nie wiem co robić...

[netmisia]

Poznałam kogoś pokochałam. Pobraliśmy się dosyć szybko bo po 2
latach - po co czekać skoro latka lecą. Chcieliśmy dzieci a lada
moment 30cha na karku. Do tego ja z tzw przeszłością ginekologiczną:
(. Minął rok. Rzadko sie widywaliśmy - pracujemy w innych miastach
widujemy się w weekandy. Przed ślubem ustaliliśmy że to on zmieni
prace i przeprowadzi sie do mnie. Lekarz uspokajał że takich dni
kiedy mogło dojść do poczęcia było za mało. Robiłam wymówki mężowi
że przyjechał za późno - nie w te dni co trzeba. Zaczęłam traktowac
seks jak obowiązek. Nie sprawiało mi to przyjemności bo cały cza
myślalm o tym zeby tylko sie udało. On chyba to wyczuwał. Poszłam do
innego lekarza. Zrobiono HSG -niedrożność jajowodów. Wyrzuciłam to z
głowy. Poszłam do innego lekarza - nie powiedziałam mu o HSG.
Wyczytałam informację że wynik HSG czasem jest błedny. Chwyciłam się
tego jak tonacy brzytwy. Okazało się że mam torbiel na jedynym
jajniku. Przepisał leki. Potem były badania test wrogości sluzu
(wynik ok)hormony OK, spermiogram ( wynik średni) Potem pregnyl -
owulacja. Powiedział że czas na HSG - wzięłam skierowanie i więcej
do niego nie poszłam. Nie wiem co robić. Nie wiem czy chce dziecka.
Mąż mówi że sa chwile że chce a sa takie że nie chce. Ze i tak i tak
będzie dobrze. Mówi że jeśli chcę iść na laparoskopie to on decyzje
pozostawia mnie. Boję się bo czuję że stoje na rozdrożu i nie wiem
którędy iść. Droga pierwsza- pogodzic sie z tym ze dziecka nie ma,
wreszcie urządzić pusty pokój który czekał na dziecko kupić jakies
zwierzę zająć sie nim i nie myśleć tyle o tym czego miec nie mogę.
Przemawia za tym to że nadal nie mieszkamy razem, oddalamy sie od
siebie wiec jestem tylko ja i tylko ja bede cierpiała gdy nic z tego
małzeństwa nie wyjdzie. Nie ma "nasze" jest "jego" i "moje" Nie mamy
wspólnego konta. Czasem myslę że może to jest jakiś znak.
Przynajmniej mam pewnośc ze nigdy nie będę miała chorego dziecka.
Pracuję z dziećmi upośledzonymi umysłowo. Przeraża mnie wizja
posiadania takiego dziecka. Nie mam tyle siły. Czasem sie
zastanawiam czy lubie dzieci. Dziecko to wielka odpowiedzialność i
na wiele lat. Dziecko kosztuje. Z dzieckiem trzeba rozmawiać i
wychowywac wspólnie - a my mamy różne poglądy na życie.
Wiem że jest adopcja - myślałam nad tym i stwierdziłam że to nie dla
mnie. Na invitro sie nie zdecyduje.Jest i druga droga -
laparoskopia. Potem może być dziecko ale może i nic z tego nie wyjśc
jedynie złudne nadzieje. Ta nadzieja czasem zabija. To łudzenie się,
że może uda sie za miesiąc.... I jednocześnie boje się ze za kilka
lat bedę żałowała ze nie spróbowałam i nie poszłam na laproskopie.
jednoczesnie boję się iśc na laparoskopie to zawsze operacja a więc
i ryzyko. A jeśli zajde w ciąże i poronie? Boje sie i nie wiem co
robić. Wiem że sama musze podjąc decyzję i nie wiem co robić....

[agnieszkaela]

To coz, decyzja o dziecku jest trudna i tylko Ty ja mozesz podjac.
Jednak laparoskopia to tylko zabieg umozliwiajacy pozniej zajscie w
ciaze, a nie decyzja o macierzynstwie. Zrob ja, jesli zdecydujesz
sie pozniej na dziecko nie bedziesz musiala juz czekac, leczyc sie.

[aldimax]

Rozumiem Cię, tez mam mętlik w głowie, mimo ze sytuacje troszkę inną.
Mam 35 lat, udaną rodzinkę i dwóję wspaniałych dzieciaczków.
Mąż bardzo chce miec jeszcze jedno, ja do tej pory nie bardzo.
Ostatnio okazało się, że jestem w ciąży - nieplanowanej. Po krótkim
szoku, pełnia szczęścia. Niestety okazało się, że ciąża obumarła
No i teraz się zadręczam myślami. Już bardzo chcę mieć to trzecie
ale też bardzo się boję. Boję sie, że kuszę los. Boję się, że w moim
wieku rosną szanse na wady u dziecka. Po prostu boję się czy byłoby
zdrowe... I w ten sposób dostaję już schizy od tego rozmyślania. I
od tego, że nie potrafie podjąć decyzji.

[biedronka1969]

Ciezko jest decydowac za kogos ale skoro napisalas to pewnie potrzebujesz
czyjejs opinii aby utwierdzic sie,ze masz racje i ze to,co myslisz jest sluszne.
Otoz ja na Twoim miejscu zdecydowalabym sie na ten zabieg. Miesiac temu lezalam
w szpitalu i widzialam duzo! naprawde duzo!!!! Jest masa kobiet ktore przechodza
skomplikowane zabiegi (nie jeden),lecza sie latami i wierza,ze kiedys wreszcie
urodza dziecko. W Twoim przypadku to jeden zabieg ktory kiedys moze rozwiazac
wiele! Bo jesli nie w tym zwiazku to moze w innym zapragniesz miec dziecko ale
moze byc za pozno na leczenie. Wiesz ja pomimo swoich lat poznalam
kogos,pokochalam i bardzo bardzo bardzo pragne miec z nim dziecko ale... Zycie
jest rozne,dziwne,skomplikowane i czasem plata figle...Czasem warto zrobic cos
co moze pomoc w dalszej drodze. Bo majac mozliwosc wyboru Ty decydujesz a nie
majac tej mozliwosci nie masz szansy. Daj sobie szanse Wedlug calego zycia to
tak niewiele a byc moze kiedys stwierdzisz trzymajac w ramionach dziecko,ze to
AZ tak wiele. Decyzja nalezy do Ciebie,pozdrawiam )

[martucha90]

> Do tego ja z tzw przeszłością ginekologiczną

Co to znaczy?

[wiosenka1]

Autorko jak to w małżeństwie, są wzloty i upadki, wspólne konto
wcale wielu rzeczy nie zmienia.
Ja na hsg miałam niedrożność, i laparo to potwierdziła, ale warto
pójść i sie o tym przekonać, bądź nie.
A przeszłość gin Martusia to zabieg, tak mi się wydaje.

do martucha90

[netmisia]

jak byłam nastolatka usunieto mi 9 cm torbiel wraz z jajnikiem oraz
częściowo drugi jajnik

[elemelek27]

Hej,

podobnie jak inne forumowiczki, które wypowiadały się w Twoim
temacie, i ja radze Ci żebyż zadbała o swoje zdrowie i poszła na ten
zabieg. Przebyta operacja faktycznie utrudnia starania ale ich nie
przekreśla. Nie myśl, że jesteś już spisana na straty.Znam kobietę,
która 7 lat starała się z mężem o dziecko i jak odpuścili ( mieli
już adoptować jakieś maleństwo ) to dwa lata temu urodziła im się
zdrowa dziewuszka, śliczna i bardzo kochana, taka radosna, jakby
chciała wynagrodzić rodzicom koszmar oczekiwania. Teraz będzie miała
siostrę, urodzi się za parę miesięcy.Ta kobitka miała w młodości
usunięty jajnik w wyniku powikłań.
A co do małżeństwa - sama musisz zadecydować, czy chcesz z tym
facetem mieć dziecko czy może narazie nie jesteś w stanie podjąć
takiej decyzji.
Nie wiem nie jestem jakimś mędrcem ale powinniście poważnie pogadać
i przede wszystkim uporządkować własne życie, emocje. Bo dziecko
potrzebuje obojga rodziców, rodziny,dobrej atmosfery. A jak się
będzie czuło jeśli Wy będziecie obok siebie a nie ze sobą? A
niestety maluch nie jest klejem, który skleja nieudane pożycie
małżonków. I nic na siłę.
Także uszy do góry - przemyśl sobie sytuację, Wasze relacje i pomyśl
tez przyszłościowo, a nie tylko tu i teraz. Nawet jak Wam nie
wyjdzie, kiedyś tam możesz zapragnąć dziecka z innym.

Życzę powodzenia, zdrowia i wyjścia z trudnej sytuacji. Trzymam
kciuki.

ps. Natomiast wspólne konto w małżeństwie nijak tu się ma i o niczym
jeszcze nie świadczy.
Pozdrawiam)))

[netmisia]

W tym co piszecie jest wiele prawdy. Wiem że laparo nie jest
równoznaczne z macierzyństwem. Wiem że każde małżeństwo ma lepsze i
gorsze dni. Czasem zastanawiam sie ze moze to jest jakis znak że nie
powinnam mieć dzieci. Sama nie wiem co robić. Myśle o tym cały czas.
Bardzo boje się laparoskopii - naczytałam sie o różnych
powikłaniach. Pierwszy raz w życiu nie wiem czego chcę. Nie wiem co
jest dla mnie ważniejsze....

[martucha90]

Dziękuję za wyjaśnienia. Współczuję Ci kłopotów ginekologicznych
i małżeńskich ;-( Jeśli mogę Ci coś doradzić, to tylko w myśl
zasady "każdy sądzi według siebie"... A więc: zrób wszystko, żeby
móc mieć dziecko, żeby potem nie żałować. Idź na to laparo, wszystko
jest do przeżycia Pozdrawiam