Nieplodnosc "w glowie"

[kolebeczka]

Chociaz zostalam juz mama- ten temat wciaz mnie interesuje.
Swego czasu znalazlam w ksiazce o leczeniu nieplodnosci wlasnie
rozdzial o przyczynach psychicznych po stronie kobiety.
Glowna przyczyna miala byc schorowana relacja miedzy matka i corka.
Czy doswiadczylyscie takiej blokady?
Jak zachowywaly sie Wasze mamy w trakcie terapii, wobec Waszego
problemu?

[mrs.g]

nie wiem czy to ma cos wspolnego z moja matka, ktora rowniez dlugo
nie mogla miec dzieci - urodzilam sie 7 lat po slubie.
Natomiast no niestety nie mialam wielkiego wsparcia, problem lezal u
nas po obu stronach, ale wsparcia nie mialam,gdyz moja mama szukala
winy u mojego meza. Final jest taki, ze udalo mi sie zajsc
naturalnie w ciaze, w tym miesiaacu, gdzie juz naprawde zwatpilam i
czekalam na konsultacje in vitro. Teraz tez za bardzo nie mam
wsparcia, gdyz nieswiadoma ciazy pojechalam do cieplych krajow i
musze teraz wysluchiwac, ze pewnie cos dziecku sie stalo w trakcie
lotu. Ech. I tak sie ciesze

[dagmara-k]

tak doswiadczylam, psychoterapia sporo rozwiazala, przyczyny biologiczne
nieplodnosci zostaly na swoim miejscu. jestem po icsi, "troche w ciazy", teraz
czest mysle o mamie. wiecej pozytywnie.

[kolebeczka]

dagmara-k napisała:

> tak doswiadczylam, psychoterapia sporo rozwiazala, przyczyny
biologiczne nieplodnosci zostaly na swoim miejscu. jestem po
icsi, "troche w ciazy", teraz czesto mysle o mamie. wiecej
pozytywnie.

Gratuluje Twojej ciazy!
Na czym polegala terapia- gdzie znaleziono przyczyne?

[ochra]

W ogóle nie wierzę w żadne psychiczne blokady, przypadki
niepłodności idiopatycznej medycyna też kiedyś będzie potrafiła
wyjaśnić i leczyć.

[dagmara-k]

zgadzam sie ochra, ze na pewno znaczna czesc dzisiejszej nieplodnosci
idiopatycznej to po prostu nieodkryte przez medycyne kwestie. blokady blokadami
a biologia biologa. sa jakies powiazania ale nie mozna niczego zwalac na same
blokady.

kolebeczka, trudno powiedziec w kilku slowach na czym polegala terapia
jedziesz po wszystkim po czym masz odwage szczegoly sa zbyt osobiste, ale
ogolnie chyba najtrudniejsze bylo zaakceptowanie ze w wielu kwestiach bede
dokladnie taka jak moja matka, zamiast pieklenia sie ze bede dokladnie odwrotna.
dokladnie odwrotna kobieta niz moja matka nie ma silnego instynktu
macierzynskiego i radosnej plodnosci.

[vittoria.vetra]

Moja mama podczas naszych przygotowań do in vitro kibicowała. Była
też chyba zbyt pewna, że się uda. Nie wie, ile nerwów i łez
kosztowała mnie i mojego męża stymulacja. Wolałam jej nie mówić,
żeby się nie denerwować, że usłyszę „No cóż, musisz wytrzymać,
jeszcze kilka dni” - moja mama jest z typu „nie gniotsa, nie
łamiotsa”.Czasem jej słowa, choć może powiedziane bez takiego
zamiaru, powodowały, że czułam się jak inkubator.Gdy okazało się, że
nie udało się, było jej bardzo przykro. Już po tygodniu zapytała,
kiedy próbujemy ponownie, czym wytrąciła mnie z równowagi, ja
jeszcze lizałam rany. Pamiętam, że gdy powiedziałam, że się boję
tego drugiego podejścia będąc po pierwszym niepowodzeniu,
powiedziała mi „ Żebym się tak bardzo nie martwiła, że nie ja
pierwsza i nie ostatnia jestem w takiej sytucji, i że będzie
dobrze..” wtedy zrozumiałam, że ona nigdy nie zrozumie, tego co
czuję ja po nieudanym transferze. My w tym czasie rozważaliśmy
urlop, aby odpocząć. Gdy się dowiedziała, powiedziała, że Turcja
może poczekać, a zamiast urlopu może wartoby spróbować ponownie.
Pomyślałam, że ona chyba bierze udział w konkursie pt.”Kto pierwszy
zostanie babcią?” Wkurzyłam się i powiedziałam, żeby się już nie
wypytywała i że gdy będę w ciąży, to jej powiem jako jednej z
pierwszych.
Kocham moją mamę bardzo i jesteśmy ze sobą blisko, i dobrze się
rozumiemy, ale mamy też różnice w różnych opiniach, ale w sprawie in
vitro raczej nie nadajemy na tych samych falach.

[dagmara-k]

moja przy icsi juz byla prawie boska chociaz dwa dni po transferze chciala mi
ubranka kupowac dla maluszka, wrrrr.....

gorzej bylo przy ciazy biochemicznej i drugiej, ktora nie dotrwala do 8
tygodnia. z troski o mnie zaproponowala, zebysmy moze lepiej sie juz nie starali...

najtrudniejsze - gadanie ze na pewno mi sie uda - za kazdym razem, matko, jak
przed klasowka na ktora tylko matka wierzy ze jestes przygotowana

matka jest chyba raczej potrzebna nam do przytulenia niz gadania w takich
sprawach. jak dziewczyny internetowe pytaja "kiedy drugie podejscie" to sie
odbiera chyba inaczej?


ale spokojnie, mamy jeszcze tatusiow. albo nie mamy.

[waszahanusia]

moja sie rozpłakała takie miałam u niej wsparcie i przestała do mnie
odzywac.

[kolebeczka]

no to jakby podobnie u mnie...
ale wracajac do zrodla- moja mama jest z typu narzekajacych.
od niepamietnych czasow- podejrzewam, ze juz z mlekiem matki,
wyssalam ,ze dzieci to tylko poswiecenie i ciezar.
kiedy opowiadalam jej o dolegliwosciach po punkcji, zwlaszcza po
OHSS "wspierala" mnie slowy: musi cie bolec, mnie tez bolalo.
a po cesarce byla zdziwiona barwa mojego glosu przez telefon, ze to
nic musialo nie byc w porownaniu do jej porodu, skoro taka zwawa
jestem...

[slonko81marta]

witam. A mnie w tym wszystkim najbardziej denerwuje teściowa. Jak we wszystkie
rzeczy, w tą też się wpierdziela i wypytuje jak nie mnie, to męża. Żałuje, że w
ogóle dowiedziała się, że robimy inseminację itp.

[ochra]

Ciekawe skąd te nasze mamy/teściowe mają wiedzieć jak się zachować w
takiej sytuacji, jak widać oczekiwania każdej dziewczyny są inne,
jedne chcą żeby im współczuć, drugie żeby motywować, jeszcze inne
żeby się "nie wpierdzielać".

[kolebeczka]

ochra napisała:
> Ciekawe skąd te nasze mamy/teściowe mają wiedzieć jak się zachować
w takiej sytuacji...

"taka sytuacje" mozna im wybaczyc tak jak wszystkim innym osobom,
ktore o nieplodnosci nie maja pojecia.
Mnie jednak ciekawi psychiczna blokada w zajsciu w ciaze, ktora
buduje sie miedzy matka i corka duzo wczesniej, juz chyba w
dziecinstwie. W moim przypadku dlugo trwalo, zanim przekonalam sie,
ze chce miec dzieci. To negatywne nastawienie do macierzynstwa nie
pochodzilo od kregow znajomych ani czlonkow rodzin, ktorzy sie po
prostu rozmnazali i cieszyli potomstwem. To nastawienie pochodzilo
od mojej mamy, ktora generalnie nie kibicowala mi w zyciu.
Dzis, gdy zajmuje sie naszymi slodkimi blizniakami, zastanawiam sie,
czy nie folguje synkowi, a nie jestem ostrzejsza wobec coreczki.
I czesto sie na tym lapie, ze niestety tak...

[sofi75]

Mysle z opcja "nie wpierdzielac" jest nastepstwem wczesniejszych
wystepow naszych bliskich. Przynajmniej tak bylo u mnie: reakcja
ponizej poziomu wszelkiego spowodowala, ze po prostu odcielam
bliskich od informacji. Nie wiedza o drugim poronieniu i nie znaja
dalszego ciagu historii oraz tego, ze juz (po 3 latach !!!) wiemy co
jest przyczyna i jak skutecznie problem rozwiazac. Nie wiedza tez,
czy i co zamierzamy z tym zrobic. Mysle ze po prostu zakladaja ze
dalismy sobie spokoj.

Podsumowujc: opcje sa dwie - wspolczuc lub motywowac. iTrzecia jest
wynikiem dzialan 'slon w skladzie porcelany' w przeszlosci

[dagmara-k]

kolebeczka, to od poziomu swiadomosci kazdego z nas zalezy co bedzie widzial
jako blokade ktora z sama nieplodnoscia moze nie miec wiele wspolnego. a moze
miec duzo. ogolnie nie jest latwo byc matka, majac ciezko z wlasna.
do tego mozna dopisac nasze przekazy miedzypokoleniowe, wgryzc sie w historie
macierzysnwtwa naszych babc itd itd. z zaglebianiem sie w siebie jest jak z masa
na murzynka - im wiecej mieszasz i gotujesz tym wieksza maziaja
to fajny temat ale chyba zbyt bogaty na forum gdzie sie wymienia krotkie posty.

[ikakole]

A moze to poprostu chodzi o relacje matki i corki w wieku
dojrzewania i w wieku dzieciecym.
Moj ojciec nas zostawil jak mialam roczek moja mama miala ciezka
depresje ktora odbila sie na mnie , brdzo czesto uciekalam z domu bo
nie potrafilam tego wytrzymac a w wieku 22 lat wyjechalam za granice
gdzie poczulam ulge od tamtej pory minelo 11 lat ,W 2000 r wyszlam
za maz, a mame odwiedzam tylko dlatego ze ja szanuje.

[kolebeczka]

ikakole- chyba mamy sklonowane zyciorysy))

dagmaro- ja wiem, ze przyczyny zawsze ida jeszcze w dalsze pokolenia.
dlatego tak bardzo staram sie odciac od "tradycji" mama-corka w
naszej rodzinie. lub po prostu dojsc z nia do ladu, bo bardzo trudno
byc nowa mama na starych smieciach...

a co do tematu- uwazam, ze blokady psychiczne tez powinno sie na tym
forum omawiac, bo jednak wiele jest tu przypadkow ciaz, ktore
powstaly na spontana, a medycyna zawiodla...

[mrs.g]

Z opowiadan wiem, ze moja matka cale zycie bala se ciaza. Po moim
urodzeniu ponoc co spozniony okres, ojciec mial awanture. Brata nie
chciala, szalala - final jest taki, ze to on jest jej ulubiencem ;-
).
Ja dlugo zajeta bylam tylko i wylacznie praca. W koncu jednak natura
przemowila. Caly czas leczenia mowilam sobie, ze pewnie dlatego nie
zachodze, bo ciagle nie chcialam , gadalam, ze to dla kwok itp.
A moja mama, coz na dzien dobry powiedziala, ze lepiej dla mnie
zebym miala corke. Nie wiem dlazego, ale ponoc tak bedzie lepiej

[dagmara-k]

mrg, ja odkad pamietam marzylam o duzej rodzinie i o dziecko staralam sie od 23
r.z. tak pozno bo moj obecnie maz nie chcial wczesniej wiec teoria pt "bo nie
chcialam, nie myslalam" tez nie ma reguly

[dagmara-k]

bo bardzo trudno
> byc nowa mama na starych smieciach...

o taaaaaak


a ja sie nie zgadzam ze przypadki zaciazenia z nagla chociaz medycyna zawiodla
to dowod na to ze byla blokada psychiczna. niektore nasze przyczyny biologiczne
sa nietrwale, medycyna to nie matma. sama bylam dwa razy w ciazy na chwile
chociaz maz ma 1 procent ruchliwych plemnikow w calych 5-6 milionach.
niemozliwe, a jednak tak. przy cyklach ok 50-60 dni. trace ciaze bo mam blokade?
a zachopdze bo mi na chwile odpuszcza? gdzie tam. mam spore pco po prostu i
progesteron i endometrium ktore nie utrzymaja ciazy, nawet takiej "cudownej".

tak gleboko jak psychologiczne bariery nieplodnosci siegaja to tutaj na forum
nie wejdziemy. hyba ze ktos jest jeszcze wiekszym ekshibicjonista emocjonalnym
niz dziewczyny ktore sie dotad wypowiedzialy w tym watku
ja wiecej nie powiem, choc wiem. nawet te straty rozumiem skad sie moglyby
wziac, gdyby nie zwalac wszystkiego na pco. ale po co dorabiac sobie winy?

[kolebeczka]

dagmara-k napisała:
> tak gleboko jak psychologiczne bariery nieplodnosci siegaja to
tutaj na forum nie wejdziemy. hyba ze ktos jest jeszcze wiekszym
ekshibicjonista emocjonalnymniz dziewczyny ktore sie dotad
wypowiedzialy w tym watkuja wiecej nie powiem, choc wiem. nawet te
straty rozumiem skad sie moglyby wziac, gdyby nie zwalac wszystkiego
na pco. ale po co dorabiac sobie winy?

a widzisz, dagmaro.
okazuje sie, ze latwiej rozebrac sie na forum i pokazac niedrozne
jajowody czy spermiogram meza anizeli mowic o blokadach natury
psychicznej ))

[dagmara-k]

zdecydowanie. to mamy wszyscy tutaj wzglednie podobne. a zawile historie zycia
rodzinnego i zwiazane z tym problemy to juz wyzszy poziom intymnosci. dla mnie.
na pewno nie na otwarte forum.

[kolebeczka]

mnie akurat mniej interesuja detale.
raczej pytam, czy dziewczyny walczace z nieplodnoscia podejrzewaly
przyczyne natury psychicznej wlasnie w obszarze matka-corka.
co albo kto je naprowadzil na zrodlo?
przelezalam swoje po szpitalach i poznalam przy okazji wiele
dziewczyn nie mogacych zajsc w ciaze. na wizyte przychodzily matki-
wszystkie jakby spod jednego mianownika: zaborcze a jednoczesnie
niepewne siebie, zwykle z pokreconym zyciem malzenskim lub jego
brakiem...
nie wiem, czy widzialas "pianistke" Haneke na podstawie E.Jelinek. A
moze czytalas? to b.odwazny glos w temacie zostawionym jak dotad
odlogiem: relacja matka-corka i jej konsekwencje w seksualnosci
corki...

[kavainca]

Włączam sie dopiero teraz, bo baaardzo długo myslałam co
odpowiedzieć.
Nie jestem w stanie znaleźć bezposredniej przyczyny miedzy moją
bezpołodnoscią a mamą.
Odkąd pamiętam, nie chciałam miec dzieci. Pewnie dlatego, że nie
znoszę ograniczeń i zalezności. Choć zależność od męża przychodzi mi
naturalnie, ale to wynika z wielkiej miłości Zalezność od dziecka
też będzie związana z wielką miłością, ale potrzebowałam czasu żeby
w to uwierzyć.
Jakby nie patrzeć większość naszych życiowych problemów bierze się z
naszych związków z rodzicami. Ale przecież my - kobiety walczące o
dziecko - jesteśmy dojrzałymi ludźmi i nie ma sensu - przepraszam za
wulgaryzm, ale to określenie najbardziej mi tu pasuje -zbyt często
onanizować się nad dzieciństwem!!! Było jak było, a od naszej
dorosłosci zależy co z tym zrobimy. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. W
zdecydowanej większości nasi rodzice dali nam tyle ile umieli. Ja
zdecydowanie baaaardzo dużo im zawdzięczam. Zdecydowanie więcej
dali, niz skomplikowani życie. Choć oczywisci skomplikowali. Ale my
tez w jakiś sposób skomplikujemy życie naszym dzieciom. Może inaczej
niz nasi rodzice, a może własnie tak samo.

[dagmara-k]

Ale my
> tez w jakiś sposób skomplikujemy życie naszym dzieciom. Może inaczej
> niz nasi rodzice, a może własnie tak samo.

dokladnie tak, ale im wiecej bedziemy swiadomi skad co mamy, bez wiekszego
"onanizmu" tym mniej tych komplikacji bedzie albo tym mniej beda szkodliwe.

[kavainca]

albo spieprzymy cos co wczedśnie nie przyszłoby nam do głowy

jak tam?
wnioskuje że oki

[dagmara-k]

spieprzymy w druga strone. zwykle tak jest
tak kava, oki i juz od niego za duzo wymagam, tak a propo tematu

[kavainca]

[dagmara-k]

piekny film. jeden z moich ulubionych. plakalam na nim z milosci i zlosci na
matke jednoczesnie. ale u mnie z seksem wszystko okDD

OK- w takim razie nie ma tematu

[kolebeczka]

Rzeczywiscie kava- nie ma sie co onanizowac nad dziecinstwem, jesli
uwaza sie, ze konczy sie ono w momencie wyniesienia bajek do
piwnicy...

Czasem tylko mysle, dlaczego moja przyjaciolka, ktora za chwile
bedzie rodzila blizniaki po icsi przemilcza forme poczecia mamie i
zapewnia mnie, ze ma z mama swietny kontakt.
coz- mama jest katoliczka, "nie budzmy spiacych psow?"...
zyjmy w iluzji...
i dlaczego krewna czy znajoma jedna z druga nie ulozyly sobie zycia
prywatnego, bo ich matki byly temu przeciwne? Wszystkie natomiast
rozwinely skrzydla po smierci matek...
Nie chodzi o to, aby nasze matki oskarzac. Tak- one tez mialy powody
dlaczego tak reaguja. Bo ich matki, a tych z kolei matki...
Tak- my tez ulepszajac w jedna strone, popsujemy cos w druga.
Ale ja nie zalozylam watku jak wychowac w calosci idealnego
czlowieka. Zastanawiam sie tu jak uniknac bledow naszych matek w
dwoch rozdzialach zycia: (nie)plodnosci i seksualnosci.
Jestesmy wychowani w kulturze chrzescijanskiej, ktora niezwykla
czcia otacza rodzicow. Zapominamy im wszystko, bo to nasi rodzice.
Usprawiedliwiamy ich, bo oni tez nie mieli latwo.
Gdyby to, co wyrzadzaja czasem dzieciom pochodzilo od osob obcych-
przerwalibysmy z nimi kontakt. Ale fakt, ze sa to nasi rodzice-
neutralizuje ich wine...
I nie mowmy, ze rodzice rowniez zapominaja winy dzieci ot tak,
zupelnie bezinteresownie. Wiekszosc, ktora "zapomina", jest
przerazona swoja staroscia i mozliwoscia zostania samym...

[kavainca]

kolebeczka
ja wiem, że nasi rodzice popełnili dużo błędów, ale jesteśmy dorosłe
i możemy to przepracować, iść na psychoterapię i załatwić swoje
sprawy. Z tym onanizowaniem, chodzi o to, że nie ma co ciagle
rozdrapywać ran. Jeśli któras z nas na podejżenia, że cos nie tak,
trzeba pójśc do specjalisty. A potem przebaczyć i kochać dojrzale.
Jestem po psychoterarapi. Odbyło sie bez rozdrapywania, to raczej ja
dostawałam po głowie, bo przeciez jestem dorosła i tylko jja rzadzę
moim życiem! Pomogło
Być może to o czym pisze dotyczy pewnego rodzaju ludzi, bo przeciez
nie ma jednego problemu i jednej recepty

[kolebeczka]

...tylko ze przebaczenie to co innego niz zapomnienie
ja np.wcale nie mam zalu do mojej mamy, ze jest jaka jest, bo wiem
dlaczego taka jest. tylko ze widzisz- tu jest absurd sytuacji- mamie
wybaczam, bo ona nic na to nie moze, natomiast ja jestem dorosla i
musze swiadomie z tym dojsc do ladu...my same przyzwalamy na
zdziecinnienie naszych rodzicow, na ich niedojrzale dzialanie bez
udzialu swiadomosci.
a co do przebaczenia...moja mama nie chce miec kontaktu ze mna, moim
mezem i dziecmi.
bo podeszlam do icsi.
bo wystapilam z kk.
i czy...rzeczywiscie dlatego?
nie sadze.
wybralam swiadomie inny scenariusz niz rodzinna kobieca tradycja
i musze sie nauczyc, ze przebaczyc komus to niekoniecznie miec z
kims innym kontakt...

[kavainca]

masz faktycznie trudną sytuację
bo jak tu pogodzic sie z myśłą, że dla mamy wazniejsze sa idee kk,
niż własne dziecko
przykro mii, że to Cię spotkało

[dagmara-k]

mi tez.

[dagmara-k]

kava, ja z tego powodu stracilam "tylko" przyjaciela, a cholernie boli.

[kavainca]

niegdy nie zrozumiem dlaczego niektórym "wiara" zabrania szanować i
kochać innych

[dagmara-k]

Zastanawiam sie tu jak uniknac bledow naszych matek w
> dwoch rozdzialach zycia: (nie)plodnosci i seksualnosci.
spory temat, na forum tego nie zrobisz. nawet psychoterapia musi byc dluuuga
zeby takie tematy obejrzec z kazdej strony.

[lusiasia]

ja z moja mama mam super kontakt i jesli chodzi o moje in vitro, to nie mam nic
do zarzucenia w jej podejsciu

ale za to tak super nie jest z moim ojcem, caly czas czuje ze jest rozczarowany
a wrecz obwiniajacy mnie o to ze nie moge miec dziecka, za to ze zle wyszlam za
maz (zla sperma), za to ze nie wierze w Boga, za to ze jestem pesymistycznie
nastawiona albo po prostu chora,daje mi rady z ksiezyca np pij soki i chodz do
kosciola

sam nie moze w to uwierzyc ze nie bedzie nigdy dziadkiem i dlatego postanowil
mnie dobijac za kazdym razem, moja nieplodnosc i nieszczescie jest tez jego
ogromna porazka
czuje sie w jakis sposob winna ze nie spelnilam jego oczekiwan

[audrey2]

bardzo wazny temat poruszylyscie, niezaleznie od tego, czy chodzi o
matke czy po prostu psychike w nieplodosci; niestety, z powodow,
ktorych nadal nie znam, musialam zawiesic leczenie, nagle okazalo
sie, ze dziecko z upragnionego, stalo sie zrodlem leku...zaczelam
terapie, choc poczucie winy, ze sie nie lecze, a czas mija jest
ogromne
dagmara, teraz juz wiem, dlaczego tak lubie Cie czytac- piszesz
pozycji osoby bardziej swiadomej, a nie rozmemocjonowanej, pewnie
terapia pomogla; jesli moge zapytac- jak dlugo chodzialas?
kolebeczka, moim zdaniem dobrze drazysz

[dagmara-k]

audrey masz maila