The Cure - nowy album?

[sloggi]

Coś dziś zobaczyłem w TV - ktokolwiek widział, ktokolwiek wie?

[ihopeyouwilllikeme]

sloggi napisał:

> Coś dziś zobaczyłem w TV - ktokolwiek widział, ktokolwiek wie?

Niektórzy juz nawet słyszeli :D

[sloggi]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> sloggi napisał:
>
> > Coś dziś zobaczyłem w TV - ktokolwiek widział, ktokolwiek wie?
>
> Niektórzy juz nawet słyszeli :D

A czy można wiedzieć coś więcej??
(no ciekawość mnie zżera!!!!!!)

[ihopeyouwilllikeme]

sloggi napisał:

> A czy można wiedzieć coś więcej??
> (no ciekawość mnie zżera!!!!!!)

Ale ja nie słyszałem :) Nowy singiel taki sobie, natomiast to co puszczał
Kaczkowski bardzo obiecujące, tyle ja.

mała recka

[miecio4]

Pierwszy utwór to wstrząsające nagranie "Lost"- naprawde polecam wszystkim.
I jak to powinno być: płyta zaczyna się od trzęsienia ziemi a potem jest tylko
lepiej. Tylko że niestety nie do końca. O ile następne nagrania naprawde
trzymają poziom (szczególnie "Labyrinth" i "Anniversary") to po szóstym
wykrzycznym nagraniu "Us or Them" płyta zjeżdża równo w dół i to zarówno
jakością jak i klimatem. Takie "(I Don't Know What's Going) On" albo "Taking
Off" mozna spokojnie pominąć. I jeszcze na zakończenie dwa znakomite
utwory "The Promise" i "Going Nowhere" zaczarują słuchacza na 15 minuty.
Polecam fanom bo nowi słuchacze nie znajda dla siebie nic odkrywczego.
Myślę że to już koniec zespołu the Cure:(

[frank_76]

+ Płyta w swej przewadze jest mocna i hałaśliwa - cała bardzo gitarowa.
+ Jest to najlepiej zaśpiewana płyta The Cure od wielu lat.
+ Kilka utwórów przywala słuchaczowi ciężarem i ostrością gitarowego ataku
(przede wszystkim "Lost" i znakomity "The Promise", także "Labirynth" i
jednak "Us Or Them", w którym gitara brzmi jak Killing Joke).
+ Inne urzekają delikatnością i uczuciem ("Anniversary", przepiękne, stricte
cure'owe "Going Nowhere")
+ Płyta nagrywana na setkę i to słychać. Dla mnie wielki plus, bo muzyka
brzmi po prostu świeżo.

- Co by nie mówić, czasem ma się wrażenie niedostatków melodycznych. Nie
wymagam słodkich melodii od killerów typu "The Promise", ale popy na "The Cure"
są na poziomie dawnych słabszych b-side'ów The Cure.
- Niektóre utwory brzmią nie jak The Cure, tylko jak nagrane przez jakiś
nieokreślony zespół, jakich dzisiaj setki ("Alt.end" - w sumie bardzo fajny
utwór z niezłą melodią, z tym, że muzycznie nie dzieje się tam nic oryginalnego
czy zaskakującego)
- Wielkim rozczarowaniem jest słabowita warstwa liryczna - nie do takiego
poziomu przyzwyczaił nas Robert Smith w swoich tekstach.
- Kilka podobno wspaniałych utwórów zostało wyrzuconych i będzie je można
dorwać dopiero na singlu bądź na winylowej 15-utworowej wersji płyty
(przepiękne "Truth, Goodness And Beauty" znane już w pierwotnej wersji z
DVD, "Fake", "This Morning"). Podobno stało się tak nie za sprawą strasznego
Geffen, ale samego Smitha, który na siłę wepchnął na płytę średnio udane
popowe "(IDKWG) On" czy "Taking Off".

Generalnie płytę oceniam dobrze, choć z pewnymi zastrzeżeniami. Nie ma jakiejś
kompromitacji, czy powodów do schlastania, jak na "Wild Mood Swings", a
wszystkie narzekania wśród fanów The Cure biorą się stąd, że Smith już dawno
wysoko zawiesił poprzeczkę i jeżeli minimalnie jej nie dosięga, to od razu
zaczyna się straszne narzekanie :) Druga sprawa, że zawsze ich albumy
to "growery" więc "The Cure" tradycyjnie z czasem będzie podobać się coraz
bardziej :) Pitchfork dał albumowi 7,7 punkta i dzisiaj bym się z tą notą
zgodził.

[ilhan]

frank_76 napisał:

> Pitchfork dał albumowi 7,7 punkta i dzisiaj bym się z tą notą
> zgodził.

Ale to dość przeciętna ocena jak na Pitchfork :)
Nie słyszałem jeszcze tej płyty, tylko 3 pierwsze utwory, które nie zrobiły na mnie wielkiego wrażenia poza wokalami Smitha w "Lost", które ocierają się o mistrzostwo świata.

[frank_76]

Co do końca The Cure... Trudno powiedzieć. Robert zastrzegł niedawno, że album
i tegoroczna trasa NA PEWNO nie będą ostatnimi. Skoro zespół nie przestał
istnieć po 1996 roku, to znaczy że są zahartowani i decyzja co do kontynuowania
działalności zawsze będzie zależała tylko od samopoczucia Smitha, a nie od
przyjęcia kolejnych płyt czy wyników sprzedaży. Tylko że do tej pory Robert
często zapowiadał koniec zespołu, a The Cure trwało. Skoro teraz mówi, że będą
trwać, to może właśnie teraz przestaną istnieć? :) E, chyba nie. Kontrakt z
Geffen opiewa na trzy płyty, a z tego co wiem liczą się chyba tylko premierowe.
Nie wiem, tylko w jakim czasie te płyty maja powstać. Mam jednak dziwne
przeczucie (a to mnie z reguły nie myli), że na następny album nie będziemy
musieli czekać aż 4 lat - myślę, że ukaże się wcześniej. Dużo też zalezy od
powodzenia trasy koncertowej, zwłaszcza cyklu Curiosa Festival. Jeśli bilety
dobrze się sprzedadzą, a trasa zostnie uznana za sukces, to myślę, że to
zmotywuje Smitha do dalszej pracy. Oby!

[moore_ash]

a jest juz cos wiadomo o trasie koncertowej?
ciekaw jestem kiedy w moje rejony zawitaja.

pozdr.
tb

[frank_76]

Juz było wielokrotnie anonsowane, ale powtórzę:

- obecnie trwa trasa po europejskich letnich festiwalach (jutro Paryż, pojutrze
festiwal Werchter)
- w sierpniu dość intensywny Curiosa Festival z USA (dwie sceny, goście:
Interpol, Rapture, Mogwai, Muse, Cooper Temple Clause, pani Auf Der Maur,
Cursive, Thursday.
- jesień, lub późna jesień - regularna trasa po Europie, być może z dwoma
koncertami w Polsce (Katowice i Warszawa).

bravo frank!

[miecio4]

Za fajną, spójną i krótką ocenę płyty. Z którą się w ogromnej większości
zgadzam. Dodam może tylko że płyta "posypana" jest jakimś świństwem gdyż po
każdym skończenie słuchania chce się do niej wracać i to jak najszybciej.
Co do końca The Cure, to miałem na myśli mijający czas i mijająca z każdym
dodanym rokiem wiarygodnością artysty. Sam zauważyłeś że w tekstach Roberta
coraz mniej piękna i nie ma co ukrywać że pisze o tym samym od lat. I o ile
jeszcze mogę słuchać że jako 45-cio latek nie może odnależć siebie, tęskni za
miłością i chciałby być młody to jaśli zaśpiewa mi to samo za pięc lat jako 50-
cio latek to już się zaśmieję tylko pod nosem. Inną sprawa jest "powtarzalność"
melodyczna utworów mniej lub bardziej udana. Jeśli się naprawde postaramy (i
znamy dobrze dorobek zespołu:) to praktycznie do każdego kawałka odnajdziemy
odnośnik z przeszłości. Chociażby pierwsze z brzegu: "Us or Them"- "Watching Me
Fall", "Taking Off"- "Just Like Heaven" czy "Going Nowhere" -"Homesick".
Ale co tam- kocham tego Grubasa.

[frank_76]

> Ale co tam- kocham tego Grubasa.

No i na tym cały wic polega, że jak się go pokocha, to już nic nie jest w
stanie tego zmienić! :))) Jak oglądam na owym DVD Smitha śpiewającego
wzruszające "Truth, Goddness & Beauty" to znowu przypominam sobie, że facet
jest jedyny w swoim rodzaju.

[miecio4]

frank_76 napisał:

> facet
> jest jedyny w swoim rodzaju.


Mimo ze coraz grubszy:)
No trudno- jade na oba koncerty w Polsce. Raz się żyje.

[jack9]

Właśnie ta "powtarzalność" o której pisze Miecio najbardziej mi przeszkadza w
tej płycie - słuchając poszczególnych kawałków wiem że już wcześniej to
słyszałem. Poza tym brak melodii o którym pisze frank - po pierwszych
słuchaniach zapada w pamięć jeden, dwa kawałki...gdy porównam to z np:
Disintegratoin gdzie każdy utwór był bardzo melodyjny i klimatyczny...to robi
się przykro.
I to że płyta ma dobry wokal i świetne gitary mnie nie interesuje - nie
oszukujmy sie Robert nIgdy nie był doskonałym wokalistą ani gitarzystą -
zresztą nigdy tego od niego nie oczekiwałem -gdybym szukał wirtłozów słuchałbym
Satrianiego albo Pavarotiego...;)
Narazie płyty przesłuchałem kilka razy i słucham dalej ale nie dlatego bo
jestem pod jej wrażeniem ale by odkryc to co nie udało sie za pierwszym czy
drugim razem...
Płyta przypomina mi najbardziej "The Top" ...a to nie jest moja ulubiona płyta
Cure

[jack9]

Acha ...powiedzcie co straciłem nie kupując wersji płyty z DVD...

[miecio4]

jack9 napisał:

> Acha ...powiedzcie co straciłem nie kupując wersji płyty z DVD...



Własciwie nic nie straciłeś- fragmenty trzech utworów nagranych w czasie bardzo
poważnej próby. W tym jeden o którym wspomniał frank- którego nie ma na płycie
podstawowej. A-ha, i na końcu Robert pozdrawia jakiegoś Miecia z Poland czy coś
takiego:)

[miecio4]

> Płyta przypomina mi najbardziej "The Top" ...a to nie jest moja ulubiona >
>płyta Cure


Ja tam mam spokój z takimi dylematami. W miłości człowiek jest ślepy (i głuchy:)

[frank_76]

> Robert nIgdy nie był doskonałym wokalistą ani gitarzystą

Tutaj bym polemizował.
Co do wokalu to inna sprawa, bo Smith śpiewa specyficznie i ma dość szczególny
głos - znam wielu, którzy mówią, że naprawdę polubiliby The Cure, gdyby nie
głos Roberta, zwłaszcza w wysokich rejestrach.

Natomiast uważam, że Smith jest bardzo niedocenianym gitarzystą. Charakteryzuje
go taki atechniczny, bardzo intuicyjny sposób grania. Oczywiście nie ma mowy by
stawał w "palcówkowe" szranki z Satrianim czy Vai'em, ale w muzyce The Cure nie
o to chodzi. Tam chodzi o uzyskiwanie maksimum efektu przy wykorzystaniu
minimum środków. Najlepsze przykłady rozkładających na łopatki solówek Smitha
to "The Kiss", "Bloodflowers" czy koncertowe wersje "A Forest", a także np.
znakomita praca gitar w klasycznym moim zdaniem "Fascnation Street". Zarówno na
płytach, jak i przede wszystkim na koncertach, w niesamowity sposób
wykorzystuje pedały gitarowe, wspaniale wplata w utwory sprzężenia, atonalne
dźwięki, brzdąkania na końcówkach strun już za ostatnim mostkiem, szarpnięcia
strun niby "od niechcenia". To jest taka jego "smithowska" szkoła grania od
serca, a nie z głowy. No i oczywiście wymyślił i opatentował "pływające"
brzmienie 6-strunowego basu.

[jack9]

frank_76 napisał:

> > Robert nIgdy nie był doskonałym wokalistą ani gitarzystą
>
> Tutaj bym polemizował.
> Co do wokalu to inna sprawa, bo Smith śpiewa specyficznie i ma dość
szczególny
> głos - znam wielu, którzy mówią, że naprawdę polubiliby The Cure, gdyby nie
> głos Roberta, zwłaszcza w wysokich rejestrach.
>
> Natomiast uważam, że Smith jest bardzo niedocenianym gitarzystą.
Charakteryzuje
>
> go taki atechniczny, bardzo intuicyjny sposób grania. Oczywiście nie ma mowy
by
>
> stawał w "palcówkowe" szranki z Satrianim czy Vai'em, ale w muzyce The Cure
nie
>
> o to chodzi. Tam chodzi o uzyskiwanie maksimum efektu przy wykorzystaniu
> minimum środków.

Przyznam się że na gitarowych palcówkach znam się słabo, ale wydaje mi się że
minimalistyczny styl grania Roberta wynika z niewielkich umiejetności ...
ale nieważne... nawet jeżele jest mistrzem gitary nie ma to dla mnie znaczenia
nigdy nie ruszały mnie techniczne popisy a jedynie emocje jaki udawało sie
muzykom wydobyc z instrumentów
Właściwie jak w muzyce klasychnej - nie ruszają mnie faceci z orkiestry ale
kompozytor

[pop_up]

najgorsze w nowym albumie jest to ze jest sredni. jest tak sredni ze moglby byc
ale rownie dobrze mogloby go nie byc i tak nikt by tego nie zauwazyl. z ocena
wstrzymam sie jednak jeszcze na dlugo. proponuje podyskutowac o tym za rok.
dopiero gdy pierwsze emocje opadna wychodzi prawda.

[sloggi]

No to równo mi namieszaliście w głowie.
Co oczywiscie i tak nie ma wpływu na decyzję o zakupie :)))

[kubasa]

Stwierdzilem, ze nie bede sluchal z mp3 poczekam na oryginal. I przesluchalem
ja dopiero przedwczoraj. Od tej pory sluchalem jej jeszcze 3 razy. Straszna
kleska. Nie wiem, ktory kawalek gorszy - "Lost" czy "Us Or Them". Ale oba sa
zle, zle i jeszcze raz bardzo zle. Broni sie chyba tylko pierwszy singiel.
Najgorszy album w dorobku The Cure i najwieksze rozczarowanie tego roku. A
jeszcze porownujac z fantastycznym Bloodflowers... No nie istnieje ta plyta i
tyle.

[pagaj_75]

kubasa napisał:

> Najgorszy album w dorobku The Cure i najwieksze rozczarowanie tego roku. A
> jeszcze porownujac z fantastycznym Bloodflowers... No nie istnieje ta plyta i
> tyle.

Histeryzujesz niczym porcysiowcy ("nie istnieje" ;)). Faktycznie nie jest to
dobry album. Jest średni, bardzo mocno średni. Ale żeby zaraz najgorszy? Chociaż
nie będę się bardzo kłócił, bo sam słuchałem tylko 4 razy, ale faktycznie po
tych czterech przesłuchaniach nie zostało mi w głowie prawie nic. To przykre,
ale dla mnie gdzieś na wysokości "Wild Mood Swings" Kjur zatracił umięjętność
komponowania naprawdę fajnych melodii. Dziwnym trafem zbiegło się to ze zmianą
składu. Czyżby Porl Thompson miał aż taki wpływ na twórczość zespołu? A może po
prostu Smith stracił serce do tego wszystkiego... Nie wiem. Mnie już Kjur
zobojętniał dawno temu. Szkoda, bo po "Wish" byłem gotów iść za nimi choćby w ogień.

[kubasa]

pagaj_75 napisał:

> kubasa napisał:
>
> > Najgorszy album w dorobku The Cure i najwieksze rozczarowanie tego roku.
> A
> > jeszcze porownujac z fantastycznym Bloodflowers... No nie istnieje ta ply
> ta i
> > tyle.
>
> Histeryzujesz niczym porcysiowcy ("nie istnieje" ;)). Faktycznie nie jest to
> dobry album. Jest średni, bardzo mocno średni. Ale żeby zaraz najgorszy?
Chocia
> ż
> nie będę się bardzo kłócił, bo sam słuchałem tylko 4 razy, ale faktycznie po
> tych czterech przesłuchaniach nie zostało mi w głowie prawie nic. To przykre,
> ale dla mnie gdzieś na wysokości "Wild Mood Swings" Kjur zatracił umięjętność
> komponowania naprawdę fajnych melodii. Dziwnym trafem zbiegło się to ze zmianą
> składu. Czyżby Porl Thompson miał aż taki wpływ na twórczość zespołu? A może
po
> prostu Smith stracił serce do tego wszystkiego... Nie wiem. Mnie już Kjur
> zobojętniał dawno temu. Szkoda, bo po "Wish" byłem gotów iść za nimi choćby w
o
> gień.
>

To "nie istnieje" bylo oczywiscie zamierzona aluzja. No ale to sa przykre
fakty. Znam ich wszystkie albumy, naprawde wiekszosc uwielbiam, a jak ostatnio
do nich wracalem to brzmialy fantastycznie. Ale ten album to cos a la "Riot
Act". Wyprany z melodii, wokalnie cieniutki moim zdaniem, w teksty sie nie
wczytywalem to nie bede sie o warstwie lirycznej wypowiadal. Ale regres od od
ostatniego albumu jest tak widoczny... Gdzie takiemu "Lost" do "Bloodflowers"
czy "Watching Me Fall"? Nagle The Cure z zespolu kultowego, ale przeciez nie
jakos superpopularnego stalo sie bozyszczem calego tego nowego pokolenia i
zamiast plyty skromnej ale pieknej dostalismy tego wrzoda. Oczywiscie biorac
pod uwage dokonania grup typu Hives czy Vines album jest niezly, ale Cure
przyzwyczaili nas, ze rywalizuja z najwiekszymi potentatami a nie srodkiem
stawki.

[pagaj_75]

Hmmm... Mnie też irytuje ten "Lost", umieszczony w dodatku na początku, chyba
tylko po to, żeby wk...ć ludzi. Ale jak na razie utwór nr 2 ("Labirynth" o ile
się nie mylę) uważam za chyba najlepszy na płycie i jedyny tak naprawdę w udany
sposób nawiązujący do tego naprawdę "starego, dobrego Kjura". A z dalszej części
płyty podobają mi się głównie te niby-popowe jak "The End of the World" czy "(I
Don't Know What's Going) On". Tutaj chyba się należy małe wyjaśnienie co do
mojego spojrzenia na twórczość Kjura :) Dzieli się ona (jak wiadomo) z grubsza
na tą do 1982 roku i późniejszą. Co do pierwszego okresu - ciągle kocham "Faith"
i "Pornography". To był szczyt możliwości tej grupy w tamtej stylistyce. Czuło
się niemal namacalnie, że tam dział się jakiś dramat. Ale z późniejszych czasów
cenię teraz przede wszystkim "Kiss Me Kiss Me Kiss Me" i "Wish", a tak
uwielbiane przez fanów albumy jak "Disintegration" i "Bloodflowers" traktuję
raczej jako irytujące próby powrotu podtatusiałego pana S. do czegoś, co już
nigdy nie będzie takie samo. Co nie znaczy, że są to złe albumy. Tu i ówdzie
zdarzają się przebłyski utraconej wielkości (jak choćby wymienione przez Ciebie
"Bloodflowers" i "Watching Me Fall"), ale słuchając tych płyt nie jestem w
stanie oprzeć się wrażeniu, że to wszystko sztuczne jest i wymuszone, robione
pod fanów, którzy wiedzą lepiej od samego Smitha jak powinien brzmieć stary,
dobry Kjur. A artysta, który robi coś wbrew sobie, tylko po to by zadowolić
kogokolwiek (czy to wytwórnię płytową, czy fanów) oprócz samego siebie, w moich
oczach odrobinę się kompromituje. Nie przeszkadzałoby mi to nawet zbytnio, gdyby
kompozycje były naprawdę dobre. Ale moim zdaniem nie są. Nie były już (w
większości) na "Bloodflowers" i tym bardziej nie są na "The Cure".

Też pojadę Porcysiem - Cure się skończył, proszę państwa.

[kubasa]

pagaj_75 napisał:

A artysta, który robi coś wbrew sobie, tylko po to by zadowolić
> kogokolwiek (czy to wytwórnię płytową, czy fanów) oprócz samego siebie, w
moich
> oczach odrobinę się kompromituje. Nie przeszkadzałoby mi to nawet zbytnio,
gdyb
> y
> kompozycje były naprawdę dobre. Ale moim zdaniem nie są. Nie były już (w
> większości) na "Bloodflowers" i tym bardziej nie są na "The Cure".
>
> Też pojadę Porcysiem - Cure się skończył, proszę państwa.
>

Naciagana i dziwne jest zgadywanie czy akurat artysta byl szczery czy
nieszczery. Na "Disintegration" i "Bloodflowers" nie ma ani jednej zlej
kompozycji tak naprawde.

[pagaj_75]

kubasa napisał:

> Naciagana i dziwne jest zgadywanie czy akurat artysta byl szczery czy
> nieszczery.

To prawda. Ale mimo wszystko wydaje mi się, że Smith bardziej szczery na "Wild
Mood Swings", płycie za którą specjalnie nie szaleję, ale która była (co nawet
wynika z ówczesnych wypowiedzi Smitha) dokładnie tym co chciał zrobić. I co,
odnoszę wrażenie, chciałby robić dalej.

> Na "Disintegration" i "Bloodflowers" nie ma ani jednej zlej
> kompozycji tak naprawde.

A to też jest już tylko i wyłącznie kwestia gustu, prawda? :)

[d84]

Minął miesiąc z hakiem, a ja w sumie nadal nie wiem co myśleć o tym albumie.
Eighties are over, Disintegration to nie jest, ale Cure '04 nie wydaje mi się
najsłabszą pozycją w dyskografii zespołu (The Top/Wild Mood Swings pamiętamy).
Tu i ówdzie przewinie się jakiś fajny motyw (Labirynth, Taking Off), singiel
jest naprawdę bardzo fajny, najbardziej podoba mi się chyba jednak Anniversary.
Z drugiej strony, płyta jako całość troszkę przynudza, momentami jest niedobrze
(I dont know what's going on to istna katastrofa). Może sugeruję się nazwiskiem
producenta, ale trochę mi tu jednak pachnie nu tone'ami (patrz ostatni
Deftones). Ogólnie rzecz biorąc tragedii nie ma, krążek jest przyzwoity, ale
rzeczywiście raczej dla die-hardów.

[OT] D, fajnie, że tu trafiłeś :) [n/t]

[ilhan]

[d84]

A witam, przeglądając to forum zauważam coraz więcej znajomych twa...nicków ;)
Pozdrawiam all concerned ;) <dośc_offtopikowania>

Lost

[smithcio]

Czytam te Wasze wypociny;) i czasami myślę że słuchałem innej płyty! Oczywiście
że nie jest to najlepsza płyta zespołu ale bez przesady!
Tylko że ja to własciwie chciałem o "Lost" tylko, ale się uniosłem trochę:)
Znam trochę dorobek zespołu The Cure, a niektóre płyty to pewnie i pareset razy
wysłuchałem. I jako taki trochę osłuchany z tą muzyką stwierdzam: "Lost" to
jeden z najlepszych utworów Roberta- a na pewno pierwsza trójka.

[ilhan]

smithcio napisał:

> "Lost" to
> jeden z najlepszych utworów Roberta- a na pewno pierwsza trójka.


Dębowe było w robocie?

[smithcio]

ilhan napisał:


>
> Dębowe było w robocie?



No dobrze- pierwsza piątka.

[jack9]

smithcio napisał:

> ilhan napisał:
>
>
> >
> > Dębowe było w robocie?
>
>
>
> No dobrze- pierwsza piątka.

Pierwsza piątka????????
Również uważam że za dużo było tego Debowego...

a tak BTW może przy okazji zrobimy ranking - top 20 the cure...
;)

[ilhan]

jack9 napisał:

> a tak BTW może przy okazji zrobimy ranking - top 20 the cure...
> ;)

Zrobię zaraz przy śniadaniu ;-)

[frank_76]

Też czytam i oczom nie wierzę - "Lost" dnem???? Może nie jest to utwór z top 5
The Cure, ale zdecydowanie jedna z ich najmocniejszych kompozycji w ciągu
ostatnich 15 lat!
Poza tym po 3 przesłuchaniach "Bloodflowers" też mnie nie powaliło. Podobnie
było z "The Cure". To jest bardzo dobra płyta - może nie rewelacyjna, ale jak
na poziom The Cure przyzwoita.

[pagaj_75]

frank_76 napisał:

> Też czytam i oczom nie wierzę - "Lost" dnem???? Może nie jest to utwór z top 5
> The Cure, ale zdecydowanie jedna z ich najmocniejszych kompozycji w ciągu
> ostatnich 15 lat!

E tam. Gruby krzyknie 158 razy "I can't find myself" i już die-hard fani
zachwyceni. Jak dla mnie, trzeba trochę więcej na dobrą kompozycję.

> Poza tym po 3 przesłuchaniach "Bloodflowers" też mnie nie powaliło. Podobnie
> było z "The Cure". To jest bardzo dobra płyta - może nie rewelacyjna, ale jak
> na poziom The Cure przyzwoita.

Jak na poziom The Cure to jest słabiutka, moim zdaniem. Słucham ciągle i z
każdym przesłuchaniem utwierdzam się w tym. A może po prostu przestało mnie
kręcić to "marudzenie" Smitha. Pewnie bardziej by mi się podobało gdyby nagrali
PRZYZWOITY popowy album. No cóż, trudno. Time to move on.

[frank_76]

C'mon... Chodzi mi jak najbardziej o warstwę muzyczną.

Reasumując

[smithcio]

Sądząc po Waszych wpisach płyta podzieliła słuchaczy. Podobnie jest na innych
forach. Słowem- o płycie się mówi. I uważam że jest to wielki sukces Roberta.
Gdyz znaczy to że jest artystycznie ważna.
Dla mnie w każdym bądź razie to ostatnia płyta The Cure, gdyż nie wierzę aby w
wieku lat 50-ciu można było nagrac szczerą płytę. Co zresztą strasznie razi już
tutaj- to nie są teksty i muzyka płynące od serca, do czego nas Robert
przyzwyczaił. I tu w tym miejscu jeszcze raz wspomnę "Lost"- osttanie
wstrząsające nagranie The Cure.
Idę się upić.

[ilhan]

smithcio napisał:

> Sądząc po Waszych wpisach płyta podzieliła słuchaczy. Podobnie jest na innych
> forach. Słowem- o płycie się mówi. I uważam że jest to wielki sukces Roberta.
> Gdyz znaczy to że jest artystycznie ważna.

Uważam że to wielki sukces marketingowy. W porównaniu do "The Cure", "Bloodflowers" było praktycznie przedsięwzięciem niszowym (brak teledysków, większego rozgłosu w mediach) i chyba w tym, obok znakomitych kompozycji, tkwił jego urok.

Robert wciaz taki sam...

[cze67]

muzyka.interia.pl/news?inf=531044
Dobre, dobre. NIc sie nie zmienil. Ale kilka lat temu jakos nikt go smial obdarzyc go
mianem "grubcio".

[ihopeyouwilllikeme]

Fantastyczna płyta.