Żydowskie Reggae

[marxx]

No to sobie wyobrazcie faceta o wygladzie ortodoksyjnego hasyda ktory sobie
spiewa reggae. Oczywiscie czasami tez spiewa z akcentem jamajskim, troszke w
jidisz, a to wszystko zaprawione muzyka regoworockowa .

Styl krotko okreslilbym jako Beastie Boys z duuuzo wiekszymi pejsami, w
rytm reggae... niezly mix!!!!
Ale to jest wlasnie to co uwielbiam!
Pan nazywa sie MATISYAHU plyta "Live at Stubb's" 7.90$




www.jewschool.com/features/matisyahu.html
www.hasidicreggae.com/
m

[humbak]

Koszerne reggae nie jest złe. Na tyl e na ile miałem styczność z tym gatunkiem takie miłe łatwe i przyjemne wydanie tego gatunku z domiszkami kultury żydowskiej. A jeśli AMG nie kłamie to pan się nazywa Mattew Miller... moło ciekwaie:)

[marxx]

Fakt prawdziwe nazwisko ma zupelnie niewyjsciowe...ale muzyka jest naprawde
dobra!

[humbak]

Aaa nie zaprzeczę:)

[neandertalski]

dziekuję za poradę, bardzo fajna płyta. Połączenie wydawałoby się dziwne ale
jak pomyśle choćby o naszej kapeli Izrael, to w zasadzie nie wiem dlaczego
połącznie reggae i folku żydowskiego miało dziwić? Fajnie grają, z tym beastie
boys tyle, ze chyba lekka przesada :-)
No i w tekstach wymieniane takie słowa jak babilon albo israeł nabrały zupełnie
nowego znaczenia, co one mogły oznaczać kiedyś w Polsce to chyba nikt już dziś
nawet nie pamięta ;) Brylewski z kolei z farbowanego żyda stał się
ortodoksyjnym chrześcijaninem. W sumie dziwne to wszystko trochę?
Przypomniał mi się dowcip jak to Mosze popełnil samobójstwo i trafia w niebie
przed oblicze boskie, bóg sie go pyta dlaczego to Mosze zrobiłeś a on na to, ze
nie wytrzymał jak jego syn przeszedł na chrześcijaństwo, bóg pokiwał głową ze
zrozumieniem i stwierdził: to tak jak moj syn. I co wtedy zrobiłes zapytal
Mosze? Ano nic, odparł bóg, musiałem napisać "nowy testament"

;-)

Matisyahu "Youth"

[marxx]

Wlasnie wyszla kilka dni temu jego druga plyta a pierwsza studyjna...niezla
kolejnosc :) Tak niezla ta kolejnosc ze teraz sluchajac tej nowej caly czas
odnosze wrazenie ze jest to nagranie koncertowe :)))

Same nowe nagrania ! Jedyne ktore sie pojawia ponownie to "King without the
crown"

Mlody Miller pokazuje zydowska regowa klase, jest niesamowity, autentycznie az
sluchacz dostaje gesiej skorki. Miejscami bardzo przypomina Marleya w "What
i'm fighting for" Sama gitara i jego spiew....i wyszedl z tego nastepny regowy
protest song.
Do tego jego klezmerskie zaspiewki...rewelka

TranceDubKlezmerReagge

Jest kilka przebojow przy ktorych mozna by bawic sie nie tylko na jednej
imprezie

"time of your song"
"dispatch the troops"
"Jerusalem"
"late night in Zion"
"King without the crown"

Czyli jest lepiej niz niezle... W stanach sprzedarz plyty przechodzi
najsmielsze oczekiwania, bilety na koncerty sa wyprzedawane do zera, a sam
Matisyahu bryluje jako muzyczna gwiazda na amerykanskich tokszolach.
Jedno ale, nie moze uskuteczniac body diving czyli rzucac sie w publicznosc ,
jest ortodoksem i nie moze nawet przez pomylke narazic sie na dotkniecie
kobiety ktora nie jest czlonkiem jego rodziny.

producent plyty, Bill Laswell

[teddy4]

W imieniu rządzącej koalicji żądam usunięcia powyższego wątku. Wiadomo
przecież, że reggae wymyślono w naszym polskim, piastowskim Kluczborku za
sprawą zespołu Bakszysz.

[burczybrzuch]

<<Wlasnie wyszla kilka dni temu jego druga plyta a pierwsza studyjna...niezla
kolejnosc :) Tak niezla ta kolejnosc

To jego trzecia plyta a nie druga. Pierwsza byla *shake off the dust..Arise*.Co
do wypowiedzi pare postow wstecz o Brylewskim to jakis totalny belkot - niezle
usmialismy sie z tego farbowanego Zyda i przemiany w ortodoksyjnego
chrzescijanina.A co dio Matisyahu to nazywal sie Miller ale zmienil nazwisko
duzo wczesniej po przejsciu na hasydyzm i jest to normalne w Stanach wiec nie
byl to zabieg marketingowy.

Armia Noego

[neandertalski]

> Co do wypowiedzi pare postow wstecz o Brylewskim to jakis totalny belkot

jeżeli czegoś nie zrozumialeś wystarczyło zapytać autora postu

[cze67]

Polityka o nim napisała:

Dredy pod jarmułką
Nowym odkryciem muzycznej Ameryki jest Matisyahu, chasydzki Żyd, który wraz ze
swoim zespołem Roots Tonic gra dynamiczne reggae z domieszką hip hopu. Jego
najnowsza płyta „Youth” trafiła na listy bestsellerów, zaś sam Matisyahu stał
się zjawiskiem, o którym gorąco dyskutują nie tylko fani muzyki, ale i rabini.
Mirosław Pęczak
Matisyahu łączy w swojej twórczości oryginalną tradycję żydowską z muzyczną
formą wypracowaną przez jamajskich i amerykańskich Murzynów. W amerykańskich
periodykach żydowskich nie brak w związku z tym krytycznych opinii o artyście –
jak wiadomo czarni raperzy to często muzułmanie, zaś reggae nieuchronnie
kojarzy się z rastafarianizmem. Jest nawet gorzej, bo Matisyahu dość regularnie
występował wspólnie z muzułmańskim beatbokserem Kennym Muhammadem. Ale artysta
powtarza w wywiadach, że jego głównymi idolami są Jamajczyk Bob Marley,
największy w dziejach pieśniarz reggae, i rabbi Shlomo Carlebach, zmarły kilka
lat temu legendarny kantor i chasydzki nauczyciel, notabene znany polskiej
publiczności z występów na krakowskim Festiwalu Kultury Żydowskiej.

Taki wybór patronów duchowych wydaje się nieprzypadkowy: wszak obaj śpiewali o
miłości i obaj adresowali swoje przesłania nie tylko do swoich, ale i do
obcych. Marley apelował o zaprzestanie walk między czarnymi i białymi, a rabbi
Carlebach, otaczany powszechnym szacunkiem przez religijnych Żydów, nie stronił
od towarzystwa hipisów i słynął z tego, że dawał oparcie wątpiącym.

Matisyahu, czyli Mathew Miller, też wątpił. Urodził się 27 lat temu w
Pensylwanii w ortodoksyjnej żydowskiej rodzinie. Jako dziecko uciekał ze
szkoły, nudziła go nauka Tory i hebrajskiego, a kiedy skończył 14 lat, zapuścił
dredy, postanowił zostać alternatywnym muzykiem i – jak wielu młodych
niepokornych przed nim – opuścił dom rodzinny. Do religii wrócił pod wpływem
podróży do Izraela. Już po pierwszych sukcesach muzycznych wstąpił do
chasydzkiej nowojorskiej wspólnoty, której przewodzi rabbi Menachem Schneerson,
a jednocześnie rozpoczął gruntowne studia nad tradycyjną muzyką żydowską. Nie
odstąpił jednak od pomysłu, by grać reggae, także w odmianie roots, dziś już
klasycznej, takiej, jaką uprawiał Marley oraz dancehall, bardzo ostatnio modną,
unowocześnioną wersję reggae.

Refleksja i ekstaza
Matisyahu ma niewątpliwy talent muzyczny, świetnie śpiewa, rapuje, nieźle
sprawdza się nawet w beatboksie, czyli w wokalnym naśladowaniu perkusji, co do
niedawna było niemal wyłączną domeną czarnych. Nie zostałby jednak gwiazdą,
gdyby nie sceniczna charyzma. Otóż Matisyahu potrafi zachowywać się na
estradzie jak idol rockowy i hiphopowy w jednym: gestykuluje, tańczy, rzuca się
w tłum ze sceny. Wie, jak kierować emocjami widowni, jak ją rozbujać, jak
wzbudzić w niej ekstazę, albo odwrotnie – refleksję. Uniesienie i refleksja
bywają wskazane, kiedy w antraktach między piosenkami reggae Matisyahu Miller
śpiewa stare pieśni chasydzkie albo mówi o swojej potrzebie wiary.

Dla postronnego wielce zaskakujący jest już sam widok na scenie tego brodatego
faceta w tradycyjnym chasydzkim stroju, w czarnym kapeluszu, który przy
bardziej szalonych wyczynach zdejmuje, zostawiając na głowie skrytą pod nim
jarmułkę. Ktoś, kto tak wygląda, kojarzy się przeważnie albo z zamieszkanymi
przez ortodoksów żydowskimi dystryktami Brooklynu, albo z jerozolimską Ścianą
Płaczu. W potocznym mniemaniu chasyd to ktoś, kto się modli i nie patrzy na
kobiety, a tu mamy chasyda, który rapuje z szybkością kałasznikowa i robi stage
diving, czyli rzeczone nurkowanie ze sceny nie gorzej od Iggy’ego Popa!
Tradycyjne żydowskie stroje, owszem, pasują na przykład do aktorów śpiewających
w „Skrzypku na dachu”, klezmerskich kapel albo, siłą rzeczy, do wykonawców
tradycyjnych pieśni chasydzkich, ale przecież nie do kogoś, kto miesza reggae z
hip hopem.

Nikt wcześniej czegoś podobnego nie robił, choć przecież wielu żydowskich
muzyków z kręgu szeroko pojętej alternatywy, jazzu i rocka w różny sposób swoją
żydowskość manifestowało i manifestuje. Na przykład awangardowy jazzman,
producent i wydawca John Zorn w rozmaitych swoich projektach jak Masada czy Bar
Kokhba śmiało korzystał z tradycyjnej muzyki żydowskiej, założył nawet
stowarzyszenie artystyczne Radical Jewish Culture, ale nigdy nie przebierał się
za chasyda. Bob Dylan w okresie powrotu do judaizmu we wczesnych latach 70.
doczekał się nawet książki o sobie jako „żydowskim poecie poszukującym Boga”,
której autor Stephen Pickering rozpisywał się na temat fascynacji Dylana
chasydyzmem, a przecież Dylana rzadko widywano choćby w jarmułce.

Chasyd a la Marley
Miller nie musi się przebierać za chasyda, bo chasydem jest. Ekstrawagancją
natomiast, zarówno w oczach konserwatywnych Żydów, jak i czarnych strażników
czystości etniczno-muzycznej, okazuje się to, że chasyd ośmiela się wzorować na
Marleyu, czarnych raperach i beatbokserach. Starzy fani hip hopu dobrze
pamiętają, jak czarni raperzy zareagowali, gdy w latach 80. złożony z
żydowskich chłopaków zespół Beastie Boys zaczął grać rap, chociaż nikt z tego
składu nie był ortodoksem. Czarni radykałowie, zapalczywi fani raperów z Run D.
M. C. czy Public Enemy i sami muzycy z czarnych gett najłagodniej określali
Beasties jako „żydowskich dupków, którzy z nudów kradną czarną muzykę”.

Matisyahu, choć bywa oceniany krytycznie, nie spotyka się jednak z nadmiarem
inwektyw. Niewykluczone, że jego wielokulturowa mieszanka wydaje się tak
niecodzienna, że sama w sobie stanowi atrakcję i jako oryginalne dziwactwo nie
spotyka się z radykalną krytyką z tej czy innej strony. Niewykluczone także, iż
dziś, w epoce zapożyczeń i cytatów oraz po doświadczeniach muzyki etnicznej
granej przez ludzi rozmaitych ras i narodowości, propozycja chasydzkiego
reggae, choć osobliwa, nie szokuje tak bardzo, jak mogłaby szokować dawniej.

Jest jeszcze inne usprawiedliwienie. Otóż reggae bardzo szybko po swoim
debiucie w latach 60. stało się inspiracją dla wielu białych muzyków, czego
ślady znajdziemy nawet w twórczości Led Zeppelin. Słynna piosenka
Marleya „Punky Reggae Party” zilustrowała z kolei międzyetniczny sojusz
subkulturowy czarnych i białych. Nieprzypadkowo też niemal na początku
polskiego boomu ro-ckowego zaczęła grać rodzima kapela reggae o znamiennej
nazwie Izrael. Znamiennej, bo w przekazie religii rastafarian czarna diaspora
tęskniąca za Afryką jest „zagubionym Plemieniem Izraela”. W tekstach pieśniarzy
reggae roi się od metafor biblijnych – uosobieniem zła jest Babilon, a
obietnicą Syjon. Nie powinno więc dziwić, że pieśniarzem reggae został chasyd,
który również śpiewa o Babilonie, Syjonie i Izraelu i korzysta przy tym z
biblijnego Pięcioksięgu. No i wreszcie rastafarianizm podobnie jak chasydyzm
jest religijnym ruchem mistycznym i tak samo wielką wagę przywiązuje do muzyki.

Muzyka jest fujarką duszy
W jednym z wywiadów Matisyahu wyznał: „Wszystkie moje piosenki powstają pod
wpływem nauk, które mnie inspirują. Chcę, by moja muzyka miała znaczenie, by
poruszała ludzi i zmuszała ich do myślenia. Chasydyzm naucza, że muzyka jest
fujarką duszy. Muzyka wnika bardzo głęboko i mówi do nas w sposób nieosiągalny
dla słów”. Matisyahu wybrał reggae nie tylko dlatego, bo było jego młodzieńczą
fascynacją, ale dlatego, że dostrzegł w niej zbieżność z muzyką chasydzką. O
tej ostatniej rabbi Carlebach mawiał, iż „musi zawierać smutek i radość, a
jeśli nie zawiera ani smutku, ani radości, nie jest muzyką chasydzką”. A w
reggae, jak wiadomo, jest i smutek, i radość, trans i refleksja.
Jeśli jeszcze dodamy do tego dosadny rap, otrzymamy mistyczno-taneczną
miksturę, która zadziała na każdego, kto ma uszy do słuchania.

[bagnos]

Polecam z tych klimatów Davida Goulda - Dub w po hebrajsku brzmi naprade uroczo...

[theagata]

Matisyahu udzielił się też gościnnie na ostatniej płycie P.O.D. - Testify

have fun

[jazzfoxy]

To ja polecam jazz hasydzki np. Masade, Stevena Bernstaina
czy Hasidic New Wave. Wspaniala muza.

[hihiboy]

to może jeszcze oi!/punk :D !?

www.myspace.com/jewdriver
www.impact-records.de/eng/index.php?menue=Jewdriver&menue02=/Bands
mrdodgy.com/promo/images/jewdriver1.jpg
www.nextwave.hu/jewdriver.jpg
myśle, że fanów screwdrivera sama nazwa powyższego bandu doprowadza do
szaaleństwa, nie mówiąc o reszcie :D

[hihiboy]

skrewdriver zamias screwdriver
;/