idąc...

[marianpoczwarian]

Idąc cmentarną aleją szukam ciebie mój przyjacielu
Odszedłeś bo byłeś słaby jak suchy liść
Dziś możemy dotknąć się naszymi pustymi duszami
Obnażyć swe oszustwa i nasze wypalone sumienia
Już nikogo nie dręczą nasze mdłe spojrzenia
Dziś jesteśmy nareszcie sami w ten listopadowy wieczór
Idąc jesienną aleją szukam ciebie mój przyjacielu
Chce być tylko z tobą przez kilka małych chwil
Pomóż mi przywołać tamte lata ożywić śpiących ludzi
Pomóż mi pokonać smutek który pozostał gdy nagle odszedłeś
Już nikogo nie dręczą nasze mdłe spojrzenia
Dziś jesteśmy nareszcie sami w ten listopadowy wieczór...
Już nikogo nie dręczą nasze mdłe spojrzenia
Dziś jesteśmy nareszcie sami w ten listopadowy wieczór...


tsa 51

z archiwum

[she1961_lodz]

"Nie rzekli ani słowa:
Gość i gospodarz
I biała chryzantema."

[turms.niesmiertelny]

Biały puch,
akacji na stawie,
czerwona cegła,
kryje żabę

[rena_gd]

Ludzi dobrych i złych wciąż przynosi wiatr
Ludzi dobrych i złych wciąż zabiera mgła
I tylko ty masz tą niezwykłą moc
By zatrzymać ich, by dać wieczność im
Pomyśl choć przez chwilę, podaruj uśmiech swój
Tym, których napotkałeś na jawie i wśród snów
A może ktoś skazany na samotność
Ogrzeje się twym ciepłem, zapomni o kłopotach

Zapal świeczkę, za tych których zabrał los
Zapal świeczkę w oknie
Zapal świeczkę, za tych których zabrał los
Światło w oknie...


Dżem...

[sir_elmin]

Stabat Mater dolorosa
Iuxta crucem lacrimosa
Dum pendebat Filius.

Cuius animam gementem
Contristatam et dolentem
Pertransivit gladius.

O quam tristis et afflicta
Fuit illa benedicta
Mater unigeniti!

Quae moerebat et dolebat,
Et tremebat cum videbat
Nati poenas incliti.

Quis est homo qui non fleret,
Christi Matrem si videret
In tanto supplicio?

Quis non posset contristari,
Piam Matrem contemplari
Dolentem cum Filio?

Pro peccatis suae gentis
Vidit Iesum in tormentis,
Et flagellis subditum.

Vidit suum dulcem natum
Moriendo desolatum
Dum emisit spiritum.

Eia Mater, fons amoris,
Me sentire vim doloris,
Fac, ut tecum lugeam.

Fac, ut ardeat cor meum
In amando Christum Deum
Ut sibi complaceam.

Sancta Mater, istud agas,
Crucifixi fige plagas
Cordi meo valide.

Tui nati vulnerati,
Tam dignati pro me pati,
Poenas mecum divide.

Fac me vere tecum flere,
Crucifixo condolere,
Donec ego vixero.

Iuxta crucem tecum stare,
Te libenter sociare
In planctu desidero.

Virgo virginum praeclara,
Mihi iam non sis amara
Fac me tecum plangere.

Fac, ut portem Christi mortem
Passionis eius sortem,
Et plagas recolere.

Fac me plagis vulnerari,
Cruce hac inebriari,
Ob amorem Filii.

Inflammatus et accensus
Per Te, Virgo, sim defensus
In die iudicii.

Fac me cruce custodiri
Morte Christi praemuniri
Confoveri gratia.

Quando corpus morietur,
Fac, ut animae donetur
Paradisi gloria. Amen.

Jacopone da Todi (najlepiej Traditional - Calenzana Corsica - anonim)

[zosl]

Prośba do ser elemelka.
W zwiazku z niedouctwem , poproszę o tłumaczenie na jezyk krajowy.Będę wdzięczna.
Rytm jest świetny.

[sir_elmin]

Stabat Mater Dolorosa (przekład M. Białoszewskiego)

Stoi Matka obolała,
Łzy pod krzyżem przepłakała,
Gdy na krzyżu Syn jej mrze.

Jakże w duszy jest zmartwiona,
Zasmucona, zachmurzona,
Aż ją poprzeszywał miecz.

Jakże smutnej i strapionej
Matce tej Błogosławionej
Jednorodzonego mieć

I nie łamać się ginącej
Tej pobożnej, tej widzącej
Jednorodzonego śmierć.

Co za człowiek, co nie płacze,
Kiedy Matkę tę zobaczy
W udręczeniu - w takim, o

Kto niezdolny współczuć czule
Bólom Matki Syna bóle?
Czy ma takie serce kto?

Widzi Matka: Syn Jej, Jezus
Bicze przyjął i krzyż przeniósł
Za calutki ludzki grzech.

Widzi słodkie swe Rodzone
Tak śmiertelnie opuszczone,
Jak ostatni traci dech.

Matko, źródło ukochania,
Daj mi siłę współczuwania
Tylu bólom, żalom Twym.

Serce sobie upodoba,
U Chrystusa kochać Boga;
Sercu memu spraw to Ty

Matko Święta, niechby ono
Przybijano i dręczono,
Niech zasiłki Twoje ma.

Zrób mnie godnym uproszenia,
Udzielenia, udręczenia
Z Twego Rodzonego ran

Daj pobożnie z Twymi łzami
Mieć Twój ból z Ukrzyżowanym,
Póki tym nie przejmiesz mnie.

Niech pod krzyżem z Tobą stoję,
Niech łzy Twoje będą moje,
Tego twego płaczu chcę

Panno z Panien Najjaśniejsza,
Już mi nie bądź boleśniejsza,
Tylko daj i mnie łzy lać

Niech Chrystusa śmierć przeniosę,
Mękę zniosę do pomocy,
Niech to przejdę jeszcze raz

Zrób mnie zbitym, poranionym,
Uwięzionym, przepojonym
Krzyżem Syna, Syna krwią.

Płomień ognia mnie nie spali:
Najjaśniejsza mnie ocali
Na ten ostateczny Sąd.

Chryste, a gdy i Ty wyjrzysz,
Daj przez Matkę i mnie przybyć
Do zwycięskich Twoich palm.

A gdy ciało będzie zmarłe,
Spraw, niech duszy będą dane
Twoje nieba pełne chwał. Amen.

Najlepiej: K. Szymanowski "Stabat Mater"

[monika_04]

Nie mam żadnego odpowiedniego wersu w głowie... Więc pozwolę sobie zapalić
świeczkę ode mnie...
[;]

[zosia451]

1 listopada...








Zapada zmrok.
Nad cmentarzem unosi się łuna pamięci.
Szary piach
zdeptany przez tysiące nóg
zbiera łzy,
które dzisiaj zdobiły pomniki.
Jutro znowu zapadnie zmrok,
ale jutro nie rozświetlą go wspomnienia o tych,
ktorzy odeszli.


Donata

[iris_100]

Przez moment…

Cztery pory roku. Wiosna jest jak młodość – trochę szalona, niepokorna,
nieprzewidywalna w tym, co przyniesie jutro. Pomimo tego, z góry wiadomo jak
się skończy. Lato jest jak wiek średni, dojrzały – to samo, co młodość, ale w
pełnej krasie. Wszystko wyważone, rozwinięte, bardziej obfite. Pełnia życia.
Jesień jest jak zbliżająca się starość – na początku piękna, słoneczna,
kolorowa. Mądra i rozsądna. Z czasem dokuczliwa, nostalgiczna, nieprzyjemna.
Zima, biała jak śmierć, milcząca – trzyma w ukryciu wszystko, co nie umarło.
Zimna i piękna.

Teraz mamy jesień. Znowu zbliża się czas umarłych. Znowu, jak każdego roku,
przyjdą do nas. Przypomną o sobie. Wskażą cmentarz, na którym zostali
pochowani. Poproszą, aby przyjść tam, zapalić świeczkę. Znowu są. Spacerują w
naszej głowie, zaglądają w zakamarki naszych myśli, analizują uczynki. No,
no, no… co też wyrosło z tej naszej wnuczki, prawnuka, naszej córki… A tak
się dobrze zapowiadał… Gdyby wtedy… Kim bylibyśmy dzisiaj, gdybyśmy ich wtedy
posłuchali, gdybyśmy zrobili jak chcieli? Nie. Musiało stać się tak jak się
stało. To my mieliśmy rację. Świat powinien iść do przodu. Ludzie muszą się
zmieniać. Nie. Doświadczenie pokoleń uczy… To tradycja, to obowiązek wobec
przodków. Dzięki nim jesteśmy…

Jesień to czas zadumy, to myślenie o przeszłości, o tych, którzy odeszli. To
także myślenie o przyszłości, o tych, którzy umrą. O nas. Potem nastanie zima
i… znowu wiosna. Obudzi się nadzieja, miłość i wiara, że wiele czasu jeszcze
przed nami. Lecz kiedy oglądamy telewizję, kiedy czytamy kronikę wypadków w
gazecie, przez moment myślimy – to może być w każdej chwili. Teraz. Nie
będzie więcej wiosen, ani lata. Będzie zima. Nagła. Nieproszona. I na moment
zdejmujemy nogę z gazu. Ale inni jadą dalej. Ponaglają, trąbią. Chwila
minęła. Tak jak Zaduszki. Nie ma czasu na rozmyślania. Trzeba jechać.

Umarli jeszcze nie odeszli. Jeszcze są w nas. Jeszcze przypominają nam o
sobie. Uświadamiają proste prawdy o nas samych. Zdajemy sobie z tego sprawę.
Modlimy się nad grobami. Przez ten krótki moment, kiedy noga z gazu… przez
chwilę myślimy…



Henryk Brunon Szumielski

[bary.lka]

Tajemnica śmierci jest tak nieprzenikniona, że żadne ludzkie słowa nie są w
stanie jej rozjaśnić. Pochylam więc głowe i przywołuję wspomnienie.
["] Rush, Apostrof, Nereczka, Misiu ... smutno tu bez Was (((

[pocieszanka]

[*]

Duet

jeszcze dzień, dwa i znów będę stawiała świeczki

zapalone wspomnienia na obcych grobach

pod nieznanymi nazwiskami moje polskie słowa

jeszcze dzień, dwa i znów o wieczność poproszę

dla tych co w myślach, w sercu

dla tych co w sobie ciągle noszę

jeszcze dzień, dwa i znów żal mnie przygniecie

za Bródna łuną tęsknię

co z tłumem dusz w duecie

jest hymnem życia


patunia.blox.pl/html

[oldpiernik]

Wspomnienie pogodnie uśmiechnięte.
Na wielkim forum niebios nagadamy się po wieczność.
Mam nadzieję...

[bary.lka]

tak :)) kiedyś chyba tak

[milyalbonie]

poszła Mary po wode
do zimnego zdroju
za nią apacz, rach, ciach, ciach
nie dał jej spokoju