wszystko w normie, więc dostałam wyraźny przekaz, że to nie są wady
słuchu, że albo wada w mózgu albo sprawa psychiki. Ponieważ mózg
Kaśka ma nieco nieprawidłowy, więc to może być i ta kwestia,
aczkolwiek widzę, że raczej dotyczy to spraw napięcia mięśni,
poruszania się itd. niż mowy (rozumienie, analiza i synteza dźwięków
itp.). Blokady psychicznej też raczej nie ma, bo jest otwarta na
ludzi, zawsze chętnie mówiła po swojemu. Dlatego pozostaje nic
innego jak wymuszanie na dziecku poprawnej mowy, ćwiczenie przez
zabawę. Widzę jednak, że jest tu potrzebna wiedza logopedyczna, bo
ja czasem się martwię, że mimo tylu prób Kaśka dalej nie wymawia np.
h, a logopeda mi wytłumaczyła, że obniżone napięcie powoduje, że u
dziecka jest słaba tylnia ściana podniebienia (czy jakoś tak) i ona
nie powie "h" jeśli po prostu fizycznie jej tego nie wzmocnię (na to
robi Kaśka takie ćwiczenie, gdzie słomką przenosi papierki z jednego
miejsca na drugie - wciągając powietrze przez słomkę i zasysając
papierek). Idzie to opornie, ale czasem się udaje. I tak z wieloma
sprawami jeśli chodzi o mowę.

[izzy69]

Wiesz moją jednak przedszkole nie motywuje. Chodzi tam od stycznia (miała 2,5
roku jak zaczynała) i przez tyle miesięcy powinno się coś ruszyć.
Naprawdę nie wiem jak tłumaczyć to jej nie mówienie stąd we mnie tyle żalu i
rezygnacji.

[izzy69]

alicja0 napisała:

I spróbować nawiązać kontakt z własnym dzieckiem tak, aby
> się rozumieć. Do tego nie są potrzebne słowa, ale dużo dobrej woli.
> Czasem niektórzy posługują się piktografami lub bobomigami, aby
> dziecko mogło wyrazić swoje potrzeby i zostać zrozumianym - bez
> słów.

Kilku logopedów "z Bożej łaski" poleciło mi rytmogesty, ponoć rewelacyjną, wręcz
cudowną metodę na "rozgadywanie" się dzieci. Moje dziecko jak podłapało gesty,
zamilkło całkowicie, wręcz wymagała ode mnie ,żebym ja jej też wszystko
przekazywała w ten sposób. To był koszmar jakiś. W przypadku Amelki te metody
przynoszą odwrotny skutek.

[biaemi]

Czy moglabys podac miejsce gdzie chodzilas z Kasia na zajecia z
psychomotoryki w W-wie, bo rozumiem, ze bylas zadowolona. Szukam
czegos sprawdzonego wlasnie.
Z gory dzieki.

[alicja0]

Moja Kasia chodziła do Pani Bożeny Zychowicz (logop i psycholog) na
psychomotorykę wg M.Procus i M.Bloch (metoda belgijska). Metodę tą
promuje bardzo dr Kułakowska (neuropediatra). W sumie to Kułakowska
to ściągnęła na grunt polski, a Zychowicz z nią współpracuje i
szkoli kadrę.
Zajęcia prowadzone są w "Logokontakt" Poradnia Diagnostyczno-
Terapeutyczna Dla Dzieci
ul. Garncarska 10E/2, Warszawa.
Tak naprawdę to są peryferia Wawy, bo jest to już praktycznie
Miedzeszyn (za Międzylesiem i Radością), ale blisko torów PKP, więc
nie kluczy się samochodem. Można też dojechać autobusem i kawałeczek
dojść.
tel do Zychowicz 606 903 938.
Zwykle chodzi się dwa razy w tygodniu, a zajęcia trwają ca 1
godzinę. Niestety to kosztuje, bo ja przed wakacjami płaciłam za 1
godzinę 75 zł, więc za miesiac to wychodzi ca 600 zł. Ja uważam, że
warto było i jak teraz nieco zapanuję nad bałaganem powakacyjnym, to
może znów zapiszę Kasię (mam skierowanie od Kułakowskiej, że
powinna).
W sumie powinno to wyglądać tak, że wpierw się idzie do dr
Kułakowskiej, która robi wywiad i (sądzę, że standardowo) zleca
psychomotorykę. Najczęściej minimum 30 godzin - faktycznie,
potrzebny jest dość długi okres czasu, aby zajęcia zaczęły przynosić
efekty.
Ja oczywiście, jak to ja, zrobiłam odwrotnie, bo wpierw zdobyłam
info o Zychowicz, zapisałam Kaśkę i już w trakcie zajęć, poszłam z
wizytą do dr Kułakowskiej, która trochę była z tego powodu
niezadowolona, że taką sobie partyzantkę robię. Szczerze - nie wiem,
w sumie po co mi ta wizyta u dr Kułakowskiej, ale poszłam z
ciekawości, bo to dość znana i dobra lekarz i byłam ciekawa jej
opinii. Faktycznie, miała ciekawe spostrzeżenia.
Natomiast co do samej psychomotoryki - przyjeżdżają tam ludzie z
krańców Polski i mówią, że warto. Ja też powiem, że warto, choć na
100% nie jestem pewna, czy to cudowna moc psychomotoryki, czy do
kupy zebrało się kilka czynników (przedszkole, SI), że Kasia zaczęła
robić widoczne postępy. Moja koleżanka, która ma (wcześniej pisałam)
córkę nieco starszą od mojej, też zachęcona, zapisała ją na
psychomotorykę, ale nie widziała wyraźnych zmian na plus. Sama, jako
lekarz była na szkoleniu z tej metody i była zachwycona jej ideą,
natomiast u własnej córki nie widziała jakiś spektakularnych zmian.
I chyba dość szybko przerwała te zajęcia, więc trudno tu mówić, że
efekty były mizerne. ALe piszę o tym, bo nie chcę pisać tylko jaka
ta psychomotoryka jest cudownym lekiem na wszelkie zło, bo moim
zdaniem: daje efekty, widać postęp, ale drastycznych zmian,
cudownych ozdrowień mowy nie widziałam.

[biaemi]

Bardzo Ci dziekuje za wyczerpujaca odpowiedz, nie zdawalam sobie
sprawy nawet, ze ta terapia moze miec rozne odmiany (myslalam, ze
psychomotoryka to psychomotoryka, tak jak SI) - ja znalazlam blisko
siebie na Ursynowie, ale teraz to juz nie mam pojecia na ile to
taka "rasowa" psychomotoryka.
Mozesz mi napisac czy rodzic moze byc z dzieckiem na takich
zajeciach, przynajmniej na poczatku. Nasz problem to tez duza
lekliwosc i nie wyobrazam sobie, by moje dziecko zostalo z obcymi
osobami i chcialo cwiczyc, a przeciez chodzi o to, by sie
zaangazowalo a nie zrazilo i zestresowalo.

[alicja0]

Na zajęcia w Logokontakcie nie wpuszczano rodziców z dzieckiem tzn.
dziecko wchodzi na salę, zamykają się drzwi, a ty siedzisz pod
drzwiami i nasłuchujesz przez godzinę.
Czasem dzieci wchodziły z płaczem, bo nie chciały rozstać się z
rodzicem.
Może gdzie indziej wpuszczają rodzica, tu nie. Dzieci są zachęcane
do wzięcia udziału w zajęciach, ale rodzica się nie wpuszcza, nawet
jak ryczą długo. W ekstremalnych przypadkach, jak dziecko nie chce
przestać płakać, to wyprowadzano ostatecznie do rodzica z sali.
Trudno mi powiedzieć, czy jak masz dziecko lękliwe, to czy uda Ci
się wprowadzić je na zajęcia i siedzieć za drzwiami. Moja Kasia,
choć przyzwyczajona do obcych, tu faktycznie przez kilka zajęć
płakała "na wejście" - potem w trakcie, już przestawała i bawiła
się, co było słychać, bo drzwi są tylko takie przesuwne, z plexi :)
Nie wiem czy taka zasada jest wszędzie.
Jak Kasia chodziła na SI prywatnie, to można było siedzieć z nią na
sali, choć w pewnym momencie rehabilitant poprosił męża (on
najczęściej z nią jeździł na SI), żeby siedział na korytarzu, bo
Kaśka się rozpraszała i kaprysiła, a jak mąż wychodził, to dobrze
pracowała :) Ja mogłam być zawsze, bo jestem ostra baba i dziecko
nie miało szans na ignorowanie rehabilitanta w mojej obecności ;)
Mam problemy z internetem, cos mi tu wyskakuje, ze nieznany
blad ... :(

[biaemi]

Dzieki jeszcze raz za wyjasnienie. Widze, ze przynajmniej na razie
nie jest to opcja dla nas. Na zajecia z SI wchodze z nim do sali i
wtedy wlasnie dobrze wspolpracuje (moja obecnosc dodaje mu poczucia
bezpieczenstwa a zarazem dyscyplinuje) - dopiero niedawno po pol
roku chodzenia do tej samej terapeutki przestal na mnie zwracac
uwage zupelnie, wiec pewnie gdybym chciala sie wycofac, to nie
robilby dramatu (wczesniej jak cos mu nie odpowiadalo, to tylko moj
udzial mogl spowodowac, ze przelamywal sie do cwiczenia czy wejscia
na jakis przyrzad).
Na placz dziecka szkoda mi czasu i pieniedzy, ale kontakt zostawiam
sobie na przyszlosc.

[mirelak1977]

Ty straciłaś nadzieję?! A co mam powiedzieć ja? Moj Kubuś w czerwcu
skończył 5 lat i poza mama, tata, papa, am, pić i kilka innych
wyrazów nie mówi nic. Wszystkie badania zrobione - są ok.
Zdiagnozowane opóźnienie psychoruchowe, lekkie obniżnie napięcia
mieśniowego. Logopeda mówi że musi się mu "otworzyć jakaś klapka" i
zacznie mówić. Ale kiedy????

[binkaa]

u mojego dopiero przedszkole pomogło
poszedł jak miał 3 lata i 2 m-ce
zaczał mówić jakoś ze 3-4 m-ce poźniej, powolutku
teraz ma 5 lat i mówi wszystko, niueraz za szybko i wtedy niewyraźnie, trzeba go
zwalniać :)
ćwiczymy jeszcze R i K, bo SZ CZ juz oki

[agawa22]

Dziewczyny a ja Wam powiem jak było u mnie, na pocieszenie.

Mój synek do 2,5 roku mówił tylko mama i tata. Do 3 urodzin cos tam mamrotał pod
nosem. I nagle po 3 urodzinach ruszył z mowa diametralnie. Od razu zaczął mówić
pełnymi zdaniami, używać takich słów, że ja byłam zszokowana. W przedszkolu
logopeda jest pod wrażeniem jego wymowy , wymawia wszystko r, sz, cz ś itp. A na
wszystkich przedstawieniach to wiedzie prym, wszystko recytuje i nawet poprawia
inne dzieci. Dodam jeszcze że potrafi zapamiętać dosyć długie wiierszyki po
jednym przesłuchaniu, pisze juz wiele wyrazów , komputer nie ma dla niego
tajemnic i angielski zna w stopniu komunikatywnym (ma teraz 4,5 roku). Nie pisze
tego by sie chwalić ale tez latałam po logopedach w wieku 2 lat dziecka po
psychologach, a dziecko ma po prostu swój rozwój i trzeba dac mu czas.
Mam drugiego synka w wieku 2 lat i chyba będzie tak samo, narazie gada duzo ale
po swojemu.