Opowiadanko na 4 pory roku, part 1

[kamila77]

Żeby nie było, że my tłuki nieznające się na literaturze. Piszem zbiorowo
opowiadanie, ja robię start. Psze pilnować akcji. Ooooodjaaazd!


"NAD BŁĘKITNYM OCEANEM

Tego wieczoru Johnny siedział samotnie na tarasie. Purpurowe promienie
zachodzącego słońca leniwie ślizgały się po jego smukłym opalonym ciele.
Sięgnął po stojącą nieopodal szklaneczkę z jego ulubioną whisky. Skrzywił się
lekko, kiedy podniósł ją do swych karminowych warg. Nie, z trunkiem wszystko
było w porządku. To jego ręka znowu dała znać o sobie. Przyjrzał się uważnie
swojej prawej dłoni, jakby widział ją po raz pierwszy w życiu. Od czasu
wypadku, w którym stracił dwa palce, nic już nie było tak jak przedtem. A
chciał wtedy tylko pokroić sałatę. Pamiętał, jakby to było dziś: w
śnieżnobiałej koszuli pochylony nad marmurowym kuchennym blatem, w dłoni
lśniący stalowy nóż o przerażającej mocy i ten głos matki...Matka nie żyła od
klku lat, ale wtedy nagle przypomniał sobie jej ciepły, stanowczy
głos: "Johnny, pamiętaj, nigdy nie krój sałaty nożem".
Zignorował wtedy rady dobrego ducha z zaświatów. A teraz...Jego błyskotliwa
kariera chirurga legła w gruzach. Jeszcze nie tak dawno rozpisywały się o nim
wszystkie fachowe czasopisma. Nie tylko fachowe - jego przepełniona słodyczą
twarz zdobiła okładki wielu prestiżowych magazynów kobiecych. Ostatni
numer "Glamour" jeszcze teraz zalegał w sklepach, z jego oczami, wpatrującymi
się świdrującym wzrokiem w potencjalnego czytelnika.
- Musisz przestać o tym myśleć - przemknęło mu przez jego nietuzinkowy umysł -
bo inaczej zwariujesz. - Łatwo powiedzieć - dał się wmanewrować w dyskusję
ze swoim alter ego - ale jak to zrobić?
Alter ego nie zdążyło odpowiedzieć, gdy nagle usłyszał za sobą cichy głos
jego ukochanej Lucy:
- Potrzebujesz czegoś, Johhny?
Odwrócił się i przez chwilę jego wzrok pochłaniał łapczywie jej boskie ciało.
Wyglądała pięknie, z tymi jej kruczoczarnymi włosami, lśniącymi diabelskimi
iskierkami w oczach i bladozłotą skórą, spowitą w pastelowe muśliny.
- Nie Lucy, nie potrzebuję już niczego - odparł z ledwo wyczuwalną nutką
goryczy w głosie - Tylko...
- Tylko co? - podchwyciła z niepokojem Lucy.
- Nie,nic - wykręcił się od odpowiedzi. - Chociaż...

C.D.N.

[Gość: zaba]

kama, zrob moze cztery potwory roku:)

[kamila77]

> - Nie,nic - wykręcił się od odpowiedzi. - Chociaż...

Nagle zapragnął jej, tak po prostu, tak jak pragnie się świeżego chleba,
czystej pościeli, łyka chłodnej wody w upalny ranek. Ale zmiażdżył to
pragnienie swoją silną wolą. Wiedział, że nie jest jeszcze gotowy na to, żeby
ich związek wszedł w bardziej intymną fazę. Wiedział też skądinąd, że i Lucy
nie była na to gotowa. Miała za sobą burzliwą przeszłość. Kilka lat temu była
jeszcze zwykłą prostytutką, przechadzającą się bo bulwarach San Francisco. Do
dziś Johnny nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, dlaczego wtedy zaprosił ją do
swojego Lincolna, dlaczego pojechali do obskurnego hotelu i dlaczego rano po
prostu wziął ją do siebie, jak się bierze hotelowe mydełka i jednorazowe czepki
kąpielowe, które póżniej plączą się bez sensu po łazience.
Lucy bardzo mu pomogła po wypadku. Bez niej by sobie nie poradził. Trwała przy
nim - zawsze wierna, czuła, kochająca. Jego rodzina nie potrafiła się pogodzić
z obecnością Lucy przy jego szpitalnym łóżku. Stryj Jack bez przerwy usiłował
wyswatać go z jakąś piękną, bogatą, nowojorską prawniczką. Ale on potrzebował
tylko Lucy.
Otrząsnął się ze wspomnień jednym niedbałym ruchem głowy. Spojrzał na nią raz
jeszcze i powiedział:
- Chodźmy stąd. Zimno się robi.
Podał jej rękę i razem weszli do przestronnego salonu, który wypełniały słodkie
i delikatne dźwięki muzyki.

[zakatarzona]

kamila77 napisała:

>
>
> > - Nie,nic - wykręcił się od odpowiedzi. - Chociaż...
>
> Nagle zapragnął jej, tak po prostu, tak jak pragnie się świeżego chleba,
> czystej pościeli, łyka chłodnej wody w upalny ranek. Ale zmiażdżył to
> pragnienie swoją silną wolą. Wiedział, że nie jest jeszcze gotowy na to, żeby
> ich związek wszedł w bardziej intymną fazę. Wiedział też skądinąd, że i Lucy
> nie była na to gotowa. Miała za sobą burzliwą przeszłość. Kilka lat temu
była
> jeszcze zwykłą prostytutką, przechadzającą się bo bulwarach San Francisco. Do
> dziś Johnny nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, dlaczego wtedy zaprosił ją
do
>
> swojego Lincolna, dlaczego pojechali do obskurnego hotelu i dlaczego rano po
> prostu wziął ją do siebie, jak się bierze hotelowe mydełka i jednorazowe
czepki
>
> kąpielowe, które póżniej plączą się bez sensu po łazience.
> Lucy bardzo mu pomogła po wypadku. Bez niej by sobie nie poradził. Trwała
przy
> nim - zawsze wierna, czuła, kochająca. Jego rodzina nie potrafiła się
pogodzić
> z obecnością Lucy przy jego szpitalnym łóżku. Stryj Jack bez przerwy usiłował
> wyswatać go z jakąś piękną, bogatą, nowojorską prawniczką. Ale on potrzebował
> tylko Lucy.
> Otrząsnął się ze wspomnień jednym niedbałym ruchem głowy. Spojrzał na nią raz
> jeszcze i powiedział:
> - Chodźmy stąd. Zimno się robi.
> Podał jej rękę i razem weszli do przestronnego salonu, który wypełniały
słodkie
>
> i delikatne dźwięki muzyki.
>


I był szeksz?
Szeksz w salonie? :))))

[nonstop]

Muzyki którą tak ukochał. Hawajskie rytmy sączyły się z ogromnych, obitych
skórą nosorożca głośników, podłączonych do najwyższej klasy sprzętu muzycznego
zakupionego okazyjnie podczas wyprawy na Wschód, w mieście którego nazwy nie
dało się wymówić. Pamiętał tylko, że nazwa zakładów produkujących ów sprzęt
brzmiała podobnie jak nazwisko dyktatora mody. Gucci, Armani, Dior?
Tak, Johny uwielbiał folklor wysp Pacyfiku, a szczgólnie ukochał dźwięk
ukulele. Chciał nawet zostać najwiekszym białym wirtuozem gry na tym
oryginalnym instrumencie, ale cóż, fatalny wypadek pozbawił go tej możliwości.
Próbował potem zamiast brakujących palców używać do gry czego innego (podobno
wybrał ciekawie), ale hmmm ostre struny powodowały bolesne kontuzje. Pozostała
mu zatem do gry fletnia Pana,i tak ostatnio modna w kręgach zblazowanych
miliarderów gra na drumli.

[Gość: olek]

nonstop napisał:

> Muzyki którą tak ukochał. Hawajskie rytmy sączyły się z ogromnych, obitych
> skórą nosorożca głośników, podłączonych do najwyższej klasy sprzętu
muzycznego
> zakupionego okazyjnie podczas wyprawy na Wschód, w mieście którego nazwy nie
> dało się wymówić. Pamiętał tylko, że nazwa zakładów produkujących ów sprzęt
> brzmiała podobnie jak nazwisko dyktatora mody. Gucci, Armani, Dior?
> Tak, Johny uwielbiał folklor wysp Pacyfiku, a szczgólnie ukochał dźwięk
> ukulele. Chciał nawet zostać najwiekszym białym wirtuozem gry na tym
> oryginalnym instrumencie, ale cóż, fatalny wypadek pozbawił go tej możliwości.
> Próbował potem zamiast brakujących palców używać do gry czego innego (podobno
> wybrał ciekawie), ale hmmm ostre struny powodowały bolesne kontuzje.
Pozostała
> mu zatem do gry fletnia Pana,i tak ostatnio modna w kręgach zblazowanych
> miliarderów gra na drumli.

pozwole sobie wtrancic ze skora obijaja firmy jmlab oraz sonus faber i jest to
skora ekologiczna tzn mielona razem z budą zepsa.

[Gość: olek]

za wczesnie se przycisłem, kurde...
W czasie, gdy ten teges grał na drumli nagle pojawil sie Ken van Obiobi z
odległej planety Kond. Nerwowo rozglądnął sie dookoła mrucząc "co ja tutaj
robie, co ja tutaj robie?"... Nagle jego twarz rozjaśnił uśmiech - walnął sie w
czoło i z okrzykiem "no jasne!"... zniknął.

[Gość: Soso]

To Biohazard prawda?- prze te wszystkie chwile spędzone razem Lucy doskonale
poznała muzyczne gusta Johna. –
- tak kochana, to moja ulubiona płyta. Tak słodko i delikatnie wypełnia nasz
przestronny salon, prawda? – John radośnie plasnął w dłonie. Jak mały
chłopczyk. Efekt akustyczny plaśnięcia boleśnie przypomniał mu o przeżytej
tragedii. – Już nigdy nie stanę za stołem operacyjnym, już nigdy...- twarz mu
spochmurniała zapowiadając kolejny atak histerii.
- Najdroższy- w glosie Lucy brzmiała nuta przygany – weź się w garść. Kocham
Cię i to się liczy. Nie wszyscy musza być chirurgami. Jest mnóstwo innych
fascynujących profesji. Zostań zdunem.
- Zdunem? Nigdy! Zduni potrzebują dłoni , kompletnych dłoni, rozumiesz? Jestem
nikim.
- Zagrajmy w chinczyka – Lucy wiedziała, że popełniła błąd.

[Gość: guido]

znowu amerykanizacja.
Dlaczego nie jasiu zamast johnny
albo lucyna zamiast lucy
albo baltyk zamiast pacyfik?
Kolejna mydlana opera - nie wroze Wam sukcesu.
Raczej nikt nie kupi tego manusu w hollywood.
Milana Kundere polecam Kamila - to chyba najlepsze zrodlo
dla nowicjuszy w sztuce pisania.
Pozdrawiam pelen uznania za odwage.

[demoniczny_spinacz]

Dystans polecam. Do siebie samego. Jestes wrozbita?

[kamila77]

Lucy szybko rozłożyła na marmurowym blacie małego stoliczka planszę i pionki
wykonane z kości słoniowej. Modliła się w duchu, żeby ulubiona gra Johnny`ego
zajęła choć na chwilę jego myśli, żeby choć na kilka chwil zapomniał o swojej
tregedii.
Minuty mijały, odmierzane rytmem pionków upadających na planszę. Nie mówili do
siebie ani słowa. Johnny z dziwną zajadłością przewracał kolejne pionki i
rzucał kostką. Gra była skończona.
- Muszę posprzątać - rzekła nagle Lucy, chcąc przerwać niecodzienną ciszę.
- Nie sądzisz, ukochana ma, że masz za dużo pracy? - zapytał z niepokojem
Johnny, jakby wyrwany z letargu. - Może potrzebujesz kogoś do pomocy?
Lucy zawahała się przez moment. Rzeczywiście, sprzątanie olbrzymiego domu,
przyrzadzanie Johhny`emu ulubionych drinków kosztowało ją mnóstwo energii. Z
drugiej strony myśl o tym, że ktoś obcy mógłby stąpać po ich perskich dywanach,
wycierać ich kryształowe kieliszki, była nie do zniesienia. Ale przecież nie
może zaharowac sie na smierć.
- Zgoda - odparła wesoło,chcąc zamaskować wcześniejszą niepewność. Masz już
kogoś na oku? - udała zainteresowanie całą sprawą.
- Eddie mówił, że zna jakąś dziewczynę z Europy, z Polski chyba. niedawno
przyleciała na nasz kontynent i szuka jakiejś pracy. Zdaje się, że przeżyła
niedawno jakąś tragedię - syknął z bólu, bo przypomniał mu się jego wypadek.
- Zatem załatwione - rzekła z uśmiechem Lucy. - Jak ona ma na imię? - nale
wydało jej się to niesłychanie ważne.
- Nie pamiętam dokładnie...- Johnny zawahał się przez nieznośnie długą chwilę -
Chyba Magda...Czy jakoś tak..

C.D.N

[demoniczny_spinacz]

hłe hłe hłe

[Gość: zaba]

to nie byl biohazard. to morello i spolka byli.

Opowiadanko na 4 pory roku, part XIV

[nonstop]

Johny mylił się jednak. Magda nie przyleciała do USA. Odkąd bowiem straciła
pracę, koszt biletu lotniczego był za dużym ciężarem dla jej wątłych barków.
Ale od czego słowiańska pomysłowość. Jako rodowita Iławianka Magda świetnie
pływała. Wypożyczyła więc kajak mówiąc, że chce tylko wrócić na jeziora,
posłuchać szumu fal i popatrzeć gdzie lecą kormorany. Za najbliższą wysepką
skręciła jednak i popłynęła wprost na Atlantyk.
Podróż miała być długa, lecz Magda była doskonale wyekwipowana. Miała komplet
cieni do powiek, czterokolorową szminkę, tusz do rzęs i maszynkę gilette for
women.
Wreszcie brzeg. I tu konsternacja.
Mieszkańcy USA mówili innym angielskim niż ten, którego Magda uczyła się w
gimnazjum!
Biedna Magda!
Okryła morską drogę do Indii!

Opowiadanko na 4 pory roku, part XV

[nonstop]

Szczęściem w nieszczęściu było to, iż do Bombaju przybył z tzw. przyjacielską
wizytą znany w niektórych kręgach okręt podwodny.
Było ciężko, "Czerwony Październik" miał mnóstwo pokładów do mycia. A te
rakiety? Te obłe, metalicznie lśniące, z czerwonymi głowicami?
Czyszczącej je do połysku za pomocą pana propera Magdzie różne myśli
przychodziły do głowy. Jakże jej brakowało teraz Adasia z jego karminowymi hmmm
ustami...
Po miesiącu zdesperowani marynarze wysadzili Magdę na ląd, tuż pod wielkimi
literami. O, święty las - przeczytała Magda.

[senne_marzenie]

i tak oto powstał nowy gatunek literacki... forum_nowela:)
prekursorami byli kamila77 i nonstop, ktorzy czerpali inspiracje z tworczosci
malpuni:)

[kamila77]

To się chyba powinno "pastwisz" nazywać, Lessiku ;-)

[kamila77]

> Po miesiącu zdesperowani marynarze wysadzili Magdę na ląd, tuż pod wielkimi
> literami. O, święty las - przeczytała Magda.

Teraz już wiedziała, co ma robić. Ściskała w ręku kartkę, wydartą ze szkolnego
zeszytu, na której jakaś drżąca ręka wypisała adres. Tych kilkanaście liter
mogło zmienić jej życie, które do tej pory składało się z płaczu, depresji,
depresji i płaczu. Niewiele wiedziała o swoich przyszłych chlebodawcach (- Czy
raczej hamburgerodawcach - pomyślała z wisielczym humorem). Tylko tyle, że jest
ich dwoje, że on - słynny nawet w Polsce chirurg jest po wypadku, że ona ma za
sobą tajemniczą przeszłość.
Po jakimś czasie, który wbrew pozorom wydał jej się być krótką chwilką, stanęła
przed kutą w brązie bramą. Desperacko odgarnęła włosy z czoła i pociągnęła za
jedwabną szarfę, która zdawała jej się być zakończeniem dzwonka.
- Auuuuuu! - ktoś zawył.
Magda natychmiast puściła szarfę. W jednej chwili domyśliła się, ze to, co
wzięła za część dzwonka, było najzwyczajniej w świecie czyimś szalikiem. W tym
samym momencie spostrzegła, ze brama była jednak otwarta. Ostrożnie ją
uchyliła. Tuż za nią stał przystojny, młody mężczyzna o ciele Apolla. Szczupłą,
zgrabną dłonią, na której jej bystre oczy dostrzegły od razu ślady działalności
manicurzystki, masował sobie szyję.
- Przepraszam, znaczy sorry - jąkała się Magda - Ja nie wiedziałam, ze tu ktoś
stoi...Ja myślałam, że... - naprawde nie wiedziała co powiedzieć.
- Nic się nie stało - roześmiał się dźwięcznie - Ty pewnie jesteś Magda? -
zapytał, bacznie się jej przyglądajac.
"Skąd on wie, jak mam na imię?" - uderzyło Magdę - "Aaaaach, to pewnie Johnny" -
dotarło do niej, że przed chwilą niemal uśmierciła swojego pracodawcę.
- Tak ja jestem Magda - odparła z udawaną swobodą - Zdaje się, że mam u Was
pracować? - dodała uśmiechając się nonszalancko.
- Zapraszam do domu - powiedział Johnny z szelmowskim uśmiechem i jak gdyby
nigdy nic objął ją swoim muskularnym ramieniem i poprowadził w stronę
bielejącego nieopodal budynku.

C.D.N.

Opowiadanko na 4 pory roku, part XVI

[nonstop]

Budynek bielał w oddali niczym kości wędrowców na pustyni Takla Makan.
Magda przed wyjazdem skwapliwie oglądała National Geographic żeby nie pomylić
Yorku z New Yorkiem.
Rezydencja wyglądała wspaniale, szeroki, czteropasmowy podjazd, sygnalizacja
świetlna na skrzyżowaniach z dróżkami parkowymi, rozległe błonia pełne ptactwa
domowego. A wśród ptactwa hoża dziewoja, w białym gieźle.
To nasza kura domowa - objaśnił Johny wydymając malinowe usta.
Ujął silniej Magdę pod ramię i zmysłowo szepnął - a tu jest nasz domek
ogrodnika. Polecem go, bo sam nie zje i nikomu nie da.
Magda zadrżała ze szczęścia - nareszcie pozna amerykańską dietę-cud!

[kamila77]

Tego wieczora Magda postanowiła zająć się rozpakowaniem swoich skromnych
bagaży. Ze wzruszeniem godnym lepszej sprawy ustawiła na półce swoje ulubione
książki, wśród których przeważały wybitne dzieła kobiecej literatury
anglosaskiej z połowy XIX wieku. Później pieczołowicie ułożyła w szafie swetry
z owczej wełny, prawdziwy kaszmirowy szal i inne luksusowe drobiazgo, wśród
których przeważały wyroby polskiego przemysłu odzieżowego. Nagle
znieruchomiała. Trzymała w rękach srebrzystą sukienkę, sięgającą jej zaledwie
przed kolana. Ni stąd ni zowąd zalała ją fala wspomnień. Aż przysiadła pod tym
ciężarem. Przypomniała sobie, kiedy miała ją na sobie po raz ostatni. to był
ten nieszczęsny wieczór, kiedy spotkała się z Piotrem. Ich związek, choć trwał
zaledwie kilkanaście godzin, obfitował w dramatyczne zwroty. To Magda
zdecydowała się ostatecznie na zerwanie, kiedy w trakcie luźnej rozmowy okazało
się, że Piotr nie darzy należytą estymą lidera kultowego już zespołu Ich Troje,
z ich legendarnym wokalistą Michałem Wiśniewskim. Do dziś nie była pewna, czy
podjęła właściwą decyzję. Ale przeciez nie można mówić o trwałym związku,kiedy
partnerów dzielą różnice nie do pokonania.
Jej garderobiane rozmyślania przerwało pukanie do drzwi.Chwilę potem do pokoju
wszedł Johhny. Opierając się o futrynę wysłał jej nieco blasku ze swych
słodkich oczu i zapytał:
- Magdo, może przygotowałabyś nam na kolację jedną z charakterystycznych dla
Polski potraw? Oboje z Lucy mamy już dosyć rekina nadziewanego migdałami,
bażantów w sosie malinowym z musem kasztanowym przybranym listkami mięty oraz
innych wyszukanych potraw.
"Czemu nie?" - pomyślała MAgda i ze słodkim uśmiechem odpowiedziała:
- Zgoda, zatem za chwilę pojawię się w waszej designerskiej kuchni aby oddać
się kulinarnym rozkoszom.
Johhny podziękował jej lekkim skinieniem głowy i oddalił się z godnością. Nawet
nie wiedział, jaki mętlik wywołał w glowie biednej emigrantki.
"Tradycyjna polska potrawa..." - myślała gorączkowo. "Ale co to może być? Karp
po zydowsku? Barszcz ukraiński? Ryba po grecku? Śledź po japońsku?"
- Eureka! - krzyknęła nagle - Zrobię po prostu kaszankę z buraczkami!

C.D.N.

Part XXI - horror kuchenny

[nonstop]

Magda z pewną taką nieśmiałością nacisnęła kod na klawiaturze zamka, przyłożyła
twarz do czytnika źrenic, podsunęła palec do czujnika linii papilarnych,
pokręciła korbą trzy razy w lewo i raz do góry i już już! drzwi kuchni otwarły
się z cichym syknięciem.
Poczekała, aż wyrówna się różnica ciśnień i nieśmiało zajrzała do kuchni.
Przeraził ją trochę okap kuchenny wielkości namiotu wezyra sułtańskiego,
podobnie zresztą obszyty maciupkimi perełkami, jagiełkami i robaczkami.
„Gdzie ja tu znajdę kaszankę?” - pomyślała Magda podchodząc do lodówki
wielkości dwudziestostopowego kontenera. Na lodówce widniał napis – „Insert
coin: 25c”
„Co to może oznaczać?” – zadumała się Magda. „Chyba coś związanego z
inseminacją. Ale w kuchni?”. Wolała teraz nie otwierać lodówki. Chwyciła za
słuchawkę telefonu ( w kształcie... no w kształcie). Wystukała zauważony na
yellow card numer „Kitchen emergency”. “May I help You?” –
usłyszała. “Potrzebuję kaszanki i buraczków. What???. KA-SZAN-KI end BU-RACZ-
KÓW” krzyknęła do głosu w słuchawce.

[professor.hornby]

“May I help You?” usłyszała. “Potrzebuję kaszanki i buraczków. What???. KA-SZAN-
KI end BU- RACZ- KÓW” krzyknęła do głosu w słuchawce.

Dear Magda,
although you were probably doing your best to communicate the message, I should
not think that the voice was able to understand. You may be interested to
know, Magda, that shouting and screaming is just not good enough and even
ewka5, who is so excellent at lip-reading, would have have had enormous
problems comprehending. The English for 'kaszanka' is just 'black pudding'
and'buraczki' is 'beetroot puree.'
Should you encounter any further linguistic surprises, do not hesitate to
contact me.

Yours faithfully,

A S Hornby

[Gość: olek]

professor.hornby napisała:

> “May I help You?” usłyszała. “Potrzebuję kaszanki i buraczków
> . What???. KA-SZAN-
> KI end BU- RACZ- KÓW” krzyknęła do głosu w słuchawce.
>
> Dear Magda,
> although you were probably doing your best to communicate the message, I
should
>
> not think that the voice was able to understand. You may be interested to
> know, Magda, that shouting and screaming is just not good enough and even
> ewka5, who is so excellent at lip-reading, would have have had enormous
> problems comprehending. The English for 'kaszanka' is just 'black pudding'
> and'buraczki' is 'beetroot puree.'
> Should you encounter any further linguistic surprises, do not hesitate to
> contact me.
>
> Yours faithfully,
>
> A S Hornby

nie spodziewalem sie... buraczków

[kamila77]

Kiedy kilka godzin później siedzili razem przy stole, nikt już nie pamiętał o
burzliwych wydarzeniach. Tylko Magda rumieniła się ze wstydu niczym niewinne
dziewczę na wspomnienie pierwszego pocałunku. Kiedy przed oczami ponownie
stanęła jej scena, która rozegrała się w kuchni... Skąd mogła wiedzieć, że
dyżur w kuchennym pogotowiu pełniła akurat niejaka Anka, która opacznie
zrozumiała wykrzyczane przez Magdę słowa: "Cash! Anka!" i nie tracąc czasu
zawiadomiła odpowiednie służby porządkowe, mniemając iż ktoś chce ograbić ją z
oszczędności całego życia?
Tylko melodyjny głos Johnny`ego, który łagodnie przekonywał przyodzianych w
wełniane czapeczki stróżów ładu i porządku, pomógł wyplątać się jej z tej
niezręcznej sytuacji.
Milcząc żwawo jedli. Magda z niepokojem przyglądała się parze, która
pochłaniała przygotowaną przez nią kolację. Na twarzy Johhny`ego pojawił się
wyraz błogiego zadowolenia, na jego mięsistych ustach połyskiwał lśniąco
wieprzowy tłuszcz, którym nie omieszkała polać buraczków. Lucy też wydawała się
być zadowolona, widocznie kaszanka z buraczkami w pełni zadowoliła jej
wyrafinowane podniebienie razem z jego nawykłymi do frykasów kubeczkami
smakowymi.
Magda miała dla swych pracodawców jeszcze jedną niespodziankę. Przeprosiła ich
na chwilę, po czym wróciła z wypełnioną tajemniczym płynem butelką, którą z
triumfującą miną postawiła na stole.
- Si-wu-cha - przesylabizował Johnny i spojrzał pytająco na swoją nową
pracownicę.
Magda tylko uśmiechnęła się, przekonana, że siwucha swym aromatem przekona do
siebie każdego. Spędzili przy stole jeszcze kilkanaście minut, prowadząc
wyrafinowaną konwersację, skrzącą się perełkami dowcipu.
Kiedy MAgda z ulgą wyciągnęła się w swojej jedwabnej pościeli, ozdobionej
starannym haftem krzyżykowym, pomyślała z ulgą o minionym dniu. Jednak nie dane
jej było zażyć dziś snu. Nagle usłyszała jakiś hałas na korytarzu, ktoś biegał
nerwowo, krzyczał, wzywał pomocy. W swym skromnym lnianym dezabilu wyjrzała z
pokoju. Ujrzała Johnny`ego, który z obłędem w oczach i telefonem w rękach
biegał jak oszalały.
- Czy coś się stało? - zapytała, starając się, aby w jej głosie nie było nutek
paniki.
- Lucy...Ona...Lucy moja ukochana... - Johnny nie potrafił sklecić
najprostszego zdania w czasie teraźniejszym. -
Ona...Chora...Żołądek...Lekarza!!!
MAgda zamarła z przerażenia. Czyżby wrażliwy żołądek Lucy zareagował
niespodziewanie na zaserwowaną przez nią kolację?

C.D.N.

Part XXIV - wątek "gore"

[nonstop]

MAgda zamarła z przerażenia. Czyżby wrażliwy żołądek Lucy zareagował
niespodziewanie na zaserwowaną przez nią kolację?

Znajoma (z seriali o szpitalnych pożyciach) kakofonia dźwięków rozległa się na
patio przed domem. To zajechały jednocześnie: karetka pogotowia, wóz bojowy
straży pożarnej, łazik straży granicznej, małe kombi z pobliskiej kliniki
weterynaryjnej, furgonetka z dostawą pizzy, nie wiedzieć dlaczego śmieciarka, a
z basenu wychynął peryskop straży ochrony wybrzeża. "Chyba Johny trochę
spanikował" - pomyślała Magda podziwiając organizację amerykańskich służb
technicznych. Sprawnie przejęła dowodzenie ruchem, kierując straż pożarną do
sąsiadów, weterynarza do baru, dostawcę pizzy do kuchni, śmieciarkę do Meksyku,
a peryskopowi pokazała lusterko.
Karetka zabrała Lucy wprost na stół operacyjny.
„Co ona jadła?” – zapytał dr Gladiator Johny’ego.
„Nic specjalnego, tylko taki bloody pudding, regionalną potrawę z Europy
Wschodniej”.
„Siostro natychmiast skalpel!” ryknął chirurg.
Zapadła pełna napięcia cisza, przerywana ślurpaniem skalpela i charkotaniem
ofiary.
Nagle...
... z głębi trzewi Lucy zamrugały jakieś oczka...
Magda pomyliła kaszankę z pamiątką z wycieczki Johny’ego do Hollywood,
zamarynowaną (jak się wydawało na zawsze) w formalinie.
Johny uwielbiał bowiem filmy Ridley’a Scotta...

[kamila77]

Johhny nerwowo chodził pod salą, na której po operacji odpoczywała Lucy.
Zmęczony, ale dumny z siebie dr Gladiator pozwolił wreszcie stęsknionemu
kochankowi (in spe) wejść do pokoju. Johnny otworzył szeroko drzwi,
wrzasnął :"Luuuucyyy!" i jak długi runął przy łóżku. W tym samym momencie oczy
Lucy otwaorzyły się na oścież, co Johnny pochopnie wziął za objaw głębokiej
miłości. Nie zauważył biedak, że podczas kiedy z rumorem wpadał do sali,
potknął się o jeden z kabelków, wtyczka wysunęła się z kontaktu i na jednym z
tajemniczych urządzeń zaczęło pulsować czerwone światełko.
I tak trwali w milczeniu....

C.D.N.

[kamila77]

To nie był zbyt szczęśliwy tydzień dla Magdy... Przyjechała tutaj, aby
zapomnieć o swojej tragedii i depresji nawiedzającej ją tak często jak deszcz w
jesienny czas. Mimowolnie jednak stała się sprawczynią tragedii... Skąd mogła
wiedzieć, ona, uboga emigrantka z jeszcze uboższego kraju, że tajemnicą, jaką
Lucy nosiła przez całe swe krótkie życie było uczulenie na buraczki? Ta
tajemnica była na tyle głęboka, że sama Lucy o niej nie wiedziała...

Kilka dni po pogrzebie swojej pracodawczyni Magda siedziała jak struta w
salonie. Przypominała sobie pogrzeb... Johnny uparł się, żeby pochować Lucy w
ich ogrodzie. Nie był to najlepszy z jego pomysłów, bo okoliczne psy zlatywały
się po nocach i ryły w ogrodzie niczym krety.

Wstała z kanapy i jak lunatyczka weszła do gabinetu Johnny`ego. Chciała
skorzystać z internetu – wysłać maila do przyjaciół, że niedługo wraca do
kraju. Włączyła sprzęt, odpaliła jej się strona startowa – www.gazeta.pl .
Znalazła pocztę, wysłała wiadomość i nagle zapragnęła podzielić się z kimś
swoim bólem i cierpieniem. Znalazła coś, co nazywało się „forum”. Postanowiła
najpierw poczytać kilka wątków, żeby zorientować się, czy nie wyjdzie na
idiotkę, pisząc o tak osobistych sprawach.
„ >Opowiadanie na cztery pory roku<...hmmmm wygląda ciekawie” pomyślała i
zaczęła czytać. To było jak narkotyk. Czytała i nie wierzyła własnym oczom...

Kilka godzin później Johnny znalazł martwe ciało Magdy w swoim gabinecie... Na
jej nagrobku kazał wyryć „Sic transit gloria mundi”

Kilka dni później obudził się z myślą: „Hej, ja chyba jestem gejem”!

THE END
(chyba, że komuś uda się ożywić bohaterów a Johnny`ego ukierunkować uczuciowo w
stronę np. ogrodnika)

[marcia79]

eh ;-(
a w mej glowie juz rodzil sie plan

[Gość: lesio]

Niestety to nie bylo cialo Magdy.........to byl klon Magdy. Prawdziwa Magda chciala sie troszeczke odprezyc i
poleciala do Mielna . Wysiadajac z samolotu byla piekna pogoda . Promienie slonca glaskaly jej policzki z
zadowoleniem.
Byla godzina 20:35 ,sloneczko powinno juz zajsc ale promienie sloneczne byly tak zafascynowane Magda ze
zapomnialy o zachodzie slonca. Po paru minutach wkurzyl sie ksiezyc i wciagnal / albo wepchnal / slonce za
horyzont . Magda w ciemnosciach szukala kwatery.....niestety wszystko bylo juz powynajmowane.
Po dluzszym zastanowieniu poszla na karuzele ........wsiadla do labedzia bo koniki byly pozajmowane .
W momencie kiedy karuzela zaczela sie krecic Magda zamknela oczy i zobaczyla.............cdn.


lesio

Przeżyj to jeszcze raz, Magda

[nonstop]

... zamknęła oczy i wreszcie zobaczyła co się stało z Magdą K. ...
Tak..
Niegdyś wspaniale zapowiadajaca się autorka poradników dla działkowców,
bywalczyni stołecznych salonów mody&piękności, posiadaczka psa rasy rzadkiej
oraz namiotu (ale czteroosobowego i z wodotryskiem pośrodku) dziś siedziała w
(na?) łabędziu w słynnym kurorcie mórz północnych Mielnie. Gdzie się podziały
tamte prywatki? Odkąd ministrem finansów została posłanka B. (znana z
upodobania do owsa) zaproszenie na rauty przestały spływać wartkim strumieniem.
"Chyba coś nie tak z koniunkturą" - pomyślała Magda
"Wciąż tylko owsianka, płatki owsiane i te nooo... owsiki"
Magda z żalem musiała pozbyć miejsca parkingowego koło hotelu "Solec", karnetu
na mecze drużyny Izolator Boguchwała, abonamentu na występy "Ich Troje" oraz
rezerwacji na pokazy Ochotniczej Straży Pożarnej w Małkini.
Ale wiedziała jedno. Nigdy, przenigdy nie zrezygnuje z czatu na onet.pl!

[Gość: lesio]

Dlatego gdy otworzyla oczy pobiegla do pierwszej kawiarenki z internetem i zalogowala sie na czacie onetu .
Zalogowala sie jako .."odprezona" . W pokoju "klony" spotkala osobnika ktory wczesniej tez czytal jak Magdzia
" Poradnik dzialkowca " / jak sie potem dowiedziala nawet prenumerowal / . Wymieniali sie przez cala noc swoimi
spostrzezeniami dotyczacymi usychania jablonek .
Osoba z ktora tak namietnie rozmawiala / klikala / opowiadala o swoimpieknym drzewku , ktore pielo sie do gory ale
po
25 - ciu latach owocowania zaczelo usychac . Rozmowa nabrala rozmachu , ..............oboje nie zauwazyli ze
rozmawiaja na ogolnym. Wszyskie osoby znajdujace sie w tym pokoju zaczely cos dokladac do tego tematu / w tym
momencie znajdowalo sie 5613 gosci z tego 362 dzialkowcow / . Mozna glosno powiedziec ze ta rozmowa stala sie
rozmowa wieczoru .
Magdzia zauwazyla to dopiero po pieciu godzinach ze inni ich podsluchuja i poprosila swojego rozmowce na
priwa.....On odmowil / nienormalny:)) / .
Nasza bochaterka obrazila sie i wylaczyla kompa.
Naburmuszona wstala i poprosila o rachunek . Katem oka zobaczyla w rogu kawiarenki bardzo przystojnego
pana.......ktory rozmawial przez komorke , zdecydowala podejsc do niego . Nieznajomy widzac zblizajaca sie Magde
zakonczyl rozmowe i powoli podnosil sie z krzesla...........ale..........przez szybe zobaczyl znana i bliska mu
osobe..............cdn.

.

[Gość: olek]

Kiedy tak patrzyła przez te szybe, pojawił sie za nią cień osoby, ktora juz tu
kiedys była. Obiobi? pomyslała. Tak, to byl Obiobi, we własnej osobie, mruczący
pod nosem - hare joda hare joda joda joda hare hare, sobie tylko znanym
sposobem zniknął na jakis czas....

egzystencjalny koniec (proba II)

[Gość: tortugo]

od tego momentu wydarzenia potoczyly sie szybko i z okrutna precyzyja, jak
tryby mechanizmu wprawionego w ruch niewidzialna reka. Skierowana ku Magdzie
twarz mezczyzny rozmawiajacego przez telefon komorkowy zamarla w niemym wyrazie
zdziwienia czy moze niedowierzania, w kazdym razie na pewno zamarla. Twarz
Magdy na widok niego tez zaczela zamierac i pewnie zamarlaby doszczetnie w
niemym zdziwieniu gdyby nie to, ze Magda zaczela wlasnie kojarzyc co sie dzieje
i zdziwienie zastapila zgroza. W odbiciu od szyby kawiarni ujrzala bowiem
czerwonego kabrioleta marki Alfa Romeo pedzacego ku niej... Jak kadr po kadrze
filmu w zwolnionym tepie, co raz bardziej wyrazne stawaly sie ich twarze. Za
kierownica siedzial Jack Palance z papierosem w ustach, a obok niego Brigitte
Bardot. W ulamek sekundy pozniej, Magda, Jack i Brigitte nie zyli.

***

Tlum zebranych gapiow ze zaciesnil sie wokol sceny wypadku i szmer uciszonych z
szacunku dla ofiar glosow zagluszyl niemal syrene zblizajacej sie karetki
pogotowia. W oczach tych ludzi, Magda byla zwykla dziewczyna, nie piekna i nie
brzydka, zapewne w drodze na uniwersytet, a moze do pracy, anonimowa osoba o
anonimowym zyciu. Zanaczy bylym zyciu. Nikt z nich nie zdawal sobie sprawy,
ze byla to ofiara reinkarnacji pokonana przez predeterminizm. Byl sloneczny
niedzielny ranek, dzwony pobliskich kosciolow jeden po drugim zaczynaly
nawolywac wiernych na msze, a funkcjonariusze pogotowia wlasnie zabrali sie do
rozpraszania tlumu. Mezczyzna z telefonem komorkowym wzruszyl ramionami i
wcisnal "redial".

*F*I*N*