Kiedy należy przestać szukać?

[kleszczo]

Witam.
Wszyscy na pewno znacie te słowa:
„Ach, oto wszystkie fakultety
Przebyłem: filozofię, prawo
I medycynę- i niestety
Też teologię pracą krwawą!
A tyle przyniósł mi ten trud,
Żem jest tak mądry jak i w przód!”

No właśnie .... gdzie jest koniec poznania - a właściwie, w który mmiejscu
należy przestać szukać odpowiedzi? Kiedy zadowolić się samą zdolnością zadania
pytania? Czy można jednoznacznie określić granicę, poza którą nie powinniśmy
sięgać nawet naszym wzrokiem?

Pozdrawiam gorąco

Kleszczo

[Gość: olomanol]

Ha Kleszczu Drogi!
No nie znalem tego cytatu :).

Osobiscie uwazam, ze szukac trzeba do konca. Zawsze.
Ale trzeba sobie wyrobic odpowiednia psychiczna
odpornosc w celu:
1. Spokojnego przyjecia odkrywanych prawd :)
2. Spokojnej konstatacji faktu, ze na wiele pytan nigdy
nie znajdzie sie odpowiedzi :).

Poza tym, kwestia jak szukac. WIedza uniwersytecka to
jedna ale nie jedyna z drog. Jakze cuesto ludzie
"prosci" udziela Ci fascynujacych i jakze trafnych
odpowiedzi, na pytania, z ktorymi Kant i cala zgraja
nie do konca mogli sobie poradzic.
Wiele odpowiedzi przychodzi w raz z doswiadczanie
zycia, a nie jego analiza czy obserwacja. Stad wydaje
mi sie, ze nalezy umiejetnie balansowac miedzy
doswiadczaniem a przyswajaniem wiedzy.

Zeby wszyscy z dyplomami, byli choc w polowie tak
madrzy, jak wiele osob jedynie z matura lub nawet
(ktore znam), to swiat bylby wspanialy.
Zycie to ruch, ruch to szukanie.

Pozdrawiam

Olo

[Gość: k2]

[Gość: k2]

olo super jak zawsze nic dodoac nic ........
kiedys sie zastanawialem nad tym i doczego doszedlem

cale zycie szukamy czegos jedni wczesniej drudzy pozniej dochodza do niktorych
prawd i rzeczy a inni sie probuja przebidz do wiecznej tajemnicy ludzkosci co
po tem
szukajac ,zastanawiajac sie
odwazylem sie na podroz "mego zycia"
udalem sie w droge ktora miala mi dac odpowiedz co dalej
wreszcie znalazlem to czego wszyscy szukaja
i jestem tam gdzie kiedys wszyscy beda

Ha K2 :)

[Gość: olomanol]

Tylko czy istnieje ta "Tajemnica ludzkosci"?

1. Jedni szukaja prawdy w Bogu inni w czlowieku.
2. Tajemnica zycie-smierc
3. Milosc

Ot 3 zagadnienia.
Czy istnieja na nie jednoznaczne odpowiedzi? Sadze ze
nie. To byc moze jest Tajemnica. Ze jedyne mozliwe
odpowiedzi to INDYWIDUALNE. Czyli kazdy sobie.

Prawdopodobnie, jest tyle wyznan wiary (faktycznych)
ilu ludzi. Tylez samo systemow warosci.

O milosci nie ma co nawet wspominac.

A SMierc. He to tez zapewne bardzo indywidualne
przyzycie. Prawdopodobnie zalezne od sposobu przezytego
zycia i samej smierci jako takiej. No bo jak zmiazdzy
cos tam czaszke to to bedzie sekunda. Alle w wiekszosci
przypadkow ma sie wtedy TA 7-10 minutowa "jazde" w
warunkach niedotlenienia. Ten czas ze wzgledu na swa
ostatecznosc, paradoksalnie staje sie Wiecznoscia. I
nie pozostaje nic innego, jak sie przygotowac, aby bylo
to przyjemne :). JAK? No wlasnie tu kazdy musi juz Sam
;). Zreszta to ladnie pasuje, do szergu systemow typu
"ostatni - pierszymi". Jak komus dobrze i umiera, to
hmm wtedy pewnie to nie takie mile. Jak mu zle. To
wpada w euforie i jest cudownie. :).

Oczywiscie sa i inne Tajemnice
Rodzicielstwo, Przyjazn, Szczescie, Rownowaga duchowa.
Ale tych tajemnic nie zglebi sie z ksiazek.

Jest oczywiscie Nauka. Temat ciekawy, ale nie niezbedny
do dobrego przezycia zycia, a nawet czesto moze
przeszkadzac. ;)

Zatem osobiscie uwazam, ze nie ma "ostetcznej"
Tajemnicy, w sensie ogulnym. Natomiast kazdy ma wiele
swoich. Wystarczajaco duzo i wystarczajaco glebokich na
glowkowanie przez cale zycie :).

Pozdrawiam K2!

No tak ...

[Gość: kleszczo]

Witam ponownie.
Olo na początek - cytat pochodził z "Fausta". W tych słowach mistrz zastanawiał
się nad swoim całym życiem, które poświęcił na próby szukania odpowiedzi na
wszystkie dręczącego go pytania. Ale jak później się okazało - wszystko to było
niepotrzebne. I tu leży problem, o który mi chodziło. Czy w pędzie do zadawania
pytań i poszukiwania odpowiedzi na nie nie zeszliśmy z właściwej ścieżki. Czy
zamiast żyć w sensie duchowym. Zamiast poznawać siebie chcemy poznać wszystko
wokół nas. Może to jest klucz do uczynienia ze świata miejsca znacznie bardziej
szczęśliwego. A może jest tak jak mawiał Arystoteles - "Prawdziwa wiedza to
znajomość przyczyn".
Wszystko wokół nas się ustawicznie zmienia jak w kalejdoskopie, tak szybko, że
już nawet nie widzimy kolorów. Może czas spojrzeć gdzieś indziej?

Gorąco pozdrawiam
Kleszczo

[Gość: k2]

"..wiesniak czeka,az potok przeplynie,lecz on toczy i toczyc bedzie wiecznie
swesklebione wody..:

[kleszczo]

"Człowiek jest trzciną, najsłabszą w przyrodzie, ale trzciną myślącą. Choćby
był zgnieciony przez wszechświat cały i tak byłby godniejszy od tego, co go
zabija - gdyż on wie, że umiera. Cała tedy godność nasz leży w myśli"

[Gość: olomanol]

> Witam ponownie.
> Olo na początek - cytat pochodził z "Fausta". W tych
słowach mistrz zastanawiał

Aha, Dziekuje :)

>
> się nad swoim całym życiem, które poświęcił na próby
szukania odpowiedzi na
> wszystkie dręczącego go pytania. Ale jak później się
okazało - wszystko to było niepotrzebne. I tu leży
problem, o który mi chodziło. Czy w pędzie do zadawania
pytań i poszukiwania odpowiedzi na nie nie zeszliśmy z
właściwej ścieżki. Czy
> zamiast żyć w sensie duchowym. Zamiast poznawać siebie
chcemy poznać wszystko
> wokół nas.

Hmm. Wydaje mi sie, ze jest "Wiele Drog" poznania. Mozna
i w sobie grzebac, i patrzec na zewnatrz. Mozna napisac
tomy na temat np. prawdopodobnych odczuc jakie sie ma
zdobywajac osmiotysiecznik w Himalajach, albo poprostu
mozna samemu go zdobyc i wiedziec :). Ale i tak bedzie to
prawda dotyczaca jedynie tej danej osoby.
Zyjac wylacznie duchowo nie sadze, aby mozna bylo uzyskac
"Pewnosc" odkrywanych prawd. Wydaje mi sie, ze rownie
owocne moze byc obserwowanie (uwazne) zyciorysu np.
Madonny, F. Mercurego itp. Moze to byc bardzo owocny
material dostarczajacy wielu odpowiedzi.
Wydaje mi sie ze "wychodzenie na zewnatrz" jest
konieczne. W brew pozor, bawiac sie, pijac, imprezujac w
roznych grupach, z wieloma ludzmi, pozornie "tracac" czas
mozna sie wiele dowiedziec. Takie zycie bylo np. zrodlem
inspiracji dla Prousta :). Niby tracil czas, ale chyba
nie do konca ....:)))).

Może to jest klucz do uczynienia ze świata miejsca
znacznie bardziej
> szczęśliwego. A może jest tak jak mawiał Arystoteles -
"Prawdziwa wiedza to
> znajomość przyczyn".
> Wszystko wokół nas się ustawicznie zmienia jak w
kalejdoskopie, tak szybko, że
> już nawet nie widzimy kolorów. Może czas spojrzeć
gdzieś indziej?

Ten cytat Arystotelesa dotyczy Nauk Przyrodniczych. Caly
wic polega na tym, ze Nauka o Czlowieku, jego naturze,
istocie jest sama w sobie niedefiniowalna. Prawdy
dotyczace czlowieka pojawiaja sie NA STYKU Filozofii,
Religii, Psychologii, Medycyny, Literatury, Sztuki oraz
OSOBISTEGO DOSWIADCZENIA. Ale zadna z tych dziedzin, sama
w sobie nie udzieli wszystkich odpowiedzi. Co wiecej, bez
osobistego odnoszenia jej do Osobistych przezyc, wszystko
co niosa ze soba te piekne dziedziny jest zwyklym
pustoslowiem.

Wylecialo mi nazwisko pisarza ktory to powiedzial:
"Nikt nie nauczy sie Literatury na uniwersytecie, tak jak
tego dokona w burdelach i najgorszych knajpach." (cytat
niedokladny, ale sens taki;).

Zwsze wszystko sie zmienialo jak w kalejdoskopie. Myslisz
ze zycie w Starozytnych Tebach, Aleksandrii lub Rzymie
bylo mniej dynamiczne? Zycie w ktorym zebranie
odpowiednich zapasow na zime bylo krytyczne dla przezycia
Ciebie i twojej rodziny? Zycie w ktorym jedynie 2 max 3 z
kikanasciorga twoich dzieci dozywalo dojzalego wieku?
(Galicja, przelom XIX i XX wieku, statystacznie jedynie 2
z 19 rodzonych dzieci uzyskiwalo wlasne potomstwo:).

Kto posiada/posiadl wieksza PRAWDZIWA wiedze na temat
kondycji ludtzkiej. Kant, Sartre, Eco czy szeregowy
zolnierz ktory 5 lat walczyl na froncie, czy prostytutka
z Amsterdamu? Kto z nich opowie ciekawsza historie?
Ciekawsza A nie Ciekawiej ;))))))))))
Kto jest mondrzejszy Ty sparalizownay nadmiarem
niepotrzebnej informacji czy zebrak, ktory nie wie co
jutro bedzie jadl?
Ot filtruj te informacje i wybieraj to co istotne.

Kleszczu Drogi, Pozdrawiam Serdecznie :)

Olo

olo, kleszczu

[Gość: via]

olo, kleszczu
dziękuję :))))))))))))
to jest właśnie temat, rozmowa (w swym zarysie) na które czakałam od mego
pojavienia sie w sferach gazetowego czatu i tegoż forum.
traciłam już nadzieję, że pojawić się może coś ponad (zresztą cholernie
sympatyczne, nie przeczę) pozdrowienia, pożegnania, przywitania.
nie przeczę, że nie znam tu zbyt wielu osób, nie jestem "znana", nie mam też
stałego dostępu, może dlatego ominęły mnie tego typu dyskusje i
wypowiedzi...ale dodaję jeszcze jedną prawdę, a może tylko potwierdzam te już
zauważone: warto poczekać...chociażby po to by przypadkowo trafić na mądre
słowa, takie trochę swoje własne przemyślenia, wypowiedziane przez kogoś
innego, warto chociażby dla tego uśmiechu, który właśnie pojawił się mna mej
twarzy, choć tu praaaca, biuuuuuro, normaaaana, codzienna
charówka .... :)))))))))))))))

[mila8]

szukanie to wlasnie najwieksza przyjemnosc. To tak jak
z ciastkiem jak je widzimy to wydaje sie smaczniejsze
niz jest w rzeczywistosci.
A jesli chodzi o wyksztalcenie to nie ma ono nic
wspolnego z zyciowa madroscia i nie wplywa na to czy
potrafimy byc szczesliwi- tego uczymy sie od samych siebie.
natomiast porywajac sie na to zeby tak koniecznie
zglebiac i widziec tylko koniec drogi jest dla mnie
nieporozumieniem, bo nie ma jednej odpowiedzi.

[makalina]

Alez chlopie masz problemy !
Ze tak powiem trywialnie - cale zycie uczyc sie bedziesz, a i tak glupi
umrzesz. I nie zrozum tego zle - po prostu cale zycie, chlopie, cale zycie.

Idźmy dalej ...

[kleszczo]

Witam ponownie.

Na początek trzy słóweczka do olo. Bardzo dziękuję Ci za opowiedź. Znowu
zgadzam się z Tobą - ale, jak i poprzednim razem, nie we wszystkim :) Na
początek - wiem do czego odnosiły się słowa Arystotelesa - ja użyłem ich w
innym konteście i uczyniłem to celowo.
Wydaje mi się jedna, że trochę odchodzimy od meritum. Argument, że zawsze
ludzie przeżywali rozterki i zawsze stali na "skrzyżowaniu dróg" nie jest (moim
skromnym zdaniem) najlepszy. Oczywiście, że tak było - ale może i małpka w zoo
zastanawia się czy wejść na drzewo po prawej czy po lewej, na wyższą gałąź czy
niższą:) Ja nie zastanawiam się olo nad tym co było. Zastanawiam się nad tym co
jest, zastanawiam się nad chwilą obecną. Z tego co napisałeś można by wysunać
wniosek, ze trzeba żyć nie zastanawiając się nad niczym, ale czy to tak na
prawdę jest życie? Cały postęp jaki miał miejsce, mógł zaistnieć tylko dlatego,
że ktoś się nad czymś zastanowił. (tylko niech nikt nie mówi, że przypisuję
sobie uczestnictwo w kreowaniu dzisiejszego postępu - ja tylko podaję
przykład).
No dobrze - to może inaczej. Czy możliwe jest idealne (lub bardzo silnie
skorelowane) współdziałanie świata otaczającego nas i sfery duchowej? Z
nieciepliwością czekam na odpowiedź.

A teraz trzy słówka do via. Bardzo mnie cieszą Twoje słowa. Sugerowałbym jednak
włączenie się do rozmowy. Jeżeli wreszcie udało Ci się dostrzec wątek,
interesujący Cię - napisz co czujesz, myślisz. Nie ograniczaj się do czytania.
Pozdrawiam:)

No i na koniec do makaliny - Jest takie przysłowie - "Tylko krowa na łace nie
zmienia zdania", ja pozwolę sobie dodać do tego powiedzenia - "Tylko krowa na
polu nie zastanawia się nad sensem swojej ezgzystencji". A problemów, ponad
wszelką wątpliwość, nie mam i raczej mieć nie będę. :)

Pozdrawiam gorąco i dziękuję za posty:)

Kleszczo

Idźmy dalej ...koniecznie

[Gość: via]

Drogi kleszczu
moim MARZENIEM jest włączenie się do tej rozmowy!!!
Niestety mimo podzielnej uwagi skupić merytorycznie mogę się narazie jedynie na
pracy (na przeciwko siedzi szef ;)))
myśli tego postu są mi szczególnie bliskie, ostatnich kilka lat posłużyło mi do
weryfikowania teoriii na ten temat...ale przeważnie rozmawiałam o tym sama ze
sobą...
z przyjemnością wreszcie się podzielę, może wieczorem uda mi się napisać :))))
pozdraviam

[Gość: via]

powstrzymać się nie mogę, może na razie króciusieńko:

> No dobrze - to może inaczej. Czy możliwe jest idealne (lub bardzo silnie
> skorelowane) współdziałanie świata otaczającego nas i sfery duchowej? Z
> nieciepliwością czekam na odpowiedź.
>
myślę że taką korelację należy rozpatrywać na zasadzie absolutu- celu dążeń.
Obranie drogi, lub zaakceptowanie przypadkowości kroków to podstawa. emocje
towarzyszące obszarom na pograniczu wnętrza i zewnętrzności bywają tak silne, że
siłą tej rzeczy zastanawiamy się i analizujemy...ewoluujemy.
wnątrze często określane jako "moje", "własne" jest z założenia innym terytorium
niż zewnątrz, z całą swą przypadkowością, niezależną dramatycznością etc.
Nie jest zatem możliwa ich idealna korelacja.
Myślę że jedynym zjawiskiem predysponowanym tu do ideału może być praca,
osiąganie, dążenie do równowagi, wyważenia, w ogólnej aurze SPOKOJU i akceptacji,
akceptacji przede wszystkim siebie.
Im większy ład, spokój i wspomniana akceptacja panuje WEWNĄTRZ, tym większe jej
oddziaływanie do tego drugiego świata, tym większa szansa na życiwy sukces, czy
też rozwiązanie tajemnicy.
Bo miom zdaniem (a szukam cały czas)rozwiązaniem tajemnicy nie jest poznanie
wszystkiego, a zaakceptowanie tego że niektórych rzeczy poznać po prostu nie
można, ba! nie trzeba...

[Gość: olomanol]

Via, ten cmok, to byl za pierwsza wypowiedz :)
Dopiero teraz to przeczytalem, co pojawilo sie w
trakcie jak ja skrobalem swoje wypociny :).

Ha narazie tylko po krotce.
Twoja wypowiedz dotyczy nieco innego tematu. Pozweole
go zdefiniowac jako "Szukanie ---> Sposob na szczescie"
Oraz "Jakie szukanie pozwala byc szczesliwym" ?

Czy dobrze rozumiem???

A ja zadam pytanie. Czy my wszyscy nie uleglismy nieco
Amerykankiej Paranoji "Koniecznosci bycia szczesliwym"
Czy to nie naidiotyczniejszy Mit dzisiejszych czasow??
Czy nalezy, czy wogule MOZNA!?!?!?!?! byc tak naprawdfe
szczesliwym??
Czy samopoznanie, refleksja, nie jest WLASNIE
najprostrza droga ODCINAJACA NAZAWSZE mozliwosc pelnego
zadowolenia???????????

Pozdrawiam i czekam ;)))
O

Idźmy dalej ...o szczęściu

[Gość: via]

Gość portalu: olomanol napisał(a):

> Via, ten cmok, to byl za pierwsza wypowiedz :)
> Dopiero teraz to przeczytalem, co pojawilo sie w
> trakcie jak ja skrobalem swoje wypociny :).
ok, odcmokuję się :)))))))

> go zdefiniowac jako "Szukanie ---> Sposob na szczescie"
> Oraz "Jakie szukanie pozwala byc szczesliwym" ?
masz niewątplivie rację, choć rozumiem temat i nie przypadkowo tak sformuowałam
wypowiedź; przyjęłam do wstępu rozpatrywań MODEL OBIEKTYWNY, uniwersalny, który
tak jak zauważyłeś tyczy się także wspomnianego szczęścia.


> A ja zadam pytanie. Czy my wszyscy nie uleglismy nieco
> Amerykankiej Paranoji "Koniecznosci bycia szczesliwym"
> Czy to nie naidiotyczniejszy Mit dzisiejszych czasow??
> Czy nalezy, czy wogule MOZNA!?!?!?!?! byc tak naprawdfe
> szczesliwym??
> Czy samopoznanie, refleksja, nie jest WLASNIE
> najprostrza droga ODCINAJACA NAZAWSZE mozliwosc pelnego
> zadowolenia???????????

tu masz rację, w pewnym sensie :))) na pewno założenie "będę szczęśliwy, będę się
cieszył i widział pozytywy"jest swojego rodzaju chorobą cywilizacyjną,
amerykańską, czy jak ja tam zwą :))))))
dzieje się tak zwłaszcza w przypadku gdy sposób na życie zostaję przez ludzi
przyjęty, odgapiony, nie wypracowany i dostosowany do rzeczytywistości.
MNie można jednak zaprzeczyć, że pragnienie abstrakcyjnego w sumi szczęścia
należy do najważniejszych marzeń ludzkości, musi zatem lkeżeć gdzieś u podstaw
naszej psychiki. Odcinanbie się od tego na siłę jest tak samo chore jak
powtarzanie do np. skacowanego oblicza w lustrze "Bogiem jesteś" :)))

Zmierzam do tego że szczęście w mojej definicji nie oznacza tego, co
przytoczyłeś. Traktuję je bardzo osobiście, np. składają się nań przeżyte
tragedie, płacz i smutek...pewien rodzaj stale ewoluującego podejścia do tych
uznawanych za nieszczęście tematów czyni mnie poniekad szczęśliwą.
Myślę jednak, że trochę faktycznie odbiegam tu od tematu tego akurat posta, mam
nadzieją, że kleszcz się nie zdenerwuje :)))))))))))))))))))))))))))))))))
choć z chęcią kontynuowałabym i rozwijała te wątki
pozdrowionka

[Gość: olomanol]

Alez Wacpani uzawasz sformalizowanego jezora ;). Az
strach sie takiemu dyletantowi jak mnie odezwac :).

> MNie można jednak zaprzeczyć, że pragnienie
abstrakcyjnego w sumi szczęścia
> należy do najważniejszych marzeń ludzkości, musi zatem
lkeżeć gdzieś u podstaw
> naszej psychiki.
.........
> Zmierzam do tego że szczęście w mojej definicji nie
oznacza tego, co
> przytoczyłeś. Traktuję je bardzo osobiście, np.
składają się nań przeżyte
> tragedie, płacz i smutek...pewien rodzaj stale
ewoluującego podejścia do tych
> uznawanych za nieszczęście tematów czyni mnie poniekad
szczęśliwą.

A zatem, czy nie mowimy to poprostu o PELNI ZYCIA? Ze
chodzi poprostu o to, bay zyc o doznawac zycie we
wszelkich jego przejawach? Ze to wlasnie jest "TO
SZCZESCIE" i nie ma ono nic wspolnego z BARWA odczuwanych
w danym momecie uczuc?
Np. nie rozumiem ludzi bioracych Srodki uspokajajace,
otempiajace w momecie smierci bliskich osob. Czy nie po
to z nimi sie taak zwiazali, aby taaak dotkliwie odczuc
utrate danej osoby? Czy to nie czesc zycia. Czy to nie
"amputaowanie" sobie zycia. Swiadome zubarzanie?
Wydaje mi sie, ze generalnie jedynie przez moze 1% zycia
odczuwamy stany prawdziwie Eurforyczne lub Tragiczne.
Reszta to taka bezuczuciowa "miazga". Jestesmy wtedy
nieco jak "Zombi". Wtedy wlasnie wspominamy TE chwile dla
dobrego samopoczucia i co jest charakterystyczne, to
wydaje mi sie, ze nie wazne czy byly to czarne czy
teczowe chwile, poczucie satysfakcji wynikajace ze faktu
wspomnienia takiego momentu, zawsze daje satysfakcje.
Dlaczego? Bo wiedzielismy, wtedy, wlasnie wtedy "ZE
ZYJEMY". Mielismy zwielokrotniona percepcje.
"Czuje wiec jestem" ;)
Tu nie chodzi o to, aby ten 1% rozszezyc do 10%, bo sie
nie da :). Bo zwariujemy :)). ALe zeby w takich momentach
wycisnac MAXA, zeby wiedziec, "aha to wlasnie teraz", a
nie brac procha, wycofywac sie itd.

He moze ja tez nie na temat, chociaz......
;)

To wlasnie potem mozna sobie takie momenty latami
analizowac i wyciagac te mniejsze i wieksze prawdy :).
Ot taki sposob uzyskania "Materialu badawczego" :)

Czyli byc moze zgodzisz sie ze mna. Ze szeczesciem jest
samo odczuwanie. A jakie to odczuwanie, to ostatecznie
nie ma znaczenia :). Ot mamy szczesie ze czujemy, i ze
wiemy, ze czujemy :).

Pozdrawiam

Olo

nielichy wątek :))

[Gość: via]

Gość portalu: olomanol napisał(a):

> Alez Wacpani uzawasz sformalizowanego jezora ;). Az
> strach sie takiemu dyletantowi jak mnie odezwac :).

Waćpan cnotę skromności posiadłeś, strach Twój nieuzasadnionym
odnajduję... ;)))))))))))))))))


olo, nie ma sensu opdpowiedź z cytowaniem, zgadzam się i bardzo z tego
cieszę.:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))), gdyż
praktycznie to mam i miałam na myśli..

może jedynie kwestia jednego procenta ..no u mnie sprawa jest bardziej
skomplikowana, należę do tych emocjonalnych wrażliwców, którzy czują bardzo silne
emocje, nader często...parę razy pomieszało mi to szyki...
w moim przypadku jest to obaviam się ponad 10% i... nie jest tak źle!!! :)))))

aby nie męczyć cię niepotrzebnymi sformalizowaniami, powiem tylko: w tej dróżce
posta nic dodać nic ująć. (Szczególnie istotne jest dla mnie to o przeżywaniu
smutków contra prochy, że tak to skrócę..)

Dzieki
i stodwudziesteczwarte pozdrovienia :))

[mila8]

z jednym sie zgadzam -poznanie siebie i polubienie to
podstawa wszystkiego.To jest baaardzo trudne
,przynajmniej dla mnie.
Natomiast wydaje mi sie ze współdziałanie świata
otaczającego nas i sfery duchowej jest jak najbardziej
mozliwe wlasciwie nie dzieje sie inaczej. To co
postrzegamy najpierw odczuwamy a dopiero potem
rozumiemy ,zaczynamy analizowac. Czesto za bardzo
rozumowo podchodzimy do zycia nie ufajac tzw intuicji
czy jak by to tam zwac.
pozdrawiam M

[Gość: olomanol]

No Hejjka :)

Argument, że zawsze
> ludzie przeżywali rozterki i zawsze stali na
"skrzyżowaniu dróg" nie jest (moim
> skromnym zdaniem) najlepszy. Oczywiście, że tak było -
ale może i małpka w zoo

Drogi Kleszczu tu najpierw zacytuje Ciebie :) :
"Wszystko wokół nas się ustawicznie zmienia jak w
kalejdoskopie, tak szybko, że
już nawet nie widzimy kolorów. Może czas spojrzeć gdzieś
indziej?"

To do tego zdania odnosilo sie moje odniesienie do
przeszlosci. NIe sadze, zeby dynamika dnia codziennego
dzisiaj, roznila sie jakos od przeszlosci. Oczywiscie
natezenie docierajacych informacji jest nieznosnie
wysokie, natomiast ich Wartosc owiele nizsza :). Cuz tak
naprawde nam grozi? Jakie zagrozenie plynie z tych 1000
codiennych informacji dla Ciebie, mnie nas w perspektywie
roku? A jedny "soczysta informacja" ze: "Turczyn bije w
tarabany.." he miala dosc zlowrogie i jaze stresujace
znaczenie. Ot taki wydumany przyklad ;).

> wniosek, ze trzeba żyć nie zastanawiając się nad
niczym, ale czy to tak na
> prawdę jest życie? Cały postęp jaki miał miejsce, mógł
zaistnieć tylko dlatego,
>
> że ktoś się nad czymś zastanowił. (tylko niech nikt nie
mówi, że przypisuję
> sobie uczestnictwo w kreowaniu dzisiejszego postępu -
ja tylko podaję
> przykład).
> No dobrze - to może inaczej. Czy możliwe jest idealne
(lub bardzo silnie
> skorelowane) współdziałanie świata otaczającego nas i
sfery duchowej? Z
> nieciepliwością czekam na odpowiedź.

Primo. Absolutnie zle mnie zrozumiales :). PO koleji.
Z poczatkowych twojich wypowiedziy odnioslem wrazenie ze
zastanawiasz sie nad:
"Czy nie odciac sie od swiata, w celu glebokiej
introspekcji, bo tylko ta droga mozna dojsc do
Faktycznych prawd?!?"
Cytat ktory przytoczyles, "Czy warto studiowac, zglebiac
ksiegi??"

Zapytales "Ktora droga moze dac pradwdziwa odpowiedz"

I na te pytania staralem sie odpowiedziec.

Oczywiscie, ze moim skromnym zdanie, skoro mialo sie to
"szczescie"??? albo sakramenckiego pecha ;)) byc ta
czastka jakies tam "Samowswiadomosci" to owszem nalezy
zadawac TE fundamentalne pytania. Nalez SZUKAC.
Tylko gdzie? Czy w wiedzy akademickiej? czy w potocznym
zyciu?
Sadze ze i tu i tu. Z tym, ze generalnie wiekszy nacisk
ze tak powiem klade na ZYCIE, jego przezywanie i na jego
podstawie wyciaganie wnioskow, prawd. To mialem na mysli.
Niejeden analfabeta, zmagjacy sie z problemami
Faktycznego zycia posiada prawdziwsza wiedze niz wszyscy
filozofowie razem wzieci. Istnieje w kazdym razie takie
prawdopodobienstwo :).

Czyli dotychczas odpowiadalem na pytanie "Ktora droge
wybrac" :)

Czy wogole jest mozliwe zycie bez duchowosci? Czy znasz
kogos takiego? Ogladajac MTV owszem mozna odniesc takie
wrazenie, ze dzisiejszy Swiat zagubil TA DROGE, ta czesc
swojej torsamosci. Ale Ally McBill raczej wskazuje na cos
innego :). (Swiadomie odnosze sie do popkultury).
Oczywiscie ze porownujac Gotyckie Katedry z dzisiejszymi
"pomnikami" architektury, to wnioski sa smutne jesli
widoczna roznice traktowac jako miare roznicy w
"Duchowosci". Ale czy tak jest???
Tak wiec odpowiadajac na ostatnie pytanie.
Sadze ze nie ma mozliwosci oddzielenia zycia od swery
duchowej. Natomiast he teraz ja zapytam Ciebie:

Jak definiujesz "Sfere Duchowa"?
Czym ona jest w dzisiejszych czasach i czy uwazasz, ze
nastapila znaczna jej ewolucja/degenracja/rozwoj?

Pozdrawiam i czekam rownie niecierpliwie

Olo
PS. VIA cmooook :)

[makalina]

> No i na koniec do makaliny - Jest takie przys?owie - "Tylko krowa na ?ace
nie
> zmienia zdania", ja pozwole˛ sobie dodac´ do tego powiedzenia - "Tylko
krowa na
> polu nie zastanawia sie˛ nad sensem swojej ezgzystencji". A problemów,
ponad
> wszelka˛ wa˛tpliwos´c´, nie mam i raczej miec´ nie be˛de˛. :)

Hehehehe... No to masz problem jak tysiace filozofow, etykow, poetow,
pisarzy, malarzy (i tu dluga litania) przed toba. A odpowiedzi jak nie ma tak
nie ma. A ja moge powiedziec tylko ze odpowiedziec na to pytanie musisz
sobie sam. No i ta odpowiedz i tak bedzie calkiem inna od innych. :)

Kiedy należy przestać...

[bigott]

Moj drogi,
czy ktos kiedys pytal,
jak czesto trzeba jesc
by sie najesc na cale zycie?
albo ile trzeba spac,
by juz potem tylko same imprezki?
to czemu myslisz, ze kiedys
bedziesz juz "wiedzial" z wieczora,
a od ranka nastepnego
nic tylko z tej wiedzy korzystac?

ale pytac i tak trzeba...

pozdrawiam
bigott

[kleszczo]

Na początek może trzy słówka do bigotta - jego post był ostatni:
Otóż ... jeżeli poznam odpowiedzi na pytania, które zamieściłem w pierwszym
postcie (i kolejnych również) to pojawią się kolejne. I tak w nieskończoność.
Czy to źle? Czy to godne potępienia? Wolę te pytania niż zastanawianie się ile
aktualnie Pamela ma w sobie plastiku albo z kim teraz zwiąże się "blond cudo"
Shakira :)
A na pytanie - ile trzeba jeść? Tyle, żeby móc w przyszłości czuć satysfakcję
z jedzenia:)

A teraz olo:)
Po pierwsze - ja nie napisałem, że wszystko w dzisiejszych czasach zmienia się
jak w kalejdoskopie, w przeciwieństwie do tego jak to było kiedyś. To Ty
dodałeś sobie - a właściwie mnie zawężenie tej opinni tylko do czasów obecnych.
Po drugie - Nie po to związujemy się z kimś emocjonalnie, żeby ciepieć po jego
odejściu, ale po to, żeby być szczęśliwym będąc z nim. Nie myślisz chyba o
ludziach Ci bliskich - o po nim to będę cierpiał jak odejdzie, ale po niej to
trochę mniej.
A teraz Twoje pytanie - "Sfera duchowa" - co nasuwa się samo - jest związana z
duchem. A to już bardzo szeroki temat. Dla mnie sferę duchową stanowią przede
wszystkim uczucia, wspomnienia, marzenia etc. Ale nie potrafię jednoznacznie
tego określić. Każdy kolejny dzień może przynieść jakieś nowe doznanie, które
będzie kształtowało moja "sferę duchową".
Jest taka chińśka przypowieść - wyobraź sobie, że Twoje ciało jest kubkiem, a
woda, która się w nim znajduję to Tój duch ("sfera duchowa"). Teraz unieś kubek
i rzuć na podłogę. Kubek się rozbije, ale woda nadal będzie wodą. To jest sfera
duchowa. Ale czy potrafię słowami ją zdefiniować? Chyba nie. Pewnie to co
napisałem nieprzejrzyste i okryte mgłą. Zastanowię się i postaram się odszukać
słowa, które pozwolą mi odpowiedzieć na pytanie zadane przez Ciebie. Problem
polega na tym, że pytasz mnie o definicję czegoś, czeg zdego zdefiniować sie
nie da. Chyba. To tak jak z opisaniem zapachu róży. Opisz tak zapach róży, żeby
któs komu nie dane było nawet widzieć tego kwiatu poczuł Jej woń. Czy jest to
możliwe?

Tak się rozpisałem, że nikt pewnie nie dotrze nawet do połowy :)
Kończę zatem:)

Pozdrawiam gorąco
Kleszczo

P.S. Nie via - nie zdenerwuję się - to co poruszyłaś to jak dopływy tego
tematu. A może temat, któy ja poruszyłem jest dopływem Twojego? Może być i
tak :)
Pozdrawiam

[Gość: olomanol]

Drogi Panie :)

> A teraz olo:)
> Po pierwsze - ja nie napisałem, że wszystko w
dzisiejszych czasach zmienia się
> jak w kalejdoskopie, w przeciwieństwie do tego jak to
było kiedyś. To Ty
> dodałeś sobie - a właściwie mnie zawężenie tej opinni
tylko do czasów obecnych.

100 punktow dla Pana :).


> Po drugie - Nie po to związujemy się z kimś
emocjonalnie, żeby ciepieć po jego
> odejściu, ale po to, żeby być szczęśliwym będąc z nim.

Ale utrata jest immanentnym skladnikiem bliskiej relacji.
Zawsze ktos kogos straci. Np. "biologicznie poprawnie"
musimy stracic naszych rodzicow. To powinno byc tragedia.
Nie widze jednak najmniejszego powodu, zeby w takim
momecie sie "otepiac farmakologicznie". Wrecz przeciwnie,
nalezy to przezyc, gleboko, ciezko, bo rowniez taki
moment, ostatcznie jest BUDUJACY. Bo w takich momentach
"rosniemy". A nasza cywilizacja, jak slusznie sam
zauwazasz, pedzi w zlym kierunku. Nie dopuszcza do siebie
"czyrnych uczuc" a pozada jedynie pozytywnych. Oznaka
absolutnej degenracji, jest fakt, ze obie te sprawy stara
sie zalatwiac przy pomocy tabletek.
Przywolam jeszcze jedna analogi, i na niej zakoncze ten
temat (mowie o nim, bo heu z privow, wynika, ze he tak
oceniam 80% obecnych tu pan jedzie na tych czy innych
prochach!!!). Farmakologiczne wyciszanie w przypadku
"zyciowych zakkretow" (obojetnie czy to rozwod, choroby w
rodzinie, wszelkie tragedie, czy co kolwiek jest tego
podlozem) to tak, jakby wychodzic na Mont Everest z
opaska na oczach. No takie to zycie jest. WLasnie jego
trudy, czynia je pieknym. I jest to jedno zycie. Raz
tylko dane nam jest je doswiadczyc. Wiec trzeba je
doswiadczac, bo to w jakis "magiczny" sposob wlasnie daje
ODPOWIEDZI.

> A teraz Twoje pytanie - "Sfera duchowa" - co nasuwa się
samo - jest związana z
> duchem. A to już bardzo szeroki temat. Dla mnie sferę
duchową stanowią przede
> wszystkim uczucia, wspomnienia, marzenia etc. Ale nie
potrafię jednoznacznie
> tego określić. Każdy kolejny dzień może przynieść
jakieś nowe doznanie, które
> będzie kształtowało moja "sferę duchową".

Czyli tutaj stojimy Obonoz na identycznej "Platformie"
:). Czyli jak rozumiem Duch to ten wewnetrzny Ja, czyli z
jednej strony, suma doswiadczen, refleksji i doznawanych
emocji. A takze m.in. ten nasz "Motor" czyli naped do
zycia. To psychiczna kondycja. I tak moznaby dlugo.....
ale masz absolutna racje, ciezko to zdefiniowac.



> Jest taka chińśka przypowieść - wyobraź sobie, że Twoje
ciało jest kubkiem, a
> woda, która się w nim znajduję to Tój duch ("sfera
duchowa"). Teraz unieś kubek i rzuć na podłogę. Kubek się
rozbije, ale woda nadal będzie wodą. To jest sfera
> duchowa.

Madre i piekne to :)


Ale skoro to jest duchowoscia, to czy mozna bez niej zyc?
Sam widzisz ze nie. Natomiast wydaje mi sie, ze nalezy
uwazac. Ze takie a nie inne wyborry zyciowe moga mniej
lub bardziej przyczyniac sie do budowania tego JA co w
nas jest. A to jest tak naprawde chyba jedyna "rzecz"? ;)
jaka naprawde mamy.
STrasznie dziekuje Ci Kleszczu ta ten watek.
Strasznie milo mi sie rozmawia :)
Jedne rozmowy sa dobre na czat, a w tym przepadku,
wlasnie formula Forum jest idealna :)

Srdecznie pozdrawiam Ciebie i wszystkich wspoldyskutantow :)

Olo

[Gość: ania@]

"gdy czlowiek jest nazbyt szczesliwy,wciaz drzy z niepokoju"...Emil Zolla
tylko i az tyle....
pozdrawiam
ann
ps.olo...znow mnie zadziwiasz....:))

[Gość: Maggie]

Aha, znowu widze filozofia. No ta ja pakuje zabawko-zyzki i ide do domu, bo
kurnia.....nie jestem w stanie, poprsotu nie jestem. To sa znowu wysokie loty.
Co wy na czacie kurnia robicie kochani, powinniscie zalozyc jakis fajny
uniwerek albo ja nie wiem, bo to jest TAAAAAAAAAAKA jazda....ojoj:)

Pieknie. Moge z glebi serducha swego tylko wam pozazdroscic.

Madzia:)

[kleszczo]

„Non est beatus, esse se qui non putat.” czyli „Nie jest szczęśliwy ten, kto
nie uważa się za szczęśliwego.”- Seneka. Tym samym ucinam wszelkie spekulacje
na temat moich "problemów", która jakobu posiadam:) Teoretyczne dywagacje,
którym się poddaliśmy miały na celu "poszerzenie choryzontów" :)
Pozdrawiam
Kleszczo

[kleszczo]

Poprawka - HORYZONT - jak zobaczyłem jak w poprzednim postcie napisałem
horyzont to aż mnie o ścianę rzuciło :)
Pozdrawiam
Kleszczo

Kiedy należy przestać szukać?

[paiha]

"Obecnie bardziej niz kiedykolwiek
wczesniej ludzkosc znalazla sie
na rozdrozu. Jedna droga wiedzie
ku rozpaczy i beznadziei.
Druga ku zagladzie.
Modlmy sie o wlasciwy wybor."
- Woody Allen-

:)Paiha

Ps. Kleszczo, kiedy przestane szukac to bedzie oznaczalo, ze nie zyje:)

[Gość: k2]

nie nalezy sobie wyobrazac i szukac bo to nie ma sensu boze jakbym chcial
zobaczyc akropol boze widzialem ale dno itd.

[Gość: k2]

nie nalezy sobie wyobrazac i szukac bo to nie ma sensu boze jakbym chcial
zobaczyc akropol boze widzialem ale dno itd.

[kleszczo]

Witam wszystkich;
Paiha - "Życie to ciekawość, jeżeli nie jesteś ciekawy wszystkiego oznacza to,
że leżysz w grobie" :)
K2 - nie rozumie tego co napisałeś, dodaj ciutkę interpunkcji może będzie
bardziej przejrzyste, póki co - nie moge odczytać znaczenia Twojego postu.

Pozdrawiam wszystkich;
Kleszczo

[Gość: k2]

chodzi mi o to , ze nie warto czasami szukac odpowiedzi,wyobrazac
sobie,rzyeczty ktorych nie widzielismy a chcielibysmy zobaczyc ,gdyz grozi nam
to tylko rozczarowaniem ai jeszcze nie zastanawiaj sie komu bije dzwon bo on
wlasnie bije Tobie pozdrawiam i przepraszam z haos i splycenie tak ogromnej
mysli

[nonstop]

Trochę poezji a'propos szukania
:-)))

"Problem stary jak świat pułapka goni mysz
czy też jak wolicie Małgorzata poszukuje Mistrza
który właśnie niczym owa mysz miota się w labiryncie
zasad idei w otoczeniu dziatek albo wielbicielek
w sidłach zapobiegliwej Warii w sukience w paski
lub po prostu w izolatce wariatkowa Wbrew wszystkiemu
Małgorzata poszukuje Mistrza Skąd w nas słabych istotach tyle mocy i
determinacji że gotowi jesteśmy dosiadać na oklep rumaka nszych pragnień bestii
przeznaczenia
lub miotły skoro tak znajdzie sie pod ręką i zmusić
do latania Ileż w nas woli A więc Małgorzata poszukuje Mistrza To już nie
złotowłosa Bogu ducha winna Gretchen dziewczę sielskie anielskie i grzeszne
To gotowa na wszystko wiedźma Margot czy jak wolicie
trzydziestoletnia kobieta po przejściach
niewinna w każdym calu któraż bowiem grzesznica tak lekko
przystałaby na pakt z trancendencją upadłą wprawdzie
lecz prawie wszechmocną To się nie kończy
Miłość musi zwyciężyć w bajce i w tej powieści Rzadziej
w życiu bo przyznajcie sami czegóż można oczekiwać
od mężczyzny który tak długo pozwalał siebie poszukiwać
kobiecie skazanej na bierność na podbój
nieprzystępność i na posłuszeństwo Pora ruszyć
na poszukiwanie Nasz wiek zaprzeczył wszelkim hierarchiom
także męsko-damskim Więc bezradnie poszukujecie Mistrzów
Ci nieśmiertelni patrzą na was z Parnasu nic nie rozumiejąc
śmiertelni zapatrzeni w Parnas nas nie widzą
a ten który wszystko widzi natchnął nas pragnieniem
doskonałości i żądzą poznania który ulepił Mistrza
na swe podobieństwo żałuje pewnie że jedno żebro
dało początek linii androgynicznych istot o męskich umysłach
i kobiecych sercach Linii nieprzystosowanych idealistek
czy tez jak wolicie Małgorzat wiecznie poszukujących
Nieżyciowych pułapek w epoce
cierpiacej na chroniczny brak prawdziwych myszy..."

i wiesz kleszczo, nie tylko do Małgorzat ten text odnieść można...

[kleszczo]

Witam;
nie lubie się powtarzać, ale ktoś wysunał już "teorię" zbliżoną do tej, która
pojawiła się non w Twoim postcie. No cóż. Szczerze mwóiąc dziwię się, że tego
typu uwaga wychodzi od Ciebie. Powielu osobach mogłem się tego spodziewać, ale
Ty do tej grupy jakoś mi nie pasowałeś. Kolejna nauczka, że niczego nie można
być pewnym.
Nie będę przytaczał argumentów za tym, że nie uważam moim rozważań za
bezzasadne. Nie będę bo to i tak nie ma sensu - choćbym odnalazł tysiące
dowodów - Ty wszystkie "obalisz" stwierdzeniem, że tak nie jest. Jeżeli
naprawdę wierzysz w to co napisałeś to wygląda na to, że poruszasz się jak
pociąg po szynach i nie możesz skręcić - rozejrzeć się na boki też jest ciężko.
A może tam z prawej strony jest coś godnego uwagi? Może warto zaryzykować i
zadać kilka pytań? Czy to boli? Chyba nie - mnie nie bolało. Ale może ze mną
jest inaczej? Może faktycznie przyjemniej jest żyć z dnia na dzień - pracować
od .. do, jeść to i tamto, apotem np. Polsat. Może tak jest przyjemniej, na
pewno jest łątwiej. Ale ja nie chcę takiego życia - dlatego zadaję sobie i
innym steki pytań. Szukam odpowiedzi, pewnie dlatego, że jestem ciekawski.
Wiem, wiem - ciekawość to pierwszy stopień ... możliwe. Może dane mi będzie
przeczytać "Wy którzy tu wchodzcie ..." Może tak - może nawet mnie wywalał z
tego gorącego miejsca za zadawanie zbyt wielu pytań(bo i tam nie zaprzestanę) -
kto wie - niewykluczone, że byłaby to jedyna korzyść z ustawicznego
zastanawiania się nad tym czy owym. Ale pomimo takiej perspektywy i pomimo
Twojej tyrady na temat Małgorzaty i jej podobnych .... będę robił swoje. Tu
zakończę, bo mogę się stać złośliwy, a tego nie chcę, bo (mimo wszystko :) Cię
lubię :)
Pozdrawiam gorąco (jeszcze z powierzchni ziemi)
Kleszczo

[Gość: Migotka]

Kleszczo!
Piszesz, że szukasz odpowiedzi; szczęsliwyś, ja czasem nie wiem, jak pytanie
zadać, i też mi z tym trudno się uporać. Jak wtedy o sens życia pytać?
Pozdrawiam, Migo.
P.S. Wyobrażasz sobie moment, gdybyś przestał szukać?

[Gość: wisia]

Nawet kiedy umierasz... jeszcze szukasz... szukasz kogoś, kto pomoże Ci
przekroczyć tę ostateczną granicę poznania...