Placz...

[Gość: Jesica]

Placz towarzyszy mi od poczatku, kazda poraszke przyplacam podpuchnietymi
oczami...
Dzis 15 d.c. a mmnie jeszcze nie przeszlo, nie radze sobie z tym!!!!
najnormalniej w swiecie jestem za slaba!!! Czasami sa chwile ze pojawia sie
usmiech ale od odtatniej @ nic mnie nie cieszy, nie sprawia roadosci i nie
mam nadzieji, kompletnie sie zalamalam!!! dzis znowu ryczalam, i gdyby nie
to ze mieszkam z rodzicami to nadal pewnie ryczalabym zwinieta w pol i po
uszy nakrtya koldra. Nie chce pokazywac wszystkim jak mi jest zle i to jest
jak na razie jedyny powod dla ktorego musze przestac ryczec.
Powiedzcie prosze jak sobie z tym radzicie??? bo ja nie wiem juz co mam ze
soba robic. Nigdy mi sie jeszcze nie zdarzylo tyle ryczec co w tym cyklu.
Dzis np. moj placz przeplatany byl z krzykiem, krzyk byl do Boga....

[mmila]

Mam też taki problem.I do tego jeszcze odbija sie to na moim mężu.Kłoce sie z
nim bez powodu i potem płacze. NIe radze sobie tak jak ty ale trzeba w coś
wierzyc.Może to jesti Bóg ????? Kto to wie?

[Gość: sylwia]

No nieźle się zaczęło Pierwszy dzień po weekendzie i akurat przeczytałam ten
post. Jest strasznie wzruszający Jest godzina 7.30 a ja już się popłakałam Ale
wiem dlaczego Jestem w takiej samej sytuacji i całkiem niedawno również
przyszłam z podpuchniętymi oczami do pracy Nie potrafiłam się opanować Teraz
znów mam nadzieje Ciekawe jak długo jeszcze Z tego co czytam to upragnione
szczęście przychodzi wtedy gdy zaprzestajemy starań Może cos w tym jest Ale ja
jeszcze mam siłę walczyć i Tobie też tego życzę Trzymaj się

[Gość: barbara79]

ja miałam do Boga pretensje - dlaczego ja?!! za jakie grzechy mnie to
spotkało?? co takiego złego zrobiłam??
ktoś mi potem powiedział że to nie jest kara, ze potem szczęście będzie jeszcze
większe, że po złych chwilach przychodzą dobre, po deszczu świeci słońce

jesica życze ci tej odwagi wschodzącego słońca które mimo ogromu nędzy i zła
tego świata dzień po dniu wschodzi obdarzając nas blaskiem i ciepłem swych
promieni,
nie poddawaj się, płacz przynosi ulgę, to normalne że masz ciężkie chwile, moze
znajdź sobie jakieś zajęcie?
Ściskam cie mocno

[trops7]

wiesz a ja uwazam że trzeba płakać jeżeli czujesz ze musisz,po prostu tak
wyzwalasz swoje emocje i to nie jest złe tylko nie pomaga akurat w tym naszym
konkretnym problemie
tak naprawde ja nie płakałam przy kolejnej miesiączce która wracała co miesiąc
jak bumerang ale pytałam właśnie tego na górze - Boga dlaczego do wszystkiego
musimy dochodzić tak ciężką pracą czy to jest jakiś test na wytrzymałość nie
wiem
a teraz czekam nie pytam nie miotam się i najwazniejsze bardzo wierzę w to że
zostanę mama i w oga który mi pomoże -to chyba najlepsze rozwizanie
ciesze się że mam lekarza któremu moge zaufać
pozdrawiam

[Gość: ags]

Chcę cię pozdrowić i pocieszyć. Bardzo dobrze cię rozumiem. Przeżywałam
dokładnie to samo co ty. Leczyłam się a potem przyszedł czas na inseminacje.
Leki, zastrzyki, mierzenie tem. USG itd. i nic. Kolejne miesiace i za każdym
razem było ze mną gorzej. Gdy już wydawał mi się, że nie dam rady, pojawiał się
nowy cykl i nowe nadzieje, aż przyszedł listopad. Wszysko szło exstra i miało
się udać... ale się nie udało. Bardzo mocno przeżyła 6 nieudaną próbę.
Myśłałam wtedy że to już koniec i że nie będę dalej próbować. Swój czas
starałam się wykorzystać jak najdokałdniej aby nie myśleć, ale to zawsze
wracało. Płakałam szczególnie wieczorem , z bezsilności i z żalu. I przyszedł
nowy rok a więc nowe nadzieje. Podnosłam się jeszcze raz choć nie było łatwo.
Pojechaliśmy z mężem do Łagiwnik, do Krakowa i tam zrozumiałam,że muszę się
pogodzić z tym co jest i poukładać sobie życie inaczej niż planowałam. Prosiłam
Boga aby dał mi siłę do takiego życia bez dziecka i pokazał jaki mam inny cel.
Pogodziłam się z rzeczywistością ale nie przestałam walczyć o dziecko. Ktoś mi
kiedyś powiedział " rób tak jakaby wszystko zależało od ciebie a módl się tak
jakby wszystko zależało od Boga" i tak robiłam. I stał się nasz cud. Za
niecały miesiąc byłam w ciąży (udało się za 7 podejściem). Dziś mam
czteromiesięczno cudowną córeczkę i mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwa.
Czasem trzeba przejść trudną drogę aby osiągnąć swój cel, ale im ta droga jest
trudniejsza tym sukces jest słodszy. Życzę Ci dużo sił i wytrwałości. Nie
załamuj się. Zrób wszystko co możesz zrobić w tym temacie a resztę zostaw
MIłosiedziu Bożemu.
Jesteśmy tylko ludźmi ale tak naprawdę nie znamy swoich możliwości. Napewno
jesteś śilniejsza niż ci się wydaje. Pozdrawaim cię bardzo bardzo gorąco.
Powodzenia

[Gość: Jesica]

napisze tylko tyle ryczalam przy kazdym poscie ze wzruszenia. DZIEKUJE ZE
JESTESCIE OPROCZ WAS NIE MAM NIKOGO Z KIM O TYM ROZMAWIAM.

[kamilka_84]

Wiem co czujesz, dla mnie też Wy jesteście jedynymi osobami, z którymi szczerze mogę porozmawiać o tym co czuję.I sama bardzo często płaczę, bardzo często...
I jak na złość na ulicy widzę pełno kobiet w ciąży, dzieci, szczęśliwych i dumnych ze swoich Pociech rodziców i w TV to samo, ale wierzę, wierzę, że będzie dobrze, Tobie też tego życzę.

[justysia72]

Witam
Bardzo dobrze wiem co przeżywasz, ja płakałam przez 7 długich lat. Ciągle
widywałam matki z dziećmi i przyjaciółkę, która była w ciąży w drugim. Czasami
miałam takiego doła, że ryczałam z byle powodu, gdy w telewizji mówili o
kolejnym noworodku znalezionym w śmietniku dlaczego? zadawałam sobie to pytanie
przecież ja tego bym nie zrobiła. Czy to jest kara? W pewną grudniową sobotę
wieczorem siedzieliśmy z mężem w domu, wypiłam 2 drinki i ryczałam dlaczego nie
mamy dzieci? no i miałam zgłosić się do lekarza w 3 dniu cyklu na badanie.
Jakoś długo nie dostawałam miesiączki, a forsowałam się dużo. Pojawiła się
zaraz po nowym roku, ale jak się potem okazało było to krwawienie spowodowane
ciążą. Po ciężkim początku mamy w domu 20 miesięcznego urwisa. Wiem, że wszyscy
naokoło mówią wyluzuj się, ale ciężko to znieść, ale myślę tak jak ja naprawdę
może trochę wyluzowania, a efekt przyjdzie niespodziewanie. Bardzo gorąco Ci
tego życzę i pozdrawiam.
Justyna

[Gość: Jola]

Kochane dziewczyny, serce mi się kraja, jak czytam Wasze posty. Tak niedawno
byłam w Waszej sytuacji, tak niedawno... Wiem, że teraz łatwo mi mówić, pisać,
kiedy za miesiąc mój Adaś przyjdzie na świat, ale tak strasznie chciałabym Wam
pomóc!!! Krzyk rozpaczy i bezsilności ciśnie się na usta!!!!! Nie znam słów,
którymi mogłabym spróbować ukoić Wasz ból i cierpienie. Zbyt dobrze pamiętam
okres, gdy byłam jedną z Was, gdy też rozpaczą płaciłam za kolejne miesiączki,
które przecież miały nigdy nie nadejsć... Ja reagowałam troszkę inaczej. Pewnie
że zdarzał się płacz i krzyk bezsilności, potem zaś przyszło coś gorszego, bo
zawiedzenie się na Bogu. Nie wierzyłam, że istnieje, a jeśli nawet to dlaczego
jest tak niesprawiedliwy???? Ciężko mi było bardzo, ale mój żal znacznie
częściej zamieniał się w zwykły bunt będący wynikiem niewysłowionej rozpaczy. Z
jednej strony robiłam WSZYSTKO, żeby zajść w ciążę, z drugiej zaś, wiedziałam,
że to czy mi się uda zależy tylko od Boga. Nie wierzyłam, a może za bardzo
wierzyłam w Jego Moc i Siłę. Pewnego dnia przestałam się modlić, przestałam
prosić i błagać, dość miałam (moim zdaniem oczywiście) naigrywania się ze mnie,
grania na moich nerwach i uczuciach. Wybrałam sobie jedną osobę, która zmarła,
a była mi chyba najbliższa spośród tych, którzy odeszli z mojej rodziny.
Wybrałam sobie mojego kochanego Dziadka, i to jego błagałam o wstawiennictwo w
mojej sprawie. Pomogło, naprawdę!!! Nie wiem, może tylko sobie wmawiam pewne
rzeczy, ale naprawdę było mi lżej. Rozmawiałam z dziadkiem, prosiłam o
wstawiennictwo, pytałam, dlaczego życie jest tak niesprawiedliwe. Po
takich "rozmowach" spływał na mnie jakiś spokój, dziwne ukojenie. Czułam, że
Dziadek nade mną czuwa, że jest jakimś talizmanem, niewidzialnym łącznikiem
między mną, a Bogiem, do którego już nie miałam sił się modlić. Dziś wiem, że
to jemu-mojemu Dziadkowi zawdzięczam to, że w chłodny, listopadowy poranek
zobaczyłam 2 kreski na teście ciążowym... Wiem, że wstawił się za mną. Może to
głupie i irracjonalne, ale instynktownie wiedziałam, że to dzięki Niemu. Nie
było też chyba przypadkiem, że test wyszedł mi w dzień... Święta Zmarłych, 1
listopada. Stałam potem długo nad grobem Dziadka i dziękowałam mu z całego
serca, że mnie nie opuścił.
Dziewczyny Kochane, a może i Wy macie tam "na górze" kogoś, kto
wstawiłby się za Wami, czsem warto w to wierzyć, gdy już inna ufność zawodzi!
Współczuję Wam z całego serca, ale wierzę, że to nie koniec Waszej drogi i
walki. Spróbujcie nie płakać, błagam, zróbcie to dla Waszych nienarodzonych
jeszcze dzieci. Przecież każda zwykła depresja, smutek, żal, osłabia organizm,
zmniejsza jego odporność i zabija to, co najsilniejsze, nadzieję i zwykłe,
fizyczne możliwości. A przecież Wam właśnie tego najbardziej teraz potrzeba.
Nigdy nie ustawajcie w walce, to nie ma sensu! Dopóki organizm kobiety jest
fizycznie zdolny do zapłodnienia, dopóki są plemniczki (choćby słabe) u Waszych
mężczyzn, to... JEST NADZIEJA!!!!!!!!! I nie można na własne życzenie jej w
sobie zabijać!!! Nie poddawajcie się, jestem z Wami całym sercem i duszą,
przytulam Was bardzo, bardzo mocno i błagam - dajcie sobie szansę!!! Można
wykrzyczeć, wypłakać z siebie cały ten ból i rozpacz, w momencie gdy nadejdzie
@, ale to jeden, góra dwa dni. Potem dla siebie i dla dziecka (które przecież
chcecie mieć), trzeba zgromadzić w sobie maksimum siły i... znów z podniesionym
czołem stanąć do walki. To, że przegrałyście kilka bitew, nie znaczy, że nie
wygracie wojny, a przecież o Tę wygraną chodzi. Pamiętajcie, NOWY CYKL TO NOWA
SZANSA, jakkolwiek infantylnie by to nie zabrzmiało. Szansa, którą Wy musicie
wzmocnić, nie tylko farmakologicznie i finansowo, ale przede wszystkim
zdrowotnie. Słaba, zrozpaczona kobieta, w depresji ma dużo mniejsze szanse na
zajcie w ciążę, niż człowiek silny i twardy. Zapytacie, skąd wziąć tę siłę?? Z
nadziei, moje kochane, z nadziei! Z tego, że nie macie jeszcze 50 lat, nie
przekwitacie, klimakterium jest jeszcze daleko przed Wami, a tylko to może
zahamować naprawdę Wasze szanse. Poza tym, medycyna wciąż idzie do przodu,
trzeba w to wierzyć, a wtedy na pewno zdarzy się cud.
Wiecie, śmiać mi się chciało, kiedy rozmawiałam wczoraj z moją
mamą, z politowaniem kiwałam głową, jak wmawiała mi, że ciąża to normalny stan,
najnaturalniejsza rzecz pod słońcem, która zdarza się po małżeństwie, że moja
euforia spowodowana ciążą, jest nie na miejscu, że nie powinnam się wszystkim
na świecie chwalić od pierwszych dni, bo... to przecież nic takiego, ot,
fizjologia... Wtedy zrozumiałam, jak daleko tacy ludzie, jak Ona, są za nami,
jak dalece nas nie rozumieją... Przecież to moja mama, razem ze mną czekała 5
lat na to, aż któryś z cyklów zakończy się pomyślnie, a jednak... moja radość
jest zupełnie inna, niż Jej. Jest taka, jak będzie Wasza, kiedy uda się zajść w
ciążę. Podszyta euforią, nieograniczoną miłością i czasem wręcz dziką
szczęśliwością. Tak to już jest z nami, którym udało się po latach prób i
wyrzeczeń. Inaczej przyjmujemy ten Dar Macierzyństwa, inaczej się cieszymy,
inaczej myślimy. I właśnie tej radości i szczęścia Wam życzę z całego serca!!!
Podnieście głowy do góry i śmiejąc się (nawet przez łzy), rozpoczynajcie każdy
kolejny cykl, wierząc, że będzie tym, na który czekacie. Jestem z Wami całym
sercem, zobaczcie jak wielu osobom już się udało, dlaczego Wy nie możecie być
następnymi??? Dajcie sobie szansę, nie zabierajcie odporności i siły Waszym
organizmom, bo jeśli macie szansę na to, żeby zajść w ciążę, to ona musi
rozwijać się w silnym ciele, nie osłabionym płaczem i depresją, tylko wtedy ma
szansę przetrwać. Wierzę w Was i cały czas jestem z Wami!!!!! Jola.

[badarka]

dziękuję Ci...

[Gość: Ola]

Jolu, dziękuję Ci z całego serca. Ja też mam "tam " Dziadka, pogadam z Nim,
może mi pomoże...))

[Gość: Jesica]

Teraz juz wiem że zawsze mozna na WAS liczyc.
DZIEKUJE ZA KAZDY POST!

[Gość: Justyna]

Strasznie mnie te listy dziewczyny wzruszyły. Też modlę się do Boga.
Pozdrawiam !

[Gość: sylwia]

Boże niezły początek tygodnia Normalnie się poryczałam, ale wiem dlaczego
Zupełnie Cię rozumiem Ja też niedawno przyszłam do pracy z podpuchniętymi
oczami Ale nadal walczę Chyba jeszcze wiele przede mną Modlę się o siłę dla
siebie i Was wszystkich Najgorsze jest to że facet może czekać a nasz czas tak
szybko ucieka

[Gość: Jesica]

Powiedzcidzcie macie moze jakis sposob na podpuchniete oczy bo ja juz sie
czasami tego wstydze.

[Gość: barbara79]

żel ze świetlika

[Gość: Jola]

torebki po herbacie ekspresowej jeszcze ciepłe trzeba trzymać na zamkniętych
powiekach.

[magdulka26]

Droga Jolu jesteś jak zdrowie ,jak zimna pepsi na gorącym słońcu.Potrafisz dać
z siebie tyle optymizmu i zarazić wszystkich dookoła.Takich kobietek nam tutaj
trzeba żeby dawały wolę walki innym dziewczynom.Czasem trzeba iść bardzo długo
pod górkę żeby mozna było w końcu siąść i odpocząć.Myślę i mam taką nadzieję że
już niedługo będziemy wszystkie chodzić z okrągłymi brzuszkami .Pozdrawiam
Magda.